Η Ελλάδα και η Ευρώπη απο μακριά 


Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Λένε για τον άνθρωπο της πόλης και του γραφείου πως αν απομακρυνθεί από κει και βρεθεί κοντά στη φύση, τη θάλασσα, το βουνό, χαλαρώνει και ανακτά μια φυσική ισορροπία που στον αστικό του βίο την έχει μέσα από εξουθενωτικούς καταναγκασμούς, κεκαλυμμένη βία, αλκοόλ, χάπια ή άλλες αστικές ψευδαισθήσεις, που συχνά εξαερώνονται και τον ρίχνουν στην κατάθλιψη. Έτσι ακριβώς, κι όταν από απομακρυνθείς από την Ελλάδα, χαλαρώνεις και η εικόνα της ξεκαθαρίζει, γίνεται πιο ευκρινής, και τα πράγματα παίρνουν την σωστή, την πραγματική τους διάσταση.

… Οι διανοούμενοι, αν υπάρχουν τέτοιοι, εξακολουθούν να παίζουν το παιγνίδι του συστήματος που τους τάισε και τους ταΐζει πλουσιοπάροχα, αναλύοντας παραλυτικά το αδιέξοδο και χτίζοντας μια νέα ασφυκτική φυλακή ενοχής για τον κόσμο. Οι πολιτικοί και τα κανάλια, όλων των αποχρώσεων, δεν αποτελούν πια διέξοδο σε τίποτα. Αυτό αφορά πλέον όλους, όλα τα κόμματα και το ξέρουμε. Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, χωρίς έμπνευση, περιμένουν στωικά  την ετυμηγορία  της τρόικας για τα απλήρωτα δάνειά τους (για να πάνε να φάνε τα λεφτά της Ελβετίας) και οι τραπεζίτες περιμένουν την αντικατάστασή τους με ξένους. Η πατρίδα μοιάζει να έχει τελειώσει …

Είναι όμως έτσι; Έχουμε πεθάνει σα χώρα; … χωρίς τράπεζες, χωρίς δικό μας ΟΤΕ, χωρίς δικά μας αεροδρόμια, με τα ξενοδοχεία μας να τα παίρνουν οι ξένοι, με 1,5 εκατ. άνεργους, χωρίς φάρμακα, με μια κυβέρνηση που εφαρμόζει τις εντολές των ξένων, καταχρεωμένοι ες αεί … Κάναμε λάθος που ψηφίσαμε τους άσχετους και καταστροφικούς του ΣΥΡΙΖΑ; Και μετά τι μας μένει; …η Χρυσή Αυγή; (…ή ο Κυριάκος;)…

Όχι! Όχι, τίποτε από όλα αυτά. Κατ΄ αρχήν, η πράξη της ψήφισης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν λογική και καθαρτική. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο καλλιέργησαν την διαφθορά και την διαπλοκή, αλλά έριξαν τη χώρα στα βράχια και  απέτυχαν να την σώσουν. Ήταν λοιπόν φυσικό, μόλις εξαντλήθηκε η φοροδοτική ικανότητα της μεσαίας τάξης, αυτή να επιδιώξει την διάσωσή της ανεβαίνοντας στο μόνο διαθέσιμο «όχημα» που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Είχε δε μάλιστα την σοφία να μην του δώσει αυτοδυναμία (ΣΣ: και ευτυχώς, ομολογώ εκ των υστέρων, παρά τα αντίθετα που έγραφα από αντιδεξιό μένος), διότι, όπως αποδείχθηκε, οι άνθρωποι  είναι ένα μίγμα επικίνδυνων άσχετων, κρυφο-οπορτουνιστών  και ορισμένων προσώπων που καταφέρνουν μεν να εξελιχθούν, αλλά δεν αποτολμούν να πουν την πραγματική αλήθεια. Συμπέρασμα, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν μια ιστορική διαδικασία ολοκλήρωσης της ολικής και οριστικής απαξίωσης του παλιού καθεστώτος, άσχετα εάν παραμένει το μόνο όχημα διεξόδου προς το παρόν. Αν πετύχει να μην διαλύσει ότι έχει απομείνει, αν πετύχει μια βαρβάτη διευθέτηση του χρέους (ΣΣ: χωρίς μακροχρόνια κηδεμονία από τον κ. Σόιμπλε) και αν στο συνέδριο του κόμματος ειπωθεί η πραγματική αλήθεια για τα εγκληματικά λάθη και τις παραλείψεις, αλλά και την τρέχουσα διαχειριστική αδυναμία, τότε, ίσως, ο ΣΥΡΙΖΑ περάσει πρώτος το νήμα προς το καινούργιο. Αν όχι, θα έχουμε πολιτικές εξελίξεις.

  

Η ΝΔ με Μεϊμαράκη θα μείνει στην καλύτερη περίπτωση εκεί  που είναι. Με Κυριάκο, λόγω ηλικίας και σχετικής τεχνικής επάρκειας, μπορεί να παίξει τον εποικοδομητικό ρόλο της αντιπολίτευσης. Βέβαια, η ελληνική δεξιά παραμένει αντιμέτωπη με ένα ιστορικό υπαρξιακό ζήτημα, την διπροσωπία της: την συντηρητική, θρησκόληπτη, ακροδεξιά, λαϊκιστική της πλευρά και την κοσμική, δημοκρατική, φιλελεύθερη ευρωπαϊκή από την άλλη. Μια διάσπαση ιδεολογικού χαρακτήρα, που θα απορροφούσε το μεγαλύτερο κομμάτι της αμήχανης ΧΑ (η οποία μόνο ως κόμμα-απειλή χρησιμεύει), στο συντηρητικό της κομμάτι της ΝΔ και η οποία θα απελευθέρωνε το ευρωφιλελεύθερο - μη φοβικό κομμάτι της δεξιάς θα είχε νόημα και ίσως θα μπορούσε να αποτελέσει τμήμα του επερχόμενου καινούργιου. Αν όμως, βγει ο Κυριάκος και οι καραμανλικοί  φύγουν από το κόμμα, τότε, θα είναι μια τυχοδιωκτική και άχρηστη διάσπαση.  Από τα υπόλοιπα κόμματα, το Ποτάμι έχει συγκεντρώσει ενδιαφέρουσες προσωπικότητες και διαθέτει ένα σύγχρονο λόγο. Αν καταφέρει να υπερβεί την διαπλοκική του διάσταση μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο. Τα άλλα κόμματα είναι ευκαιριακά.  

Η οικονομία έχει κολλήσει επικίνδυνα. Χρειάζεται να αναδειχθεί -μέσα από την απελευθέρωση των αγορών και την ουσιαστική και επαρκή εποπτεία τους από πραγματικά ανεξάρτητες αρχές- μια νέα ανταγωνιστική επιχειρηματική τάξη. Χρειάζεται να ανοίξει η οικονομία στους νέους, με νέους θεσμούς και διαδικασίες. Το σκανδαλωδώς επανιδιωτικοποιημένο  τραπεζικό σύστημα πρέπει να ελέγχεται συστηματικά. Η χώρα χρειάζεται επενδύσεις και με τα μηνύματα σύγχυσης που στέλνει η κυβέρνηση, δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.

Επί της ουσίας, εκείνο που μετράει είναι η αντοχή του κόσμου και η ταχύτητα και ο τρόπος με τον οποίο θα έρθει η ανάπτυξη.  Αν «σκάσει» ο κόσμος, είτε λόγω της αδυναμίας να ανταποκριθεί στους φόρους και στα δάνεια, είτε γιατί η ανάπτυξη αργήσει κι άλλο, τότε, η Ιστορία θα βγει στους δρόμους.

Όταν η Ιστορία βγαίνει παγανιά  

Ανεξάρτητα από τις εθνικές γκάφες του ΣΥΡΙΖΑ και παρά την συνθηκολόγησή του με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, το κόμμα αυτό παραμένει στην πρωτοπορία των ευρωπαϊκών εξελίξεων και αναμφίβολα άνοιξε δρόμους.

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη είναι πολυδιάστατες και ραγδαίες. Εγκυμονούν το καλύτερο, αλλά και το αυγό του φιδιού. Ή θα υπάρξουν ευφυείς συμβιβασμοί από την πλευρά των ελίτ και των τραπεζών ή που η Ιστορία θα βγει στους δρόμους παγανιά. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν αυτό θα συμβεί πρώτα στην Ελλάδα και θα επεκταθεί αμέσως σε όλη την Ευρώπη, ή θα συμβεί στη Γαλλία ή την Ιταλία. Αν συμβεί πάντως κάτι τέτοιο, αν έχουμε δηλαδή μια «ευρωπαϊκή άνοιξη», αυτή δεν θα μοιάζει ούτε με την αραβική, ούτε την ουκρανική, ούτε θα είναι τύπου Μάη του ’68. Έχω την αίσθηση ότι θα θυμίζει περισσότερο καταστάσεις που βιώθηκαν στην γαλλική επανάσταση, μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν θα είναι ο βασιλιάς ο εχθρός, αλλά οι τράπεζες. Οι τράπεζες, που συμβολίζουν την απαξίωση της δημοκρατίας και των θεσμών, που αποτελούν τον πολιορκητικό κριό του νεοφιλελευθερισμού και της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, που είναι οι έσχατοι θεματοφύλακες της φούσκας του μονεταρισμού... (ΣΣ: Η soft βία που εφαρμόζεται από το σύστημα παράγει ύφεση, ανεργία, ευρωσκεπτικισμό και φασισμό).      

Αν η Ιστορία βγει στους δρόμους της Ευρώπης παγανιά και δεν βρεθούν πολιτικοί με μυαλό να χειριστούν την κρίση και εμπλακούν οι φασίστες και το ΝΑΤΟ (είναι γνωστές οι ασκήσεις του Οργανισμού για την αποκατάσταση της τάξης) στην διευθέτησή της, τότε, θα τρέξει αίμα στα πλακόστρωτα.

Η ευρωπαϊκή ιντελιγκέντσια έχει συνείδηση της κατάστασης, το ίδιο και οι οικονομολόγοι. Στα πανεπιστήμια έχει συνειδητοποιηθεί η κοινωνική και πολιτισμική ζημιά που προκαλεί ο νεοφιλελευθερισμός. Οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει στην κοινωνία. Την συνείδηση της κατάστασης δεν την έχουν ούτε οι κυβερνήσεις των μεγάλων χωρών, κυρίως της Γερμανίας, αλλά και της Γαλλίας και της Βρετανίας. Ο Ρέντσι ξέρει τι συμβαίνει και ψάχνεται.

Η Ευρώπη, εβδομήντα χρόνια μετά τον πόλεμο, χρειάζεται μια ριζική αποκατάσταση των ισορροπιών τόσο των εσωτερικών της δυνάμεων, όσο και της πολιτικής ισχύος των χωρών. Χρειάζεται περισσότερη δημοκρατία, αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους και των λειτουργιών του κράτους, γενναία αναδιανομή του εισοδήματος και εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα από ένα νέο Σύνταγμα (ως κοινωνικό συμβόλαιο) και ένα χρονοδιάγραμμα πολιτικής ομοσπονδοποίησης.

Δυστυχώς, αυτά δεν γίνονται ούτε μόνο από πάνω, ούτε μόνο από κάτω. Οι ηγεσίες και από τις δύο πλευρές πρέπει να δείξουν ευφυΐα και καπατσοσύνη. Διαφορετικά θα μπλέξουμε άσχημα. Η νομοτελειακή πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης δεν πρέπει να συντελεστεί ως αποτέλεσμα βίας, αλλά ως αποτέλεσμα πολιτικού ρεαλισμού.

Τα εφτά μέτωπα της νέας στρατηγικής για το 2016

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το απερχόμενο 2015 αποτέλεσε ένα πολλαπλά και πολυδιάστατο σοκ για την ελληνική αριστερά. Πρώτο ήταν το σοκ της ανάληψης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ με την στήριξη των ΑΝΕΛ, αλλά και της ευθύνης διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές για τα οποία δεν ήταν τεχνικά έτοιμη. Δεύτερο σοκ ήταν η ευρωπαϊκή πραγματικότητα και η συνθηκολόγηση μαζί της με το τρίτο μνημόνιο. Τρίτο σοκ ήταν η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Τέταρτο σοκ η ψήφιση των προαπαιτούμενων και η επιφυλακτικότητα των δανειστών. Πέμπτον είναι η αμηχανία και η αποστασιοποίηση του κόσμου που στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ κ.ο.κ.

Παρ΄ όλα αυτά και παρά την απώλεια δύο βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, η κυβέρνηση φαίνεται να διατηρεί την πολιτική της ισχύ, να ανασυντάσσεται και να διαμορφώνει ένα κάποιο ιδεολόγημα για τα λάθη και τις παραλείψεις της, όπως φάνηκε από τις αφηγήσεις Τσίπρα-Τσακαλώτου στους Paul Mason και Theopi Skarlatos, που στηρίζεται στην δυναμική των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Φαίνεται λοιπόν ότι η κυβέρνηση θα κλείσει τα του παρελθόντος, αλλά ακόμη δεν έχει ξεκάθαρο στίγμα για το που οδηγούνται και από ποιους τα πράγματα. Από τις πρόσφατες κινήσεις της κυβέρνησης αναδεικνύονται  επτά μέτωπα που διαμορφώνουν την στρατηγική της κυβέρνησης Τσίπρα για το 2016.

Πρώτο μέτωπο είναι το Μεταναστευτικό-Προσφυγικό όπου ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη δυνατότητα να παίξει ένα σημαντικό ρόλο, εξ αιτίας του γεγονότος ότι η Ελλάδα είναι χώρα πρώτης υποδοχής. Εδώ υπεισέρχονται οι σχέσεις με την Τουρκία και η δυνατότητα της Ελλάδας να είναι βασικός κριτής της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, αλλά και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η υπόθεση της νέας συνοριοφυλακής-Frontex έχει και μια πολύ θετική πλευρά, αν σκεφτούμε πως πάντα θεωρούσαμε ότι είμαστε τα σύνορα της ΕΕ και ότι η Ένωση έχει καθήκον να τα διασφαλίζει. Εκείνο που μας ενοχλεί είναι η αυτενέργεια της προτεινόμενης νέας Frontex, αλλά και αυτό μπορεί να επιλυθεί με την διεκδίκηση να υπάγεται επιτελικά και επιχειρησιακά στην διοίκηση της χώρας όπου δρα.  

Δεύτερο μέτωπο είναι οι ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Η νέα κυβέρνηση στην Πορτογαλία, οι ανατροπές στην Ισπανία, ο σκεπτικισμός της Φινλανδίας για ενδεχόμενη αποχώρηση από την ΟΝΕ, η απόρριψη από τη Δανία νέων εκχωρήσεων εσωτερικού δικαίου στην ΕΕ, η διαπραγμάτευση της Βρετανίας, το αποσχιστικό δημοψήφισμα της Καταλονίας, ο ευρωσκεπτικισμός της Πολωνίας και η συνεχής άνοδος της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία συγκροτούν μια ευαίσθητη ισορροπία που επηρεάζεται και συγκλονίζεται από το φόβο της τρομοκρατίας, από το μεταναστευτικό/προσφυγικό ρεύμα και φυσικά από την κρίση χρέους που δεν διευκολύνει την ουσιαστική ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα ρευστότητας και αμηχανίας, η κυβέρνηση Τσίπρα θα έχει την ευκαιρία να προβάλει ως μια νέα δύναμη λογικής και αναγόμωσης των ευρωπαϊκών αξιών με θετικά αποτελέσματα και για την εθνική υπόθεση (απεξάρτηση και ανάκαμψη).

Το τρίτο μέτωπο είναι το Ασφαλιστικό. Την πρώτη εβδομάδα του 2016, η κυβέρνηση θα παρουσιάσει στο κουαρτέτο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, με κεντρικό στόχο την «ανακεφαλαιοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων». Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, η κυβέρνηση βάζει στο τραπέζι, αφ΄ ενός τα 20 περίπου δισ. ευρώ, από τα 25 που προορίζονταν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών για να πάνε στα Ταμεία, αφ΄ ετέρου την δημιουργία ενός ειδικού αποθεματικού κεφαλαίου, που θα διασφαλίζει μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, χωρίς να επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός. Δεύτερος στόχος είναι να συνδεθεί η εισπραξιμότητα των ταμείων με την αύξηση των εισφορών, ώστε όσο τα έσοδα αυξάνονται, να μειώνονται αντίστοιχα οι εισφορές.

Όμως, ο ευτελισμός των κινητών αξιών (μετοχές, ομόλογα κλπ) δημιουργεί νέα προβλήματα (πχ το ΤΣΜΕΔΕ ενδέχεται να καταρρεύσει αν δεν διασωθεί η Τράπεζα Αττικής). Επίσης, την ώρα που η κυβέρνηση ψάχνει να βρει 1,8 δισ. ευρώ το 2016 μέσα από μειώσεις συντάξεων, μια νέα «μαύρη τρύπα» 13,88 δισ. ευρώ αποκαλύπτεται (1 δισ. ευρώ τα καθυστερούμενα εφάπαξ και 12,88 δισ. εσωτερικές υποχρεώσεις των Ταμείων).

Το τέταρτο μέτωπο συνίσταται αφ΄ ενός στην εξαίρεση του ΔΝΤ από το πρόγραμμα διάσωσης και αφ΄ετέρου στην αξιολόγηση των μέτρων και των ελληνικών επιδόσεων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όπως αποκάλυψε στο Financial Times ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, πιέζει ώστε να μείνει το ΔΝΤ εκτός του νέου  προγράμματος διάσωσης, καθώς δεν δείχνει εποικοδομητική στάση σε δημοσιονομικά και οικονομικά θέματα (διάβαζε ασφαλιστικό και περικοπές συντάξεων) και ταυτόχρονα επιδιώκει να  είναι η ευρωζώνη που θα έχει την πλήρη ευθύνη των μεταρρυθμίσεων. Αν τα πετύχει θα είναι σημαντικές πολιτικές και οικονομικές νίκες. Ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ευρώπης Πολ Τόμσεν εισηγείται την απεμπλοκή του Ταμείου από το 3^ο πρόγραμμα ανάλογα με την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων και την ελάφρυνση του χρέους.  Άλλωστε υπάρχουν και οι αντιδράσεις δεκάδων χωρών μελών που θεωρούν αδιανόητη την χρηματοδότηση ανεπτυγμένων χωρών της ευρωζώνης. Το ΔΝΤ βαρύνεται και με τα αλλεπάλληλα λάθη (πολλαπλασιαστής κ.ά.), ενώ πιστώνεται με την εμμονή του για διαγραφή μεγάλου τμήματος του χρέους. Το Βερολίνο που έχει επιβάλει το ΔΝΤ για να φορτώνεται αυτό την πολιτική κατακραυγή, επιμένει στην παραμονή του, όμως το σκηνικό αλλάζει και πιέζει το Βερολίνο για συμβιβασμό. Από την άλλη, μια αξιολόγηση της πορείας του ελληνικού προγράμματος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με πιο κοινωνικά κριτήρια θα ήταν μείζονα αλλαγή και για την ίδια την ΕΕ.

Το πέμπτο μέτωπο είναι το Παράλληλο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που στάθηκε αφορμή για τους πιστωτές να ταπεινώσουν την κυβέρνηση και τη χώρα. Ο χειρισμός ήταν λάθος και οι γκρίζες δημοσιονομικές του ζώνες έπρεπε να μην υπάρχουν ή να έχουν δεσμευτικό όριο. Το Παράλληλο Πρόγραμμα είναι μια συνέχεια της πολιτικής για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης καθώς και μια σειρά ειδικών παρεμβάσεων που ανέδειξε η κυβερνητική εμπειρία (πχ: «ΚΕΠ Φτωχών» στους ΟΤΑ για την υλοποίηση κοινωνικών προγραμμάτων, διεύρυνση της δυνατότητας των ΟΤΑ να χορηγούν μείωση δημοτικών φόρων και τελών και μειωμένο τιμολόγιο ΔΕΥΑ σε μακροχρόνια ανέργους, τρίτεκνους και μονογονεϊκές οικογένειες, παράταση κατά ένα έτος για τα συσσίτια των απόρων και τα γεύματα στα σχολεία, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας για ανέργους, κοινωνικό τιμολόγιο ΔΕΗ για ευπαθείς ομάδες κ.ά.).  Το πρόγραμμα πρέπει να περάσει, αλλά η κυβέρνηση δείχνει να εξαντλεί την δυναμική της σε αμυντικά μέτρα, ενώ η λύση θα έρθει από τα επιθετικά. Επίσης, πρέπει να προσέξει μην εξαντλήσει το περιβόητο ΕΣΠΑ σε αυτό που λέει η πρόσφατη απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή «το ΕΣΠΑ ανασχεδιάζεται, για να καλύψει επείγουσες κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες». Τα λεφτά του ΕΣΠΑ δεν πρέπει να σπαταληθούν σε χίμαιρες απασχόλησης αλλά σε στιβαρές θέσεις εργασίας που θα προκύψουν από ανταγωνιστικές και παραγωγικές επενδύσεις.

Το  έκτο μέτωπο είναι η άρση των Capital Controls και η έξοδος στις αγορές. Τα Capital Controls ήταν μια δραματική προαναγγελθείσα ήττα της κυβέρνησης και πρέπει να αρθούν το συντομότερο δυνατό, ταυτόχρονα με την ισχύ ενός πλαισίου επιστροφής των «μαύρων» κεφαλαίων του εξωτερικού.  Ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι η χώρα θα άρει τα capital controls έως το Μάρτιο και ότι θα επιστρέψει στον δανεισμό από τις αγορές «πριν το τέλος του 2016».

Το έβδομο μέτωπο είναι η απεξάρτηση από την κηδεμονία.  Το σκεπτικό Τσίπρα συνίσταται στα εξής: Αν η Ελλάδα ολοκληρώσει την πρώτη αξιολόγηση τον Ιανουάριο θα έχουμε καλύψει περισσότερο από το 70% των δημοσιονομικών και οικονομικών μέτρων της συμφωνίας, και αρχίζει η διαπραγμάτευση για την διευθέτηση του χρέους. Παράλληλα, η κυβέρνηση εφαρμόζει τα μέτρα του προγράμματος διάσωσης όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε να ανακτήσει την εθνική κυριαρχία και να ξεφορτωθεί τους δανειστές και τις απαιτήσεις τους. Κάτι που με ούριο άνεμο μπορεί να συμβεί και πριν από τη λήξη του προγράμματος το 2018.

Επειδή όμως θέλουμε να διασώσουμε ότι έχει απομείνει από την αξιοπρέπειά μας πρέπει να πούμε ότι το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ έχει πληγεί, ακόμη κι αν αυτό είναι μια επικοινωνιακή φούσκα της διαπλοκής. Το ηθικό πλεονέκτημα δεν σχετίζεται ούτε με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ούτε με το παράλληλο, ούτε τη Δραπετσώνα, ούτε τα 11000 σχολικά συσσίτια. Σχετίζεται με την εικόνα και την ειλικρίνεια, με τα αποτελέσματα στην διαφθορά και τη διαπλοκή, σχετίζεται με τη μεγάλη φοροδιαφυγή, σχετίζεται με τα αποτελέσματα που δεν είναι ακόμη ορατά, σχετίζεται με την έμπνευση και το σχέδιο ανάπτυξης, σχετίζεται με την αισθητική. Δεν ξέρουμε αν η κυβέρνηση Τσίπρα θα καταρρεύσει σε τρεις μήνες, όπως θέλουν κάποιες γερμανικές εφημερίδες ή αν θα πέσει ηρωικά στις Θερμοπύλες του ΔΝΤ. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι ασφαλιστικό και αγροτικό θα έχουν δυσκολία και πως οι εκκλήσεις  για αγωνιστική παρουσία του κόσμου στους δρόμους δεν εισακούονται. Ο κόσμος είναι καχύποπτος απέναντι στην διαχειριστική επάρκεια της αριστεράς...

Στο πλευρό του Λαζόπουλου:

«Θυμόμαστε το κότερο που βρέθηκε ο Λάκης, 

το ότι έχει γιοτ και πολλά λεφτά»

Της Αλεξάνδρας Τσόλκα

Δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, «Αλ τσαντίρι», με το δυναμικό κοινό να κάνει 41,8% και το νεανικό 39,5% σε τηλεθέαση και ακροβολισμένοι «αντιπαθητές» άρχισαν τις ελεύθερες βολές κατά βούληση.

Πως δεν αντέχουν άλλο τα αστεία με τις γριές και τις πορδές, διότι τους ενοχλούν αισθητικά και δεν είναι του επιπέδου των γραφόντων! Πως κάνει προπαγάνδα! Πως έχει εμμονές! Πως δεν έχει δικαίωμα να λέει ποιον υποστηρίζει κομματικά και πώς να ψηφίζει ο κόσμος! Πως δεν κάνει σάτιρα αλλά πολιτική!  Στα σόσιαλ μιντια στοχοποιούταν όποιος είχε αντίθετη άποψη, συχνά με τη γνωστή αβροφροσύνη της υψηλής καλλιέργειας του περιβάλλοντος τύπου: «άντε ρε μπάζο», «τι λες μωρή κατώτερου επιπέδου, βλαχάρα, λαϊκάτζα σε τα μας τους ακαδημαϊκούς».

Η αξιοσέβαστη στις απόψεις και στην επιχειρηματολογία της Μαριάννα Πυργιώτη στην εκπομπή του Ευαγγελάτου στο «Ε» όριζε ποια είναι η σάτιρα ακριβώς, με ύφος αυθεντίας τουλάχιστον θεατρολόγου. Στα social media πάλι, κυρίες της δημοσιογραφίας τόνιζαν πως η σάτιρα γίνεται μόνο στο ποιητικό είδος. Άλλες ανίχνευαν το δικαίωμα να λες ανοιχτά την ιδεολογική σου στάση και να προτάσεις την κομματική σου διάθεση. Ξαφνικά μια μόδα σάρωνε τη δικτυωμένη χώρα: αντιΛαζοπουλισμός!

Μα δεν πέρασε τα ίδια κάποτε ο Νταλάρας; Όλοι έβρισκαν ως δεδομένο να μιλήσουν εναντίον του! Όχι πως δεν είναι ο καλύτερος τραγουδιστής της γενιάς του, με τις σημαντικότερες επιλογές και ερμηνείες και αξεπέραστες πωλήσεις, αλλά έτσι τους. Αν ρώταγες γιατί δεν ήξεραν να σου πουν, αλλά το όφειλαν στον εαυτό τους να του τραβήξουν ένα βρίσιμο. Το ίδιο έγινε με την Αλεξίου, όταν φόρεσε το κόκκινο πλαστικό γάντι καθαριότητας και στάθηκε στο πλευρό των απολυμένων καθαριστριών.

Ο καλλιτέχνης οφείλει να μην έχει πολιτική άποψη! Ο δημιουργός πρέπει να είναι αίολος και να κρίνει την εξουσία, όπως κανονικά  κάνουν οι δημοσιογράφοι κυρίως και αυτοί μοιάζουν να το χουν ξεχάσει! Μπα; Και ενώ όλοι όσοι κάνουν ενημέρωση στην τηλεόραση τάσσονται με το ένα ή το άλλο κόμμα και  ιδεολογία και ξέρεις τι ήταν Σπυράκη πριν εκλέγει ευρωβουλευτής ή ποιας πολιτικής πλαταφόρμας είναι η Καλογεροπούλου, εκτός όοοολων των άλλων, για τον Λαζόπουλο, ως καλλιτέχνη… απαγορεύεται. Οφείλει να κρίνει κάθε εξουσία λες και είναι η παλιά «Ελευθεροτυπία» ή ο Λέων Τρότσκι με την διαρκή επανάσταση.

… Γνωρίζω πως οι απόψεις δεν είναι προς συζήτηση. Ο καθένας μας έχει τη δικιά του και απ αυτή πιάνεται σα σωσίβιο μπας και επιβιώσουμε σε εχθρικούς, αφώτιστους ωκεανούς. Όμως φίλοι, δεν είναι προπαγάνδα αυτό που κάνει για το κυβερνών κόμμα ο Λαζόπουλος τίμια και λέγοντας ευθαρσώς την άποψη του. Προπαγάνδα είναι το «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», «μαζί τα φάγαμε», «δεν υπάρχει διέξοδος». Προπαγάνδα είναι το να δημοσιεύσεις αποτελέσματα τάχα από δημοσκοπήσεις και να βγαίνει πανηγυρικά το «ΝΑΙ» σε ένα λαό που ψήφισε 62% «ΟΧΙ». Προπαγάνδα είναι να λες πως βγαίνει ένα κόμμα και να σου βγαίνει άλλο. Οι διαφημίσεις είναι προπαγάνδα υπέρ κάποιου προϊόντος και μάλιστα επιστημονικά μεθοδευμένες. 

… Θυμόμαστε το κότερο που βρέθηκε ο Λαζόπουλος. Θυμόμαστε το ότι έχει γιοτ και πολλά λεφτά και έβγαλε κάποια εκατομμύρια στο εξωτερικό. Οσον αφορά στο αν είναι σε όλα σωστός, ηθικός, τίμιος, ειλικρινής και πρότυπο, δε με πολυενδιαφέρει αν είναι νόμιμος. Καλλιτέχνης είναι, όχι αρχιεπίσκοπος!

… Τώρα τονίζουμε πως δεν μας αρέσει σαν ηθοποιός και πως αυτά που κάνει είναι πρωτάκουστα. Και; Ο Αριστοφάνης δεν τα έβαζε με την δημοκρατία και με τους άρχοντες του Δήμου, ονομαστικά, με όσους αντιπαθούσε, κάνοντας ανοιχτή σταυροφορία για την ολιγαρχία και για το σπαρτιατικό μοντέλο; Ο Αριστοφάνης δεν έκραζε τον Ευριπίδη, σε κάθε έργο του, πράγμα που οι Αθηναίοι θεωρούσαν φυσικό και δεν τον κατηγορούσαν για «εμμονή». Δεν είχε φαλλούς και βωμολοχία άγρια; Δεν είχε νομίζουν οι θιγμένοι κλανιές και ρεψίματα και «χοντρά» λαϊκά αστεία;

Και δεν ήταν η βωμολοχία επιβεβλημένη, μιας και όπως ξεραν οι αρχαίοι χυδαίες λέξεις δεν υπάρχουν μόνο χυδαίοι άνθρωποι; Επιβεβλημένη ήταν και η δηκτική σάτιρα που ως γνωστόν το «δηκτική» -από το «δάκνω», δηλαδή «δαγκώνω»- κριτική! Μάλιστα η σάτιρα πρόσωπων στην αρχαία κωμωδία επιβίωσε στην ελληνική, μοναδικής κοπής παγκόσμια, επιθεώρηση. Ο Αριστοφάνης και οι άλλοι σύγχρονοι του κωμωδιογράφοι, μπορούσαν να λένε οτιδήποτε.

Απ’ το βιβλίο της Α –μόλις- Γυμνασίου αντιγράφω: «… Η αθηναϊκή δημοκρατία, εξασφαλίζοντας την ελευθερία και την ισότητα μεταξύ των πολιτών, είχε δώσει στην κωμωδία το δικαίωμα της παρρησίας (πᾶν + ῥῆσις = λόγος), της ελευθερίας δηλαδή λόγου, στον ποιητή, χωρίς να φοβάται μήπως τον καταγγείλουν για συκοφαντία ή εξύβριση, γιατί τον προστάτευε ο ιερός νόμος του θεού Διονύσου».

Δεν έτρεχαν δε στο θέατρο εν τω μέσω της γιορτής και της θεατρικής πράξης οι θιγόμενοι να ζητήσουν να βγουν στην ορχήστρα να απαντήσουν, όπως σήμερα ζητούσε ο καθ όλαν εγγράμματος κύριος Άδωνης Γεωργιάδης, που αυτά τα γνωρίζει άριστα. Και δεν έχει σημασία αν η σάτιρα γίνεται άτεχνα ή όχι, πετυχημένα ή μη, σε θέατρο για τηλεόραση ή σε θέατρο ως πράξη αυτούσια! Σημασία έχει πως συμβαίνει και πρέπει να προστατεύουμε το ότι συμβαίνει.

Από το ίδιο βιβλίο για τα 13χρονα, γνώση που υποτίθεται πως όλοι, όσοι έχουμε ολοκληρώσει τη μέση εκπαίδευση, κατέχουμε: «… Ο κωμικός ποιητής τοποθετείται σε κάθε σοβαρό ηθικοθρησκευτικό και πολιτικοκοινωνικό πρόβλημα της εποχής του, ασκεί κριτική σε όλα τα σημαντικά πρόσωπα, διασύρει όχι μόνο τη δημόσια αλλά και την ιδιωτική ζωή τους (ὀνομαστὶ κωμῳδεῖν). H προσωπική αυτή σάτιρα, στην αρχή, είχε σκοπό να διασκεδάζει το ακροατήριο. Στη συνέχεια, όμως, παράλληλα με την τραγωδία, συνέβαλε στη βελτίωση της πολιτείας, στηλιτεύοντας κάθε παρανομία και ασκώντας οξύτατη κριτική στα «τῆς πόλεως πράγματα» και σε όσους τα διαχειρίζονται. Δεν προκαλούσε δηλαδή μόνο ευθυμία και γέλιο, αλλά ήταν και ωφέλιμη, «χρηστὰ τῇ πόλει λέγειν».

H Αρχαία κωμωδία αντιτάχθηκε σε κάθε ανανεωτική κίνηση της εποχής της, υπερασπίστηκε με πείσμα τα ιδανικά της και επέκρινε ανηλεώς τους εκπροσώπους κάθε νεωτερισμού. Πήρε συντηρητική θέση στο πρόβλημα της παιδείας, της ποίησης, της μουσικής. Xτύπησε τους φιλοπόλεμους και προπαγάνδισε την ειρήνη.

Oι κωμικοί ποιητές ανήκουν στην αντιπολίτευση, αλλά ως προς τα πολιτικά τους φρονήματα δεν ήταν λιγότερο δημοκρατικοί από τους ακροατές τους, οι οποίοι διασκέδαζαν ακούγοντας να διακωμωδούνται οι αρχηγοί τους ή οι πολιτικές τους απόψεις. H αθηναϊκή δημοκρατία είχε επιτρέψει στους κωμικούς ποιητές πλήρη ελευθεροστομία ακόμη και για τον άξιο ηγέτη και μεγάλο τέκνο της, τον Περικλή»… Αυτά, όχι ως ειδικός, αλλά διότι υποτίθεται πως τα ξέρουμε ήδη, όταν μιλάμε δημοσίως για το τι είναι τι και ποιος κάνει πως κάτι άλλο…

Από παλιότερο μου κείμενο για ένα αφιέρωμα των πολυτίμων Ρήγα και Αποστόλου, στην ελληνική επιθεώρηση, αντιγράφω από το πρόγραμμα: «… Ήταν, λέει πάλι, 1932. Η τελευταία χρονιά του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην εξουσία. Ο λαός αντιμετώπιζε τεράστια οικονομική κρίση. Πείναγε. Φορολογούνταν. Ώσπου κηρύχτηκε χρεοκοπία! Οι εξουσιαστές του και οι πολιτικοί του ήταν μπλεγμένοι σε σκάνδαλα και η σκανδαλολογία, κυριαρχούσε στις εφημερίδες όπου κάτι ταλαίπωροι δημοσιογράφοι έκαναν τη δουλειά τους και κυρίως έκαναν ισχυρούς εχθρούς. Στο Περοκέ, ο κόσμος όμως, έτρεχε να ακούσει τα νούμερα, που κάθε μέρα σχεδόν ανανεώνονταν και να ξεφωνίζουν τους πολιτικούς, στην «Κατεργάρα». Μεγάλη επιτυχία έκανε ο 27χρονος Βασίλης Αυλωνίτης, με το νούμερο του «απ’ τους πολιτικούς βγήκαν τα κολοκύθια». Μίλαγε για τα σκάνδαλα, έλεγε ονόματα, κυρίως τα έβαζε με έναν υπουργό, τον Γαλόπουλο και το «σκάνδαλο της κινίνης (σ.σ: μέγιστη μίζα και νοθεία για φάρμακα! Μωρέ τι έχεις Γιάννη μ; Τι είχα πάντα!».

Μέσα φώτα και λούσα και καταγγελτικά αστεία, ικανά να ρίξουν κυβερνήσεις. Έξω; Σκοτάδια, παρακράτος και αιώνιοι Εφιάλτες – Κοτζαμάνηδες με το φόνο στα μάτια. Πρώτη σειρά στο νούμερο του Αυλωνίτη, κάθονται τέσσερις άντρες. Απ την πρώτη σειρά, σηκώνονται και ανεβαίνουν στην σκηνή. Το όπλο, πριν καλά κρυμμένο, στοχεύει τον ηθοποιό στο κεφάλι. Ρόπαλα σπάνε τη σκηνή. Ο κόσμος χειροκροτάει. Λέει στο νούμερο θα ναι! Ένας 35χρονος, άντρας, τεχνικός, ο Παναγιώτης Μωραΐτης, βγαίνει να δει τι γίνεται στο σκηνικό. Ο Αυλωνίτης σκύβει και τρώει αυτός την σφαίρα, μοιραία, να κάνει αυλαία στην ζωή του. Οι τέσσερις πυροβολούν πια τυφλά. Το κοινό ουρλιάζει και σπρώχνεται προς την έξοδο. Ο Αυλωνίτης συγκλονίζεται. Χάθηκε μια ζωή και φταίει, λέει. Δε θέλει να ξανανέβει στην σκηνή. Η επιθεώρηση είναι χαρά και γέλιο, όχι θάνατος, όχι αιματοβαμμένη η αυλαία της. Οι συλλήψεις αργούν. Το κουτί της Πανδώρας ανοίγει στα δικαστήρια και δεν έχει στο βάθος του, δώρο στους ανθρώπους, ελπίδα, αλλά μόνο φόβο. Σχέδια δολοφονιών, λίστες με ονόματα, ηθοποιοί, διευθυντές εφημερίδων, οι ταλαίπωροι δημοσιογράφοι που λέγαμε πιο πάνω, διανοούμενοι. Δυο αθωώθηκαν και δυο δικάστηκαν για εφτά χρόνια. Βγήκαν νωρίτερα…»… Οι αναγωγές του τότε και του τώρα για την εξουσία, τους μηχανισμούς της, την δικαιοσύνη, δικά σας…

… Όλο αυτό το μακροσκελές κείμενο, γράφεται όχι προς υπεράσπιση του Λάκη Λαζόπουλου, τον όποιο δεν έχω γνωρίσει ποτέ προσωπικά και δεν έχω κληθεί ποτέ, λόγω δημοσιογραφικής ιδιότητας πολλά χρόνια, σε παράσταση του. Δεν έχω βρεθεί καν σε συγκροτήματα τύπου και τηλεοπτικούς οργανισμούς που αυτός συνεργαζόταν ώστε να έχω οποιαδήποτε εμπλοκή μαζί του. Μπορώ να πω πως στο σινεμά δεν μ έπεισε πότε ως κινηματογραφικός ηθοποιός, αλλά στο θέατρο και δη στην επιθεώρηση, απ τις αρχές της καριέρας του, με ενθουσίαζε. Δεν ξέρω την αλήθεια για τον τρόπο της ζωής του. Δεν τον είχα δεί με ρολς ρόις, ούτε να μένει σε βίλλα στην Εκάλη. Δεν τον είδα ντυμένο ακριβά ή επιδειξιομανή στο πλούτο του να κάνει δεξιώσεις, χορούς, ή να πετάει τραπέζια στα μπουζούκια. Ξέρω πως τον έχουν καταγγείλει δημοσίως για 3.000.000 ευρώ που έβγαλε στο εξωτερικό, χωρίς όμως να γνωρίζω αν κάτι έχει ερευνηθεί ή τελεσιδικήσει. Δεν περιμένω να με προσλάβει στο θέατρο του πρωταγωνίστρια!

Σαφέστατα οικονομικά ανήκει σε μια τάξη πολύ διαφορετική απ την ισοπεδωμένη δικιά μου και αυτό από μόνο του και σε μένα λειτουργεί, ασυνείδητα ή όχι, ως κόκκινο πανί. Και ξέρω ακόμα πως έχει παρέες με τους ισχυρούς του πλούτου της χώρας, των οποίων την εύνοια όλοι επιζητούν! Θέλω να πω το αυτονόητο τόση ώρα, πως δηλαδή δεν έχω κανένα συμφέρον να του κρατήσω τα μπόσικα! Ούτε να παρομοιάσω πως είναι η μετενσάρκωση του Αριστοφάνη, ή πως μοιάζουν καν. Αλλά κάνουν την ίδια δουλειά και με την ίδια μεθοδολογία όσο κι αν άλλαξε η επικοινωνία με τους αιώνες.

 Και επειδή ζούμε σε εποχές που δια βοής ασκείται η καταδίκη και επειδή αξιαγάπητη και φίλη δημοσιογράφος στο facebook μου καταμαρτύρησε πως «υποστηρίζω τον Λαζόπουλο» γιατί είμαι ΣΥΡΙΖΑ, θέλω να πω πως δεν είμαι υποχρεωμένη να προβώ σε δημόσιες δηλώσεις πολιτικών φρονημάτων ούτε χαρτί με σφραγίδα να προσκομίζω σε κάθε μου έκφραση, αλλά όχι, αγαπητή, δεν στηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ. Την άλλη φορά μάλιστα θα φροντίσω να σου φέρω και τα ψηφοδέλτια μου να τα τσεκάρεις να δεις ποιο λείπει…

Το μόνο που στηρίζω και ούτε καν, για τον ίδιο τον Λαζόπουλο με νοιάζει, είναι αυτό που λέει το σχολικό εγχειρίδιο της Α Γυμνασίου, πως ο κωμικός δεν έχει στόχο να διασκεδάσει αλλά να συμβάλει στη βελτίωση της πολιτείας, στηλιτεύοντας κάθε παρανομία και ασκώντας οξύτατη κριτική. Αυτό είναι υποχρέωση μας να προστατέψουμε όχι την έκφραση, ακόμα και αν δεν μας αρεστή ή μας είναι ενοχλητική, αλλά για τους ίδιους μας τους εαυτούς!

Και φυσικά είναι γενναιότητα να εκφράζεσαι δημόσια κωμικά!

Γιατί «είναι δύσκολο να γράψεις σάτιρα, αλλά το πιο δύσκολο είναι να βάλεις το όνομα σου από κάτω», που έλεγε και κάποιος σοφός τον όποιο δεν θυμάμαι τώρα!

Του Άδωνι τα καμώματα, τα βλέπει η (Νέα) 

Δημοκρατία και γελά

Του Μηνά Κωνσταντίνου

Πριν από μερικά χρόνια, τις σατυρικές εκπομπές και τις τηλεοράσεις μας χτύπησε μία νέα τηλεοπτική περσόνα. Ένας αλλόφρων τύπος που φωνάζοντας, τσιρίζοντας και κουνώντας τα χέρια του συνεχώς πουλούσε εθνική υπερηφάνεια σε συσκευασία βιβλίων.

Σύντομα, μάθαμε πως ο τηλεβιβλιοπώλης αποτελούσε στέλεχος του ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ακόμα πιο σύντομα, το αρχαιοελληνικό τηλεοπτικό του πλατό αντικαταστάθηκε από τα έδρανα της Βουλής.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, από δεξί χέρι του αρχηγού ενός ακροδεξιού και φιλοχουντικού κόμματος, βρέθηκε σήμερα να διεκδικεί την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας. Έχοντας μάλιστα στο βιογραφικό του τον χρηματισμό του ως υφυπουργός, υπουργός και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά.

Η κατάσταση έχει πάψει προ πολλού να βγάζει γέλιο, παρόλο που ο ίδιος κάνει ότι μπορεί γι' αυτό.

Μέχρι το βράδυ της Τρίτης, η τελευταία επιτυχία του ήταν η νουθεσία του Κώστα Καραμανλή (!) «να μείνει ουδέτερος στην προεκλογική διαδικασία», λίγες ώρες μετά την απαίτησή του να πάρει καθαρή θέση.

Ο Αδ. Γεωργιάδης, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως δεν γνωρίζει πως... το πάπλωμά του δεν τον σκεπάζει ούτε έως τα γόνατα, κάλεσε τον πρώην πρωθυπουργό να μείνει σιωπηλός στην προεκλογική διαδικασία, γιατί είναι λέει «ο πιο δημοφιλής στην παράταξη, και με το να πάρει θέση, μικραίνει και ο ίδιος».

Ουσιαστικά, η ακροδεξιά πόρτα που άνοιξε ο Αντώνης Σαμαράς στα... ορφανά του ΛΑΟΣ, έχει πλέον αρχίσει να μπάζει για τα καλά στη Νέα Δημοκρατία. Είναι η ακροδεξιά του παρένθεση που δίνει το δικαίωμα σε έναν από τους μεγαλύτερους υβριστές της να εμφανίζεται ως τιμητής της. Και μάλιστα, σε κάποιον που δεν έχει κρύψει τον θαυμασμό του για απολυταρχικά καθεστώτα και πρακτικές.

Θλιβερό δείγμα, ωστόσο, του κατήφορου που έχει πάρει το κόμμα της αστικής παράταξης της χώρας…

Παραπάνω όμως αναφέρθηκα στην «τελευταία του επιτυχία» έως αργά το βράδυ, γιατί λίγο αργότερα κατάφερε ακόμα μία.

Ο Αδ. Γεωργιάδης έγινε ο πρώτος υποψήφιος αρχηγός κόμματος, και δη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που επιχείρησε να παρέμβει σε μία εκπομπή επειδή ο ίδιος το επέλεξε.

Ήταν αργά το βράδυ της Τρίτης όταν αποφάσισε να πάει στο θέατρο Βέμπο όπου λάμβανε χώρα η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, «επειδή ο Λάκης με εξύβρισε».

Φυσικά, η σάτιρα του συμπαθούς κωμικού (που γενικότερα δεν με βρίσκει σύμφωνο σε αρκετά της σημεία), δεν θα ήταν ποτέ αρκετή για να δώσει ένα τέτοιο δικαίωμα σε κανέναν Άδωνι Γεωργιάδη. Ο οποίος -μεταξύ άλλων- φαίνεται να μην γνωρίζει ούτε την νομική διαδικασία που ακολουθείται σε μία Δημοκρατία στην περίπτωση συκοφαντικής δυσφήμισης.

Δεν είναι αρκετή για να του δώσει τέτοιο δικαίωμα από τη στιγμή που δεν ζούμε σε κάποια Δημοκρατία της υποσαχάριας Αφρικής, ούτε και στην δεκαετία του 1960, εποχή που τόσο πολύ θα επιθυμούσε ο εκλεκτός υποψήφιος του Αντ. Σαμαρά.

Άλλωστε, ο ίδιος γνωρίζει καλά πως να δώσει σήμερα συνέχεια στο σόου που δεν του επετράπη το βράδυ της Τρίτης. Και δεν έχω αμφιβολία πως την ώρα που διαβάζονται αυτές οι γραμμές το έχει ήδη κάνει.

Ωστόσο, ίσως την μεγαλύτερη αλήθεια, και με το δίκιο του, ο Αδ. Γεωργιάδης την άφησε για το τέλος. Όταν οργισμένος που ο Λ. Λαζόπουλος δεν τον άφησε να μοιραστεί μαζί του το σανίδι του θεάτρου Βέμπο, έγραψε στο twitter:

«Ο κ. Λαζόπουλος αρνείται να μου δώσει τον λόγο στην εκπομπή του. Εγώ δεν φοβάμαι τον Λάκη και θέλω μία ΝΔ που δεν θα τον φοβάται επίσης...»

Αυτό το τελευταίο, απ' ότι φαίνεται, είναι πλέον πιο εφικτό από ποτέ.

Χάρη στη συμβολή του Άδ. Γεωργιάδη και του ιδεολογικού του ινστρούκτορα Αντ. Σαμαρά, εάν ήταν τηλεοπτικό σόου η προεκλογική διαδικασία της Νέας Δημοκρατίας, θα χτύπαγε εύκολα τα ποσοστά του Λαζόπουλου σε καθημερινή βάση...

Οι αφελείς και οι σπιούνοι του «παράλληλου 

προγράμματος»

Του Άγγελου Προβολισιάνου

Η απόσυρση του λεγόμενου «παράλληλου προγράμματος» για τις αρχές Γενάρη, εκτός του ότι αποτελεί μία ακόμη απόδειξη πως ζούμε σε μια χώρα που δεν δικαιούται να νομοθετεί χωρίς τη συγκατάθεση των δανειστών, παρουσιάζει και δύο ακόμη ενδιαφέρουσες πτυχές.

Η πρώτη αφορά τη συγκυβέρνηση που με τέτοιες επιπόλαιες κινήσεις -πόσο μάλλον εξηγήσεις- είναι σαν να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο, νομίζοντας πως ο τοίχος θα σπάσει και όχι το κεφάλι της, ενώ η δεύτερη σχετίζεται με το ρόλο που παίζει το σημαντικότερο -κοινοβουλευτικά τουλάχιστον- κομμάτι της αντιπολίτευσης, λειτουργώντας ως σπιούνος των δανειστών.

Το νομοσχέδιο, «μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις», κατατέθηκε σε μορφή κατεπείγοντος, με την αντιπολίτευση να αποχωρεί από τη διαδικασία της συζήτησης, καθώς το σχέδιο νόμου δεν ήταν κοστολογημένο από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και δεν είχε έκθεση της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής,

Το τί περιελάμβανε αυτό το νομοσχέδιο, όμως, λίγοι ανέφεραν και ακόμα λιγότεροι έγραψαν. Μέτρα όπως τα «ΚΕΠ των φτωχών», απαλλαγή ευάλωτων κοινωνικών ομάδων από δημοτικούς φόρους και τέλη, χρονική επέκταση των παροχών στους δικαιούχους των μέτρων αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, θέσπιση κοινωνικών τιμολογίων ΔΕΗ για τις ευπαθείς ομάδες, ρύθμιση θεμάτων για τα επιδόματα επικινδυνότητας και ανθυγιεινής εργασίας, υγειονομική κάλυψη ανασφάλιστων και ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ρυθμίσεις του χρόνιου προβλήματος με την τεράστια αναμονή στις λίστες των χειρουργείων και επαναφορά της ενισχυτικής διδασκαλίας σε γυμνάσια και λύκεια είναι κάποια από αυτά που προκάλεσαν την... οργή των τριών αυτών κομμάτων και αποχώρησαν από την αίθουσα.

Ως προς τους αφελείς της υπόθεσης, πώς είναι δυνατόν να αναμένουν συναίνεση από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και την Ποταμίσια τους ουρά, όταν ξέρουν πως περιμένουν το πρώτο στραβοπάτημα για να τραβήξουν τη σκανδάλη, κάνοντας το ανάλογο σινιάλο στους δανειστές;

Για τους σπιούνους, πρέπει να κάνουμε δύο επισημάνσεις. Η μία αφορά την απροκάλυπτη στάση που τηρούν σε ό,τι φτάνει προς ψήφιση στη Βουλή και διακατέχεται από κοινωνικό πρόσημο, αφού δεν μπαίνουν καν πλέον στη διαδικασία της συζήτησης. Η δεύτερη έχει να κάνει με το αν θεωρούν πως πρωτίστως είναι υπόλογοι στους δανειστές και όχι στον ελληνικό λαό, γι' αυτό και κάνουν τα πάντα για να μη... μένουν ανενημέρωτοι.

Οι οιωνοί για τη ΝΔ και ο... Κιγκινάτος της Ραφήνας!



του Θάνου Οικονομόπουλου

Ψάχνουν, ψάχνουν... στην ΝΔ, αλλά τα «παιδιά» δεν το βρίσκουν!                                                Και πώς να το βρουν, δηλαδή, αφού δεν είναι ικανοί και σε θέση να συμφωνήσουν όλοι μαζί, τι είναι αυτό που ψάχνουν ! Και ο καθένας από τους υποψήφιους αρχηγούς, έχει αναγάγει αποκλειστικά ως ζητούμενο, το να εκλεγεί αυτός... και μετά βλέπουμε!

Η ΝΔ πολιτεύεται σήμερα με αρχές και καταστατικό που αποφασίσθηκαν πριν... 40 χρόνια στην Χαλκιδική. Ο κόσμος σήμερα έχει έρθει τα πάνω κάτω. Τα νέα σύνθετα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με λύσεις... παρελθόντων χρήσεων. Και ένα κόμμα εξουσίας (ιστορικό, όπως κι' αν το κρίνει κανείς, στην διαδρομή του) που φιλοδοξεί να συνεχίσει να διαδραματίζει ενεργό και αποφασιστικό ρόλο, οφείλει πάνω απ' όλα να εκσυγχρονισθεί, να αναδιαρθρωθεί, να συμφωνήσει το κρίσιμο “που βρίσκομαι, που θέλω να φθάσω, και πώς”!

“Πρόεδρε, δεν αρέσουμε πια…” είχε πει η αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη στον Αντρέα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Μπας και θα' πρεπε να σκεφτούν το ίδιο και οι προσκηνιακοί και παρασκηνιακοί “ταγοί” της ΝΔ; Κι αυτό το “δεν αρέσουμε…”, να καταλάβουν ότι δεν αναφέρεται μονάχα στα πρόσωπα, αλλά κυρίως στην φυσιογνωμία, τον “λόγο” του κόμματος, που από…τα Ζάππεια, εξέπεσε στο δεύτερο μνημόνιο, και μετά στην… μνημονιακή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ! Και σήμερα, κάποιοι εκεί μέσα φαντασιώνονται πως θα είναι “παιχνιδάκι|, τώρα που έχασαν στις εκλογές, να το γυρίσουν… αντιμνημονιακοί και να καταψηφίζουν τους εφαρμοστικούς νόμους του νέου μνημονίου που ψήφισαν!

Ν' αλλάξουν ηγεσία, εντάξει. Αλλά με ποια κριτήρια, και ποιες φρέσκες ιδέες για το δύσκολο ταξίδι της χώρας; Αυτοί, ξεκινάνε… ανάποδα! Να συμφωνήσουν στον τιμονιέρη, πριν βρουν “καράβι”, ικανό “τσούρμο” και μπούσουλα! Ομνύουν οι υποψήφιοι Πρόεδροι, στην ανάγκη διατήρησης της “ενότητας” του κόμματος. Αλλά η ενότητα, προϋποθέτει ένα μίνιμουμ σύμπτωσης απόψεων στα βασικά, τουλάχιστον, ζητήματα. Και κάτι ακόμη, πολύ βασικό: την πεποίθηση όλων, υποψήφιων προέδρων, βουλευτών, κομματικών στελεχών και της βάσης των ψηφοφόρων του κόμματος, ότι οι διαδικασίες είναι πεντακάθαρες, δεν παίζονται ή έχουν παιχθεί σκοτεινά παιχνίδια στο σκοτεινό ή το ημιδιάφανο παρασκήνιο των κρυφών και φανερών πατρονιών, “ηγεμονιών” και “τζακιών”... Υπάρχουν στην σημερινή ΝΔ αυτές οι ζωτικές προϋποθέσεις;

Ήδη, αναφορικά με το “φιάσκο” της προγραμματισμένης για τον Νοέμβριο εκλογικής διαδικασίας, εκφράζονται όλο και πιο ανοικτά υποψίες ότι ήταν ένα... στημένο φιάσκο για να μετατεθούν οι οι εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου (και την λήξη της “εκκρεμότητας” στο κόμμα...) σε χρόνο μετά την κατάθεση και ψήφιση στην Βουλή των καυτών “προαπαιτούμενων”, ασφαλιστικού και φορολογικού. Ο κ. Τσίπρας δεν... τσίμπησε, και για να έχει “ανανεωμένη” και “δυνατή” την ΝΔ στις δυο αυτές κρίσιμες ψηφοφορίες (κατά τις οποίες ίσως και να χρειασθεί την... “εθνική πλάτη” της) τις μετέθεσε για... μετά την ανάδειξη της νέας ηγεσίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης!

Επιπλέον, ως να μην αρκούσαν οι κόντρες και τα χτυπήματα κάτω από την μέση μεταξύ των ίδιων των συνυποψηφίων, ήρθε τις τελευταίες ώρες και μια ημιεπίσημη διαρροή από “κύκλους” του... εμμονικά άφωνου Κιγκινάτου της Ραφήνας, ότι “υποστηρίζει” την υποψηφιότητα Μεϊμαράκη! Και αποπήραν φωτιά τα εσωκομματικά τόπια και οι σεναριολογικές υποψίες για τους λόγους (και τις τυχόν κρυφές σκοπιμότητες...) που οδήγησαν τον “αμίλητο” στο να βρεί την λαλιά του-έστω και μέσω διαρροών “κύκλων, διαρροών πάντως που δεν διαψεύσθηκαν...

Διακινείται η εκτίμηση ότι ο Καραμανλής θέλει τον Μεϊμαράκη ως αδύναμο Πρόεδρο με... ημερομηνία λήξης, μέχρι να περάσει ο Τσίπρας όλα τα δύσκολα και αντιλαϊκά, να υποστεί την προβλεπόμενη φθορά, να στρέψει την κοινωνία εναντίον του και μετά, σε κάποια στιγμή και με κάποια αφορμή, η χώρα βα οδηγηθεί πάλι σε εκλογές. Στις οποίες θα εμφανισθεί ένα νέο κόμμα της κεντροδεξιάς,, εντελώς νέο, του οποίου θα ηγείται ένα “ιστορικό όνομα” (ή κάποιος άφθαρτος εντολοδόχος του...) προκειμένου ν' ανασυντάξει την “παράταξη”, απαλλαγμένη βαριδιών και οπισθέλκουσων δυνάμεων του παρελθόντος, με νέες σύγχρονες αρχές και λύσεις, νέα σύγχρονη δομή της παράταξης...

Με λίγα λόγια, κι' αν αυτές οι υποθέσεις έχουν κάποια σχέση με την παρασκηνιακή πραγματικότητα, το ψυχόδραμα της ΝΔ, δεν τελειώνει με τις επικείμενες εσωκομματικές εκλογές στην ΝΔ. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, παίρνει τις ανάσες που του χρειάζονται...

Ο ζεϊμπεκισμός ως τελευταίο στάδιο του Λα(ϊ)κι(η)σμού...

Του Κώστα Στούπα

Η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται στην εντατική, στον προθάλαμο του Grexit και στο μεταίχμιο πιθανών γεωπολιτικών απωλειών, ανυπολογίστου σημασίας.

Χαρακτηριστικό του τρόπου που η χώρα μπορεί να απωλέσει σημαντικό μέρος της γεωπολιτικής της σημασίας είναι η κατάσταση που δημιούργησε, για λίγες ημέρες, ο αποκλεισμός του σιδηροδρομικού δικτύου στην Ειδομένη.

Με μεγάλη ευκολία οι εταιρείες που χρησιμοποιούσαν σαν πύλη εισόδου στις ευρωπαϊκές αγορές την Ελλάδα προώθησαν τα προϊόντα τους μέσω μικρού λιμένος της Σλοβενίας.

Η εξέλιξη αυτή δείχνει πόσο λάθος αναλύει τα δεδομένα το παρασιτικό κρατικοδίαιτο καθεστώς των Αθηνών όταν υπολογίζει πως μπορεί να διατηρήσει τα προνόμια εκβιάζοντας τους Ευρωπαίους για τους πόρους συντήρησής του, αφού έχει εξαντλήσει αυτούς της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.

Η πρώτη και ουσιαστικότερη μεγάλη διάψευση αυτής της στρατηγικής ήταν το Καλοκαίρι που μας πέρασε όταν το δίδυμο Τσίπρα-Βαρουφάκη υπολόγιζε πως με το χάος που θα προκαλέσει στις αγορές το δημοψήφισμα και η ρήξη, θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν δανεικά για την επαναφορά μέρους της προτεραίας ευημερίας ή έστω κάποιων ψηγμάτων επιβεβαίωσης της πολιτικής τους.

Τη στρατηγική αυτή του εκβιασμού έναντι ανταλλαγμάτων εφάρμοσε με επιτυχία στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν με ένα βέτο εξασφάλισε τον πακτωλό των ΜΟΠ. Οι συνθήκες όμως έχουν αλλάξει.

Η χώρα βαδίζει από τη μια αποτυχία στην άλλη γιατί η παρούσα κυβέρνηση περισσότερο, αλλά και όσες προηγήθηκαν, διστάζουν να κάνουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα της επιτρέψουν να μετασχηματιστεί και να πάρει εμπρός η οικονομία.  Χωρίς ικανή οικονομία το μέλλον της Ελλάδας είναι προδιαγεγραμμένο είτε ως προτεκτοράτο της Ευρώπης, όπου άλλοι θα αποφασίζουν χωρίς να ρωτούν, είτε ως επαρχία κάποιας γειτονικής ισχυρότερης χώρας.

Η Ελλάδα χρειάζεται κατάλληλες συνθήκες για τη δημιουργία πλούτου. Χρειάζεται να δημιουργήσει "πίτα" για την οποία στη συνέχεια θα μπορεί να συζητήσει πως πρέπει να διανεμηθεί.

Προς το παρόν η Ελλάδα για να ψήσει "ομελέτα" πρέπει να σπάσει "αυγά". Το καθεστώς των Αθηνών (η παρούσα κυβέρνηση αλλά και όσες προηγήθηκαν) αντί να σπάσουν "αυγά" κάθονται πάνω και  κλωσούν κλούβια.

Από κλούβια αυγά όμως ούτε ομελέτες γίνονται ούτε κλωσόπουλα που θα κάνουν νέα αυγά προκύπτουν.

Πριν λίγες μέρες κατόπιν καταγγελίας, πολυμελής ομάδα αστυνομικών συνέλαβε έναν καστανά στη Θεσσαλονίκη γιατί δεν είχε κάνει έναρξη επαγγέλματος.

Ο άνω των 60 ετών καστανάς δεν μπορούσε να πάρει τη σχετική άδεια γιατί χρώσταγε σε ασφαλιστικά ταμεία και στην εφορία. Ο άνθρωπος αυτός λόγω των χρεών δεν μπορεί να ασκήσει καμιά νόμιμη εργασία. Του απαγορεύεται να ζήσει με οποιαδήποτε έστω ελάχιστη αξιοπρέπεια.

Το κράτος τον εξωθεί να γίνει είτε ζητιάνος, είτε κλέφτης...

Προσέξτε κ. Τσίπρα και λοιποί πρώην και νυν κυβερνώντες, ο άνθρωπος αυτός δεν είναι η εξαίρεση. Τείνει να γίνει ο κανόνας στην ελληνική κοινωνία.

Ο άνθρωπος αυτός δεν μπορούσε να ασκήσει οποιαδήποτε εργασία γιατί χρωστούσε στην εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία ξεπερνούν τα 80 δισ. ευρώ όταν τα ετήσια κρατικά έσοδα είναι περί τα 40-45 δισ. ευρώ. Στα ασφαλιστικά ταμεία οι ληξιπρόθεσμες οφειλές πλησιάζουν τα 20 δισ. ευρώ.

Πάνω από τους μισούς Έλληνες χρωστούν στο κράτος κοντά 100 δισ. ευρώ, γεγονός που δυνητικά τους εμποδίζει να εξασκήσουν οποιαδήποτε εργασία. Με το ρυθμό που αυξάνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές είναι ζήτημα  χρόνου κανένας Έλληνας να μην μπορεί να κάνει οποιαδήποτε εργασία.

Από την άλλη, η  κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς χαριεντίζεται με ηθοποιούς που είναι γνωστό πως έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό εκατομμύρια ευρώ. Συμπεριλαμβάνει στους κόλπους της  υπουργούς με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στο εξωτερικό σύμφωνα με το πόθεν έσχες (το οποίο καθυστερεί να ξαναδημοσιευτεί).

Η κυβέρνηση χαριεντίζεται στα ζεϊμπεκάδικα όπως άλλωστε συνηθίζουν οι αριστεροί βολεμένοι στην Ελλάδα σε μια επίδειξη ενός κράματος νεοπλουτισμού της ισχύος και ψεύτικης  λαϊκότητας...

Η κοινωνία από κάτω βράζει. Μπορεί να μην αντιλαμβάνεται τι φταίει αλλά επειδή έχει εθιστεί στο μαύρο άσπρο του λαϊκισμού και της δημαγωγίας εύκολα μπορεί να πάρει φωτιά...

Όπως έλεγε και ο αγαπητός, στα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης, δικτάτορας με τα περισσότερα θύματα στην ιστορία, πρόεδρος Μάο Τσε Τούνκ: όταν ο κάμπος είναι γεμάτος ξερό χορτάρι μια σπίθα αρκεί για να γίνει παρανάλωμα.

Προσέξτε σύντροφοι καιροί ου μενετοί...

Σαν τον καστανά της Θεσσαλονίκης χωρίς καμιά διέξοδο υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, πολλαπλάσιοι από τους προνομιούχους του δημοσίου και των συντεχνιών τα συμφέροντα των οποίων υπερασπίζεστε. Το καζάνι σε λίγο θα αρχίσει να κοχλάζει...