O πόλεμος της Ευρώπης

Το σενάριο συνωμοσίας των Η.Π.Α.

Στις αρχές του 2009, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποφασίζουν να επέμβουν ενεργητικά στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας, με στόχο να βοηθήσουν τόσο το ΔΝΤ, όσο και τους εντολείς του (Παγκόσμια Τράπεζα, Καρτέλ, Hedge Funds κλπ.), να δημιουργήσουν ένα «ρήγμα» στο τείχος της Ευρωζώνης – μία κερκόπορτα καλύτερα για την κερδοσκοπική είσοδο τους, με τη βοήθεια ενός Δούρειου Ίππου.

Η απόφαση τους αυτή έχει επίσης «εθνική χροιά», αφού έχουν την άποψη ότι, πρέπει με κάθε θυσία να εμποδιστεί η Γερμανία – η οποία υποθέτουν πως θέλει να κατακτήσει οικονομικά την Ευρώπη, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία. Εκτός αυτού, θέλουν να εμποδίσουν την προσέγγιση της Ελλάδας με τη Ρωσία, μέσω της συμφωνίας του αγωγού «Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη» – λόγω του οποίου μάλλον ανατράπηκε ο τότε πρωθυπουργός, εκβιαζόμενος να χάσει τις εκλογές.

Στα πλαίσια αυτά, καταφέρνουν να «εγκλωβίσουν» τον πρωθυπουργό της Ελλάδας (Καραμανλή), ο οποίος είναι αντιμέτωπος με ένα ευρύ φάσμα διαφθοράς και διαπλοκής αρκετών στελεχών της κυβέρνησης του – όντας εκ των πραγμάτων εύκολο να εκβιαστεί.

Έτσι λοιπόν, σε μυστικές συναντήσεις μαζί του, καθώς επίσης με τον μελλοντικό αντικαταστάτη του (Παπανδρέου), όπως και με τον κεντρικό τραπεζίτη της Ελλάδας, με τη συμμετοχή της αμερικανικής κυβέρνησης και άλλων ισχυρών παραγόντων των Η.Π.Α., όπως των διεθνούς εμβέλειας χρηματιστών της, οργανώνουν μεθοδικά τα στάδια της χρεοκοπίας της χώρας.

Άλλωστε η εμπειρία τους από την ενδοτική κυβέρνηση της Αργεντινής και όχι μόνο, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την επιτυχία του σχεδίου τους. Όπως και πριν από τη χρεοκοπία της Αργεντινής, οι συναντήσεις γίνονται κρυφά στη Νέα Υόρκη, με την διακριτική παρουσία χρηματιστών «τύπου» Paulson και Soros – οι οποίοι, εκπαιδευμένοι τέλεια στη «χειραγωγημένη κερδοσκοπία», βοηθούν τις διαδικασίες.

Το σχέδιο προβλέπει την ξαφνική παραίτηση του πρωθυπουργού, ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ενός προγράμματος λιτότητας της Ελλάδας – το οποίο αφενός μεν αιτιολογεί πιστευτά την παραίτηση του, αφετέρου «προδιαθέτει» τις αγορές να οργανώσουν έγκαιρα μία μελλοντική επίθεση (όπως, για παράδειγμα, αγοράζοντας πάμφθηνα ασφάλιστρα κινδύνου, CDS δηλαδή, τα οποία στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία).

Οργανώνεται επίσης η διαδοχή του πρωθυπουργού από έμπιστο τους (Παπανδρέου), ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να παγιδεύσει τη Γερμανία, με τη βοήθεια ενός μάλλον εύπιστου, εάν όχι ενδοτικού νέου υπουργού οικονομικών – μέσα από μία σειρά προδιαγεγραμμένων πρωτοβουλιών.

Πρώτη από αυτές είναι η εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδος να ανακοινώσει πριν από τις εκλογές, δήθεν μυστικά, μία μελέτη, η οποία διογκώνει τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας αυθαίρετα – λίγους μήνες αργότερα, να επιτρέψει κρυφά την «πώληση» ανοιχτών κερδοσκοπικών συμβολαίων, άνω των θεσμοθετημένων τριών ημερών (Τ+10).

Ο νέος πρωθυπουργός λοιπόν κερδίζει με την προσχεδιασμένη μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές, ενώ ο υπουργός του, λίγες ημέρες αργότερα, έχει την «εντιμότητα» να προειδοποιήσει τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωζώνης, σε σχέση με το ότι η χώρα του θα έχει πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από το προβλεπόμενο – μεταξύ άλλων λογιστικών «τεχνασμάτων», μεταφέροντας έσοδα στο 2010 και δαπάνες στο 2009.

Σε κάθε περίπτωση, έχει τεκμηριωθεί πλέον πως το έλλειμμα δεν ήταν σε καμία περίπτωση στο 15,6% του ΑΕΠ που τοποθετήθηκε – αλλά χαμηλότερο του 10%, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες. Με δεδομένο δε το ότι, εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε ένα από τα χαμηλότερα συνολικά (δημόσιο και ιδιωτικό) χρέη της Ευρώπης, οι τράπεζες της ήταν υγιείς, το δημόσιο χρέος της δεν ήταν μεγαλύτερο από αυτό της Ιταλίας ή του Βελγίου, ενώ δεν υπέφερε από κρίση ακινήτων όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, δεν υπήρχε προφανώς κανένας αντικειμενικός λόγος χρεοκοπίας της.

Εν τούτοις, ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat (ο οποίος δεν γνωρίζει ότι, ο Έλληνας συνάδελφός του είναι παράλληλα στην υπηρεσία του ΔΝΤ), έχοντας τις δικές του εντολές από την πατρίδα του, πέφτει στην καλοστημένη παγίδα – θεωρώντας ότι, η Ελληνική «παρατυπία» εξυπηρετεί τα μέγιστα τα συμφέροντα και τους στόχους της Γερμανίας.

Αμέσως μετά ο Έλληνας υπουργός οικονομικών ξεκινάει τον έντεχνο διασυρμό της χώρας του, αναφερόμενος στα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης, στην παραποίηση των λογιστικών της στοιχείων κλπ. – ενώ δεν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει οικονομικά εργαλεία, όπως για παράδειγμα τα Εθνικά Ομόλογα  τα οποία θα διευκόλυναν τη χρηματοδότηση της πατρίδας του.

Στη συνέχεια, παρομοιάζει την Ελλάδα με τον Τιτανικό (ο οποίος προσέκρουσε στα βράχια λόγω ανικανότητας του κυβερνήτη του και βούλιαξε), αρνείται διαφόρων μορφών χρηματοδοτήσεις και δάνεια, «προκαλεί» τις εταιρείες αξιολόγησης, κατηγορεί συλλήβδην τους Έλληνες ως εκ γενετής φοροφυγάδες  και άλλα πολλά – τα οποία επιδεινώνουν ραγδαία την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ενώ την οδηγούν σε μία αδικαιολόγητη κρίση δανεισμού (αλλεπάλληλες δυσμενείς αξιολογήσεις, αύξηση των επιτοκίων κλπ.).

Με όλες αυτές τις ενέργειες δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, οι οποίες διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να περάσει στο επόμενο μέρος του σχεδίου των Η.Π.Α. –στην απειλή της Ευρωζώνης, λέγοντας ότι θα καλέσει το ΔΝΤ για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας του. Μία κίνηση όμως, η οποία έγινε μάλλον πρόωρα, αφού τα επιτόκια δανεισμού ήταν μόλις στα επίπεδα του 5% –  θέτοντας σε κίνδυνο το αμερικανικό σχέδιο.

Δυστυχώς για την ίδια, η Γερμανία αποδεικνύεται ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων, αφού δεν μπορεί να αξιολογήσει ότι, ο απώτερος στόχος είναι η διευκόλυνση της εισβολής του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη – επίσης η Γαλλία, η οποία δεν φαίνεται να διαθέτει την καλύτερη πολιτική ηγεσία της ιστορίας της.

Έτσι λοιπόν η Ευρωζώνη πέφτει στην παγίδα, αποδεχόμενη τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας, το δημόσιο χρέος της οποίας τότε ήταν περίπου όσο της Ιταλίας – στο 120% του ΑΕΠ της, ενώ το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, μόλις στο 250%, όσο περίπου της Γερμανίας.

Κατ’ επέκταση, ο Έλληνας πρωθυπουργός ολοκληρώνει και το δεύτερο στάδιο της βρώμικης αποστολής του, με διάγγελμα του από το Καστελόριζο  – ενδεχομένως καλοπροαίρετα, εάν πράγματι πίστευε ότι εξυπηρετούσε παράλληλα τα συμφέροντα και της δικής του χώρας. Με δεδομένη πάντως την τεράστια σημασία του μικρού νησιού για την Ελληνική ΑΟΖ, δεν μπορεί παρά να είναι καχύποπτος κανείς, όσον αφορά τη συγκεκριμένη επιλογή – ευχόμενος να είναι τυχαία.

Το επόμενο στάδιο είναι η σκόπιμη μη εφαρμογή όλων των προγραμμάτων της Τρόικας (ουσιαστικά του ΔΝΤ, αφού μόνο αυτό είχε την κατάλληλη τεχνογνωσία), παρά την ψήφιση τους από τη Βουλή – καθώς επίσης η περαιτέρω διόγκωση ελλειμμάτων και χρεών, έτσι ώστε να αποτύχουν όλα τα προγράμματα διάσωσης και να διαιωνισθεί η παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Ενδεχομένως για να διευκολυνθεί η είσοδος του στις υπόλοιπες χώρες του Νότου, οι οποίες δεν θα χρειάζονταν την Τρόικα, εάν δεν είχε προηγηθεί η ελληνική περιπέτεια – πρώτα στη «σύμμαχο» Ιρλανδία και μετά στην Πορτογαλία.

Απώτερος στόχος είναι φυσικά η επίθεση στη Γερμανία και η εξασφάλιση της συνέχισης της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, με πρωθυπουργούς «ύπατους αρμοστές» –  αφού προηγουμένως θα έχει επιτευχθεί η αποδυνάμωση των Τευτόνων, μέσα από πακέτα στήριξης, μηχανισμούς διάσωσης κλπ. Όταν οι τελευταίες αυτές λεπτομέρειες της συνωμοσίας γίνονται τυχαία γνωστές στο διευθυντή του ΔΝΤ, συλλαμβάνεται για να μην την αποκαλύψει στη χώρα του – ενώ απελευθερώνεται στη συνέχεια, παραμένοντας όμηρος όμως με άλλα «στοιχεία», όπως και ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Παράπλευρο μέρος του σχεδίου είναι πιθανότατα η διατήρηση του ευρώ, αλλά σε μία ελεγχόμενη ισοτιμία με το δολάριο – επίσης η κερδοσκοπία, η λεηλασία του υπερβάλλοντος πλούτου της Ευρωζώνης, η αμυντική οικονομική θωράκιση της Δύσης απέναντι στην Κίνα και στη Ρωσία, όπως και πολλά άλλα.

Στα πλαίσια αυτά, ο Ελληνικός Δούρειος Ίππος διατηρείται σταθερά στα όρια της χρεοκοπίας, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιο της υπερδύναμης – έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σαν μοχλός πίεσης ή απειλής της Γερμανίας, στην περίπτωση που θα αντιλαμβανόταν την παγίδα.

Τέλος, η δημιουργία της ομάδας των Πολιτών που τοποθετήθηκαν από την αρχή εναντίον των μνημονίων, ήταν πιθανότατα προσχεδιασμένη – αφού έτσι δεν θα ξέφευγε ποτέ η Ελλάδα από την κρίση, επειδή δεν θα υιοθετούσε καμία πραγματική μεταρρύθμιση, παρά μόνο τις καταστροφικές (μειώσεις μισθών, αυξήσεις φόρων κλπ.)

Η προετοιμασία της Γερμανίας και των Η.Π.Α.

Ευρισκόμαστε ακριβώς στην εποχή (Μάρτιος 2005), όπου φαίνεται πλέον καθαρά ότι, η πολιτική χαμηλών επιτοκίων της Fed δεν έχει μειώσει σημαντικά την ανεργία που προκάλεσε η κατάρρευση των εταιρειών διαδικτύου – ενώ οδεύει προς το τέλος της η μείωση του κόστους της ώρας εργασίας στις Η.Π.Α. (ανταγωνιστικότητα), με τη Γερμανία (γαλάζια καμπύλη) να παίρνει τη σκυτάλη.

Ειδικότερα η Γερμανία, έχοντας ανέκαθεν στόχο να ηγηθεί στην Ευρωζώνη, μέσω της οικονομικής υποδούλωσης των εταίρων της, άμεσα της περιφέρειας και έμμεσα του κέντρου, αποφάσισε όπως αναφέραμε τη «συγκράτηση» των μισθών των εργαζομένων της – κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πραγματικών αμοιβών στη βιομηχανία της χώρας κατά 14% από το χρόνο εισόδου της στην Ευρωζώνη, οπότε την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της.

Έτσι, σε συνδυασμό με την έντονα επεκτατική πολιτική της μέσω των μεγάλων επιχειρήσεων της (με τη βοήθεια της διαφθοράς των ξένων κυβερνήσεων), κατόρθωσε να καταλάβει την πρώτη θέση στην Ευρώπη – καθώς επίσης στις εξαγωγές παγκοσμίως (την τρίτη στις πωλήσεις πολεμικού εξοπλισμού). 

Αντίθετα, οι Η.Π.Α. προσπάθησαν ατυχώς να μεγεθύνουν το ΑΕΠ τους εσωτερικά, μέσω της καταναλωτικής επέκτασης των αμερικανικών νοικοκυριών, στα οποία προσέφεραν τη δυνατότητα (ακόμη και στα πολύ χαμηλά εισοδηματικά στρώματα) να χρεωθούν και να κερδοσκοπήσουν – με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων δανεισμού, της αυξημένης ποσότητας χρήματος και της αγοράς κατοικιών (ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης κλπ.).

Εκείνη ακριβώς την εποχή, η Βραζιλία ανακοίνωσε ότι, δεν χρειάζεται πλέον τη στήριξη του ΔΝΤ, λόγω της θετικής οικονομικής της ανάπτυξης – σαν αποτέλεσμα της αύξησης των τιμών των ενεργειακών και λοιπών πρώτων υλών παγκοσμίως (η χώρα διαθέτει τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές). Ο υπουργός οικονομικών του μεγαλύτερου κράτους της Λατινικής Αμερικής είπε τότε τα εξής:

«Το καταστατικό του ΔΝΤ προβλέπει τη στήριξη, με στόχο την καταπολέμηση των κρίσεων του εμπορικού ισοζυγίου, καθώς επίσης του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών. Η συγκεκριμένη βοήθεια δεν είναι πλέον αναγκαία για τη Βραζιλία».

Στη συνέχεια (Απρίλιος του 2006), διενεργήθηκε το καθιερωμένο ανοιξιάτικο συμβούλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον (τα κτίρια τους συνορεύουν με το Λευκό Οίκο και συνδέονται μεταξύ τους). Οι δύο διεθνείς «οργανισμοί» βίωναν τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία τους – όπου στην περίπτωση του ΔΝΤ, η κρίση ήταν πολύ πιο εμφανής.

Το «Ταμείο» δεν είχε καταφέρει ακόμη να ξεπεράσει τα προβλήματα που του είχαν δημιουργηθεί, μετά τον καταστροφικό χειρισμό της ασιατικής κρίσης (1997) εκ μέρους του. “Τότε, το ΔΝΤ έχασε ολοσχερώς τη νομιμοποίηση του”, σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του κέντρου παγκόσμιας ανάπτυξης.

Ειδικότερα, από την ασιατική κρίση και μετά, οι βασικοί «πελάτες» του ΔΝΤ, όπως η Ταϊλάνδη, οι Φιλιππίνες, η Κίνα και η Ινδία, φοβόντουσαν να ζητήσουν νέα δάνεια, διατηρώντας ακόμη νωπή στις μνήμες τους την καταστροφή του παρελθόντος – τα οδυνηρά επακόλουθα δηλαδή των τρομακτικών προγραμμάτων απελευθέρωσης των χρηματοπιστωτικών αγορών τους, τα οποία είχαν αποδεχθεί, μετά από «υπόδειξη» του ΔΝΤ, πολλές ασιατικές χώρες.

Επί πλέον αυτών, είχε προστεθεί μία εντυπωσιακή «κίνηση» αρκετών κρατών της Λατινικής Αμερικής, υπό την ηγεσία της Βραζιλίας και της Αργεντινής, με στόχο την ολοσχερή αποπληρωμή των δανείων του ΔΝΤ.Τελικός στόχος τους ήταν η ολική απεξάρτηση τους από το Ταμείο, το οποίο ήταν εξαιρετικά μισητό σε ολόκληρη την περιοχή.

Ουσιαστικά λοιπόν επρόκειτο για ένα καθαρό «μποϊκοτάρισμα» του ΔΝΤ – για ένα «εμπάργκο» καλύτερα, εκ μέρους μερικών εκ των μεγαλύτερων «πελατών» του. Το γεγονός αυτό είχε οδηγήσει το ΔΝΤ σε μία έντονη κρίση «προϋπολογισμού», αφού η λειτουργία του, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, χρηματοδοτούταν όλο και περισσότερο από τις πληρωμές των χρεών των «πελατών» του. Το ΔΝΤ υπολόγιζε ότι, οι εισπράξεις του (τόκοι και χρηματοπιστωτικά έξοδα), θα μειωνόταν από 3,19 δις $ το 2005, στα 1,39 δις $ το 2006 – ενώ μέχρι το 2009 θα περιορίζονταν άλλο τόσο, εάν δεν λάβαινε έγκαιρα τα μέτρα του.

Η Παγκόσμια Τράπεζα τώρα ήταν επίσης σε δυσχερή οικονομική θέση – αν και δεν κατηγορούταν, όπως το ΔΝΤ, για την αποτυχία στην Ασία ή για «μεθοδεύσεις», ανάλογες με αυτές του Ταμείου.  Όμως οι συνολικές εισπράξεις της, από τόκους και χρηματοπιστωτικά έσοδα, είχαν περιορισθεί ανησυχητικά – από 8,1 δις $ το 2001, στα 4,4 δις $ το 2004. Επίσης, τα έσοδα της από επενδύσεις ήταν μειωμένα – από 1,5 δις $ το 2001, στα 304 εκ. $ το 2004.

Η Κίνα, η Ινδονησία, το Μεξικό, η Βραζιλία και πολλές άλλες «ανεπτυγμένες αναπτυσσόμενες» χώρες, αναζητούσαν ήδη νέους χρηματοδότες. Η ανάγκη λοιπόν των δύο «εργαλείων» του Bretton Woods να ενεργοποιηθούν στις ανεπτυγμένες δυτικές οικονομίες, μετά την εκδίωξη τους από τις αναπτυσσόμενες, ήταν επιτακτική – λόγω της οικονομικής «δυσπραγίας», στην οποία βρέθηκαν οι δύο αυτοί οργανισμοί το 2005.

Έτσι φτάσαμε στο Σεπτέμβρη του 2008, όπου καταγράφηκε η χρεοκοπία της Lehman Brothers, η οποία θεωρήθηκε από πολλούς σαν το μεγαλύτερο λάθος του αιώνα – ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα της κυβέρνησης των Η.Π.Α., μετά την αδυναμία τους να «προσαρτήσουν» τη Ρωσία, όταν χρεοκόπησε . Ήταν όμως σφάλμα ή απλά μία πανέξυπνη στρατηγική κίνηση στην παγκόσμια σκακιέρα; Το «πάτημα του κόκκινου πλήκτρου» ίσως, με το οποίο ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση;

Η τράπεζα θα μπορούσε να είχε διασωθεί μόλις με 10 δις $. Εν τούτοις, η αμερικανική κυβέρνηση δεν συμφώνησε – κάτι που έχει θεωρηθεί σαν το αποτέλεσμα της έχθρας του τότε Υπουργού Οικονομικών και πρώην διευθυντή της Goldman Sachs, με το γενικό διευθυντή της Lehman.  Δεν μοιάζουν όμως όλα αυτά αλήθεια με κινήσεις «αντιπερισπασμού» των αντιπάλων; Κυρίως των Ευρωπαίων (Γερμανία), οι οποίοι έχασαν δισεκατομμύρια από την κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης των Η.Π.Α.;

Ενδεχομένως λοιπόν να ήταν μόνο «προπέτασμα καπνού» για τις χώρες που ζημιώθηκαν (εξαπατήθηκαν) από τη Lehman και τις Η.Π.Α. – οι οποίες πιθανότατα «διέσπειραν» ηθελημένα το πρόβλημα τους παγκοσμίως, με απώτερο ίσως στόχο να το επιλύσουν, επιβαρύνοντας ισομερώς όλους τους υπόλοιπους «συμμάχους» τους.

Ας σημειωθεί εδώ ότι, στις Η.Π.Α. η Lehman δεν διέθετε κανενός είδους προϊόντα σε ιδιώτες. Ήταν η πλέον διεθνής όλων των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών, αφού το 50% των συνολικών  δραστηριοτήτων της ήταν εκτός Η.Π.Α. – οπότε η χρεοκοπία της δεν αποτελούσε πρόβλημα για τη χώρα.

Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία θεώρησε τότε πως δέχθηκε πολεμική επίθεση με οικονομικά όπλα, παρομοιάζοντας την με την κήρυξη του Πρώτου Παγκοσμίου Οικονομικού Πολέμου – ενώ στα τέλη του 2008 είχε εκλεγεί στην προεδρία της Αμερικής ο B. Obama, ο οποίος συνετέλεσε τα μέγιστα στον «εφησυχασμό» των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Επίσης της κοινής γνώμης, μετά τις τεράστιες απώλειες από τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών που υπέστησαν – όπου οι περισσότεροι θεώρησαν πως επιλέχθηκε με κριτήριο την καταγωγή του, έτσι ώστε να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» (με την έννοια πως τυχόν αντιδράσεις των Ευρωπαίων συμμάχων της υπερδύναμης θα θεωρούνταν ρατσιστικές).

Ουσιαστικά δε το 2009 πραγματοποιήθηκε η «άλωση» της Ανατολικής Ευρώπης από το ΔΝΤ (Ουγγαρία, Ουκρανία, Ρουμανία, Λετονία κλπ.), το οποίο ανέλαβε τη μία μετά την άλλη χώρα «υπό την προστασία» του – κάτι που δεν θα είχε συμβεί, εάν δεν είχε προηγηθεί η χρεοκοπία της Lehman Brothers και η χρηματοπιστωτική κρίση που προκάλεσε.

Έτσι διευκολύνθηκε η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η περικύκλωση της Ρωσίας, καθώς επίσης οι μετέπειτα προσπάθειες να απομακρυνθεί η Ουκρανία από την επιρροή της ρωσικής κυβέρνησης .

Το σενάριο συνωμοσίας των Η.Π.Α.

Στις αρχές του 2009, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποφασίζουν να επέμβουν ενεργητικά στα εσωτερικά θέματα της Ελλάδας, με στόχο να βοηθήσουν τόσο το ΔΝΤ, όσο και τους εντολείς του (Παγκόσμια Τράπεζα, Καρτέλ, Hedge Funds κλπ.), να δημιουργήσουν ένα «ρήγμα» στο τείχος της Ευρωζώνης – μία κερκόπορτα καλύτερα για την κερδοσκοπική είσοδο τους, με τη βοήθεια ενός Δούρειου Ίππου.

Η απόφαση τους αυτή έχει επίσης «εθνική χροιά», αφού έχουν την άποψη ότι, πρέπει με κάθε θυσία να εμποδιστεί η Γερμανία – η οποία υποθέτουν πως θέλει να κατακτήσει οικονομικά την Ευρώπη, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία. Εκτός αυτού, θέλουν να εμποδίσουν την προσέγγιση της Ελλάδας με τη Ρωσία, μέσω της συμφωνίας του αγωγού «Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη» – λόγω του οποίου μάλλον ανατράπηκε ο τότε πρωθυπουργός, εκβιαζόμενος να χάσει τις εκλογές.

Στα πλαίσια αυτά, καταφέρνουν να «εγκλωβίσουν» τον πρωθυπουργό της Ελλάδας (Καραμανλή), ο οποίος είναι αντιμέτωπος με ένα ευρύ φάσμα διαφθοράς και διαπλοκής αρκετών στελεχών της κυβέρνησης του – όντας εκ των πραγμάτων εύκολο να εκβιαστεί.

Έτσι λοιπόν, σε μυστικές συναντήσεις μαζί του, καθώς επίσης με τον μελλοντικό αντικαταστάτη του (Παπανδρέου), όπως και με τον κεντρικό τραπεζίτη της Ελλάδας, με τη συμμετοχή της αμερικανικής κυβέρνησης και άλλων ισχυρών παραγόντων των Η.Π.Α., όπως των διεθνούς εμβέλειας χρηματιστών της, οργανώνουν μεθοδικά τα στάδια της χρεοκοπίας της χώρας.

Άλλωστε η εμπειρία τους από την ενδοτική κυβέρνηση της  και όχι μόνο, είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την επιτυχία του σχεδίου τους. Όπως και πριν από τη χρεοκοπία της Αργεντινής, οι συναντήσεις γίνονται κρυφά στη Νέα Υόρκη, με την διακριτική παρουσία χρηματιστών «τύπου» Paulson και Soros – οι οποίοι, εκπαιδευμένοι τέλεια στη «χειραγωγημένη κερδοσκοπία», βοηθούν τις διαδικασίες.

Το σχέδιο προβλέπει την ξαφνική παραίτηση του πρωθυπουργού, ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ενός προγράμματος λιτότητας της Ελλάδας – το οποίο αφενός μεν αιτιολογεί πιστευτά την παραίτηση του, αφετέρου «προδιαθέτει» τις αγορές να οργανώσουν έγκαιρα μία μελλοντική επίθεση (όπως, για παράδειγμα, αγοράζοντας πάμφθηνα ασφάλιστρα κινδύνου, CDS δηλαδή, τα οποία στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία).

Οργανώνεται επίσης η διαδοχή του πρωθυπουργού από έμπιστο τους (Παπανδρέου), ο οποίος αναλαμβάνει την αποστολή να παγιδεύσει τη Γερμανία, με τη βοήθεια ενός μάλλον εύπιστου, εάν όχι ενδοτικού νέου υπουργού οικονομικών – μέσα από μία σειρά προδιαγεγραμμένων πρωτοβουλιών.

Πρώτη από αυτές είναι η εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδος να ανακοινώσει πριν από τις εκλογές, δήθεν μυστικά, μία μελέτη, η οποία διογκώνει τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας αυθαίρετα – λίγους μήνες αργότερα, να επιτρέψει κρυφά την «πώληση» ανοιχτών κερδοσκοπικών συμβολαίων, άνω των θεσμοθετημένων τριών ημερών (Τ+10).

Ο νέος πρωθυπουργός λοιπόν κερδίζει με την προσχεδιασμένη μεγάλη πλειοψηφία τις εκλογές, ενώ ο υπουργός του, λίγες ημέρες αργότερα, έχει την «εντιμότητα» να προειδοποιήσει τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωζώνης, σε σχέση με το ότι η χώρα του θα έχει πολύ μεγαλύτερο έλλειμμα από το προβλεπόμενο – μεταξύ άλλων λογιστικών «τεχνασμάτων», μεταφέροντας έσοδα στο 2010 και δαπάνες στο 2009.

Σε κάθε περίπτωση, έχει τεκμηριωθεί πλέον πως το έλλειμμα δεν ήταν σε καμία περίπτωση στο 15,6% του ΑΕΠ που τοποθετήθηκε – αλλά χαμηλότερο του 10%, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες. Με δεδομένο δε το ότι, εκείνη την εποχή η Ελλάδα είχε ένα από τα χαμηλότερα συνολικά (δημόσιο και ιδιωτικό) χρέη της Ευρώπης, οι τράπεζες της ήταν υγιείς, το δημόσιο χρέος της δεν ήταν μεγαλύτερο από αυτό της Ιταλίας ή του Βελγίου, ενώ δεν υπέφερε από κρίση ακινήτων όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, δεν υπήρχε προφανώς κανένας αντικειμενικός λόγος χρεοκοπίας της.

Εν τούτοις, ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat (ο οποίος δεν γνωρίζει ότι, ο Έλληνας συνάδελφός του είναι παράλληλα στην υπηρεσία του ΔΝΤ), έχοντας τις δικές του εντολές από την πατρίδα του, πέφτει στην καλοστημένη παγίδα – θεωρώντας ότι, η Ελληνική «παρατυπία» εξυπηρετεί τα μέγιστα τα συμφέροντα και τους στόχους της Γερμανίας.

Αμέσως μετά ο Έλληνας υπουργός οικονομικών ξεκινάει τον έντεχνο διασυρμό της χώρας του, αναφερόμενος στα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης, στην παραποίηση των λογιστικών της στοιχείων κλπ. – ενώ δεν αποφασίζει να χρησιμοποιήσει οικονομικά εργαλεία, όπως για παράδειγμα τα Εθνικά Ομόλογα ,  τα οποία θα διευκόλυναν τη χρηματοδότηση της πατρίδας του.

Στη συνέχεια, παρομοιάζει την Ελλάδα με τον Τιτανικό (ο οποίος προσέκρουσε στα βράχια λόγω ανικανότητας του κυβερνήτη του και βούλιαξε), αρνείται διαφόρων μορφών χρηματοδοτήσεις και δάνεια, «προκαλεί» τις εταιρείες αξιολόγησης, κατηγορεί συλλήβδην τους Έλληνες ως εκ γενετής φοροφυγάδες  και άλλα πολλά – τα οποία επιδεινώνουν ραγδαία την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ενώ την οδηγούν σε μία αδικαιολόγητη κρίση δανεισμού (αλλεπάλληλες δυσμενείς αξιολογήσεις, αύξηση των επιτοκίων κλπ.).

Με όλες αυτές τις ενέργειες δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις, οι οποίες διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να περάσει στο επόμενο μέρος του σχεδίου των Η.Π.Α. –στην απειλή της Ευρωζώνης, λέγοντας ότι θα καλέσει το ΔΝΤ για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας του. Μία κίνηση όμως, η οποία έγινε μάλλον πρόωρα, αφού τα επιτόκια δανεισμού ήταν μόλις στα επίπεδα του 5% –  θέτοντας σε κίνδυνο το αμερικανικό σχέδιο.

Δυστυχώς για την ίδια, η Γερμανία αποδεικνύεται ακόμη μία φορά κατώτερη των περιστάσεων, αφού δεν μπορεί να αξιολογήσει ότι, ο απώτερος στόχος είναι η διευκόλυνση της εισβολής του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη – επίσης η Γαλλία, η οποία δεν φαίνεται να διαθέτει την καλύτερη πολιτική ηγεσία της ιστορίας της.

Έτσι λοιπόν η Ευρωζώνη πέφτει στην παγίδα, αποδεχόμενη τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας, το δημόσιο χρέος της οποίας τότε ήταν περίπου όσο της Ιταλίας – στο 120% του ΑΕΠ της, ενώ το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, μόλις στο 250%, όσο περίπου της Γερμανίας.

Κατ’ επέκταση, ο Έλληνας πρωθυπουργός ολοκληρώνει και το δεύτερο στάδιο της βρώμικης αποστολής του, με διάγγελμα του από το Καστελόριζο  – ενδεχομένως καλοπροαίρετα, εάν πράγματι πίστευε ότι εξυπηρετούσε παράλληλα τα συμφέροντα και της δικής του χώρας. Με δεδομένη πάντως την τεράστια σημασία του μικρού νησιού για την Ελληνική ΑΟΖ, δεν μπορεί παρά να είναι καχύποπτος κανείς, όσον αφορά τη συγκεκριμένη επιλογή – ευχόμενος να είναι τυχαία.

Το επόμενο στάδιο είναι η σκόπιμη μη εφαρμογή όλων των προγραμμάτων της Τρόικας (ουσιαστικά του ΔΝΤ, αφού μόνο αυτό είχε την κατάλληλη τεχνογνωσία), παρά την ψήφιση τους από τη Βουλή – καθώς επίσης η περαιτέρω διόγκωση ελλειμμάτων και χρεών, έτσι ώστε να αποτύχουν όλα τα προγράμματα διάσωσης και να διαιωνισθεί η παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Ενδεχομένως για να διευκολυνθεί η είσοδος του στις υπόλοιπες χώρες του Νότου, οι οποίες δεν θα χρειάζονταν την Τρόικα, εάν δεν είχε προηγηθεί η ελληνική περιπέτεια – πρώτα στη «σύμμαχο» Ιρλανδία και μετά στην Πορτογαλία.

Απώτερος στόχος είναι φυσικά η επίθεση στη Γερμανία και η εξασφάλιση της συνέχισης της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, με πρωθυπουργούς «ύπατους αρμοστές» –  αφού προηγουμένως θα έχει επιτευχθεί η αποδυνάμωση των Τευτόνων, μέσα από πακέτα στήριξης, μηχανισμούς διάσωσης κλπ. Όταν οι τελευταίες αυτές λεπτομέρειες της συνωμοσίας γίνονται τυχαία γνωστές στο διευθυντή του ΔΝΤ, συλλαμβάνεται για να μην την αποκαλύψει στη χώρα του – ενώ απελευθερώνεται στη συνέχεια, παραμένοντας όμηρος όμως με άλλα «στοιχεία», όπως και ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Παράπλευρο μέρος του σχεδίου είναι πιθανότατα η διατήρηση του ευρώ, αλλά σε μία ελεγχόμενη ισοτιμία με το δολάριο – επίσης η κερδοσκοπία, η λεηλασία του υπερβάλλοντος πλούτου της Ευρωζώνης, η αμυντική οικονομική θωράκιση της Δύσης απέναντι στην Κίνα και στη Ρωσία, όπως και πολλά άλλα.

Στα πλαίσια αυτά, ο Ελληνικός Δούρειος Ίππος διατηρείται σταθερά στα όρια της χρεοκοπίας, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιο της υπερδύναμης – έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται σαν μοχλός πίεσης ή απειλής της Γερμανίας, στην περίπτωση που θα αντιλαμβανόταν την παγίδα.

Τέλος, η δημιουργία της ομάδας των Πολιτών που τοποθετήθηκαν από την αρχή εναντίον των μνημονίων, ήταν πιθανότατα προσχεδιασμένη – αφού έτσι δεν θα ξέφευγε ποτέ η Ελλάδα από την κρίση, επειδή δεν θα υιοθετούσε καμία πραγματική μεταρρύθμιση, παρά μόνο τις καταστροφικές (μειώσεις μισθών, αυξήσεις φόρων κλπ.)

Το σενάριο συνωμοσίας της Γερμανίας

Μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία κόστισε τεράστια ποσά στις τράπεζες της Γερμανίας (μόνο τα «ανοιχτά» ομόλογα της Commezbank ξεπερνούν τα 800 δις €), η μερκαντιλίστρια καγκελάριος αντιλαμβάνεται ότι, οι Η.Π.Α. ευρίσκονται σε πορεία παρακμής – οπότε δίνεται η ανέκαθεν αναμενόμενη ευκαιρία στη χώρα της να επικρατήσει οικονομικά στην Ευρώπη, με απώτερο στόχο αφενός μεν την απεξάρτηση της από τις Η.Π.Α. (δεν έχει Σύνταγμα και είναι ουσιαστικά προτεκτοράτο της υπερδύναμης), αφετέρου την παγκόσμια κυριαρχία.

Στα πλαίσια αυτά η Γερμανία θεωρεί εύλογα ότι, η  ιδανική υποψήφια χώρα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων εταίρων της, έτσι ώστε να πειθαρχήσουν στις δικές της εντολές, καθώς επίσης να υποταχθούν στις ηγετικές της βλέψεις, είναι η χώρα μας.

Η Ελλάδα είναι εντελώς ανοργάνωτη και απείθαρχη, σε αντίθεση με το δικό της οργανωμένο, αστυνομικό κράτος,ενώ κυριαρχείται από μία διεφθαρμένη πολιτική και οικονομική ελίτ – διαφθορά που μπορούν να τεκμηριώσουν οι δικοί της διαφθορείς (Siemens, Ferrostal κλπ.), χρησιμοποιώντας την για εκβιασμούς. Ταυτόχρονα είναι αρκετά χρεωμένη, με μία εξαιρετικά ανεπαρκή ηγεσία – συνθήκες που διευκολύνουν σε μεγάλο βαθμό τα σχέδια της.

Έτσι λοιπόν, αρχές του 2009, η Γερμανία ξεκινά μία εκστρατεία διασυρμού της Ελλάδας απέναντι στα μάτια όλων των υπολοίπων – με τη συμμετοχή κάποιων διατεταγμένων ΜΜΕ, τα οποία ακολουθούν πιστά τις «υποδείξεις» της κυβέρνησης τους.

Με τη βοήθεια δε κάποιων Ελλήνων πολιτικών, οι οποίοι μάλλον παίζουν διπλό παιχνίδι,  κατηγορεί τους Έλληνες ως φοροφυγάδες, τεμπέληδες, διεφθαρμένους, απατεώνες κλπ. – παρά το ότι γνωρίζει ότι, οι Έλληνες φορολογούνται πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς, με κριτήριο την φορολογική ανταποδοτικότητα (μόνο για την Υγεία και την Παιδεία οι Έλληνες ιδιώτες δαπανούν ποσά ίσα με το 10% του ΑΕΠ, όταν οι Γερμανοί απολύτως τίποτα).

Πείθει δε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να δηλώσει επίσημα στο εξωτερικό ότι, κυβερνάει μία χώρα διεφθαρμένων – έτσι ώστε να εξευτελίσει τους Έλληνες και να τους θυματοποιήσει, με στόχο να τους μετατρέψει σε άβουλα υποχείρια της.

Αργότερα, αφού ο Γερμανός γενικός διευθυντής της Eurostat «συνεργεί» στην τεχνητή διόγκωση των ελλειμμάτων της Ελλάδας, με αποτέλεσμα να βρεθεί η χώρα στο μάτι του κυκλώνα, η Γερμανία ενισχύει συνεχώς τη θέση της απέναντι σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης – ενώ τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν την κυρία Merkel σαν τη «σιδερένια καγκελάριο».

Η αντιπαράθεση της Ελλάδας με την Ευρωζώνη μετατρέπεται πλέον σε διαμάχη Ελλάδας και Γερμανίας, ενώ όλες οι κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της Ευρωζώνης λαμβάνονται από το Γερμανό υπουργό οικονομικών – από τον κύριο Αδόλφο Σόιμπλε, ο οποίος καταργεί ουσιαστικά το Ecofin και δημιουργεί άτυπα το δικό του Euro Group. Στα πλαίσια αυτά, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας προς τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες μεταφέρεται σταδιακά στους Ευρωπαίους Πολίτες (γράφημα) – ενώ εμποδίζεται η χρεοκοπία της χώρας, παρά το ότι ήταν η ιδανικότερη τότε λύση.

Δυστυχώς όμως για τη Γερμανία, η οποία μάλλον υποτιμάει τη χρηματοπιστωτική υπεροχή της υπερδύναμης, ο Έλληνας πρωθυπουργός, παρά το ότι εμφανίζεται συναινετικός με την καγκελάριο, εκτελεί κρυφά εντολές των Η.Π.Α. – ενώ το ΔΝΤ, κρυμμένο πίσω από την Τρόικα, αναλαμβάνει ουσιαστικά τη σκιώδη εξουσία,κατευθύνοντας τα πιόνια του με μεγαλύτερη μαεστρία.

Κατ’ επακόλουθο, η επίθεση στην Ευρωζώνη κλιμακώνεται, τα επιτόκια δανεισμού των χωρών της αυξάνονται, ενώ η Γερμανία χάνει όλο και περισσότερους από τους συμμάχους της – αφού φαίνεται ότι, σε αντίθεση με τις Η.Π.Α., δεν έχει ολοκληρωμένο επιχειρησιακό σχέδιο.

Η Πορτογαλία ακολουθεί την Ιρλανδία, εμφανίζεται ενδιάμεσα η Ισπανία, η Ιταλία αντιμετωπίζει τη μετωπική επίθεση των αγορών, οι μεγάλες Γαλλικές τράπεζες αποδεικνύονται πολύ πιο αδύναμες από όσο υπολογιζόταν, η ΕΚΤ διαφοροποιείται, και ορισμένα στελέχη της Γερμανίας εγκαταλείπουν το πλοίο – για παράδειγμα, ο υποψήφιος Γερμανός για την προεδρεία της ΕΚΤ.

Εν τούτοις, η Γερμανία καταφέρει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος – αφενός μεν σύροντας την Ελλάδα στην υπογραφή του PSI, όπου η χώρα μας έπαψε πλέον να έχει τη δυνατότητα της μετατροπής του χρέους της σε εθνικό νόμισμα, αφετέρου με τη δήλωση του προέδρου της ΕΚΤ, σύμφωνα με την οποία θα έκανε τα πάντα για το ευρώ. Τα επιτόκια δανεισμού της Ευρωζώνης υποχωρούν αμέσως, οπότε δεν διευρύνεται η κρίση δανεισμού τις άλλες χώρες – ενώ οι ισπανικές τράπεζες ενισχύονται απ’ ευθείας από την ΕΚΤ, με αποτέλεσμα να αποφευχθεί η εισβολή του ΔΝΤ.

Όσον αφορά την Ελλάδα, εγκαθίσταται μία κυβέρνηση (2012) που δηλώνει υποταγή στις απαιτήσεις της Γερμανίας – αποστασιοποιούμενη αργότερα από το ΔΝΤ, οπότε από τις Η.Π.Α. Η Γερμανία όμως, διαπιστώνοντας πως παύει να τηρεί πιστά τις δεσμεύσεις της, μετά τις Ευρωεκλογές, τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της, αρνούμενη την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής που της είχε υποσχεθεί – με αποτέλεσμα να έλθει η αριστερά στην εξουσία.

Στη συνέχεια η νέα κυβέρνηση, μετά από μία ανόητη προσπάθεια να συγκρουσθεί μετωπικά με τη Γερμανία, χωρίς κανένα όπλο, χωρίς καμία ικανότητα και χωρίς συμμάχους, υποτάσσεται με τη σειρά της στην καγκελάριο – με την υπογραφή της συνθήκης της 13ης Ιουλίου, η οποία είναι κατά πολύ χειρότερη από τη συνθήκη των Βερσαλλιών που αναγκάσθηκε να υπογράψει η Γερμανία, όταν ηττήθηκε κατά κράτος.

Η Γερμανία λοιπόν κέρδισε ακόμη μία μάχη, με ουσιαστικό αντίπαλο τις Η.Π.Α., αφού κατάφερε να ανεξαρτητοποιήσει την Ευρωζώνη από τις αγορές, καθώς επίσης να υποτάξει πλήρως την Ελλάδα – χωρίς όμως να είναι σίγουρη πως δεν θα αναζωπυρωθεί η ελληνική πυρκαγιά, με τη βοήθεια των Η.Π.Α.

Τέλος, αν και θεωρείται δική της κίνηση η τοποθέτηση του μελλοντικού διαδόχου του σημερινού πρωθυπουργού,η αποστολή του οποίου σύντομα ολοκληρώνεται με την ψήφιση των νόμων του τρίτου μνημονίου, έτσι ώστε να είναι σίγουρη πως θα εφαρμοσθούν πιστά όλα όσα θα έχουν θεσμοθετηθεί, υπάρχουν αμφιβολίες – αφού θεωρείται απίθανο να μην αντιδράσουν οι Η.Π.Α., παρά την οικονομική και στρατιωτική αποδυνάμωση τους λόγω των πολλαπλών πολεμικών τους μετώπων (Ρωσία, Κίνα, Γερμανία).

.

Επίλογος

Είναι φανερό ότι, η Γερμανία δέχεται μία δεύτερη επίθεση από τις Η.Π.Α., σε οικονομικό επίπεδο, κρίνοντας από το σκάνδαλο της Volkswagen, το οποίο υπολογίζεται πως θα της κοστίσει πάνω από 90 δις € – ενώ θα ακολουθήσουν και άλλες βιομηχανίες αυτοκινήτων της, όπως η BMW, οι οποίες εφαρμόζουν ανάλογα συστήματα εξαπάτησης.

Επί πλέον θα δεχθεί επιθέσεις σε άλλα αδύναμα σημεία της, όπως στις τράπεζες, με πιθανότερο πρώτο υποψήφιο τη Deutsche Bank – την πλέον μοχλευμένη και επικίνδυνη τράπεζα του πλανήτη. Με δεδομένη δε την κακή οικονομική κατάσταση των τοπικών τραπεζών της, καθώς επίσης τα τεράστια χρέη των ομοσπονδιακών κρατιδίων της, δεν αποτελεί δύσκολο αντίπαλο για την υπερδύναμη – η οποία υπενθυμίζουμε ότι, διαθέτει τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της παγκοσμίως, δυναμικότητας 50.000 ατόμων, στην καρδιά της Γερμανίας.

Όσον αφορά την Ελλάδα, η πρόσφατη επικοινωνία του υπουργού οικονομικών των Η.Π.Α. με τον Έλληνα ομόλογο του, τεκμηριώνει πως το ΔΝΤ δεν έχει καμία διάθεση να αποσυρθεί από τη χώρα μας – οπότε, κατ’ επέκταση, από την Ευρωζώνη. Απώτερος στόχος άλλωστε της υπερδύναμης παραμένει η δημιουργία του οικονομικού ΝΑΤΟ – ενδεχομένως στα πρότυπα της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, με κοινό νόμισμα το δολάριο ή με κάποιο καινούργιο, πόσο μάλλον αφού έχει προσεγγισθεί η 1:1 ισοτιμία του με το ευρώ.

Από την άλλη πλευρά, με το ευρώ να κλυδωνίζεται επικίνδυνα, η Γερμανία ίσως επιλέξει είτε την εισαγωγή διπλών νομισμάτων στο Νότο, οπότε να παραμείνει το ευρώ στο Βορά, είτε την υιοθέτηση του μάρκου– κάτι που υποψιαζόμαστε από την οργάνωση ειδικών συζητήσεων στην Ευρώπη, με θέμα τα παράλληλα νομίσματα (Plan B), δήθεν προς όφελος των χωρών του Νότου, καθώς επίσης ως αντιστάθμισμα στην πολιτική λιτότητας!

Επομένως η ιστορία συνεχίζεται, ενώ έχει έλθει ίσως η εποχή όπου, αφού η υπερδύναμη έχει εκμεταλλευτεί την οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης, θα ακολουθήσει το δεύτερο στάδιο του αρχικού σχεδίου: η διάλυση της, η απορρόφηση της καλύτερα από τις Η.Π.Α., έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η παγκόσμια ηγεμονία τους.Φυσικά πρόκειται για ένα σενάριο που δεν έχουμε τη φιλοδοξία ή την ικανότητα να τεκμηριώσουμε – παραμένοντας απλά στην καταγραφή ορισμένων γεγονότων, υποθέσεων και προβλέψεων.

πηγή : Analyst.gr

.

.

Στείρα άρνηση :  Η μέθοδος των ανόητων 

Σε μια πόλη, ζούσε ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, μια μεγαλοφυΐα. Και στην ίδια πόλη, ζούσε ένας ηλίθιος.
Μια μέρα, ο ηλίθιος πλησίασε τον έξυπνο και του ζήτησε να του δείξει έναν τρόπο να γίνει έξυπνος. Ο έξυπνος ρώτησε τον ηλίθιο αν ήθελε να γίνει έξυπνος ή να φαίνεται έξυπνος, επειδή το να γίνεις έξυπνος, είναι μια μεγάλη διαδικασία, το να φαίνεσαι όμως έξυπνος, είναι εύκολο. Ο ηλίθιος απάντησε ότι ήθελε να του δείξει με τον ευκολότερο τρόπο ό,τι χρειαζόταν για να φαίνεται έξυπνος. Δεν ανησυχούσε για το πώς θα γίνει έξυπνος.
Ο έξυπνος σχολίασε ότι με το να γίνει κανείς έξυπνος, υπήρχε πιθανότητα να κάνει λάθη, ενώ με το να φαίνεται έξυπνος, δεν θα μπορούσε να κάνει κανένα λάθος.
Ο ηλίθιος άρχισε να ανυπομονεί και ζητούσε από τον έξυπνο να του δείξει το κόλπο χωρίς άλλη καθυστέρηση. Έτσι, ο έξυπνος του είπε να αρνείται απλώς κάθε τι που ακούει. Αν κάποιος έλεγε, «υπάρχει Θεός», ο ηλίθιος έπρεπε αμέσως να απαντήσει πως δεν υπάρχει.
Ο ηλίθιος ρώτησε τον έξυπνο: «Πρέπει να λέω τέτοια πράγματα, ακόμα κι αν δεν ξέρω τίποτα για το θέμα;»
Ο έξυπνος απάντησε: «Εσύ δε χρειάζεται να σκοτίζεσαι καθόλου για να μάθεις πράγματα. Αν ακούσεις να λένε ότι ο τάδε ζωγράφος ζωγραφίζει καταπληκτικούς πίνακες, εσύ πες απλώς ότι είναι σκέτα σκουπίδια. Ζήτησέ τους να σου αποδείξουν πως είναι καταπληκτικοί! Αν ακούσεις να λένε ότι η μουσική του δείνα είναι ουράνια, εσύ πες ότι τέτοια μουσική παίζουν και στην κόλαση και ζήτησέ τους να σου αποδείξουν πως είναι ουράνια μουσική. Εσύ απλώς να αρνείσαι τα πάντα και αν κάποιος σου εναντιωθεί, προκάλεσέ τον να αποδείξει τον ισχυρισμό του.»
Και από εκείνη την ημέρα, ο ηλίθιος άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται γνωστός στην πόλη ως έξυπνος. Και όλοι απορούσαν πώς τα είχε καταφέρει!
Αυτός ο αιώνας είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο αιώνας πολλών ειδών ηλιθίων. Και το θεμέλιο της ηλιθιότητας είναι η άρνηση.

 Κρυμμένα Μυστήρια  

OSHO

Η Ελλάδα και η Ευρώπη απο μακριά 


Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Λένε για τον άνθρωπο της πόλης και του γραφείου πως αν απομακρυνθεί από κει και βρεθεί κοντά στη φύση, τη θάλασσα, το βουνό, χαλαρώνει και ανακτά μια φυσική ισορροπία που στον αστικό του βίο την έχει μέσα από εξουθενωτικούς καταναγκασμούς, κεκαλυμμένη βία, αλκοόλ, χάπια ή άλλες αστικές ψευδαισθήσεις, που συχνά εξαερώνονται και τον ρίχνουν στην κατάθλιψη. Έτσι ακριβώς, κι όταν από απομακρυνθείς από την Ελλάδα, χαλαρώνεις και η εικόνα της ξεκαθαρίζει, γίνεται πιο ευκρινής, και τα πράγματα παίρνουν την σωστή, την πραγματική τους διάσταση.

… Οι διανοούμενοι, αν υπάρχουν τέτοιοι, εξακολουθούν να παίζουν το παιγνίδι του συστήματος που τους τάισε και τους ταΐζει πλουσιοπάροχα, αναλύοντας παραλυτικά το αδιέξοδο και χτίζοντας μια νέα ασφυκτική φυλακή ενοχής για τον κόσμο. Οι πολιτικοί και τα κανάλια, όλων των αποχρώσεων, δεν αποτελούν πια διέξοδο σε τίποτα. Αυτό αφορά πλέον όλους, όλα τα κόμματα και το ξέρουμε. Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, χωρίς έμπνευση, περιμένουν στωικά  την ετυμηγορία  της τρόικας για τα απλήρωτα δάνειά τους (για να πάνε να φάνε τα λεφτά της Ελβετίας) και οι τραπεζίτες περιμένουν την αντικατάστασή τους με ξένους. Η πατρίδα μοιάζει να έχει τελειώσει …

Είναι όμως έτσι; Έχουμε πεθάνει σα χώρα; … χωρίς τράπεζες, χωρίς δικό μας ΟΤΕ, χωρίς δικά μας αεροδρόμια, με τα ξενοδοχεία μας να τα παίρνουν οι ξένοι, με 1,5 εκατ. άνεργους, χωρίς φάρμακα, με μια κυβέρνηση που εφαρμόζει τις εντολές των ξένων, καταχρεωμένοι ες αεί … Κάναμε λάθος που ψηφίσαμε τους άσχετους και καταστροφικούς του ΣΥΡΙΖΑ; Και μετά τι μας μένει; …η Χρυσή Αυγή; (…ή ο Κυριάκος;)…

Όχι! Όχι, τίποτε από όλα αυτά. Κατ΄ αρχήν, η πράξη της ψήφισης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν λογική και καθαρτική. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο καλλιέργησαν την διαφθορά και την διαπλοκή, αλλά έριξαν τη χώρα στα βράχια και  απέτυχαν να την σώσουν. Ήταν λοιπόν φυσικό, μόλις εξαντλήθηκε η φοροδοτική ικανότητα της μεσαίας τάξης, αυτή να επιδιώξει την διάσωσή της ανεβαίνοντας στο μόνο διαθέσιμο «όχημα» που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Είχε δε μάλιστα την σοφία να μην του δώσει αυτοδυναμία (ΣΣ: και ευτυχώς, ομολογώ εκ των υστέρων, παρά τα αντίθετα που έγραφα από αντιδεξιό μένος), διότι, όπως αποδείχθηκε, οι άνθρωποι  είναι ένα μίγμα επικίνδυνων άσχετων, κρυφο-οπορτουνιστών  και ορισμένων προσώπων που καταφέρνουν μεν να εξελιχθούν, αλλά δεν αποτολμούν να πουν την πραγματική αλήθεια. Συμπέρασμα, η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν μια ιστορική διαδικασία ολοκλήρωσης της ολικής και οριστικής απαξίωσης του παλιού καθεστώτος, άσχετα εάν παραμένει το μόνο όχημα διεξόδου προς το παρόν. Αν πετύχει να μην διαλύσει ότι έχει απομείνει, αν πετύχει μια βαρβάτη διευθέτηση του χρέους (ΣΣ: χωρίς μακροχρόνια κηδεμονία από τον κ. Σόιμπλε) και αν στο συνέδριο του κόμματος ειπωθεί η πραγματική αλήθεια για τα εγκληματικά λάθη και τις παραλείψεις, αλλά και την τρέχουσα διαχειριστική αδυναμία, τότε, ίσως, ο ΣΥΡΙΖΑ περάσει πρώτος το νήμα προς το καινούργιο. Αν όχι, θα έχουμε πολιτικές εξελίξεις.

  

Η ΝΔ με Μεϊμαράκη θα μείνει στην καλύτερη περίπτωση εκεί  που είναι. Με Κυριάκο, λόγω ηλικίας και σχετικής τεχνικής επάρκειας, μπορεί να παίξει τον εποικοδομητικό ρόλο της αντιπολίτευσης. Βέβαια, η ελληνική δεξιά παραμένει αντιμέτωπη με ένα ιστορικό υπαρξιακό ζήτημα, την διπροσωπία της: την συντηρητική, θρησκόληπτη, ακροδεξιά, λαϊκιστική της πλευρά και την κοσμική, δημοκρατική, φιλελεύθερη ευρωπαϊκή από την άλλη. Μια διάσπαση ιδεολογικού χαρακτήρα, που θα απορροφούσε το μεγαλύτερο κομμάτι της αμήχανης ΧΑ (η οποία μόνο ως κόμμα-απειλή χρησιμεύει), στο συντηρητικό της κομμάτι της ΝΔ και η οποία θα απελευθέρωνε το ευρωφιλελεύθερο - μη φοβικό κομμάτι της δεξιάς θα είχε νόημα και ίσως θα μπορούσε να αποτελέσει τμήμα του επερχόμενου καινούργιου. Αν όμως, βγει ο Κυριάκος και οι καραμανλικοί  φύγουν από το κόμμα, τότε, θα είναι μια τυχοδιωκτική και άχρηστη διάσπαση.  Από τα υπόλοιπα κόμματα, το Ποτάμι έχει συγκεντρώσει ενδιαφέρουσες προσωπικότητες και διαθέτει ένα σύγχρονο λόγο. Αν καταφέρει να υπερβεί την διαπλοκική του διάσταση μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο. Τα άλλα κόμματα είναι ευκαιριακά.  

Η οικονομία έχει κολλήσει επικίνδυνα. Χρειάζεται να αναδειχθεί -μέσα από την απελευθέρωση των αγορών και την ουσιαστική και επαρκή εποπτεία τους από πραγματικά ανεξάρτητες αρχές- μια νέα ανταγωνιστική επιχειρηματική τάξη. Χρειάζεται να ανοίξει η οικονομία στους νέους, με νέους θεσμούς και διαδικασίες. Το σκανδαλωδώς επανιδιωτικοποιημένο  τραπεζικό σύστημα πρέπει να ελέγχεται συστηματικά. Η χώρα χρειάζεται επενδύσεις και με τα μηνύματα σύγχυσης που στέλνει η κυβέρνηση, δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.

Επί της ουσίας, εκείνο που μετράει είναι η αντοχή του κόσμου και η ταχύτητα και ο τρόπος με τον οποίο θα έρθει η ανάπτυξη.  Αν «σκάσει» ο κόσμος, είτε λόγω της αδυναμίας να ανταποκριθεί στους φόρους και στα δάνεια, είτε γιατί η ανάπτυξη αργήσει κι άλλο, τότε, η Ιστορία θα βγει στους δρόμους.

Όταν η Ιστορία βγαίνει παγανιά  

Ανεξάρτητα από τις εθνικές γκάφες του ΣΥΡΙΖΑ και παρά την συνθηκολόγησή του με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, το κόμμα αυτό παραμένει στην πρωτοπορία των ευρωπαϊκών εξελίξεων και αναμφίβολα άνοιξε δρόμους.

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη είναι πολυδιάστατες και ραγδαίες. Εγκυμονούν το καλύτερο, αλλά και το αυγό του φιδιού. Ή θα υπάρξουν ευφυείς συμβιβασμοί από την πλευρά των ελίτ και των τραπεζών ή που η Ιστορία θα βγει στους δρόμους παγανιά. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν αυτό θα συμβεί πρώτα στην Ελλάδα και θα επεκταθεί αμέσως σε όλη την Ευρώπη, ή θα συμβεί στη Γαλλία ή την Ιταλία. Αν συμβεί πάντως κάτι τέτοιο, αν έχουμε δηλαδή μια «ευρωπαϊκή άνοιξη», αυτή δεν θα μοιάζει ούτε με την αραβική, ούτε την ουκρανική, ούτε θα είναι τύπου Μάη του ’68. Έχω την αίσθηση ότι θα θυμίζει περισσότερο καταστάσεις που βιώθηκαν στην γαλλική επανάσταση, μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν θα είναι ο βασιλιάς ο εχθρός, αλλά οι τράπεζες. Οι τράπεζες, που συμβολίζουν την απαξίωση της δημοκρατίας και των θεσμών, που αποτελούν τον πολιορκητικό κριό του νεοφιλελευθερισμού και της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, που είναι οι έσχατοι θεματοφύλακες της φούσκας του μονεταρισμού... (ΣΣ: Η soft βία που εφαρμόζεται από το σύστημα παράγει ύφεση, ανεργία, ευρωσκεπτικισμό και φασισμό).      

Αν η Ιστορία βγει στους δρόμους της Ευρώπης παγανιά και δεν βρεθούν πολιτικοί με μυαλό να χειριστούν την κρίση και εμπλακούν οι φασίστες και το ΝΑΤΟ (είναι γνωστές οι ασκήσεις του Οργανισμού για την αποκατάσταση της τάξης) στην διευθέτησή της, τότε, θα τρέξει αίμα στα πλακόστρωτα.

Η ευρωπαϊκή ιντελιγκέντσια έχει συνείδηση της κατάστασης, το ίδιο και οι οικονομολόγοι. Στα πανεπιστήμια έχει συνειδητοποιηθεί η κοινωνική και πολιτισμική ζημιά που προκαλεί ο νεοφιλελευθερισμός. Οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει στην κοινωνία. Την συνείδηση της κατάστασης δεν την έχουν ούτε οι κυβερνήσεις των μεγάλων χωρών, κυρίως της Γερμανίας, αλλά και της Γαλλίας και της Βρετανίας. Ο Ρέντσι ξέρει τι συμβαίνει και ψάχνεται.

Η Ευρώπη, εβδομήντα χρόνια μετά τον πόλεμο, χρειάζεται μια ριζική αποκατάσταση των ισορροπιών τόσο των εσωτερικών της δυνάμεων, όσο και της πολιτικής ισχύος των χωρών. Χρειάζεται περισσότερη δημοκρατία, αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους και των λειτουργιών του κράτους, γενναία αναδιανομή του εισοδήματος και εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα από ένα νέο Σύνταγμα (ως κοινωνικό συμβόλαιο) και ένα χρονοδιάγραμμα πολιτικής ομοσπονδοποίησης.

Δυστυχώς, αυτά δεν γίνονται ούτε μόνο από πάνω, ούτε μόνο από κάτω. Οι ηγεσίες και από τις δύο πλευρές πρέπει να δείξουν ευφυΐα και καπατσοσύνη. Διαφορετικά θα μπλέξουμε άσχημα. Η νομοτελειακή πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης δεν πρέπει να συντελεστεί ως αποτέλεσμα βίας, αλλά ως αποτέλεσμα πολιτικού ρεαλισμού.

Τα εφτά μέτωπα της νέας στρατηγικής για το 2016

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το απερχόμενο 2015 αποτέλεσε ένα πολλαπλά και πολυδιάστατο σοκ για την ελληνική αριστερά. Πρώτο ήταν το σοκ της ανάληψης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ με την στήριξη των ΑΝΕΛ, αλλά και της ευθύνης διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές για τα οποία δεν ήταν τεχνικά έτοιμη. Δεύτερο σοκ ήταν η ευρωπαϊκή πραγματικότητα και η συνθηκολόγηση μαζί της με το τρίτο μνημόνιο. Τρίτο σοκ ήταν η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Τέταρτο σοκ η ψήφιση των προαπαιτούμενων και η επιφυλακτικότητα των δανειστών. Πέμπτον είναι η αμηχανία και η αποστασιοποίηση του κόσμου που στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ κ.ο.κ.

Παρ΄ όλα αυτά και παρά την απώλεια δύο βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, η κυβέρνηση φαίνεται να διατηρεί την πολιτική της ισχύ, να ανασυντάσσεται και να διαμορφώνει ένα κάποιο ιδεολόγημα για τα λάθη και τις παραλείψεις της, όπως φάνηκε από τις αφηγήσεις Τσίπρα-Τσακαλώτου στους Paul Mason και Theopi Skarlatos, που στηρίζεται στην δυναμική των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Φαίνεται λοιπόν ότι η κυβέρνηση θα κλείσει τα του παρελθόντος, αλλά ακόμη δεν έχει ξεκάθαρο στίγμα για το που οδηγούνται και από ποιους τα πράγματα. Από τις πρόσφατες κινήσεις της κυβέρνησης αναδεικνύονται  επτά μέτωπα που διαμορφώνουν την στρατηγική της κυβέρνησης Τσίπρα για το 2016.

Πρώτο μέτωπο είναι το Μεταναστευτικό-Προσφυγικό όπου ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη δυνατότητα να παίξει ένα σημαντικό ρόλο, εξ αιτίας του γεγονότος ότι η Ελλάδα είναι χώρα πρώτης υποδοχής. Εδώ υπεισέρχονται οι σχέσεις με την Τουρκία και η δυνατότητα της Ελλάδας να είναι βασικός κριτής της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, αλλά και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η υπόθεση της νέας συνοριοφυλακής-Frontex έχει και μια πολύ θετική πλευρά, αν σκεφτούμε πως πάντα θεωρούσαμε ότι είμαστε τα σύνορα της ΕΕ και ότι η Ένωση έχει καθήκον να τα διασφαλίζει. Εκείνο που μας ενοχλεί είναι η αυτενέργεια της προτεινόμενης νέας Frontex, αλλά και αυτό μπορεί να επιλυθεί με την διεκδίκηση να υπάγεται επιτελικά και επιχειρησιακά στην διοίκηση της χώρας όπου δρα.  

Δεύτερο μέτωπο είναι οι ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Η νέα κυβέρνηση στην Πορτογαλία, οι ανατροπές στην Ισπανία, ο σκεπτικισμός της Φινλανδίας για ενδεχόμενη αποχώρηση από την ΟΝΕ, η απόρριψη από τη Δανία νέων εκχωρήσεων εσωτερικού δικαίου στην ΕΕ, η διαπραγμάτευση της Βρετανίας, το αποσχιστικό δημοψήφισμα της Καταλονίας, ο ευρωσκεπτικισμός της Πολωνίας και η συνεχής άνοδος της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία συγκροτούν μια ευαίσθητη ισορροπία που επηρεάζεται και συγκλονίζεται από το φόβο της τρομοκρατίας, από το μεταναστευτικό/προσφυγικό ρεύμα και φυσικά από την κρίση χρέους που δεν διευκολύνει την ουσιαστική ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα ρευστότητας και αμηχανίας, η κυβέρνηση Τσίπρα θα έχει την ευκαιρία να προβάλει ως μια νέα δύναμη λογικής και αναγόμωσης των ευρωπαϊκών αξιών με θετικά αποτελέσματα και για την εθνική υπόθεση (απεξάρτηση και ανάκαμψη).

Το τρίτο μέτωπο είναι το Ασφαλιστικό. Την πρώτη εβδομάδα του 2016, η κυβέρνηση θα παρουσιάσει στο κουαρτέτο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, με κεντρικό στόχο την «ανακεφαλαιοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων». Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, η κυβέρνηση βάζει στο τραπέζι, αφ΄ ενός τα 20 περίπου δισ. ευρώ, από τα 25 που προορίζονταν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών για να πάνε στα Ταμεία, αφ΄ ετέρου την δημιουργία ενός ειδικού αποθεματικού κεφαλαίου, που θα διασφαλίζει μακροπρόθεσμα τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, χωρίς να επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός. Δεύτερος στόχος είναι να συνδεθεί η εισπραξιμότητα των ταμείων με την αύξηση των εισφορών, ώστε όσο τα έσοδα αυξάνονται, να μειώνονται αντίστοιχα οι εισφορές.

Όμως, ο ευτελισμός των κινητών αξιών (μετοχές, ομόλογα κλπ) δημιουργεί νέα προβλήματα (πχ το ΤΣΜΕΔΕ ενδέχεται να καταρρεύσει αν δεν διασωθεί η Τράπεζα Αττικής). Επίσης, την ώρα που η κυβέρνηση ψάχνει να βρει 1,8 δισ. ευρώ το 2016 μέσα από μειώσεις συντάξεων, μια νέα «μαύρη τρύπα» 13,88 δισ. ευρώ αποκαλύπτεται (1 δισ. ευρώ τα καθυστερούμενα εφάπαξ και 12,88 δισ. εσωτερικές υποχρεώσεις των Ταμείων).

Το τέταρτο μέτωπο συνίσταται αφ΄ ενός στην εξαίρεση του ΔΝΤ από το πρόγραμμα διάσωσης και αφ΄ετέρου στην αξιολόγηση των μέτρων και των ελληνικών επιδόσεων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όπως αποκάλυψε στο Financial Times ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, πιέζει ώστε να μείνει το ΔΝΤ εκτός του νέου  προγράμματος διάσωσης, καθώς δεν δείχνει εποικοδομητική στάση σε δημοσιονομικά και οικονομικά θέματα (διάβαζε ασφαλιστικό και περικοπές συντάξεων) και ταυτόχρονα επιδιώκει να  είναι η ευρωζώνη που θα έχει την πλήρη ευθύνη των μεταρρυθμίσεων. Αν τα πετύχει θα είναι σημαντικές πολιτικές και οικονομικές νίκες. Ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ευρώπης Πολ Τόμσεν εισηγείται την απεμπλοκή του Ταμείου από το 3^ο πρόγραμμα ανάλογα με την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων και την ελάφρυνση του χρέους.  Άλλωστε υπάρχουν και οι αντιδράσεις δεκάδων χωρών μελών που θεωρούν αδιανόητη την χρηματοδότηση ανεπτυγμένων χωρών της ευρωζώνης. Το ΔΝΤ βαρύνεται και με τα αλλεπάλληλα λάθη (πολλαπλασιαστής κ.ά.), ενώ πιστώνεται με την εμμονή του για διαγραφή μεγάλου τμήματος του χρέους. Το Βερολίνο που έχει επιβάλει το ΔΝΤ για να φορτώνεται αυτό την πολιτική κατακραυγή, επιμένει στην παραμονή του, όμως το σκηνικό αλλάζει και πιέζει το Βερολίνο για συμβιβασμό. Από την άλλη, μια αξιολόγηση της πορείας του ελληνικού προγράμματος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με πιο κοινωνικά κριτήρια θα ήταν μείζονα αλλαγή και για την ίδια την ΕΕ.

Το πέμπτο μέτωπο είναι το Παράλληλο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που στάθηκε αφορμή για τους πιστωτές να ταπεινώσουν την κυβέρνηση και τη χώρα. Ο χειρισμός ήταν λάθος και οι γκρίζες δημοσιονομικές του ζώνες έπρεπε να μην υπάρχουν ή να έχουν δεσμευτικό όριο. Το Παράλληλο Πρόγραμμα είναι μια συνέχεια της πολιτικής για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης καθώς και μια σειρά ειδικών παρεμβάσεων που ανέδειξε η κυβερνητική εμπειρία (πχ: «ΚΕΠ Φτωχών» στους ΟΤΑ για την υλοποίηση κοινωνικών προγραμμάτων, διεύρυνση της δυνατότητας των ΟΤΑ να χορηγούν μείωση δημοτικών φόρων και τελών και μειωμένο τιμολόγιο ΔΕΥΑ σε μακροχρόνια ανέργους, τρίτεκνους και μονογονεϊκές οικογένειες, παράταση κατά ένα έτος για τα συσσίτια των απόρων και τα γεύματα στα σχολεία, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας για ανέργους, κοινωνικό τιμολόγιο ΔΕΗ για ευπαθείς ομάδες κ.ά.).  Το πρόγραμμα πρέπει να περάσει, αλλά η κυβέρνηση δείχνει να εξαντλεί την δυναμική της σε αμυντικά μέτρα, ενώ η λύση θα έρθει από τα επιθετικά. Επίσης, πρέπει να προσέξει μην εξαντλήσει το περιβόητο ΕΣΠΑ σε αυτό που λέει η πρόσφατη απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή «το ΕΣΠΑ ανασχεδιάζεται, για να καλύψει επείγουσες κοινωνικές και αναπτυξιακές ανάγκες». Τα λεφτά του ΕΣΠΑ δεν πρέπει να σπαταληθούν σε χίμαιρες απασχόλησης αλλά σε στιβαρές θέσεις εργασίας που θα προκύψουν από ανταγωνιστικές και παραγωγικές επενδύσεις.

Το  έκτο μέτωπο είναι η άρση των Capital Controls και η έξοδος στις αγορές. Τα Capital Controls ήταν μια δραματική προαναγγελθείσα ήττα της κυβέρνησης και πρέπει να αρθούν το συντομότερο δυνατό, ταυτόχρονα με την ισχύ ενός πλαισίου επιστροφής των «μαύρων» κεφαλαίων του εξωτερικού.  Ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι η χώρα θα άρει τα capital controls έως το Μάρτιο και ότι θα επιστρέψει στον δανεισμό από τις αγορές «πριν το τέλος του 2016».

Το έβδομο μέτωπο είναι η απεξάρτηση από την κηδεμονία.  Το σκεπτικό Τσίπρα συνίσταται στα εξής: Αν η Ελλάδα ολοκληρώσει την πρώτη αξιολόγηση τον Ιανουάριο θα έχουμε καλύψει περισσότερο από το 70% των δημοσιονομικών και οικονομικών μέτρων της συμφωνίας, και αρχίζει η διαπραγμάτευση για την διευθέτηση του χρέους. Παράλληλα, η κυβέρνηση εφαρμόζει τα μέτρα του προγράμματος διάσωσης όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε να ανακτήσει την εθνική κυριαρχία και να ξεφορτωθεί τους δανειστές και τις απαιτήσεις τους. Κάτι που με ούριο άνεμο μπορεί να συμβεί και πριν από τη λήξη του προγράμματος το 2018.

Επειδή όμως θέλουμε να διασώσουμε ότι έχει απομείνει από την αξιοπρέπειά μας πρέπει να πούμε ότι το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ έχει πληγεί, ακόμη κι αν αυτό είναι μια επικοινωνιακή φούσκα της διαπλοκής. Το ηθικό πλεονέκτημα δεν σχετίζεται ούτε με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ούτε με το παράλληλο, ούτε τη Δραπετσώνα, ούτε τα 11000 σχολικά συσσίτια. Σχετίζεται με την εικόνα και την ειλικρίνεια, με τα αποτελέσματα στην διαφθορά και τη διαπλοκή, σχετίζεται με τη μεγάλη φοροδιαφυγή, σχετίζεται με τα αποτελέσματα που δεν είναι ακόμη ορατά, σχετίζεται με την έμπνευση και το σχέδιο ανάπτυξης, σχετίζεται με την αισθητική. Δεν ξέρουμε αν η κυβέρνηση Τσίπρα θα καταρρεύσει σε τρεις μήνες, όπως θέλουν κάποιες γερμανικές εφημερίδες ή αν θα πέσει ηρωικά στις Θερμοπύλες του ΔΝΤ. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι ασφαλιστικό και αγροτικό θα έχουν δυσκολία και πως οι εκκλήσεις  για αγωνιστική παρουσία του κόσμου στους δρόμους δεν εισακούονται. Ο κόσμος είναι καχύποπτος απέναντι στην διαχειριστική επάρκεια της αριστεράς...

Στο πλευρό του Λαζόπουλου:

«Θυμόμαστε το κότερο που βρέθηκε ο Λάκης, 

το ότι έχει γιοτ και πολλά λεφτά»

Της Αλεξάνδρας Τσόλκα

Δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, «Αλ τσαντίρι», με το δυναμικό κοινό να κάνει 41,8% και το νεανικό 39,5% σε τηλεθέαση και ακροβολισμένοι «αντιπαθητές» άρχισαν τις ελεύθερες βολές κατά βούληση.

Πως δεν αντέχουν άλλο τα αστεία με τις γριές και τις πορδές, διότι τους ενοχλούν αισθητικά και δεν είναι του επιπέδου των γραφόντων! Πως κάνει προπαγάνδα! Πως έχει εμμονές! Πως δεν έχει δικαίωμα να λέει ποιον υποστηρίζει κομματικά και πώς να ψηφίζει ο κόσμος! Πως δεν κάνει σάτιρα αλλά πολιτική!  Στα σόσιαλ μιντια στοχοποιούταν όποιος είχε αντίθετη άποψη, συχνά με τη γνωστή αβροφροσύνη της υψηλής καλλιέργειας του περιβάλλοντος τύπου: «άντε ρε μπάζο», «τι λες μωρή κατώτερου επιπέδου, βλαχάρα, λαϊκάτζα σε τα μας τους ακαδημαϊκούς».

Η αξιοσέβαστη στις απόψεις και στην επιχειρηματολογία της Μαριάννα Πυργιώτη στην εκπομπή του Ευαγγελάτου στο «Ε» όριζε ποια είναι η σάτιρα ακριβώς, με ύφος αυθεντίας τουλάχιστον θεατρολόγου. Στα social media πάλι, κυρίες της δημοσιογραφίας τόνιζαν πως η σάτιρα γίνεται μόνο στο ποιητικό είδος. Άλλες ανίχνευαν το δικαίωμα να λες ανοιχτά την ιδεολογική σου στάση και να προτάσεις την κομματική σου διάθεση. Ξαφνικά μια μόδα σάρωνε τη δικτυωμένη χώρα: αντιΛαζοπουλισμός!

Μα δεν πέρασε τα ίδια κάποτε ο Νταλάρας; Όλοι έβρισκαν ως δεδομένο να μιλήσουν εναντίον του! Όχι πως δεν είναι ο καλύτερος τραγουδιστής της γενιάς του, με τις σημαντικότερες επιλογές και ερμηνείες και αξεπέραστες πωλήσεις, αλλά έτσι τους. Αν ρώταγες γιατί δεν ήξεραν να σου πουν, αλλά το όφειλαν στον εαυτό τους να του τραβήξουν ένα βρίσιμο. Το ίδιο έγινε με την Αλεξίου, όταν φόρεσε το κόκκινο πλαστικό γάντι καθαριότητας και στάθηκε στο πλευρό των απολυμένων καθαριστριών.

Ο καλλιτέχνης οφείλει να μην έχει πολιτική άποψη! Ο δημιουργός πρέπει να είναι αίολος και να κρίνει την εξουσία, όπως κανονικά  κάνουν οι δημοσιογράφοι κυρίως και αυτοί μοιάζουν να το χουν ξεχάσει! Μπα; Και ενώ όλοι όσοι κάνουν ενημέρωση στην τηλεόραση τάσσονται με το ένα ή το άλλο κόμμα και  ιδεολογία και ξέρεις τι ήταν Σπυράκη πριν εκλέγει ευρωβουλευτής ή ποιας πολιτικής πλαταφόρμας είναι η Καλογεροπούλου, εκτός όοοολων των άλλων, για τον Λαζόπουλο, ως καλλιτέχνη… απαγορεύεται. Οφείλει να κρίνει κάθε εξουσία λες και είναι η παλιά «Ελευθεροτυπία» ή ο Λέων Τρότσκι με την διαρκή επανάσταση.

… Γνωρίζω πως οι απόψεις δεν είναι προς συζήτηση. Ο καθένας μας έχει τη δικιά του και απ αυτή πιάνεται σα σωσίβιο μπας και επιβιώσουμε σε εχθρικούς, αφώτιστους ωκεανούς. Όμως φίλοι, δεν είναι προπαγάνδα αυτό που κάνει για το κυβερνών κόμμα ο Λαζόπουλος τίμια και λέγοντας ευθαρσώς την άποψη του. Προπαγάνδα είναι το «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», «μαζί τα φάγαμε», «δεν υπάρχει διέξοδος». Προπαγάνδα είναι το να δημοσιεύσεις αποτελέσματα τάχα από δημοσκοπήσεις και να βγαίνει πανηγυρικά το «ΝΑΙ» σε ένα λαό που ψήφισε 62% «ΟΧΙ». Προπαγάνδα είναι να λες πως βγαίνει ένα κόμμα και να σου βγαίνει άλλο. Οι διαφημίσεις είναι προπαγάνδα υπέρ κάποιου προϊόντος και μάλιστα επιστημονικά μεθοδευμένες. 

… Θυμόμαστε το κότερο που βρέθηκε ο Λαζόπουλος. Θυμόμαστε το ότι έχει γιοτ και πολλά λεφτά και έβγαλε κάποια εκατομμύρια στο εξωτερικό. Οσον αφορά στο αν είναι σε όλα σωστός, ηθικός, τίμιος, ειλικρινής και πρότυπο, δε με πολυενδιαφέρει αν είναι νόμιμος. Καλλιτέχνης είναι, όχι αρχιεπίσκοπος!

… Τώρα τονίζουμε πως δεν μας αρέσει σαν ηθοποιός και πως αυτά που κάνει είναι πρωτάκουστα. Και; Ο Αριστοφάνης δεν τα έβαζε με την δημοκρατία και με τους άρχοντες του Δήμου, ονομαστικά, με όσους αντιπαθούσε, κάνοντας ανοιχτή σταυροφορία για την ολιγαρχία και για το σπαρτιατικό μοντέλο; Ο Αριστοφάνης δεν έκραζε τον Ευριπίδη, σε κάθε έργο του, πράγμα που οι Αθηναίοι θεωρούσαν φυσικό και δεν τον κατηγορούσαν για «εμμονή». Δεν είχε φαλλούς και βωμολοχία άγρια; Δεν είχε νομίζουν οι θιγμένοι κλανιές και ρεψίματα και «χοντρά» λαϊκά αστεία;

Και δεν ήταν η βωμολοχία επιβεβλημένη, μιας και όπως ξεραν οι αρχαίοι χυδαίες λέξεις δεν υπάρχουν μόνο χυδαίοι άνθρωποι; Επιβεβλημένη ήταν και η δηκτική σάτιρα που ως γνωστόν το «δηκτική» -από το «δάκνω», δηλαδή «δαγκώνω»- κριτική! Μάλιστα η σάτιρα πρόσωπων στην αρχαία κωμωδία επιβίωσε στην ελληνική, μοναδικής κοπής παγκόσμια, επιθεώρηση. Ο Αριστοφάνης και οι άλλοι σύγχρονοι του κωμωδιογράφοι, μπορούσαν να λένε οτιδήποτε.

Απ’ το βιβλίο της Α –μόλις- Γυμνασίου αντιγράφω: «… Η αθηναϊκή δημοκρατία, εξασφαλίζοντας την ελευθερία και την ισότητα μεταξύ των πολιτών, είχε δώσει στην κωμωδία το δικαίωμα της παρρησίας (πᾶν + ῥῆσις = λόγος), της ελευθερίας δηλαδή λόγου, στον ποιητή, χωρίς να φοβάται μήπως τον καταγγείλουν για συκοφαντία ή εξύβριση, γιατί τον προστάτευε ο ιερός νόμος του θεού Διονύσου».

Δεν έτρεχαν δε στο θέατρο εν τω μέσω της γιορτής και της θεατρικής πράξης οι θιγόμενοι να ζητήσουν να βγουν στην ορχήστρα να απαντήσουν, όπως σήμερα ζητούσε ο καθ όλαν εγγράμματος κύριος Άδωνης Γεωργιάδης, που αυτά τα γνωρίζει άριστα. Και δεν έχει σημασία αν η σάτιρα γίνεται άτεχνα ή όχι, πετυχημένα ή μη, σε θέατρο για τηλεόραση ή σε θέατρο ως πράξη αυτούσια! Σημασία έχει πως συμβαίνει και πρέπει να προστατεύουμε το ότι συμβαίνει.

Από το ίδιο βιβλίο για τα 13χρονα, γνώση που υποτίθεται πως όλοι, όσοι έχουμε ολοκληρώσει τη μέση εκπαίδευση, κατέχουμε: «… Ο κωμικός ποιητής τοποθετείται σε κάθε σοβαρό ηθικοθρησκευτικό και πολιτικοκοινωνικό πρόβλημα της εποχής του, ασκεί κριτική σε όλα τα σημαντικά πρόσωπα, διασύρει όχι μόνο τη δημόσια αλλά και την ιδιωτική ζωή τους (ὀνομαστὶ κωμῳδεῖν). H προσωπική αυτή σάτιρα, στην αρχή, είχε σκοπό να διασκεδάζει το ακροατήριο. Στη συνέχεια, όμως, παράλληλα με την τραγωδία, συνέβαλε στη βελτίωση της πολιτείας, στηλιτεύοντας κάθε παρανομία και ασκώντας οξύτατη κριτική στα «τῆς πόλεως πράγματα» και σε όσους τα διαχειρίζονται. Δεν προκαλούσε δηλαδή μόνο ευθυμία και γέλιο, αλλά ήταν και ωφέλιμη, «χρηστὰ τῇ πόλει λέγειν».

H Αρχαία κωμωδία αντιτάχθηκε σε κάθε ανανεωτική κίνηση της εποχής της, υπερασπίστηκε με πείσμα τα ιδανικά της και επέκρινε ανηλεώς τους εκπροσώπους κάθε νεωτερισμού. Πήρε συντηρητική θέση στο πρόβλημα της παιδείας, της ποίησης, της μουσικής. Xτύπησε τους φιλοπόλεμους και προπαγάνδισε την ειρήνη.

Oι κωμικοί ποιητές ανήκουν στην αντιπολίτευση, αλλά ως προς τα πολιτικά τους φρονήματα δεν ήταν λιγότερο δημοκρατικοί από τους ακροατές τους, οι οποίοι διασκέδαζαν ακούγοντας να διακωμωδούνται οι αρχηγοί τους ή οι πολιτικές τους απόψεις. H αθηναϊκή δημοκρατία είχε επιτρέψει στους κωμικούς ποιητές πλήρη ελευθεροστομία ακόμη και για τον άξιο ηγέτη και μεγάλο τέκνο της, τον Περικλή»… Αυτά, όχι ως ειδικός, αλλά διότι υποτίθεται πως τα ξέρουμε ήδη, όταν μιλάμε δημοσίως για το τι είναι τι και ποιος κάνει πως κάτι άλλο…

Από παλιότερο μου κείμενο για ένα αφιέρωμα των πολυτίμων Ρήγα και Αποστόλου, στην ελληνική επιθεώρηση, αντιγράφω από το πρόγραμμα: «… Ήταν, λέει πάλι, 1932. Η τελευταία χρονιά του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην εξουσία. Ο λαός αντιμετώπιζε τεράστια οικονομική κρίση. Πείναγε. Φορολογούνταν. Ώσπου κηρύχτηκε χρεοκοπία! Οι εξουσιαστές του και οι πολιτικοί του ήταν μπλεγμένοι σε σκάνδαλα και η σκανδαλολογία, κυριαρχούσε στις εφημερίδες όπου κάτι ταλαίπωροι δημοσιογράφοι έκαναν τη δουλειά τους και κυρίως έκαναν ισχυρούς εχθρούς. Στο Περοκέ, ο κόσμος όμως, έτρεχε να ακούσει τα νούμερα, που κάθε μέρα σχεδόν ανανεώνονταν και να ξεφωνίζουν τους πολιτικούς, στην «Κατεργάρα». Μεγάλη επιτυχία έκανε ο 27χρονος Βασίλης Αυλωνίτης, με το νούμερο του «απ’ τους πολιτικούς βγήκαν τα κολοκύθια». Μίλαγε για τα σκάνδαλα, έλεγε ονόματα, κυρίως τα έβαζε με έναν υπουργό, τον Γαλόπουλο και το «σκάνδαλο της κινίνης (σ.σ: μέγιστη μίζα και νοθεία για φάρμακα! Μωρέ τι έχεις Γιάννη μ; Τι είχα πάντα!».

Μέσα φώτα και λούσα και καταγγελτικά αστεία, ικανά να ρίξουν κυβερνήσεις. Έξω; Σκοτάδια, παρακράτος και αιώνιοι Εφιάλτες – Κοτζαμάνηδες με το φόνο στα μάτια. Πρώτη σειρά στο νούμερο του Αυλωνίτη, κάθονται τέσσερις άντρες. Απ την πρώτη σειρά, σηκώνονται και ανεβαίνουν στην σκηνή. Το όπλο, πριν καλά κρυμμένο, στοχεύει τον ηθοποιό στο κεφάλι. Ρόπαλα σπάνε τη σκηνή. Ο κόσμος χειροκροτάει. Λέει στο νούμερο θα ναι! Ένας 35χρονος, άντρας, τεχνικός, ο Παναγιώτης Μωραΐτης, βγαίνει να δει τι γίνεται στο σκηνικό. Ο Αυλωνίτης σκύβει και τρώει αυτός την σφαίρα, μοιραία, να κάνει αυλαία στην ζωή του. Οι τέσσερις πυροβολούν πια τυφλά. Το κοινό ουρλιάζει και σπρώχνεται προς την έξοδο. Ο Αυλωνίτης συγκλονίζεται. Χάθηκε μια ζωή και φταίει, λέει. Δε θέλει να ξανανέβει στην σκηνή. Η επιθεώρηση είναι χαρά και γέλιο, όχι θάνατος, όχι αιματοβαμμένη η αυλαία της. Οι συλλήψεις αργούν. Το κουτί της Πανδώρας ανοίγει στα δικαστήρια και δεν έχει στο βάθος του, δώρο στους ανθρώπους, ελπίδα, αλλά μόνο φόβο. Σχέδια δολοφονιών, λίστες με ονόματα, ηθοποιοί, διευθυντές εφημερίδων, οι ταλαίπωροι δημοσιογράφοι που λέγαμε πιο πάνω, διανοούμενοι. Δυο αθωώθηκαν και δυο δικάστηκαν για εφτά χρόνια. Βγήκαν νωρίτερα…»… Οι αναγωγές του τότε και του τώρα για την εξουσία, τους μηχανισμούς της, την δικαιοσύνη, δικά σας…

… Όλο αυτό το μακροσκελές κείμενο, γράφεται όχι προς υπεράσπιση του Λάκη Λαζόπουλου, τον όποιο δεν έχω γνωρίσει ποτέ προσωπικά και δεν έχω κληθεί ποτέ, λόγω δημοσιογραφικής ιδιότητας πολλά χρόνια, σε παράσταση του. Δεν έχω βρεθεί καν σε συγκροτήματα τύπου και τηλεοπτικούς οργανισμούς που αυτός συνεργαζόταν ώστε να έχω οποιαδήποτε εμπλοκή μαζί του. Μπορώ να πω πως στο σινεμά δεν μ έπεισε πότε ως κινηματογραφικός ηθοποιός, αλλά στο θέατρο και δη στην επιθεώρηση, απ τις αρχές της καριέρας του, με ενθουσίαζε. Δεν ξέρω την αλήθεια για τον τρόπο της ζωής του. Δεν τον είχα δεί με ρολς ρόις, ούτε να μένει σε βίλλα στην Εκάλη. Δεν τον είδα ντυμένο ακριβά ή επιδειξιομανή στο πλούτο του να κάνει δεξιώσεις, χορούς, ή να πετάει τραπέζια στα μπουζούκια. Ξέρω πως τον έχουν καταγγείλει δημοσίως για 3.000.000 ευρώ που έβγαλε στο εξωτερικό, χωρίς όμως να γνωρίζω αν κάτι έχει ερευνηθεί ή τελεσιδικήσει. Δεν περιμένω να με προσλάβει στο θέατρο του πρωταγωνίστρια!

Σαφέστατα οικονομικά ανήκει σε μια τάξη πολύ διαφορετική απ την ισοπεδωμένη δικιά μου και αυτό από μόνο του και σε μένα λειτουργεί, ασυνείδητα ή όχι, ως κόκκινο πανί. Και ξέρω ακόμα πως έχει παρέες με τους ισχυρούς του πλούτου της χώρας, των οποίων την εύνοια όλοι επιζητούν! Θέλω να πω το αυτονόητο τόση ώρα, πως δηλαδή δεν έχω κανένα συμφέρον να του κρατήσω τα μπόσικα! Ούτε να παρομοιάσω πως είναι η μετενσάρκωση του Αριστοφάνη, ή πως μοιάζουν καν. Αλλά κάνουν την ίδια δουλειά και με την ίδια μεθοδολογία όσο κι αν άλλαξε η επικοινωνία με τους αιώνες.

 Και επειδή ζούμε σε εποχές που δια βοής ασκείται η καταδίκη και επειδή αξιαγάπητη και φίλη δημοσιογράφος στο facebook μου καταμαρτύρησε πως «υποστηρίζω τον Λαζόπουλο» γιατί είμαι ΣΥΡΙΖΑ, θέλω να πω πως δεν είμαι υποχρεωμένη να προβώ σε δημόσιες δηλώσεις πολιτικών φρονημάτων ούτε χαρτί με σφραγίδα να προσκομίζω σε κάθε μου έκφραση, αλλά όχι, αγαπητή, δεν στηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ. Την άλλη φορά μάλιστα θα φροντίσω να σου φέρω και τα ψηφοδέλτια μου να τα τσεκάρεις να δεις ποιο λείπει…

Το μόνο που στηρίζω και ούτε καν, για τον ίδιο τον Λαζόπουλο με νοιάζει, είναι αυτό που λέει το σχολικό εγχειρίδιο της Α Γυμνασίου, πως ο κωμικός δεν έχει στόχο να διασκεδάσει αλλά να συμβάλει στη βελτίωση της πολιτείας, στηλιτεύοντας κάθε παρανομία και ασκώντας οξύτατη κριτική. Αυτό είναι υποχρέωση μας να προστατέψουμε όχι την έκφραση, ακόμα και αν δεν μας αρεστή ή μας είναι ενοχλητική, αλλά για τους ίδιους μας τους εαυτούς!

Και φυσικά είναι γενναιότητα να εκφράζεσαι δημόσια κωμικά!

Γιατί «είναι δύσκολο να γράψεις σάτιρα, αλλά το πιο δύσκολο είναι να βάλεις το όνομα σου από κάτω», που έλεγε και κάποιος σοφός τον όποιο δεν θυμάμαι τώρα!

Του Άδωνι τα καμώματα, τα βλέπει η (Νέα) 

Δημοκρατία και γελά

Του Μηνά Κωνσταντίνου

Πριν από μερικά χρόνια, τις σατυρικές εκπομπές και τις τηλεοράσεις μας χτύπησε μία νέα τηλεοπτική περσόνα. Ένας αλλόφρων τύπος που φωνάζοντας, τσιρίζοντας και κουνώντας τα χέρια του συνεχώς πουλούσε εθνική υπερηφάνεια σε συσκευασία βιβλίων.

Σύντομα, μάθαμε πως ο τηλεβιβλιοπώλης αποτελούσε στέλεχος του ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ακόμα πιο σύντομα, το αρχαιοελληνικό τηλεοπτικό του πλατό αντικαταστάθηκε από τα έδρανα της Βουλής.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, από δεξί χέρι του αρχηγού ενός ακροδεξιού και φιλοχουντικού κόμματος, βρέθηκε σήμερα να διεκδικεί την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας. Έχοντας μάλιστα στο βιογραφικό του τον χρηματισμό του ως υφυπουργός, υπουργός και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά.

Η κατάσταση έχει πάψει προ πολλού να βγάζει γέλιο, παρόλο που ο ίδιος κάνει ότι μπορεί γι' αυτό.

Μέχρι το βράδυ της Τρίτης, η τελευταία επιτυχία του ήταν η νουθεσία του Κώστα Καραμανλή (!) «να μείνει ουδέτερος στην προεκλογική διαδικασία», λίγες ώρες μετά την απαίτησή του να πάρει καθαρή θέση.

Ο Αδ. Γεωργιάδης, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως δεν γνωρίζει πως... το πάπλωμά του δεν τον σκεπάζει ούτε έως τα γόνατα, κάλεσε τον πρώην πρωθυπουργό να μείνει σιωπηλός στην προεκλογική διαδικασία, γιατί είναι λέει «ο πιο δημοφιλής στην παράταξη, και με το να πάρει θέση, μικραίνει και ο ίδιος».

Ουσιαστικά, η ακροδεξιά πόρτα που άνοιξε ο Αντώνης Σαμαράς στα... ορφανά του ΛΑΟΣ, έχει πλέον αρχίσει να μπάζει για τα καλά στη Νέα Δημοκρατία. Είναι η ακροδεξιά του παρένθεση που δίνει το δικαίωμα σε έναν από τους μεγαλύτερους υβριστές της να εμφανίζεται ως τιμητής της. Και μάλιστα, σε κάποιον που δεν έχει κρύψει τον θαυμασμό του για απολυταρχικά καθεστώτα και πρακτικές.

Θλιβερό δείγμα, ωστόσο, του κατήφορου που έχει πάρει το κόμμα της αστικής παράταξης της χώρας…

Παραπάνω όμως αναφέρθηκα στην «τελευταία του επιτυχία» έως αργά το βράδυ, γιατί λίγο αργότερα κατάφερε ακόμα μία.

Ο Αδ. Γεωργιάδης έγινε ο πρώτος υποψήφιος αρχηγός κόμματος, και δη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που επιχείρησε να παρέμβει σε μία εκπομπή επειδή ο ίδιος το επέλεξε.

Ήταν αργά το βράδυ της Τρίτης όταν αποφάσισε να πάει στο θέατρο Βέμπο όπου λάμβανε χώρα η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου, «επειδή ο Λάκης με εξύβρισε».

Φυσικά, η σάτιρα του συμπαθούς κωμικού (που γενικότερα δεν με βρίσκει σύμφωνο σε αρκετά της σημεία), δεν θα ήταν ποτέ αρκετή για να δώσει ένα τέτοιο δικαίωμα σε κανέναν Άδωνι Γεωργιάδη. Ο οποίος -μεταξύ άλλων- φαίνεται να μην γνωρίζει ούτε την νομική διαδικασία που ακολουθείται σε μία Δημοκρατία στην περίπτωση συκοφαντικής δυσφήμισης.

Δεν είναι αρκετή για να του δώσει τέτοιο δικαίωμα από τη στιγμή που δεν ζούμε σε κάποια Δημοκρατία της υποσαχάριας Αφρικής, ούτε και στην δεκαετία του 1960, εποχή που τόσο πολύ θα επιθυμούσε ο εκλεκτός υποψήφιος του Αντ. Σαμαρά.

Άλλωστε, ο ίδιος γνωρίζει καλά πως να δώσει σήμερα συνέχεια στο σόου που δεν του επετράπη το βράδυ της Τρίτης. Και δεν έχω αμφιβολία πως την ώρα που διαβάζονται αυτές οι γραμμές το έχει ήδη κάνει.

Ωστόσο, ίσως την μεγαλύτερη αλήθεια, και με το δίκιο του, ο Αδ. Γεωργιάδης την άφησε για το τέλος. Όταν οργισμένος που ο Λ. Λαζόπουλος δεν τον άφησε να μοιραστεί μαζί του το σανίδι του θεάτρου Βέμπο, έγραψε στο twitter:

«Ο κ. Λαζόπουλος αρνείται να μου δώσει τον λόγο στην εκπομπή του. Εγώ δεν φοβάμαι τον Λάκη και θέλω μία ΝΔ που δεν θα τον φοβάται επίσης...»

Αυτό το τελευταίο, απ' ότι φαίνεται, είναι πλέον πιο εφικτό από ποτέ.

Χάρη στη συμβολή του Άδ. Γεωργιάδη και του ιδεολογικού του ινστρούκτορα Αντ. Σαμαρά, εάν ήταν τηλεοπτικό σόου η προεκλογική διαδικασία της Νέας Δημοκρατίας, θα χτύπαγε εύκολα τα ποσοστά του Λαζόπουλου σε καθημερινή βάση...

Οι αφελείς και οι σπιούνοι του «παράλληλου 

προγράμματος»

Του Άγγελου Προβολισιάνου

Η απόσυρση του λεγόμενου «παράλληλου προγράμματος» για τις αρχές Γενάρη, εκτός του ότι αποτελεί μία ακόμη απόδειξη πως ζούμε σε μια χώρα που δεν δικαιούται να νομοθετεί χωρίς τη συγκατάθεση των δανειστών, παρουσιάζει και δύο ακόμη ενδιαφέρουσες πτυχές.

Η πρώτη αφορά τη συγκυβέρνηση που με τέτοιες επιπόλαιες κινήσεις -πόσο μάλλον εξηγήσεις- είναι σαν να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο, νομίζοντας πως ο τοίχος θα σπάσει και όχι το κεφάλι της, ενώ η δεύτερη σχετίζεται με το ρόλο που παίζει το σημαντικότερο -κοινοβουλευτικά τουλάχιστον- κομμάτι της αντιπολίτευσης, λειτουργώντας ως σπιούνος των δανειστών.

Το νομοσχέδιο, «μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις», κατατέθηκε σε μορφή κατεπείγοντος, με την αντιπολίτευση να αποχωρεί από τη διαδικασία της συζήτησης, καθώς το σχέδιο νόμου δεν ήταν κοστολογημένο από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και δεν είχε έκθεση της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής,

Το τί περιελάμβανε αυτό το νομοσχέδιο, όμως, λίγοι ανέφεραν και ακόμα λιγότεροι έγραψαν. Μέτρα όπως τα «ΚΕΠ των φτωχών», απαλλαγή ευάλωτων κοινωνικών ομάδων από δημοτικούς φόρους και τέλη, χρονική επέκταση των παροχών στους δικαιούχους των μέτρων αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, θέσπιση κοινωνικών τιμολογίων ΔΕΗ για τις ευπαθείς ομάδες, ρύθμιση θεμάτων για τα επιδόματα επικινδυνότητας και ανθυγιεινής εργασίας, υγειονομική κάλυψη ανασφάλιστων και ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ρυθμίσεις του χρόνιου προβλήματος με την τεράστια αναμονή στις λίστες των χειρουργείων και επαναφορά της ενισχυτικής διδασκαλίας σε γυμνάσια και λύκεια είναι κάποια από αυτά που προκάλεσαν την... οργή των τριών αυτών κομμάτων και αποχώρησαν από την αίθουσα.

Ως προς τους αφελείς της υπόθεσης, πώς είναι δυνατόν να αναμένουν συναίνεση από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και την Ποταμίσια τους ουρά, όταν ξέρουν πως περιμένουν το πρώτο στραβοπάτημα για να τραβήξουν τη σκανδάλη, κάνοντας το ανάλογο σινιάλο στους δανειστές;

Για τους σπιούνους, πρέπει να κάνουμε δύο επισημάνσεις. Η μία αφορά την απροκάλυπτη στάση που τηρούν σε ό,τι φτάνει προς ψήφιση στη Βουλή και διακατέχεται από κοινωνικό πρόσημο, αφού δεν μπαίνουν καν πλέον στη διαδικασία της συζήτησης. Η δεύτερη έχει να κάνει με το αν θεωρούν πως πρωτίστως είναι υπόλογοι στους δανειστές και όχι στον ελληνικό λαό, γι' αυτό και κάνουν τα πάντα για να μη... μένουν ανενημέρωτοι.