Το έλλειμμα εξωτερικής πολιτικής

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Όταν ο υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, διαμήνυε στους δανειστές (που δυστυχώς ακόμη τους φαντασιώνεται ως εταίρους) πως «εμείς δεν ζητάμε πολιτική διαπραγμάτευση αλλά έγκυρους συνομιλητές για να κάνουμε μια οικονομική διαπραγμάτευση που να καταλαβαίνουν τα πραγματικά δεδομένα και την δυναμική των αριθμών», γέλασε και το παρδαλό κατσίκι στις Βρυξέλλες. H ατάκα αυτή δεν αποτελεί μόνο τεκμήριο της ελαφρότητας του κυβερνώντος πολιτικού προσωπικού, αλλά αποκαλύπτει το τεράστιο έλλειμμα στρατηγικής στην εξωτερική μας πολιτική και κυρίως την άγνοια του μοναδικού κανόνα της.   

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι επικοινωνία. Μετά την καζούρα που είχε υποστεί ο Ευάγγελος όταν «έδιωξε» (;) την Τρόικα ως υπουργός Οικονομικών θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η εξωτερική πολιτική είναι για τους λύκους και δεν χωράει βερμπαλιστικούς εξυπνακισμούς. Η εξωτερική πολιτική είναι συσχετισμοί ισχύος. Δυστυχώς, υπάρχει μια παράδοση στο μεταΑνδρεϊκό ΠΑΣΟΚ ογκώδους άγνοιας του παιγνίου της εξωτερικής πολιτικής και του βασικού της κανόνα. Τρανό παράδειγμα, η παράδοση από τον Γιώργο Παπανδρέου του ελληνικού «μπαζούκας» (πτώχευση με παραμονή στο ευρώ) στους πάλαι ποτέ εταίρους και νυν στυγνούς δανειστές μας και μεθαύριο ιδιοκτήτες της γης μας.

Αλλά ας έρθουμε στο τώρα. Ενώ η «πολιτική διαπραγμάτευση» με τους Τροϊκανούς που δούλευε επικοινωνιακά το Μαξίμου από το καλοκαίρι, κατέρρευσε πολύ πριν τις γερμανικές εκλογές με τα «δεν-μη-όχι», ενώ η κα Μέρκελ έστειλε για μία ακόμη φορά τον Σαμαρά στην Τρόικα, η κυβέρνηση πάλι δεν κατάλαβε. Δεν αντιλαμβάνεται ότι «πολιτική διαπραγμάτευση» δεν γίνεται ζητώντας ακρόαση από την αυτοκράτειρα. Και δυστυχώς αγνοεί ότι η εξωτερική πολιτική ασκείται μόνο σε πεδία όπου η χώρα μπορεί να ανακαλύψει ανεκμετάλλευτη ισχύ και να δημιουργήσει ισχυρές συμμαχίες.

Ανεκμετάλλευτη ευκαιρία στάθηκε η κραυγή αγωνίας για την Ελλάδα από 22 προσωπικότητες του πολιτισμού και των γραμμάτων της Σουηδία, μεταξύ των οποίων ο νομπελίστας ποιητής Tomas Tranströmer, ο διεθνούς φήμης καθηγητής ιατρικής Sven Britton, ο πρώην Πρόεδρος του Διεθνούς PEN και μέλος της σουηδικής ακαδημίας Per Wästberg, το μέλος της σουηδικής ακαδημίας κ. Jesper Svenbro, η πασίγνωστη τραγουδίστρια κα Arja Saijonmaa κ.ά. που υπέγραψαν ένα φοβερό κείμενο – έκκληση σωτηρίας για την Ελλάδα, όπου εκφράζεται η έντονη αγωνία για την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν φέρει την Ελλάδα οι μνημονιακές πολιτικές…

Άλλη ανεκμετάλλευτη ευκαιρία που πέρασε στο ντούκου, ήταν το δημοσίευμα της μεγάλης αυστριακής εφημερίδας «Κλάινε Τσάιτουνγκ» που έγραψε για την πανίσχυρη τρόικα που καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων και ότι είναι αμφίβολο εάν αυτό το τρίο έχει γνώσει από οικονομία, για να καταλήξει: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θέλει να διερευνήσει το έργο της τρόικας και αυτό είναι επιτακτικά αναγκαίο, καθώς αυτός ο θεσμός δεν έχει κανέναν ελεγκτικό μηχανισμό, και στην Ελλάδα οι διασώστες του ευρώ έχουν πέσει, μέχρι τώρα, τελείως έξω.

Η συγκυρία είναι γεμάτη ευκαιρίες, αλλά δυστυχώς η χώρα στερείται αυτών των δυνατοτήτων επειδή η κυβέρνηση Σαμαρά είναι προσκολλημένη στην ονείρωξη του success story και δεν μπορεί να βγει και να πει πως υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα… Αυτό μπορεί να το κάνει μια κυβέρνηση της αριστεράς, όπως και πολλά άλλα…

 Τα «εγκλήματα» του μοιραίου ανθρώπου

Σχεδόν δυο χρόνια τώρα η Ελλάδα κινείται στη δύνη που την έριξαν οι άφρονες πολιτικές εκείνων που την κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, αλλά κι εκείνοι που δεν κυβέρνησαν αλλά ήταν επί χρόνια εκφραστές αρνήσεων σε κάθε προσπάθεια μεταρρυθμιστικών προσπαθειών.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία τριάντα χρόνια κυβέρνησαν οι πάντες πλην των φιλελεύθερων.

Κυβέρνησαν οι δογματικοί σοσιαλιστές του «βαθέως» ΠαΣοΚ, κυβέρνησαν οι εκσυγχρονιστές σοσιαλιστές, κυβέρνησαν οι κρατιστές της λεγόμενης φιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας.

Κυβέρνησε εμμέσως και η Αριστερά, είτε με την μεγάλη της διείσδυση στον κρατικό μηχανισμό, είτε με την σχεδόν μονόπλευρη διείσδυσή της στα ΜΜΕ και συνεπώς στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης .  Για να είμαστε ακριβείς, επιχείρησαν να κυβερνήσουν και οι φιλελεύθεροι, στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, αλλά όποια μεταρρυθμιστική προσπάθεια επιχείρησαν έβρισκε ως αντίδραση είτε το …ξήλωμα της πλατείας Συντάγματος, είτε το… δημόσιο ξεβράκωμα όσων τολμούσαν να επενδύσουν.Τελικά, έπεσαν εκ των έσω!

Όλες οι κυβερνήσεις, όλο το πολιτικό σύστημα, είναι συνυπεύθυνοι για την πορεία του τόπου και την προσάραξη του σήμερα. Το γιατί και το πώς είναι γνωστά και χιλιογραμμένα.

Όμως, δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία ότι η μοιραία κυβέρνηση ήταν του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία με «εγκληματικά» λάθη και παραλείψεις οδήγησε το σκαρί στα βράχια.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, κληρονομικώ δικαιώματι πρόεδρος του ΠαΣοΚ κατόπιν ανταλλαγής δακτυλιδιού με τον πρώην πρόεδρο του κινήματος, θα περάσει στην ιστορία ως ο μοιραίος άνθρωπος για τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων και κυρίως για το μέλλον της Ελλάδας.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν εγγονός και γιός τέως πρωθυπουργών και συνεχιστής της δυναστείας τους, δύσκολα θα έκανε καριέρα σε οποιοδήποτε τομέα του ιδιωτικού τομέα. Ούτε καν ως δάσκαλος… ποδηλάτου ή κανό!

Εκείνο που δεν έγινε ακόμη κατανοητό και δύσκολα θα γίνει και στο μέλλον, είναι η απάντηση που μπορεί κάποιος να δώσει στο ερώτημα γιατί οδηγήθηκε στις καταστροφικές για τον τόπο επιλογές.

Οι λογικές και πιθανές απαντήσεις είναι τέσσερις κι μάλιστα αναπόδεικτες:

1. Ο Γιώργος Παπανδρέου, είχε προαποφασίσει ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να πορεύεται με την νοοτροπία και τις πρακτικές του παρελθόντος.

Μετέτρεψε, λοιπόν, τη μεγάλη δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας σε κρίση χρέους.

Πίστευε ότι έτσι, δηλαδή με την απειλή χρεοκοπίας, θα προκαλούσε σοκ στην ελληνική κοινωνία, η οποία θα δεχόταν ευκολότερα όσα είχε αποφασίσει.

2. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ήταν δέσμιος ιδιοτελών του κινήτρων από τα οποία δεν μπορούσε να απεγκλωβιστεί. Η εκδοχή αυτή στηρίχθηκε σε δημοσιεύματα που ενέπλεκαν τον αδελφό του με μια επενδυτική εταιρεία που επένδυσε σε ασφάλιστρα κινδύνου.

Στηρίχτηκε, ακόμη, στα πάμπολλα και συνεχόμενα ατοπήματα τόσο του ίδιου, όσο και του υπουργού Οικονομικών (Παπακωνσταντίνου), με δηλώσεις κλπ, τα οποία ήταν βούτυρο στο ψωμί των κερδοσκόπων. Φυσικά, αυτή η εκδοχή, δεν μπορεί να είναι σοβαρά συζητήσιμη, αφ’ ενός λόγω  της έντονης  αντιπατριωτικής  της κατεύθυνσης και αφ’ ετέρου λόγω ότι δεν πρόκειται ποτέ να τεκμηριωθεί με στοιχεία.

3. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ψευδαισθήσεις και όταν βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα δεν είχε καν σχέδιο να ανταποκριθεί. Τον Ιανουάριο του 2010, στο Νταβός, έχασε τ’ αυγά και τα πασχάλια και ουσιαστικά μαζί του, η Ελλάδα και οι Έλληνες.

4. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε ποτέ την πολιτική και νοητική ικανότητα να ηγηθεί του τόπου και μάλιστα στην πιο δύσκολη περίοδο της σύγχρονης ύπαρξής του.

Κι αν αυτές οι τέσσερις πιθανές απαντήσεις είναι μάλλον οι μοναδικές εκδοχές για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε και λειτούργησε συνολικά,  προϋπάρχουν και ακολουθούν άλλες ενέργειές του, απολύτως καθοριστικές και μοιραίες. Θα μπορούσαμε να τις αξιολογήσουμε και να τις αριθμήσουμε χρονολογικά.

Ας τις δούμε:

1. Αντιπολιτευτικός λαϊκισμός και… «Λεφτά Υπάρχουν»!

Όλο το διάστημα της θητείας του στην αντιπολίτευση, ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν εκ των ηγετών κάθε αποσταθεροποιητικής προσπάθειας της κυβέρνησης Καραμανλή.

Τον είδαμε σε δρόμους, πλατείες και λιμάνια, ανεβασμένο ακόμη και σε τρακτέρ. Τον είδαμε δακρυσμένο από ληγμένα δακρυγόνα να …διαμαρτύρεται ακόμη και για μεγάλες επενδυτικές προσπάθειες, όπως εκείνη των Κινέζων στο λιμάνι του Πειραιά.

Τον είδαμε να δίνει μάχες για να ψηφιστεί το αντεθνικό σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, εν αντιθέσει με τη στάση του Κώστα Καραμανλή.

Ας μη ξεχνάμε ότι επιχείρησε –ευτυχώς ανεπιτυχώς- να πείσει και τον μακαρίτη Τάσο Παπαδόπουλο.

Πέραν αυτών, είναι πλέον βέβαιο ότι από την άνοιξη του 2009 γνώριζε την δραματική κατάσταση των δημοσίων οικονομικών.

Τον δε Αύγουστο του 2009, όπως αποκαλύφτηκε, ενημερώθηκε και επισήμως από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.

 Επιβεβαιωτικό του ότι γνώριζε την δραματική κατάσταση της οικονομίας, ήταν οι συζητήσεις του με τον Στρος Καν, από τις αρχές του φθινοπώρου του 2009, για το ενδεχόμενο προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Παρ’ όλη, λοιπόν,  τη γνώση του προβλήματος και παρά τη νίκη του στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 (που προοιώνιζαν και νίκη του στις εθνικές εκλογές), ο Γιώργος Παπανδρέου σε όλη την προεκλογική περίοδο του 2009, ακολούθησε την πεπατημένη και υποσχόταν σε όλους λαγούς με πετραχήλια.

Κι όταν ο Κώστας Καραμανλής τον ρώτησε που θα βρει τα χρήματα για να κάνει όσα τάζει, απάντησε με την περιβόητη – και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων ανόητη- φράση «λεφτά υπάρχουν»!

Όταν ο Καραμανλής έλεγε προεκλογικά ότι θα πρέπει να μη δοθούν αυξήσεις στους μισθούς και να μπούμε σε περίοδο αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας για να γλιτώσουμε τα χειρότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου απαντούσε με τη φράση που θα τον κυνηγάει εφ’ όρου ζωής.

2. Παροχές και σιωπηρή απογραφή – άνοδος επιτοκίων

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μόλις γίνεται πρωθυπουργός αρχίζει τις παροχές, ως να μη συμβαίνει τίποτα και κυρίως συμπεριφερόμενος ως να μη  γνωρίζει τίποτα.

Με εντολή του, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ξεκινά σιωπηρά απογραφή της ελληνικής οικονομίας και αναγκάζει την Κομισιόν να μιλήσει για πρώτη φορά για τα περίφημα greek statistics.

 Τότε αρχίζει σιγά σιγά στην αρχή και εντονότερα αργότερα η στοχοποίηση της ελληνικής οικονομίας από τις αγορές, με αποτέλεσμα να ακριβαίνει ο δανεισμός της Ελλάδας.

Και πάλι, όμως, παρά το γεγονός ότι τα επιτόκια είναι ακόμη σχετικά ανεκτά, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν δανείζεται όσα χρήματα χρειάζεται για το επόμενο διάστημα και μέχρι την πληρωμή των ομολόγων που έληγαν τον Ιούνιο.

Μοιραία έφτασε το τέλος, λίγους μήνες μετά…

3. Οι «εγκληματικές» καθυστερήσεις

Ο Γιώργος Παπανδρέου, πίστεψε ότι μόλις έγινε πρωθυπουργός θα είχε εξασφαλισμένη περίοδο χάριτος, τόσο μέσα στην Ελλάδα, όσο και κυρίως στο εξωτερικό.

Κι αν στην Ελλάδα κάποιοι πανηγύριζαν από τις αρχικές παροχές, στην Ευρωζώνη περίμεναν την ανακοίνωση κάποιου προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων, ειδικά στον καρκινοπαθή δημόσιο τομέα.

Έκπληκτοι άκουγαν προγραμματικές δηλώσεις πλήρεις …οραμάτων και γενικολογίες.

Όλοι, πλέον, γνωρίζουμε ότι η Κομισιόν έστειλε επανειλημμένα μηνύματα, αλλά εις ώτα μη ακουόντων.

Ο Παπανδρέου και οι συν αυτώ, δεν είχαν τα αντανακλαστικά να κατανοήσουν ότι η καταιγίδα δεν θα αργήσει. 

Εν των μεταξύ όσο η τακτική Παπανδρέου παρέμενε σταθερή και… πασοκική, οι αγορές  «πυροβολούσαν».

Ο κρατικός μηχανισμός που έπρεπε να κινητοποιηθεί παρέμενε ναρκωμένος κι έτσι η δρομολόγηση των λύσεων που έπρεπε να ληφθούν δεν ελήφθησαν ποτέ.

Ενώ το πρόβλημα ήταν ξεκάθαρο ότι οφειλόταν στον υπερμεγέθη δημόσιο τομέα και την αντιπαραγωγικότητά του, άρχισαν να δρομολογούνται οριζόντιες λύσεις που έπλητταν θανάσιμα τον ιδιωτικό τομέα.

Ο θάνατος της «μεσαίας» και απροστάτευτης μεσαίας τάξης πλησιάζε.

4. Η πλήρης διάλυση του Κράτους

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μόλις έγινε πρωθυπουργός, ξεκίνησε ένα άνευ προηγουμένου «ράβε –ξήλωνε» στα υπουργεία, τα οποία άλλα καταργούσε κι άλλα συνένωνε.

Δημιουργήθηκε έτσι ένα απίστευτο χάος στον κρατικό μηχανισμό, την ώρα που η κρίση γινόταν τσουνάμι.

Χάθηκε χρόνος που ήταν πολύτιμος, πολύ περισσότερο μέχρι να ενημερωθούν πρόσωπα που δεν είχαν καμιά σχέση με την πολιτική και τα οποία ο πρωθυπουργός πήρε είτε από τα γυμναστήρια είτε από τις παρέες του και τα έχρησε υπουργούς!

5. Το τέχνασμα των βιογραφικών

Στη τελική διάλυση του ημιπαράλυτου μέχρι τότε Κράτους συνετέλεσε και το φιάσκο με τα… ηλεκτρονικά βιογραφικά όσων επιθυμούσαν να εργαστούν σε κυβερνητικές θέσεις.

Μπορεί τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη να υποδέχτηκαν θετικά το μέτρο και να το χαρακτήρισαν επιτομή της αξιοκρατίας που καταργούσε το φαύλο καθεστώς με τους αποτυχημένους να εκλεγούν βουλευτές που εν συνεχεία διορίζονταν σε υπουργεία και ΔΕΚΟ, αλλά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα επικοινωνιακό τέχνασμα.

Ένα τέχνασμα που είχε σκοπό να επιτρέψει στο περιβάλλον του πρωθυπουργού να διορίσει δικούς του ειδικούς και γενικούς γραμματείς υπουργείων και ΔΕΚΟ, παρακάμπτοντας το «βαθύ» ΠαΣοΚ και τις απαιτήσεις του για κρατικά αξιώματα.

Δεν άργησαν να προκύψουν δυσλειτουργίες είτε από την καθυστέρηση στον ορισμό των «εκλεκτών», είτε από την προφανή πολιτική τους ανικανότητα.

Κοντολογίς, ο Γιώργος Παπανδρέου, σε μια περίοδο που «καιγόταν η γούνα μας», αντιμετώπισε την κυβέρνησή του με μεταπολιτική λογική ή ακόμη και λογική μεγαλομετόχου εταιρείας του ιδιωτικού τομέα.  Ουσιαστικά, απαγόρευσε την άσκηση πολιτικής.

6. Ο διασυρμός της Ελλάδας

Τη στιγμή που η κατάσταση είναι στο πλέον οριακό της σημείο για τον τόπο και η εθνική αξιοπιστία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο, ο Γιώργος Παπανδρέου, έκανε ένα από τα κορυφαία – «εγκληματικά» λάθη που θα μπορούσε να κάνει πολιτικός άνδρας και δη πρωθυπουργός.

Για να κρατήσει αλώβητη –έτσι νόμιζε- την προσωπική του αξιοπιστία, πήγε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο , τον Δεκέμβριο του 2009, και δικαιολογούμενος για τις καθυστερήσεις και τις παλινωδίες της κυβέρνησής του, ανέφερε ότι η Ελλάδα είναι μια διαβρωμένη και διεφθαρμένη χώρα.

Μπορεί να είχε χίλια δίκια.

Όμως, το να ομολογείς ανερυθρίαστα σε όλη την Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην υφήλιο, ότι η χώρα σου έχει ηθικό έλλειμμα, αποτελεί τουλάχιστον ελαφρότητα.

Ακολούθησαν συνεχείς υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και πρωτοφανές ανέβασμα των επιτοκίων σε τέτοιο σημείο, ούτως ώστε ο δανεισμός από τις αγορές κατέστη απαγορευτικός.

7. Μνημόνιο χωρίς διαπραγμάτευση

Μετά το απαγορευτικό των αγορών, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε άλλη επιλογή από την προσφυγή, σχεδόν γονατιστός, στους εταίρους και εν πολλοίς πιστωτές μας.

Το «λεφτά υπάρχουν» μετατράπηκε σε χρόνο dt σε ικεσίες τύπου «σώστε την Ελλάδα».

Παρ’ ότι ο μηχανισμός στήριξης δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2010, οι συνεχείς παλινωδίες και η επιχείρηση «ανώδυνου περάσματος στο εσωτερικό», καθυστέρησε το πρόγραμμα, το οποίο υλοποιήθηκε τον Μάιο, λίγο πριν λήξουν τα ομόλογα τα οποία δεν είχαμε να πληρώσουμε και κηρύξουμε πτώχευση.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, παρά το γεγονός ότι μια στάση πληρωμών της Ελλάδας εκείνη την περίοδο, θα είχε καταστροφικές συνέπειες για όλη την Ευρωζώνη και τις ευρωπαϊκές τράπεζες, δεν μπόρεσε να διαπραγματευθεί απολύτως τίποτα.

Δεν κατάφερε καν  να αποσπάσει ένα πρόγραμμα το οποίο θα άφηνε χρόνο στην Ελλάδα για δημοσιονομική εξυγίανση και παραγωγική ανασυγκρότηση.

Πολλοί ισχυρίζονται –και ο γράφων- ότι ακόμη κι αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε το Κράτος, τις δομές και τις υποδομές του.

Άλλο, όμως, αυτό κι άλλο η αποδοχή του Μνημονίου χωρίς καμιά διαπραγμάτευση.

Βεβαίως, η μη ελληνική διαπραγμάτευση οφείλεται στο γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε κανένα σχέδιο με στοχευμένες παρεμβάσεις που θα δρομολογούσε την δημοσιονομική εξυγίανση.

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι αν υπήρχε ελληνικό σχέδιο και εφαρμοζόταν, η τρόικα θα αντιμετώπιζε με άλλα δεδομένα την χώρα.

Όμως κι αυτό ακόμη το Μνημόνιο, βρήκε τοίχο μέσα στην ίδια την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Υπουργοί του άλλα υπέγραφαν κι άλλα έκαναν.

Υπουργοί του δεν έκαναν τίποτα.

 Οι ολιγωρίες, οι παλινωδίες, οι ασυνέπειες και τα ψέματα που δέχτηκαν οι δανειστές της Ελλάδας, τους έκαναν ιδιαιτέρως σκληρούς διαπραγματευτές.

Το μαχαίρι που ήδη είχε μπει στο ελληνικό κόκκαλο, άρχισε να γυρίζει πάνω στην πληγή.

Εξ ου και για να καταβληθεί κάθε δόση του δανείου, προηγείται ένα κακόγουστο θρίλερ.

8. Το καθυστερημένο «κούρεμα» του χρέους

Έχει παγιωθεί πλέον η άποψη, ότι για την Ελλάδα η πιο σωστή περίοδος «κουρέματος» ήταν ταυτοχρόνως με την υπογραφή του Μνημονίου, το 2010.

Η χώρα θα γλίτωνε και τα «κουρεμένα» δισεκατομμύρια, αλλά θα γλίτωνε και όσα δισεκατομμύρια πλήρωσε από τότε για τόκους και χρεολύσια στο ακέραιο.

Όμως, ο Γιώργος Παπανδρέου –το έχουμε αναφέρει επανειλημμένως- δεν είχε σχέδιο.

Είναι σαφές ότι το «κούρεμα» χωρίς τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις δεν ήταν και δεν είναι και τώρα ικανό να ξαναστήσει στα πόδια της την νεκρή ελληνική οικονομία.

Όμως, τέλος από την κρίση δεν πρόκειται να υπάρξει χωρίς «κούρεμα».

Ο Γιώργος Παπανδρέου, υποχρεώθηκε να καταφύγει στο «κούρεμα» μετά από ενάμιση χρόνο παλινωδιών.

Κι ας μη ξεχνάμε, ότι τον Μάιο του 2010 έλεγε ότι το «κούρεμα θα είναι καταστροφικό!

9. Η καταστροφή του ιδιωτικού τομέα

Ο Γιώργος Παπανδρέου και η δογματική του κυβέρνηση, έστειλαν με την πολιτική τους στην ανεργία ένα εκατομμύριο Έλληνες και οδήγησαν σε λουκέτα χιλιάδες επιχειρήσεις.

Κι αυτό, επειδή ο δογματισμός των στελεχών της κυβέρνησης και οι αγκυλώσεις του παρελθόντος δεν τους επέτρεπε να πράξουν το αυτονόητο.

Δηλαδή, να συρρικνώσουν τον δημόσιο τομέα, ακόμη και με τις χιλιάδες απαιτούμενες απολύσεις, να τον αναδιοργανώσουν και να προχωρήσουν στις αναγκαίες αποκρατικοποιήσεις.

Υπουργοί έγιναν έρμαια των συνδικαλιστών.

Το πρωί υπέγραφαν μεταρρυθμίσεις και το βράδυ κάποιο μαγικό χέρι τις τοποθετούσε στα αλήστου μνήμης χρονοντούλαπα!

Ταυτοχρόνως, η έλλειψη κάθε σχεδίου, ανάγκασε στην καταφυγή οριζόντιων και άδικων περικοπών σε συντάξεις και μισθούς, αλλά και σε υπέρμετρη φορολογία.

Αποτέλεσμα;

Η κορύφωση της ύφεσης και το νέκρωμα κάθε παραγωγικής διαδικασίας.

10. Το σάλτο μορτάλε του δημοψηφίσματος

Ο Γιώργος Παπανδρέου, έχοντας χάσει κάθε επαφή με την οδυνηρή πραγματικότητα, λίγο μετά τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου, επιχείρησε το μεγάλο και άκρως τυχοδιωκτικό σάλτο μορτάλε.

Μόλις ανακοινώθηκε η απόφαση της Κομισιόν για το «κούρεμα» του χρέους, ο Έλληνας πρωθυπουργός θεώρησε ότι αν θέσει στον ελληνικό λαό το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», θα καταφέρει να βρει διέξοδο μέσα από μια εκβιαστική κάλπη.

Έβαλε στην πολιτική τον τζόγο.

Άνοιξε το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, κάτι που δεν τολμούσε μέχρι τότε να θέσει κανένας ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό.

Το «κωμικοτραγικό» της υπόθεσης είναι ότι η αναγγελία του δημοψηφίσματος, έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς και ομόφωνη απόφαση στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ το ίδιο συνέβη και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠαΣοΚ.

Εκτός από το κωμικοτραγικό, υπάρχει και το τραγικό.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο υπουργός του αρμόδιος για την Εθνική Άμυνα (κάποιος Μπεγλίτης αγνώστων λοιπών πολιτικών περγαμηνών), άφησαν να αιωρούνται φήμες περί επέμβασης του Στρατού.

Αποκεφάλισαν, μάλιστα, την ηγεσία του στρατεύματος.

Όλο αυτό το σάλτο μορτάλε, αποδείχθηκε θανατηφόρο για τον Γιώργο Παπανδρέου.

Διακυβευόταν η εκταμίευση της 6ης δόσης του δανείου.

Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι μέσω του δημοψηφίσματος υπήρχε το ενδεχόμενο να διακυβευτεί η ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, μόνο και μόνο από αντίδραση των πολιτών στον Παπανδρέου και τις πολιτικές του. Οι Μέρκελ και Σαρκοζί αντέδρασαν ακαριαία.

Κάλεσαν τον Γιώργο Παπανδρέου στις Κάνες και περίπου τον ξευτίλισαν.

Του τόνισαν ένα και μόνο πράγμα. «Αν θες να κάνεις δημοψήφισμα, το ερώτημα που θα βάλεις είναι η παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη».

Η γελοιοποίηση του Παπανδρέου, πλήγωσε και την Ελλάδα.

Οι ίδιοι οι υπουργοί και βουλευτές του που χειροκροτούσαν την αναγγελία δημοψηφίσματος, τώρα έφτασαν στις αποδοκιμασίες εναντίον του και στην ουσιαστική του καθαίρεση.

Κι αν αυτό αφορά τον Γιώργο Παπανδρέου και εκείνους, το πλήγμα που δέχθηκε η Ελλάδα αφορά όλους μας.

Το σάλτο μορτάλε του μοιραίου πρωθυπουργού, έκαψε πολιτικά την έστω και απειροελάχιστη πιθανότητα επαναδιαπραγμάτευσης της ελληνικής πολιτείας για την ασκούμενη οικονομική πολιτική.

by gr post

 Πίσω από τα μανιφέστα των 75 του ΠΑΣΟΚ και των 58 του κέντρου – O «κόκκινος» Τζορτζ  και η έσχατη κίνηση Βενιζέλου - Μόνο χωρίς κρυπτο-νεοφιλελεύθερους, Παπανδρέου και Βενιζέλο μπορεί να υπάρξει η κεντροαριστερά


Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το επικοινωνιακό θρίλερ: Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Με το που έσκασε το θέμα της άρσης της ασυλίας του Γιώργου Παπανδρέου έφτασε στη Βουλή από τον Εισαγγελέα ύστερα από μήνυση που κατέθεσε εναντίον του ο πολίτης με αφορμή την περίφημη φράση του «λεφτά υπάρχουν», για τη διερεύνηση του αδικήματος της εξαπάτησης εκλογέων, ο πρώην πρωθυπουργός και τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έκανε δήλωση με την οποία άφηνε αιχμές κατά της κυβέρνησης Σαμαρά για το θέμα του διαγωνισμού αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης. Επειδή αυτό πέρασε στα ψιλά, ήρθε το κείμενο των «75+800» του ΠΑΣΟΚ. Κατά διαβολική σύμπτωση σχεδόν ταυτόχρονα έσκασε το μανιφέστο 58 προσωπικοτήτων που ζητούν νέα Κεντροαριστερά, με διατήρηση των υπαρχόντων κομμάτων, αλλά νέο αρχηγό. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έσπευσε να υιοθετήσει αμέσως το μανιφέστο, μιλώντας για την ανάγκη συσπείρωσης για την “Κεντροαριστερά της ευθύνης και όχι του μικροκομματικού ή προσωπικού οπορτουνισμού”, διαβεβαιώνοντας
ότι δεν θέλει να ηγηθεί κανενός, σέβεται τους πάντες, αλλά θέλει να τον σέβονται και οι άλλοι και κυρίως να αντιλαμβάνονται το βάρος που σηκώνει και τον ρόλο που επιτελεί. O Φώτης Κουβέλης δεν τσίμπησε, μετά την αποβολή του από την τρικομματική που πέτυχε εναντίον του ο Βενιζέλος. Τώρα, έχει αυτός την πρωτοβουλία των κινήσεων. Στους 58 απάντησε με τον γνωστό του τρόπο ο καθηγητής Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος δια του Twitter επισημαίνει ότι “οι 58 είναι τέκνα του βίαιου αναχρονισμού που ονομάστηκε εκσυγχρονισμός και εργάστηκαν ή συνδέθηκαν ποικιλοτρόπως με διαπλοκή/ολιγαρχία”. Είναι προφανές ότι η λεγόμενη κεντροαριστερά τελεί σε απόγνωση, γιατί αντιλαμβάνεται το κοινωνικό σουέλ την θεωρεί σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την εκτροφή του φιδιού του νεοφιλελευθερισμού στον κόρφο της, με όλα τα επακόλουθα.

Το κείμενο των «75 του ΠΑΣΟΚ», το οποίο υπογράφουν 800 στελέχη του κόμματος απ` όλη την Ελλάδα, είναι κατ΄ αρχήν καλό και αρκετά επεξεργασμένο, αλλά έρχεται πολύ καθυστερημένα, δηλαδή κατόπιν εορτής.  Οι 75 πάντως εκτιμούν ότι η κοινωνία τείνει σε οριακές καταστάσεις με 2,5 εκατ. νεόπτωχους, οι 1,5 εκατ. άνεργους και οι σχεδόν 1 εκατ. νέους που δεν έχουν μπει ακόμη στην αγορά εργασίας, και πως βρίσκεται στο «κόκκινο» λίγο πριν την μεγάλη «έκρηξη». Γι΄ αυτό οι 800 δηλώνουν δεν δίνουν σε κανένα «λευκή επιταγή» και ζητούν άμεσα:                                      
Πρώτον, να ξεκαθαρίσει το ΠΑΣΟΚ ποιους τελικά υπηρετεί.
Δεύτερον, να αλλάξει πολιτική με ξεκάθαρο προοδευτικό πρόσημο.
Τρίτον, να συμπλεύσει με την αριστερά.
Τέταρτον, να διαγραφεί το κρατικό χρέος.
Πέμπτον, να καταρτισθεί σχέδιο Κοινωνικής Συνοχής για να κλείσει ο κύκλος της κρίσης και να δώσει προοπτική.
Έκτον, να απομονωθούν και να εκμηδενιστούν κοινωνικά και πολιτικά οι νεοναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, αλλά και να αντιμετωπιστούν ριζικά και σε βάθος οι λόγοι που οδήγησαν στην εμφάνιση και ανάπτυξη του φαινομένου της ΧΑ.

ΠΑΣΟΚ χωρίς Βενιζέλο και Παπανδρέου: Οι 75+800 σαφώς έχουν προσανατολισμό στον Γιώργο Παπανδρέου, καθώς επιχειρούν να ρίξουν όλο το κρίμα των Μνημονίων στον Κώστα Καραμανλή, αποσιωπώντας την άρνηση του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε ένα κρεσέντο λαϊκισμού, όχι μόνο να συμπράξει στα μέτρα που πρότεινε τον Απρίλιο του 2009 ο Καραμανλής, αλλά και να ζητήσει εκλογές με το περιβόητο «λεφτά υπάρχουν». Αν διαβάσει προσεκτικά κανείς το κείμενο θα διαπιστώσει ουκ ολίγες άμεσες ή έμμεσες αναφορές στον Γιώργο Παπανδρέου και προφανώς επιδίωξή τους, τουλάχιστον της συντακτικής ομάδας, να επιστρέψει ως «κόκκινος Γιώργος» για να εκδικηθεί τη δεξιά και τους κακούς Γερμανούς. Η μετάλλαξη του Γιώργου που στο Καστελόριζο παρέδωσε τμήμα της εθνικής κυριαρχίας, μεθοδεύεται εδώ και καιρό, λες και ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ ξεχνά στο ψευδοδίλημμα που επιχείρησε να οδηγήσει τη χώρα με το δημοψήφισμα.
Επί της ουσίας, αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να σώσει την ψυχή του, έχει ένα δρόμο: να αποκηρύξει ταυτόχρονα τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Τον πρώτο ξέρουμε όλοι γιατί, τον δεύτερο γιατί είναι ταυτισμένος με το PSI και το Μνημόνιο 2, αλλά κυρίως γιατί έχει ταυτίσει το προσωπικό του μέλλον με τη δεξιά. Δεν είναι τυχαίο που διέρρευσαν σενάρια για την αποχώρησή του από την κυβέρνηση, αλλά με τη συνέχιση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης σε αυτή. Ο Βενιζέλος ξέρει ότι μόλις εκπνεύσει το 18μηνο της λίστας, θα δυσκολευτεί να επιβάλει οιαδήποτε πειθαρχία στο κόμμα του… Άρα οι πρωτοβουλίες του εξαντλούνται σύντομα. Εννοείται ότι αν τον ζορίσουν θα βγάλει πάλι το πόρισμα των 5 ελεγκτικών εταιριών για τα 120 εκατ. ευρώ χρέους του ΠΑΣΟΚ που κληρονόμησε από τον Γιώργο Παπανδρέου.

«Ούτε δεξιά ούτε νεοκομμουνιστική αριστερά» οι 58: Το μανιφέστο των 58, αποβλέπει στην ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς με τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα για κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές και δημοτικές εκλογές, χωρίς τη διάλυση των υπαρχόντων κομμάτων, αλλά με ένα νέο αρχηγό. Οι 58 αναγνωρίζουν την πρωτοβουλία των 5 δημάρχων (Μπουτάρη, Καμίνη, Σκοτινιώτη, Φίλιου και Δημαρά) καθώς και άλλων αυτοδιοίκητων που δείχνουν το δρόμο της συνεργασίας στη βάση των κοινών αξιών. Οι 58 ευαγγελίζονται «επαναθεμελίωση (των πολιτικών παρατάξεων) δεν γίνεται μόνο με προτάσεις, τεχνοκρατική επάρκεια, στόχους και εργαλεία. Χρειάζεται μια στρατηγική που να προβάλει τους εαυτούς μας στο μέλλον. Σε έναν Κόσμο που μεταβάλλεται, σε έναν χαοτικό καπιταλισμό και μιαν Ευρώπη που αναζητά την προοπτική της. Χρειάζεται μια εικόνα της Ελλάδας στο μέλλον, βγαλμένη από την ιστορία της, που θα προσανατολίζει και θα συνθέτει όσες κοινωνικές και πνευματικές δυνάμεις κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση». Θεωρούν ότι  «ο μικρός δικομματισμός ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά στείρος, προγραμματικά οπισθοδρομικός και ιδεολογικά συντηρητικός, γι αυτό και εγκλωβίζει αντί να απελευθερώνει τις δυνάμεις της χώρας».
Γενικά το κείμενο είναι συμπαθητικό, τα πιάνει όλα εξ απαλών ονύχων, από την αλλαγή του κράτους και του παραγωγικού μοντέλου, την ανασύνταξη της μεσαίας τάξης, τα ψυχολογικά του λαού … «οι Έλληνες κράτησαν όρθιο το φρόνημα του πολίτη, αντέχοντας μέχρι σήμερα τις ασφυκτικές πιέσεις από πολλά μέτωπα». Και φυσικά «την ακραία δημαγωγική στάση των ποικίλων αντιπολιτεύσεων, τη χυδαία λαϊκιστική δημοσιογραφία, τον κυνισμό και την λοιδορία των διεθνών ΜΜΕ, τους συνωμοσιολόγους και τους ψευδολόγους που μοίραζαν φρούδες ελπίδες και μαγικές λύσεις».
Οι 58 θεωρούν ότι «η ισχυροποίηση της ευρύτερης κεντροαριστερής παράταξης θα αποσυμπιέσει τη σημερινή αίσθηση της εμφύλιας αντιπαράθεσης… Αυτός είναι ο νέος ρόλος της ιστορικής παράταξης της σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου, όλου του κεντροαριστερού χώρου: Εθνική Ανασυγκρότηση - αλλαγή του κράτους και του παραγωγικού μοντέλου – νέα συμπόρευση της εθνικής αυτογνωσίας με τον προοδευτικό λαϊκό ευρωπαϊσμό. Όρος για την εκπλήρωσή του είναι η σύγκλιση και η συνεργασία όλων εκείνων των συλλογικών μορφών και των πολιτών που δεν αναγνωρίζονται ούτε στη δεξιά ούτε στη νεοκομμουνιστική-εθνολαϊκιστική αριστερά».

Ο φερετζές του νεοφιλελευθερισμού: Τελικά οι 58 το μόνο που δεν είπαν είναι το «Ελιά, ελιά και Κώστο βασιλιά». Έκαναν τα στραβά μάτια στο παρελθόν και το παρόν, λες και δεν ήταν η σημιτική σοσιαλδημοκρατία που κόλλησε τον ιό του νεοφιλελευθερισμού, δεν ήταν αυτή κατά την εξουσία της οποίας ανδρώθηκε το τέρας της διαπλοκής και της διαφθοράς, δεν ήταν αυτή που εγκατέλειψε με την αλαζονεία των υπουργών της τον μεσαίο χώρο βορά στο πάρτι της καραμανλικής σπατάλης και δανεισμού, δεν ήταν αυτή που στήριξε τη μεγαλύτερη αυταπάτη της μεταπολίτευσης τον Γιώργο Παπανδρέου. Οι 58 δεν αποκήρυξαν τίποτε. Δεν αποκηρύσσουν καν το μνημόνιο που κατέστησε τη χώρα «αποικία χρέους», που κατάργησε 1,4 εκατ. θέσεις εργασίας και εκθεμελίωσε τον παραγωγικό ιστό. Αντίθετα, οι 58 πιστοί στον υποκριτικό πολιτικό καθωσπρεπισμό και στον λαϊκισμό της εξουσίας του νεοφιλελευθερισμού εξακολουθούν να στοχεύουν την πατριωτική αριστερά καταγγέλλοντάς την ως «νεοκομμουνιστική-εθνολαϊκιστική».
Το μανιφέστο των 58 είναι ιδεολογικά διαμετρικά αντίθετο από το κείμενο των 75 του ΠΑΣΟΚ. Οι 58 δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των εκπεσόντων μεσαίων στρωμάτων, ούτε των εργαζομένων, ούτε βέβαια των ανέργων γιατί έχει μια αφ΄ υψηλού αντίληψη της πραγματικότητας, ενίοτε και ποιητική. Δυστυχώς, με το μανιφέστο αυτό αποκαλύπτεται ότι κεντρικός αντίπαλος της λεγόμενης κεντροαριστεράς είναι η πραγματική αριστερά και όχι η δεξιά. Άλλωστε, η δήθεν υπέρβαση του σχήματος μνημόνιο-αντιμνημόνιο που ευαγγελίζεται είναι ψευδής, λαϊκιστική και αποπροσανατολιστική. Ακόμη και το τυπικό τέλος του μνημονίου να επέλθει, η Εποπτεία της Κομισιόν με όρους βέτο θα συνεχιστεί έως ότου αποπληρωθεί το 75% του χρέους.
Συνεπώς, σε αυτή την ιστορική φάση της χώρας και του λαού, η λεγόμενη κεντροαριστερά λειτουργεί ως φερετζές του νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι επουδενί  αριστερά και επιδιώκεται συστημικά να αποτελέσει το ανάχωμα στο μεγάλο λαϊκό ρεύμα που έρχεται με τη μορφή σουέλ για να ανατάξει τη χώρα και την οικονομία της, όχι μέσα από αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, αλλά από βαθιές δομικές ανατροπές. Ένα σουέλ που θα ξεπλύνει την εθνική ντροπή.

ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ

 ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ

Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, ως φαίνεται, είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε…

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχ επισημανθεί στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη Χαλικιά.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, αναφέρουμε τα όσα είπε ο τότε διοικητής της ΤτΕ στον συνάδελφο Περικλή Βασιλόπουλο σε μία συζήτηση-εξομολόγηση η οποία δημοσιεύθηκε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο στο τεύχος της 8ης Ιανουαρίου 1988 Χωρίς περιστροφές, ο κ.Δ.Χαλικιάς περιγράφει πώς το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, γεγονός που υποχρέσε την κυβέρνηση Αν.Παπανδρέου να ζητήσει σταθεροποιητικό δάνειο από την ΕΟΚ, τους όρους του οποίου ουδέποτε ετήρησε. Μάλιστα, για να πάρει το δάνειο αυτό, ο τότε πρωθυπουργός ανέθεσε τα ηνία της οικονομίας στον κ. Κ.Σημίτη, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης των εταίρων μας, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του κ.Γεράσιμο Αρσένη.

Την περίοδο αυτή, ο Δ.Χαλικιάς χαρακτήρισε ως την πιο δραματική στιγμή της πολυετούς θητείας του στην Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας τα εξής:

«Το καλοκαίρι του 1985, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου, ζήτησα να δω τον τότε πρωθυπουργό κ.Ανδρέα Γ.Παπανδρέου. Το έκανα σπανίως, αλλά η επικοινωνία μαζί του ήταν πάντοτε ουσιαστική. Με δύο λέξεις καταλάβαινε τα πάντα. Τού είπα: Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει ταμείο να πληρώσει. Χρειάζεται να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα σταθεροποιησης της οικονομίας.

»Μετά τις εκλογές, ο πρωθυπουργός μού ζήτησε να τού υποβάλω μία έκθεση με τις απόψεις μου, πράγμα που έκανα. Όταν την διάβασε μού τηλεφώνησε και μού ζήτησε να εγχειρίσω μία φωτοτυπία στον κ.Σημίτη, που είχε ήδη αναλάβει υπουργός Εθνικής Οικονομίας. Ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1985 και τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα μερικούς από τους πιο δύσκολους μήνες της θητείας μου. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Τράπεζας της Ελλάδος είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφαλείας. Αν και γενικά την δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθεσίμων ήταν γύρω στο 1 δισεκατομμύριο δολλάρια, είχαμε φθάσει μόλις στα 350 εκατομμύρια δολλάρία. Εάν δεν παίρναμε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του δανείου από την ΕΟΚ και εάν δεν είχαμε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη, θα βαδίζαμε ευθέως στην κατάρρευση και την χρεοκοπία. Δεν είχαμε λεφτά να πληρώσουμε τις εισαγωγές μας. Δεν θα επρόκειτο για συναλλαγματική κρίση της δραχμής, όπως αυτές που γνωρίσαμε τον Μάϊο του 1994 ή τον Νοέμβριο του 1997, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο. Αδυναμία κάλυψης των εξωτερικών πληρωμών της χώρας…».

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν προς τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ.Ζακ Ντελόρ το 1994 με την γνωστή επιστολή του, από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων υπό τον καθηγητή Άγγελο Αγγελόπουλο το 1990 ύστερα από ενθάρρυνση του τότε πρωθυπουργού της Οικουμενικής Ξεν. Ζολώτα. Επίσης, από το 1995 έως το 2003 ακολούθησαν 16 κοινοτικές και διεθνείς εκθέσεις στις οποίες απερίφραστα τονιζόταν ότι η πορεία του ελληνικού δημοσίου χρέους παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τις τελευταίες προσπάθησαν να περιορίσουν οι κυβερνήσεις Κων. Μητσοτάκη την περίοδο 1990-1993 και Κ.Σημίτη το 1998-1999, με αποτέλεσμα να γίνουν στην Ελλάδα από τις συνδικαλιστικές μαφίες του Δημοσίου περί τις 2.500 απεργίες, συνολικού κόστους σε χαμένες ημέρες εργασίας περί τα 70 δισεκατ. ευρώ.

Είναι προφανές ότι μας θεωρούν ηλίθιους. 
Του Γ. Δελαστίκ


Στο κενό έπεσε η προσπάθεια του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να εμφανίσει ρόδινη την κατάσταση της οικονομίας στην Ελλάδα με τον λόγο που εκφώνησε κατά το αστραπιαίο, φευγαλέο πέρασμά του από τη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης. «Eνα μικρό θαύμα αρχίζει να γίνεται στην Ελλάδα», ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός, την ώρα που η οικονομία της χώρας συνεχίζει να καταβαραθρώνεται και ο ελληνικός λαός συνεχίζει να φτωχαίνει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.
Μέχρι το τέλος του χρόνου η ανεργία θα φτάσει στο 30%, ένα εφιαλτικό ποσοστό που οι Ελληνες το είχαν ξαναδεί πριν από μισόν αιώνα, το 1961, όταν μετανάστευαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες κάθε χρόνο στα σκλαβοπάζαρα της Δυτικής Ευρώπης, των ΗΠΑ, της Αυστραλίας και του Καναδά για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να μην πεθάνουν από την πείνα. Τη μνημονιακή τριετία που άρχισε το 2010 οι Ελληνες μισθωτοί εξαιτίας των δραματικών μειώσεων των αποδοχών τους και της βάρβαρης φορολογικής τους επιβάρυνσης απώλεσαν 37 δισεκατομμύρια ευρώ, με αποτέλεσμα το 2014, όπως εκτιμά το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, η αγοραστική τους δύναμη να πέσει στο μισό (!) εκείνης που είχαν το 2009. Τόσο πολύ ενθουσιάζει τον Αντώνη Σαμαρά η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων ώστε να μιλάει για «μικρό θαύμα»; Συνιστά πρόκληση η προβολή ενός τέτοιου ισχυρισμού μέσα σε ένα κλίμα απέραντης κοινωνικής δυστυχίας. «Για πρώτη φορά οδηγούμαστε σε φορολογία απλή και δίκαιη με διεύρυνση της φορολογικής βάσης», ισχυρίστηκε επίσης ο πρωθυπουργός στην ομιλία του.
Αυτό το λέει τη στιγμή που τα ίδια τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών αποκαλύπτουν ότι πέρυσι μισθωτοί και συνταξιούχοι με εισοδήματα κατά μέσο όρο μειωμένα κατά 58% πλήρωσαν φόρους… 52% περισσότερους! Είναι «απλή και δίκαιη φορολογία» αυτή; Θα τρελαθούμε; Το πρόβλημα δηλαδή κατά τον Αντώνη Σαμαρά ήταν ότι δεν πλήρωναν αρκετούς φόρους οι… μισθωτοί και οι συνταξιούχοι; Ελεος! «Σε λίγο θα μπορούμε να πούμε τέλος και η εποχή των μνημονίων, όπου άλλοι καθόριζαν την πολιτική μας», είπε επίσης ο πρωθυπουργός. «Οποιαδήποτε πρόσθετη βοήθεια ή διευκόλυνση δοθεί στην Ελλάδα, θα δοθεί βάσει της προηγούμενης συμφωνίας, όχι ύστερα από νέα συμφωνία», είπε ο Αντ. Σαμαράς στη χθεσινή του συνέντευξη στο «Εθνος». Δεν έχουν, όμως, καθόλου την ίδια άποψη οι Ευρωπαίοι. «Αν χρειαστεί νέο πρόγραμμα, θα απαιτηθούν και πρόσθετοι όροι… Η πιθανή επέκταση του ελληνικού προγράμματος δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς όρους», δήλωσε π.χ. στη Φρανκφούρτη σε συνέντευξή του ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι. Νέοι όροι σημαίνουν νέο Μνημόνιο σε απλά Ελληνικά.
Νέα βοήθεια σημαίνει δηλαδή νέο Μνημόνιο, λέει ο κεντρικός τραπεζίτης και έχει φυσικά απόλυτο δίκιο. Είναι παραμύθι για αδαείς ο ισχυρισμός του πρωθυπουργού, εσκεμμένα και συνειδητά αβάσιμος, ότι η Ελλάδα μπορεί δήθεν σύντομα να βγει και να δανειστεί στις αγορές. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αποσιωπήσει το γεγονός ότι το 2014 πρέπει να πληρώσει 24,9 δισεκατομμύρια ευρώ για δάνεια που έχει πάρει. Πού θα τα βρει; Το 2015 πρέπει να πληρώσει άλλα 16,1 δισεκατομμύρια ευρώ! Σχεδόν δεκαπέντε δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον χρειάζεται για την πληρωμή δανείων που έχει ήδη πάρει η ελληνική κυβέρνηση και για τη διετία 2016-’17 – για την ακρίβεια χρειάζεται 7,1 δισ. ευρώ τον πρώτο χρόνο και 7,5 δισ. ευρώ τον δεύτερο. Εν ολίγοις η Ελλάδα χρειάζεται για την επόμενη τετραετία 55,6 δισεκατομμύρια μόνο για να πληρώσει τοκοχρεολύσια δανείου! Πού θα τα βρει; Από τα… «πρωτογενή πλεονάσματα» του Σαμαρά; Κατά εντελώς παράλογο τρόπο, ο πρωθυπουργός έφτασε μέχρι του εξωφρενικού σημείου να ισχυριστεί ότι σε σχέση με το ελληνικό δημόσιο χρέος «το ποσό που θεωρούν ότι αποκλίνει για να θεωρηθεί το χρέος βιώσιμο είναι ελάχιστο»!!!
Το λέει αυτό τη στιγμή που ενώ το όριο βιωσιμότητας ενός δημόσιου χρέους τοποθετείται στο 120% του ΑΕΠ της αντίστοιχης χώρας, το ελληνικό δημόσιο χρέος φέτος υπολογίζεται ότι θα ανέλθει στο 165% του ΑΕΠ και το 2014 στο 175% του ΑΕΠ της χώρας μας! Και να σκεφθεί κανείς ότι μας έβαλαν στο επαίσχυντο καθεστώς της μνημονιακής υποτέλειας ισχυριζόμενοι ότι η χρεοκοπία είναι προ των πυλών επειδή το δημόσιο χρέος της χώρας ανερχόταν στο… 129% του ΑΕΠ! Με χρέος 129% του ΑΕΠ είμαστε χρεοκοπημένοι, με χρέος 175% του ΑΕΠ απέχουμε κατά Σαμαρά… «ελάχιστα» από τη βιωσιμότητα! Είναι προφανές ότι μας θεωρούν ηλίθιους.

ΓΙΑΤΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ

Οι μέρες είναι αποκαλυπτικές. Ο συντηρητισμός και ο φόβος μην τυχόν και χάσουμε όσα μας απέμειναν μεταλλάσσεται και αποκτά προσωπική έκφραση με την εφεύρεση του κακού και τον εξορκισμό του. Στο facebook η Ελλάδα αναστενάζει για το όνομα που έδωσε ο Τσίπρας στο γιό του, για το πόσα κεφάλια μέτρησε στη συγκέντρωση του Συντάγματος και κυρίως για το πόσο πολύ το παίζει … Αντρέας.

Θα μείνω στο τελευταίο, όχι τόσο για να υπερασπιστώ τον Τσίπρα που ούτως ή άλλως δεν χρειάζεται τη δική μου υπεράσπιση, αλλά γιατί δεν αντέχω την φαιά προπαγάνδα των καθώς πρέπει χαριτωμένων σχολιαστών του ραδιοφώνου, του ίντερνετ και της τηλεόρασης που στα δήθεν «χαζά» προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν τον Τσίπρα. Το εύρημα είναι πολυδιάστατο.

1. Ο Τσίπρας το παίζει Αντρέας σημαίνει ότι θέλει να αλώσει το ΠΑΣΟΚ και τους ψηφοφόρους του. Δηλαδή, ως Μεφιστοφελής έρχεται με τη μορφή του Αντρέα για να κλέψει τις ψήφους των αγνών Πασόκων. Μα αυτό έχει ήδη συμβεί και μάλλον θα έχει συνέχεια. Άλλωστε το έκαναν μόνοι τους οι Πασόκοι.
2. Ο Τσίπρας θέλει να γίνει Αντρέας όταν απευθύνεται στους κεντροδεξιούς και τους κεντροαριστερούς ότι αυτός ο τύπος ανασυγκροτεί το μισητό ΠΑΣΟΚ του ηγεμονισμού, των σκανδάλων, της άλωσης της δημοκρατικής αριστεράς (με μικρά γράμματα) κ.ο.κ.
3. Και στο φινάλε ο Τσίπρας θέλει να γίνει Αντρέας γιατί δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο στη χώρα που κινείται μεταξύ καραμανλισμού και παπανδρεϊσμού. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο και γιατί δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε άλλο που να σας σώσει από …μας.

Μπορώ να γράψω κι άλλα, αλλά νομίζω ότι αυτά φτάνουν για να πάμε στο ζουμί. Εδώ που τα λέμε, ακόμα κι αν ο Τσίπρας ήθελε να μοιάσει στον Αντρέα, που δεν θέλει (ΣΣ: θα το εξηγήσω πιο κάτω), ο Αντρέας δεν ήταν δα και ο Διάβολος.  Το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ υπήρξε για μεγάλο διάστημα το δυναμικό κέντρο της δημοκρατικής παράδοσης και των κοινωνικών αγώνων και κατακτήσεων. Ήταν ο ζωντανός οργανισμός μέσα στον οποίο συντελέσθηκαν όλες οι μεγάλες κοινωνικές εξελίξεις της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ταυτίστηκε με τη δημιουργία του σύγχρονου κοινωνικού κράτους και επέδειξε μεγάλη προσαρμοστικότητα (ΣΣ: υπερβολική) στις διεθνείς αλλαγές και τις αφομοίωσε δημιουργικά (ΣΣ: εκεί έχασε την ψυχή του) σε μεγάλο βαθμό. Βεβαίως το παπανδρεϊκό και όχι μόνο ΠΑΣΟΚ βαρύνεται  με το μεγάλο κρίμα της κομματικοποίησης του κράτους, αντί να δημοκρατικοποιήσει του θεσμούς. Από ΄κει και πέρα, η διαπλοκή, η κατασπατάληση των ΚΠΣ, το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, οι πράσινες ΑΧΕ και ΑΧΕΠΕΥ, και τα μεγάλα έργα που πληρώθηκαν σε τριπλή τιμή από το κανονικό και μας οδήγησαν στο Μνημόνιο που υπέγραψε ο Γιώργος Παπανδρέου πολιτικά πληρώθηκαν (ΣΣ: μένει και ποινικά).

Τώρα, Αλέξης VS Αντρέας. Ο Αλέξης είναι νεότατος, ενώ ο Αντρέας δεν ήταν. Αυτό σημαίνει ότι οι πλάτες του Αλέξη σηκώνουν συγκρούσεις και ριζοσπαστισμούς, ενώ ο Αντρέας είχε μπει στη φάση των προσωπικών απολογισμών και συμβιβασμών και της ενασχόλησης με τη σωτηρία του σώματος και της ψυχής. Ο Αλέξης βαφτίζει το γιό του, κι ο Αντρέας τα εγγόνια του. Ο Αλέξης ασχολείται, μαθαίνει, εξελίσσεται, ο Αντρέας βαριόταν (ΣΣ: χτύπαγε τον Αρσένη στην πλάτη και του έλεγε «Μάκης σε σένα στηρίζομαι»). Ο Αλέξης είναι όμορφος και χαμογελάει, ο Αντρέας δεν ήταν πια και είχε κατάθλιψη, κατά πως μαρτυρεί ο Αυγερινός.

Επί της ουσίας, Αλέξης VS Αντρέας. Ο Αντρέας είχε την ιστορική ευκαιρία να αλλάξει την Ελλάδα και την άλλαξε, αλλά αδιαφόρησε για την διασφάλιση του όποιου έργου του, με αποτέλεσμα ο γιός του να μας πάει στο Μνημόνιο. Ο Αλέξης έχει την ιστορική ευκαιρία να ξαναλλάξει την Ελλάδα και να μην επαναλάβει τα λάθη των άλλων. Έχει κι άλλα πλεονεκτήματα: πρώτον, η ελληνική κοινωνία δεν είναι η αγαθιάρα της μεταπολίτευσης και δεύτερον, η γενιά του Πολυτεχνείου που πήγε για ψώνια απέρχεται.

Ο Αλέξης δεν έχει πλέγματα και αυτό φαίνεται στο χαμόγελό του, είναι ονειροπόλος (ΣΣ: βρείτε και διαβάστε την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του Πάνου Τριγάζη, ” Ο Λαμπράκης και το Κίνημα Ειρήνης” από τις εκδόσεις “Ταξιδευτής”), έχει τσαγανό αφού έφαγε τον Αλαβάνο, αποκτά διεθνείς προσβάσεις και εν πάσει περιπτώσει, μετά από 35 χρόνια δημοσιογραφίας μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είναι χειρότερος από τους άλλους. Αντίθετα, είναι έξυπνος και δεν τον κρατάνε και από πουθενά, σε αντίθεση με τους άλλους. Ίσως, αυτό να είναι και το σπουδαιότερο ατού του. Συνεπώς, ο Αλέξης έχει περισσότερες ελπίδες να πάει τη χώρα πιο μπροστά από τον Αντρέα. -

by  Makis Andronopoulos

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 

Πέρασε καιρός φίλε αγανακτισμένε που δεν έχω νέα σου

έπαψα πια να σε βλέπω στους δρόμους και στις πλατείες,
να φωνάζεις συνθήματα κατά του συστήματος,να αποκαλείς τους πολιτικούς προδότες της πατρίδας,
να θέλεις να κάψεις το μπουρδέλο τη βουλή,να στήνεις κρεμάλες στο σύνταγμα
να πετάς αυγά, γιαούρτια, πέτρες,να ξηλώνεις πλακάκια, να καις παγκάκια, να σπας βιτρίνες,
να κάνεις συντονισμένες πορείες με τους Ισπανούς, τους Ιταλούς,να ξημεροβραδιάζεσαι στ' αντίσκηνα μιλώντας για άμεση δημοκρατία,
να ορκίζεσαι στα παιδιά σου ότι θα δώσεις τον αγώνα μέχρι το τέλος...

Αλήθεια, τι συνέβη φίλε αγανακτισμένε και πια δε συναντιόμαστε;


Βρήκες δουλειά και χάθηκες;
σου αύξησαν το μισθό και κάλμαρες;σου 'φεραν πίσω το δώρο Χριστουγέννων;
επέστρεψαν τις περικοπές απ' τη σύνταξη της γιαγιάς;έριξαν τις τιμές και ζεις άνετα με 400 ευρώ;

Κατευθυνόμενος είσαι, φίλε αγανακτισμένε,μέρος του συστήματος και συ, άθελα σου,
σ' έβγαλαν στο δρόμο να ρίξεις μια πολιτική,σε γύρισαν στο σπίτι νικητή,
μα η πολιτική δεν είναι ίδια, είναι πολύ χειρότερη.

Αναρωτήθηκες φίλε αγανακτισμένε τίνος τα συμφέροντα υπηρέτησες;
σκέφτηκες διόλου πως έγινες λύση και πρόβλημα ταυτόχρονα;κατάλαβες ποιος ήταν ο στόχος;
ναι, φίλε αγανακτισμένε, όπως λέει και η αγαπημένη σου Κατερίνα,"στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;".