Ξυπνήστε σύντροφοι!...

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το 42,5% που θα πάρει ο Τσίπρας στις εκλογές όποτε γίνουν, μην σας παίρνει το μυαλό. Το ποσοστό  αυτό που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις είναι για να τον ενθαρρύνει να εφαρμόσει τα συμπεφωνημένα, ώστε να ανακτηθεί η Εμπιστοσύνη των δανειστών και να πάρουμε τα λεφτά για τις τράπεζες, την ανάπτυξη και να γίνει η αναδιάρθρωση του χρέους. Για τίποτε άλλο. Και το τονίζουμε αυτό, επειδή, τόσο από τις πρόσφατες ομιλίες και δηλώσεις του πρωθυπουργού, αλλά και υπουργών της κυβέρνησης, ότι η συμφωνία συνθηκολόγησης «δεν μας αρέσει», «η αριστερά είναι με τις κινητοποιήσεις, θέλει τον κόσμο στους δρόμους», μέχρι το αυτοκτονικό του Βαρουφάκη … «Όχι όμως και για να τους εφαρμόσουμε (τους όρους)» αναδύεται μια διάθεση να κοροϊδέψουμε και πάλι τους κουτόφραγκους.

Μια τέτοια λογική θα ήταν θανατηφόρα. Η ρητορική εντός πρέπει να αλλάξει, γιατί δεν χτίζει ούτε έξω, αλλά ούτε και μέσα εμπιστοσύνη.  Ούτε ο ανασχηματισμός ενέπνευσε εμπιστοσύνη (ΣΣ: εκτός κι αν ο πρωθυπουργός ξεσκαρτάρει υποχρεώσεις), ούτε η νέα ΠΝΠ για τις τράπεζες, ούτε τίποτε… Απλώς, υπάρχει ακόμη πίστη στο πρόσωπο του Τσίπρα, γιατί οι πάντες ξέρουν, όπως άλλωστε και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ότι ο Τσίπρας είναι ο τελευταίος οδηγός στο τρένο με τα λυμένα φρένα. Τον επόμενο δεν θέλει να τον φανταστεί κανείς, ούτε τι θα φοράει… Συνεπώς:

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι εφικτό μόνο μέσα από το 3ο Μνημόνιο (δάνεια 86 δισ. ευρώ, συν 35 δισ. ευρώ της ανάπτυξης), όλα τα άλλα είναι αστεία.
Την Τετάρτη, αφήστε τους συναισθηματισμούς και τους στρουθοκαμηλισμούς και ψηφίστε την επιβίωση της χώρας. Σύντροφοι, σοβαρευτείτε, ψηφίστε χωρίς πολλά πολλά (τα γιουχαΐσματα  είναι η αρχή) ότι έχουμε υπογράψει και εφαρμόστε τα, πρώτον, γιατί οι άλλοι δεν μπόρεσαν, δεύτερον, γιατί είναι ΤΙΝΑ (there is no alternative) και τρίτον, γιατί θα φύγουμε όλοι και θα σας αφήσουμε μόνους.
Στις 30/6 χάσαμε τα πάντα και συνθηκολογήσαμε για να σωθούμε. Το πήρε πάνω του -προς τιμή του-  μόνος του ο Τσίπρας, αν και έπρεπε να είχε αλλάξει τον Γιάνη και να έχει κλείσει το θέμα όπως όπως τον Απρίλιο.
Να υλοποιήσουμε τα συμφωνηθέντα επαγγελματικά και περήφανα και με το Brussels Group στα φανερά, χωρίς ντροπή. Άλλωστε, αν εξαιρέσουμε τα φορολογικά και τα συνταξιοδοτικά, όλα τα άλλα είναι πολιτικές που εμπόδιζε η διαπλοκή και θα έπρεπε να είναι σημαία της αριστεράς.
Η όποια χαλάρωση των μέτρων δεν θα προκύψει από νομοθετικό αντάρτικο και από υπονομευτικές εγκυκλίους, αλλά από την εκτέλεση των συμφωνηθέντων με θρησκευτική ευλάβεια. Από εκεί θα προκύψουν οι δυνατότητες αλλαγής.
Συνεπώς, μην μπερδεύετε την Εκτέλεση με την όποια και για οτιδήποτε Διαπραγμάτευση. Ίσως, να χρειάζονται και δύο διαφορετικές ομάδες, μία να εκτελεί και μία να διαπραγματεύεται.
Τα αντισταθμιστικά μέτρα στο κοινωνικό πεδίο πρέπει να σχεδιαστούν στο πλαίσιο ενός Ολοκληρωμένου Προγράμματος Ανάπτυξης της Κοινωνικής Οικονομίας, με στόχο μέχρι το 2020 να παράγει το 5% του ΑΕΠ.
Το μόνο πραγματικό αντίβαρο στη συμφωνία συνθηκολόγησης, ψυχικά και οικονομικά, είναι ο Μονόδρομος της Ανάπτυξης. Και αυτή δεν γίνεται ούτε με την ΑΔΕΔΥ, τον Ανταρσύα και το ΠΑΜΕ στους δρόμους. Ο ξένος επενδυτής, πέρα από όλα τα άλλα, θέλει να ξέρει ότι υπάρχει κράτος που συλλαμβάνει τους κουκουλοφόρους, που μαζεύει τους νεαρούς με τα σφυριά και τις μολότοφ στο σακ βουαγιάζ.

Σύντροφοι, μην ακούτε τον Βαρουφάκη και τους άλλους που λένε ότι το πρόγραμμα απέτυχε ήδη. Τουλάχιστον, ο Γιάνης θα έπρεπε να σιωπά, καθώς φόρτωσε τη χώρα με ένα κόστος της τάξεως των 50 δισ. ευρώ και με αστάθμητες μελλοντικές συνέπειες (νέο κύμα φυγής επιχειρήσεων). Θα ήταν χρήσιμη μια πολυήμερη παραμονή του σε κάποια σκήτη  του Αγίου Όρους.  Αν είμαστε στην Ιαπωνία, ξέρει τι έπρεπε να κάνει. Εδώ όμως ζούμε στη χώρα της συγγνώμης… Δυστυχώς, το λαμπρό αυτό μυαλό, ήταν και παραμένει χωρίς μάνατζμεντ και ίχνος πολιτικότητας, καθώς του διαφεύγει η κοινωνική διάσταση των πραγμάτων, όπως άλλωστε και ότι «το ευρώ είναι έδαφος» για τους Έλληνες.

Επί της ουσίας τώρα, με τρεις βδομάδες κλειστές τράπεζες (έναντι μόνο 9 ημερών στο κραχ του 1929) και τις επιχειρήσεις έτοιμες να μεταναστεύσουν και με το να χάνεται καθημερινά το 50% του ημερήσιου ΑΕΠ, κανείς δεν παραμένει πιστός και σε κανένα. Η ΠΝΠ για τις τράπεζες μοιάζει η κυβέρνηση να αγνοεί τις επιχειρήσεις, τις εξαγωγές, τον ιδιωτικό τομέα. Ο δε απλός κόσμος, σκέφτεται όλους αυτούς που έχουν τα 30-40 δισ. ευρώ στις θυρίδες, αυτούς που έχουν τα αφορολόγητα τούβλα έξω και τρελαίνεται στις ουρές των 60 ευρώ. Πρέπει να κλείσουν όλα τάχιστα και να αρθούν πλήρως τα κάπιταλ κοντρόλ, γιατί κανείς δεν πρόκειται να πληρώσει ούτε ΔΕΗ, ούτε φόρους, ούτε τίποτε…

Σύντροφοι, η αριστερά του 21ου είναι πραγματιστική, όχι μεταφυσική, ούτε ηθικοπλαστική (δείτε τι κάνει στην Κίνα). Η αριστερά πρέπει να αρθρώσει ένα ΝΕΟ ΛΟΓΟ, μια νέα αφήγηση που να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του τόπου. Πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι ο «κομματικός ΣΥΡΙΖΑ» πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία του «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ» (πετυχημένοι όροι που εισήγαγε ο Κώστας Βαξεβάνης στο άρθρο του στο τρέχον HOT DOC) και της πατρίδας. Αντί να σκέφτεστε τη δραχμή, δεν κατεβάζετε καμιά έξυπνη ιδέα για το πώς θα εφαρμόσουμε την ρητή επιταγή της συμφωνίας που ζητάει «αποφασιστική δράση για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια»;

Όσο για τις εκλογές, καλό θα ήταν να μην γίνουν. Αλλά και ο πρωθυπουργός της χώρας δεν μπορεί να είναι όμηρος κανενός. Οι εκλογές αν γίνουν, θα γίνουν για το ποιος μπορεί και πώς να κάνει γρήγορη ανάπτυξη. Ξυπνήστε σύντροφοι, αφήστε να συνειδησιακά, τη συνέπεια κλπ, αυτά είναι ιδεαλιστικές πολυτέλειες. Προέχει η σταθεροποίηση της χώρας. Η ψυχολογική κατάσταση του κόσμου δεν είναι καλή. Και ξέρετε ότι στην ιστορία πάντα αναζητούνται εξιλαστήρια θύματα …

Aλέξη επιτέλους μόνοι 

του Κώστα Βαξεβάνη

«Η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους που δεν χρειάζονται την πολιτική»
Paul Carvel, 1964-, Βέλγος συγγραφέας

Το νέο μνημόνιο, ή πρόγραμμα, ή συμφωνία με τους θεσμούς, ή αναγκαίο κακό , ή η πολιτική μας κατάθλιψη είναι γεγονός. Η συμφωνία που υπογράφει η κυβέρνηση συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία της πολιτικής αντίφασης που πριν από μερικούς μήνες φάνταζαν αδιανόητα. Ένα υφεσιακό πρόγραμμα, από αυτά που ο Τσίπρας επιμένει πως πρέπει να καταργηθούν στην Ευρώπη, είναι κομμάτι της δικής του πολιτικής αν και από ανάγκη. Πρέπει ταυτόχρονα να διαψεύσει τον εαυτό του (ανάπτυξη δεν γίνεται με λιτότητα) αλλά και να τον επιβεβαιώσει ( μπορεί να βρεθεί δρόμος ανάπτυξης μέσα από αυτό το πρόγραμμα). Ο Τσίπρας δεν θα επιχειρήσει να επιλύσει αυτή την αντίφαση, αλλά μάλΤλον θα περιμένει να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη ή να επιβληθούν, - εξαιτίας των διαφορετικών συμφερόντων και των εσωτερικών αντιπαραθέσεων , πιο ελαστικές πολιτικές και αποφάσεις σε σχέση με το χρέος.

Είτε ζει μια αυταπάτη, είτε μια πολιτική ενόραση, είτε απλώς μια αυτοδικαιολόγηση, ο Αλέξης Τσίπρας είναι μόνος με τη χώρα του. Προφανώς το πλαίσιο του μνημονίου καθορίζει πολλά από τα βασικά που αφορούν τη χώρα, με πρώτο και κύριο την οικονομία, δημιουργεί οικονομική  ασφυξία και θυμίζει πόσο σκληρή υπόθεση είναι η Δημοκρατία σε μια Ευρωπαική Ένωση που βαφτίζει πολιτικά ορθό τον ανορθολογισμό να πεθαίνουν άνθρωποι προς χάρη των αριθμών και των σχεδιαγραμμάτων.

Ο Τσίπρας και φυσικά η Ελλάδα, περπατά σε ναρκοθετημένο έδαφος. Πρέπει να αποδείξει πως το ρίσκο αυτό δεν πάρθηκε για να παίξει με τις πιθανότητες επιβίωσης, αλλά έχοντας στο νου τη νίκη. Αν υπάρχει μια πιθανότητα να περάσει με επιτυχία το ναρκοπέδιο, τότε αυτή βασίζεται στην απόφαση να λειτουργήσει με ανταποδοτικότητα και σεβασμό στην κοινωνία που αδικεί. Να κάνει δηλαδή ό,τι δεν έκανε τους πέντε μήνες διακυβέρνησης. Η κοινωνία αυτή θα τον πιστώσει, θα τον δικαιολογήσει, θα είναι μαζί του, αν τη μεταρρυθμίσει, την αποκαταστήσει, τη δικαιώσει στις προσμονές της ακόμη και αν έχει απέναντι θυσίες. Ο Τσίπρας έκανε το λάθος να περιμένει να τελειώσει με το εξωτερικό μέτωπο για να ασχοληθεί με το εσωτερικό. Αυτός ο διαχωρισμός ήταν τραγικός, αφού πήγε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων γυμνός από το ριζοσπαστισμό και τη δύναμη που θα είχε η αποτελεσματική διακυβέρνηση απέναντι στη διαπλοκή και τα καρκινώματα της χώρας. Μετέτρεψε τον εαυτό του από ισχυρό αντίπαλο που την ισχύ του φανερώνει η διακυβέρνησή του, σε διαπραγματευτή χωρίς υπαρκτή απειλή. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έπρεπε να πάει με τα κεφάλια της βρώμικης ολιγαρχίας για ορεκτικό και με τους διαπλεκόμενους για κύριο πιάτο. Αυτό θα φανέρωνε την εικόνα ενός ηγέτη στο εξωτερικό και θα αποδυνάμωνε τα στηρίγματα της αθλιότητας στο εσωτερικό.

Σήμερα ο Τσίπρας κινδυνεύει να κλειστεί σε μια άλλη διαπραγμάτευση, την εσωκομματική και να ξεχάσει και πάλι το ρόλο του ηγέτη της κάθαρσης. Τα Μέσα Ενημέρωσης τις τελευταίες μέρες αναπαράγουν δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν ναι στα μέτρα αλλά ντράπηκαν όπως τότε που είχαν κατουρήσει, όπως χαρακτηριστικά είπαν, πάνω τους στη Γ΄Δημοτικού ή άλλων που ψήφισαν όχι για να υποστηρίξουν την κυβέρνηση δημιουργώντας ταυτόχρονα την αμφισβήτησή της. Ο κομματικός ΣΥΡΙΖΑ προφανώς και είναι ο πυρήνας της κυβέρνησης, αλλά υπάρχει ο κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ. Διόλου δεν αφορά την κοινωνία αν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν κακά πάνω τους ή σκέφτονται να εφορμήσουν στο νομισματοτοκπείο ελλείψη θερινών ανακτόρων και του θωρηκτου Ποτέμκιν. Ουδόλως απασχολούν την κοινωνία τα ιδεολογικά σχήματα που παράγονται και αναπαράγονται με αυταρέσκεια και πολιτικό βερμπαλισμό. Σίγουρα δεν ενδιαφέρει την κοινωνία, να τις βγάλουν για να τις μετρήσουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τις ιδεολογικές τους καθαρότητες . Και προφανώς ο κόσμος σιχαίνεται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που βγαίνουν στα κανάλια για να υπερασπίσουν  την μεγάλη ιδέα και την κυβερνητική πολιτική αλλά δεν έχουν να επιδείξουν ένα νομοσχέδιο ή μια παρέμβαση - τομή στην κοινωνία.

Ο κόσμος βαρέθηκε τους υπουργούς που απειλούν με λίστες που έχουν αλλά ποτέ δεν αξιοποιούν, τα στελέχη που υπόσχονται τα ουρί του παραδείσου για τον εργαζόμενο αλλά τον έχουν να στέκεται στις ουρές του Δημοσίου που δεν μεταρρυθμίζουν, τους ιδεοληπτικούς που στο όνομα των ιδεών επωάζουν τα αυγά της γραφειοκρατίας μακριά από την καθημερινότητα στην οποία ποτέ δεν συμμετείχαν.

Ο νέος κίνδυνος για τον Τσίπρα είναι να κλειστεί στις εσωκομματικές διαδικασίες και να εγκλωβιστεί αφήνοντας τις μεταρρυθμίσεις για τον καιρό της ηρεμίας. Εμείς είμαστε που δημιουργούμε την ηρεμία ή την αναστάτωση, το καλό ή το κακό με τις αποφάσεις μας. Το καλό είναι οι ανάγκες της κοινωνίας όχι της εσωκομματικής αντιπαλότητας. Η λύση είναι εκεί έξω, πέρα από τους τοίχους όπου ανακλώνται τα κομματικά λεκτικά σχήματα και φυλακίζονται τα μυαλά. Υπάρχει ο κίνδυνος ο Τσίπρας να τεμαχιστεί στην προκρούστια κλίνη του εσωκομματικού κανιβαλισμού για να μπορέσει να δώσει ένα κομμάτι του στον καθένα. Δεν είναι υπόλογος στο καταστατικό του κόμματος ούτε στις κομματικές ιδιορυθμίες που παράγουν ψευτοσπουδαιότητες. Είναι υπόλογος στο Σύνταγμα της χώρας και την μεγάλη υποχρέωση που γεννούν οι ιδέες και οι υποσχέσεις του. Πρέπει τώρα να φύγει προς τα μπρος για να μεταρυθμίσει την Ελλάδα και να αφήσει πίσω του ηθικοκομματικές δεσμεύσεις που εξελίσσονται σε ομηρίες. Πρέπει να προχωρήσει σε ανασχηματισμό τοποθετώντας σε υπουργεία υπουργούς και διοικητικό προσωπικό που θέλει να δουλέψει, όχι να βγαίνει στα κανάλια. Υπουργούς που να είναι απαραίτητοι στο λαό όχι στον ίδιο. Ο ανασχηματισμός πρέπει επιπλέον να έχει σαν αποτέλεσμα και ένα άνοιγμα στον κόσμο. Όχι στα σαλονάκια αναμονής των καναλιών αλλά στα δρόμους, τα λεωφορεία, τις υπηρεσίες του Δημοσίου. Δεν χρειάζονται θεωρίες για την διακυβέρνηση αλλά διακυβέρνηση. Δεν χρειάζονται ως σύμβουλοι αμαρτωλοί μεγαλοδικηγόροι ή δήθεν αποϊδελογικοποιημένοι τεχνοκράτες. Δεν χρειάζονται γνωστοί γνωστών ή φίλοι φίλων, αλλά άνθρωποι με τσαγανό και ψυχή.

Ο Τσίπρας είναι μόνος του με την κοινωνία στην οποία πρέπει να ανταποδώσει με κάθε τρόπο αυτά που της αφαίρεσε. Μπορεί να δημιουργήσει τους συσχετισμούς σε ολόκληρη την Ε.Ε για να την αλλάξει. Αυτός ο ρόλος του πάει καλύτερα από τον πρωθυπουργό ενός ακόμη μνημονίου ή της αφελούς κοκκινοσκουφίτσας που πίστεψε πως μπορεί να περπατάει στο δάσος με τους λύκους οι οποίοι για κάποιον λόγο δεν θα την πείραζαν λόγω του καλού της χαρακτήρα.

Il problema di quest'uomo non è quello di aver sbagliato, o di essere stato debole, o sprezzante, o superficiale, o inaffidabile. Tutt'altro. Il problema di quest'uomo è quello di essere stato in questi mesi ed essere ancora oggi un uomo disperatamente solo. Un solo Davide contro tutti i Golia del mondo, seduti dalla parte del torto perché quella della ragione era libera ma non altrettanto conveniente. Lo stesso Varoufakis da oggi se vorrà potrà scrivere un instant book e fare miliardi, o insegnare economia in qualche università per fighetti. Stamattina e nei giorni che verranno ad Alexis Tsipras lo aspetteranno le giornate peggiori della sua vita. La sua colpa è quella di aver intrecciato con ostinata fedeltà il suo destino personale e politico a quello del suo popolo. Una colpa che tanti, da una parte e dall'altra, non vedono l'ora di fargli pagare.

Εnrico Sitta 


Μεταφρ.

Το πρόβλημα με αυτόν τον άνθρωπο δεν είναι ότι έκανε λάθος , ή ότι ήταν αδύναμος , ή περιφρονητικός,  ή ρηχός , ή αναξιόπιστος. To αντίθετο . Το πρόβλημα αυτού του ανθρώπου  και αυτο που ήταν τους τελευταίους μήνες και εξακολουθεί να είναι ακόμα και σήμερα , είναι , ένας άνθρωπος απελπιστικά μόνος. Ένας Δαβίδ εναντίον όλων των Γολιάθ του κόσμου , οι οποίοι ήταν αναπαυμένοι στη πλευρά του άδικου γιατί εκείνη του δίκαιου ήταν μεν ελεύθερη αλλά οχι τόσο βολική. O Βαρουφάκης (για παράδειγμα) απο σήμερα αν θέλει , θα μπορούσε να γράψει ένα βιβλίο και να κερδίσει δισεκατομμύρια, ή να διδάξει οικονομικά σε κάποιο πανεπιστήμιο  πεζοδρομίου. (Αντίθετα) σήμερα και τις επόμενες μέρες τον Αλέξη Τσίπρα τον περιμένουν οι χειρότερες μέρες της ζωής του. Το λάθος του ήταν οτι έμπλεξε επίμονα την πίστη για την πολιτική του με εκείνη της μοίρας του λαού του . Ένα λάθος  που πολλοί, και από τη μία πλευρά (εσωτερικό) αλλά και απο την άλλη (εξωτερικό) , δεν βλέπουν την ώρα να τον κάνουν να πληρώσει .

Σκοπεύσατε… πυρ!

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

Τον σταύρωσαν έξω, τον σταυρώνουν και μέσα…

Τον επαινούν οι ίδιοι που τον λιντσάρουν επί έξι μήνες, τον λιντσάρουν όσοι έπιναν νερό στο όνομά του και όλοι θέλουν το κεφάλι του.

Οι έξω για τιμωρία και παραδειγματισμό, η τρόικα εσωτερικού επειδή είναι εντεταλμένη να υλοποιήσει το επόμενο στάδιο του πραξικοπήματος που εξελίσσεται ακόμη και τώρα και οι σύντροφοι για διαφορετικούς λόγους. Άλλοι-οι πιο έντιμοι- για καθαρά συνειδησιακούς, άλλοι επειδή δεν έχουν κατανοήσει το επίδικο και το διακύβευμα, κάποιοι άλλοι για λόγους που παραπέμπουν στα χρόνια υπαρξιακά προβλήματα της Αριστεράς και μερικοί για λόγους προσωπικής στρατηγικής…

Η Αριστερά είχε και θα έχει πάντα, από τη φύση της,  το ηθικό πλεονέκτημα στην αναμέτρηση της Ιστορίας με τον εαυτό της. Αυτή η παραδοχή δεν συνεπάγεται όμως αναγκαστικά και την ηθική υπεροχή όλων των προσώπων που συντάσσονται στις γραμμές της …

Και αν η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, αλλά η ήττα μόνον έναν, το τσουβάλιασμα του Τσίπρα με τους προηγούμενους τι έχει αλήθεια; Μήπως το ξέπλυμα τους; Μήπως την ενδυνάμωση του χρυσαυγίτικου αφηγήματος ,» όλοι το ίδιο είναι»;

Η διαφορά του Τσίπρα με τους άλλους είναι ότι δεν συναίνεσε στο Μνημόνιο. Το βρήκε και πάλεψε να το αλλάξει.

Στις Βρυξέλλες τον κρέμασαν από την ίδια θηλιά που έβαλε στη χώρα ο Παπανδρέου με την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και το βρετανικό δίκαιο.

Στις 6 το πρωί της Δευτέρας τους είπε «το έργο τελείωσε, δεν συναινώ». Και του είπαν δεν κατάλαβες καλά αγόρι μου, αν δεν υπογράψεις, στην Τράπεζα της Ελλάδας δεν θα βρεις αύριο ούτε ένα ευρώ. Μπορούμε να το κάνουμε γιατί είστε στο βρετανικό δίκαιο.

Καθάρισε εσύ με τα εξαγριωμένα πλήθη, τη διάλυση της χώρας σου και  τις ποινικές ευθύνες που θα αντιμετωπίσεις, όταν σε τυλίξουμε σε μια κόλλα χαρτί για χρεοκοπία…

Τα capital controls δεν ήταν η μεγάλη βόμβα… Ήταν η πρώτη προειδοποιητική βολή που έριξε ο ίδιος ο Σόιμπλε…

Και αν αυτά φαντάζουν συνωμοσιολογικές ιστορίες για αγρίους, οι απειλές που εκτόξευσαν καμιά δεκαριά μέρες πριν οι κανονικοί άγριοι, ο Αδωνις και ο Λοβέρδος, ότι ο Τσίπρας θα πάει φυλακή , τι ήταν ; Το χάρισμα του Παϊσιου;

Τον υποχρέωσαν σε μια επαίσχυντη συμφωνία για να του προκαλέσουν εσωτερική αναταραχή που θα τον οδηγήσει στην παραίτηση και την οριστική ταπείνωση.

Μέχρι να ολοκληρωθεί το πιο ύπουλο πραξικόπημα όλων των εποχών και να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους αποικιοκράτες , η επόμενη κυβέρνηση ειδικού σκοπού …

Σκοπεύσατε πυρ! Aυτά  θα γράψει ο ιστορικός του μέλλοντος , εκτός και αν λογοκριθεί…

Την αλήθεια και ας πονάει

Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι θεσμοί είναι τρόικα, το μνημόνιο μνημόνιο και η αγκινάρα αναμφίβολα αγκινάρα. Δεν έχουν νόημα οι όροι, αλλά έχει η ουσία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μερικές μέρες μετά από μια δύσκολη μάχη στο δημοψήφισμα, που την έφερε στο απόγειο ίσως της λαϊκής αποδοχής παρά τις δύσκολες συνθήκες, αποδέχεται ένα πρόγραμμα που έχει όλα τα στοιχεία του μνημονίου.  Οι συγκρίσεις έχουν αρχίσει για το αν ένα μνημόνιο 8 δισ, είναι καλύτερο ή χειρότερο από ένα μνημόνιο 15 δις και όλα μαζί χειρότερα από τα μνημόνια των αλήστου μνήμης.

Ποιό είναι το νόημα, μετά από ένα τέτοιο δημοψήφισμα, να προχωρά ο Τσίπρας σε μια πρόταση συμφωνίας με τους δανειστές; (Εδώ πρέπει να σημειώσω τους φόβους μου για την πιθανότητα να μη δεχθούν ούτε αυτή την πρόταση οι δανειστές).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και χωρίς συναισθηματισμούς. Η μάχη του δημοψηφίσματος απέδειξε πως το διακύβευμα για τους δανειστές δεν είναι καμιά συμφωνία αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας. Θέλουν να αποδυναμώσουν τον Τσίπρα, να τον ανατρέψουν σε μια νέου τύπου επιχείρηση Αλιέντε με τις τράπεζες στη θέση των τανκς και της αεροπορίας της Χιλής και να παραδειγματίσουν όποιον σκέπτεται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Είτε αυτός είναι στην Ισπανία, είτε στην Πορτογαλία είτε σε άλλη περιοχή του ανήσυχου Νότου. Πέντε μέρες πριν το δημοψήφισμα, οι δανειστές έκλεισαν τις τράπεζες οδηγώντας τα πράγματα σε ανοιχτό εκβιασμό, ενώ οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί παράγοντες προχώρησαν σε ανοιχτές παρεμβάσεις υπέρ της “κατάργησης” του Τσίπρα.

Αν τελικώς τα πράγματα οδηγηθούν σε μη συμφωνία, τότε η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει ένα άλλο δρόμο που δεν θα είναι ούτε εύκολος, ούτε σύντομος ακόμη και αν είναι σωτήριος. Πόσοι θα συνταχθούν σε αυτή την πορεία ακόμη και από αυτούς που πήραν την απόφαση να εξουσιοδοτήσουν τον Τσίπρα με το γνωστό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;
Αν επιλεγεί ο δρόμος της συμφωνίας, τότε αυτός αναγκαστικά θα περάσει από τη στενωπό μιας Ευρώπης που οι δομές της είναι περισσότερο συνδεδεμένες με τις τράπεζες παρά με τους θεσμούς. Περισσότερο με τις ελίτ και τα λόμπι παρά με τη Δημοκρατία.

Η υλοποίηση οποιουδήποτε προγράμματος από τον Τσίπρα δεν μπορεί να συγκρίνεται με τα μνημόνια, όχι γιατί δεν είναι μνημόνιο αλλά γιατί ο διαχειριστής είναι διαφορετικός. Δηλαδή πρόθεσή του δεν είναι η ικανοποίηση των δανειστών χωρίς όρους, αλλά η δημιουργία των συσχετισμών εν καιρώ, προκειμένου να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό σίγουρα εμπεριέχει μια επικίνδυνη ισορροπία πάνω σε μια πραγματικότητα στην οποία ο Τσίπρας οφείλει να ισορροπεί άλλοτε ως μάγος των εσωκομματικών συσχετισμών και άλλοτε ως ακροβάτης του ψευδοευρωπαϊκού τοπίου χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δύο επιλογές. Ή να παραιτηθεί δηλώνοντας πως σε αυτή την Ευρώπη υπάρχει ένα αδιέξοδο που δομήθηκε χρόνια και του οποίου δεν θέλει να είναι δομικό στοιχείο ή να μην τους κάνει την χάρη να πέσει όπως πολύ θα ήθελαν.

Αν το διακύβευμα λοιπόν είναι πραγματικά ο Τσίπρας, τότε τα σχέδια ανατρέπονται ίσως, αν δεν τους το προσφέρει. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να είναι ξεκάθαρος και ευθύς στον κόσμο που τον υποστήριξε στο δημοψήφισμα αναγνωρίζοντάς του τη στόφα και τη συμπεριφορά ενός άλλου ηγέτη. Πρέπει να μην καταναλωθεί σε υποκριτικούς ευρωπαϊσμούς και να ομολογήσει και τους εκβιασμούς αλλά και τη φύση του μορφώματος που εμφανίζεται ως  ευρωπαϊκό αξίωμα. Δεν έχει νόημα να απολογείται όπως οι προηγούμενοι στην αναγκαιότητα του ευρώ ή την ευρωζώνη αλλά να εξηγήσει όλα τα δομικά λάθη που κρατάνε την Ελλάδα εγκλωβισμένη σε μια Ευρώπη δίχως μέλλον.

Στη συνέχεια πρέπει να εγγυηθεί στον κόσμο πως η αναγκαία επιλογή όποιου προγράμματος γίνεται προκειμένου να υπάρξει στο εσωτερικό της χώρας η μεγάλη ανατροπή. Πρέπει δηλαδή να προσφέρει ισχυρά ανταλλάγματα σε αυτούς που καλεί να προσφέρουν για μια ακόμη φορά. Αυτά τα κοινωνικά ισοδύναμα πρέπει να είναι η πλήρης αποκατάσταση της χώρας. Για να συναινέσουν οι πολίτες σε σκληρό πρόγραμμα, πρέπει να εφαρμόσει στο εσωτερικό της χώρας ένα πρόγραμμα που απελευθερώνει και αποκαθιστά την κοινωνία. Δηλαδή πρέπει να αναμορφώσει τους νόμους της χώρας όχι με βάση τις αριστερές προτιμήσεις και ευαισθησίες, αλλά με βάση την απαίτηση να πληρώσουν αυτοί που φταίνε. Δέχομαι να πληρώσω 100 ευρώ αν επιτέλους πληρώσουν όσοι διακινούν μαύρο χρήμα και χρήμα χωρίς φορολόγηση. Δέχομαι τη θυσία ενός χρόνου αν με πείσει πως οικοδομεί το μέλλον των παιδιών μου.

Αν εφαρμόσει Δικαιοσύνη, αν αναδημιουργήσει το κοινωνικό κράτος, αν δεν δείξει κανένα έλεος σε όσους κατάκλεψαν τη χώρα. Όσους μήνες κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά εξουσία πάνω στο παλιό σύστημα. Οι τράπεζες συνεχίζουν να αυθαιρετούν παρότι λειτουργούν με δημόσιο χρήμα, τα δικαστήρια να βγάζουν άδικες αποφάσεις, οι μεγάλοι να έχουν ασυλία και οι “παντός καιρού” να κάνουν δημόσιες σχέσεις με την κυβέρνηση όπως έκαναν με κάθε κυβέρνηση. Ακόμη και τα λεφτά των ΔΕΚΟ μοιράζονται με μορφή διαφήμισης στα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης για να καταλήξουν ως όπλο ενάντια στην κυβέρνηση.

Αν ο Αλέξης  Τσίπρας προσφέρει στην κοινωνία τη μορφή και το όραμα μιας άλλης Ελλάδας, τότε αυτή η Ελλάδα μπορεί να κάνει μια θυσία για να κερδίσει. Αν σε αυτή την Ελλάδα απευθυνθεί με ειλικρίνεια τότε θα τον πιστώσει όχι με χρήμα αλλά με υπομονή για να καταφέρει όσα μπορεί να καταφέρει.

Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για την υπαναχώρηση και την αλλαγή στάσης, παρά μόνο η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως σε αυτή την Ευρώπη αν δεν επιλεγεί ο δρόμος της ρήξης, τότε χρειάζεται χρόνος για να αλλάξουν οι συσχετισμοί και να πάψει η Ελλάδα να είναι μόνη. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει κανένα πρόγραμμα, αν αυτό δεν συνοδευτεί με ένα δόγμα του σοκ απέναντι στους ολιγάρχες, τους μιντιάρχες τη διαφθορά. Κανένας δεν θα πιστώσει καμιά κυβέρνηση που θέλει απλώς να κερδίσει χρόνο για να συνεχίσει να κυβερνά. Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε Σαμαράς ούτε Βενιζέλος, το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. Το κακό όμως είναι πως πρέπει να αποδείξει ότι είναι αυτός από τον οποίο περιμένουν όλοι να δώσει λύση. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία. Αλλά πρέπει να έχει καταλήξει τι ακριβώς θέλει να την κάνει.

Μην ταράζεσαι, ένας αριθμός είναι ακόμη...

του Μιχάλη Τσόχου

Είχαμε φτάσει λέει στην Κυριακή το απόγευμα, λίγη ώρα πριν την έναρξη της Συνόδου Κορυφής των 28 Πρωθυπουργών της Ευρώπης. Το κλίμα ήταν διαμορφωμένο.

Πηγαίναμε με μαθηματική ακρίβεια σε GREXIT διότι δεν είχε καταστεί δυνατό να βρεθεί συμφωνία. Οι δανειστές πίεζαν αφόρητα όλη την εβδομάδα για περισσότερα μέτρα. Σε κάθε πρόταση που κατέθετε η ελληνική Κυβέρνηση, πρόσθεταν ακόμη πιο σκληρά μέτρα. Για τους συνταξιούχους, για την φορολογία, για τον βασικό μισθό, για τον ΦΠΑ. Απίστευτος στραγγαλισμός του Ελληνα πολίτη. 

Η ελληνική Κυβέρνηση κάθε φορά έκανε και από μία υποχώρηση, αλλά κάθε φορά οι δανειστές έβαζαν κι ένα επιπλέον όρο και μία επιπλέον φορολογία και ένα επιπλέον μέτρο. Ωσπου φτάσαμε στο Σάββατο το απόγευμα, που η ελληνική Κυβέρνηση αποχώρησε μη αντέχοντας άλλο τις πιέσεις. Τα media όλου του κόσμου μετέδιδαν με μανία την είδηση του οριστικού ναυαγίου των διαπραγματεύσεων και του GREXIT που έρχονταν με μαθηματική ακρίβεια.

Την Κυριακή στη σύνοδο κορυφής θα επιβεβαιώνονταν και με την βούλα το GREXIT. Το συμβούλιο ήταν προγραμματισμένο για τις 19.00. Οι Πρωθυπουργοί όλων των κρατών έφτασαν αλλά έλειπε μόνο ένας. Ο Ελληνας Πρωθυπουργός. Η ώρα είχε πάει 19.20 και ο Ελληνας Πρωθυπουργός δεν είχε φανεί.

Ξαφνικά το breaking news γέμισε τις οθόνες των τηλεοράσεων, των υπολογιστών και των κινητών τηλεφώνων σε όλο τον πλανήτη.
«ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ».

Η παγκόσμια κοινή γνώμη πάγωσε. Στην Ελλάδα κόπηκε η ανάσα σε 10 εκατομμύρια Ελληνες. Οι 27 Ευρωπαίοι Πρωθυπουργοί έφυγαν σοκαρισμένοι και βιαστικά, χωρίς να πουν ούτε λέξη στους δεκάδες δημοσιογράφους που ζητούσαν ένα σχόλιο. Τα πάντα και οι πάντες είχαν μουδιάσει. Το απόλυτο, παγκόσμιο, σοκ!

Λίγη ώρα αργότερα η αστυνομία των Βρυξελλών έδινε στην δημοσιότητα ένα ιδιόχειρο σημείωμα που βρέθηκε δίπλα στο αυτόχειρα Πρωθυπουργό της Ελλάδας.

«Αυτό που επέλεξα να κάνω δεν είναι μία πράξη θάρρους. Δεν είναι μία αυτοθυσία. Δεν είναι μία πράξη απελπισίας. Είναι αυτό που επέλεξαν να κάνουν χιλιάδες Ελληνες πολίτες τα τελευταία πέντε χρόνια στη χώρα μου κι’ εσείς δεν τους ακούσατε και εσείς δεν διαβάσατε το σημείωμα που άφησαν…»

Μέσα στην επόμενη ώρα, οι πλατείες όλης της Ευρώπης, όλου του κόσμου, γέμισαν από εκατομμύρια διαδηλωτές. Ένα τεράστιο πλήθος σε όλο τον κόσμο, σοκαρισμένο και οργισμένο, διαδήλωνε κατά της οικονομικής πολιτικής των Ευρωπαίων ηγετών. Σε αρκετές περιπτώσεις ξεσπούσαν βίαια επεισόδια.

Πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Χρειάστηκαν ορισμένα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο. Τι όνειρο, εφιάλτης. Χρειάστηκαν μερικά ακόμη δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήταν καν εφιάλτης, αλλά η πραγματικότητα.

Είναι πραγματικότητα αυτής της χώρας, οι χιλιάδες αυτοκτονίες Ελλήνων την τελευταία πενταετία και ακόμη χειρότερα οι χιλιάδες αυτοκτονίες που πρόκειται να ακολουθήσουν μετά την Κυριακή.

Πάγωσα, ο ιδρώτας έγινε κρύος. Δεν ξέρω, αλλά μήπως αντί να τους στείλουμε μία πρόταση, να τους στείλουμε όλα αυτά τα χιλιάδες ιδιόχειρα σημειώματα που άφησαν πίσω τους όσοι αυτοκτόνησαν στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια; Η ζωή τους είχε την ίδια αξία με την ζωή οποιουδήποτε Πρωθυπουργού.

Κι’ όμως η δική τους απόφαση για αυτοχειρία και η δική τους απώλεια δεν έγινε γνωστή με το ονοματεπώνυμό τους, αλλά με έναν αριθμό. Μέσα στους τόσους και τόσους αριθμούς, υπάρχει ένας ακόμη. Επτά χιλιάδες αυτοκτονίες σε πέντε χρόνια! Και αυτός ο αριθμός δεν συγκίνησε κανέναν, όχι στην Ευρώπη, όχι στον κόσμο όλο, αλλά ούτε καν στην Ελλάδα…

Υ.Γ. Ακόμη κι' αν είσαι υπέρ της συμφωνίας όπως εγώ, πρέπει να κοιτάς καμιά φορά και τις ειδήσεις στα ψιλά γράμματα. Σε μία τέτοια θα βρίσκατε σήμερα ότι στην επαρχία ένας άντρας 47 ετών, άνεργος αυτοκτόνησε, επειδή εδώ και αρκετά χρόνια δεν έβρισκε δουλειά. Ενα ακόμη ανώνυμο θύμα που ουδείς ασχολήθηκε μαζί του...

Βιάζονται και βιάζουν…

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου 

Βιάζονται όλοι…

Οι μεν θέλουν να κατασπαράξουν τον Τσίπρα ,επειδή δεν υπογράφει τα μνημόνια που οι ίδιοι υπέγραψαν, υπερασπίστηκαν και εφάρμοσαν, οι δε επειδή προτίθεται να υπογράψει τρίτο μνημόνιο κατά πως λένε στις τηλεδίκες προθέσεων, ξεπλένοντας ανενδοίαστα την υποτέλεια των προηγούμενων…

Βιάζονται να τελειώσουν την εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση και βιάζουν την πραγματικότητα, τη νοημοσύνη μας και το συλλογικό φρόνημα, επειδή δεν κάθεται φρόνιμα, παρά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στα πρωτοσέλιδα και τις υστερικές κραυγές των εντεταλμένων κανίβαλων…

Βιάζονται να ξεπλυθούν οι παίκτες ενός βρώμικου παιχνιδιού και φτάνουν στο σημείο να μιλούν για προδοσία, αυτοί που έκαναν καριέρα ως δήμιοι και ρουφιάνοι…

Βιάζονται να ακυρώσουν τη δύναμη του 61%  και τη δυναμική που απελευθερώνει το πρώτο μάθημα άμεσης Δημοκρατίας στη σύγχρονη Ευρώπη … Απειλούν με ανατροπή και απεργάζονται μεταμοντέρνα πραξικοπήματα, επενδύοντας στα πιο  σάπια υλικά…»Η Ελλάδα χρειάζεται ένα δικτάτορα σαν τον Πινοσέτ» ξεστόμισε στο Ευρωκοινοβούλιο,ενώπιον του Τσίπρα, ο Πολωνός ευρωβουλευτής Janusz Korwin-Mikke και δεν αντέδρασε κανένας Γιούνκερ… “Αλλωστε δεν πάνε λίγες μέρες που το ιερατείο των δανειστών, είχε έτοιμο και το διάδοχο σχήμα, αλλά ήρθε το δημοψήφισμα και ματαίωσε τα σχέδια. Γι” αυτό λύσσαξαν…

Βιάζονται να συνδράμουν – με το αζημίωτο- τις απεγνωσμένες προσπάθειες του γερμανικού κατεστημένου να κρατηθεί στα πόδια του, τα οποία έχουν παραλύσει από τα εγκληματικά αδιέξοδα που οι ίδιοι δημιούργησαν…

Βιάζονται να εξολοθρεύσουν το φάντασμα της χειραφέτησης που πλανάται ήδη πάνω από την Ευρώπη και απειλεί να στείλει στον αγύριστο της Ιστορίας τους βιαστές της…

Βιάζονται να πνίξουν από τα γεννοφάσκια της τη νέα γενιά πολιτικών, επειδή  έχει ξεπηδήσει από την κοινωνία και όχι από τα αραχνιασμένα τζάκια του νεποτισμού και της κληρονομικής Κλεπτοκρατίας…

Βιάζονται να μικρύνουν το άλμα της Ιστορίας, επειδή τρέμουν οι αγοραίοι τύποι, την επαναφορά της πολιτικής που εξοστράκισε η λογική των corporations .

Τυφλωμένοι από τον πανικό και το μίσος για την ανυπακοή, ξεχνούν όμως ότι η Ιστορία βιάζεται πιο πολύ και επιταχύνει…