Σε τελειώνουν! Τι δεν καταλαβαίνεις;

Δεν πρόκειται περί «κακών» δανειστών και «σκοτεινών» συμφερόντων. Είναι—πολύ απλά- δανειστές και προωθούν τα ολοφάνερα συμφέροντά τους. Κυνικά και απροκάλυπτα.

Κοιτώντας τις εξελίξεις από το 2010 μέχρι και σήμερα, αυτό που μπορεί να διακρίνει κανείς είναι μια σταθερά: Το (πρώτο, δεύτερο και τρίτο) μνημόνιο. Πρόκειται για τις «ιερές πλάκες» με τις οδηγίες που παρέλαβαν και εφαρμόζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις έστω κι αν το πληρώνουν  με την συντριβή (ΝΔ) σύνθλιψη (ΠΑΣΟΚ) και εξαφάνισή τους (ΛΑΟΣ- ΔΗΜΑΡ).

Για τους δανειστές, ουδείς αναντικατάστατος, ούτε ο αφελής Παπανδρέου, ούτε ο υπάκουος Σαμαράς, ούτε ο εύστροφος Βενιζέλος, ούτε προφανώς τα εξαπτέρυγά τους. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, για τους δανειστές, υπάρχει για να εξυπηρετεί τις οδηγίες τους. Και- προφανώς- όσο αναλώσιμοι αποδείχτηκαν οι προηγούμενοι, άλλο τόσο θα αποδειχτεί και ο Τσίπρας όταν το πολιτικό του κεφάλαιο αφυδατωθεί από αυτά που οι δανειστές του ζητούν και αυτός κάνει.

Και από την στιγμή που το πολιτικό σύστημα είναι «τελειωμένο» ή χειροπόδαρα δεμένο από τις Εποπτείες και τους επόπτες, η «σφαγή» της κοινωνίας και η λεηλασία της οικονομίας, ακολουθεί ως λογική συνεπαγωγή.

Οι αριθμοί είναι γνωστοί χιλιοειπωμένοι και επι της ουσίας αμετάβλητοι παρά τα συνεχή μέτρα που υποτίθεται ότι θα μας διασώσουν:

¼ του ΑΕΠ εξαϋλωμένο σε σχέση με το ΑΕΠ του 2009
Ανεργία στο 25-27%
Ανεργία νέων στο 50%

Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθούν:

Μείωση δημόσιων δαπανών
Δραματικές περικοπές στην υγεία, την παιδεία
Τρομακτικά επικίνδυνες συνέπειες στις επιχειρησιακές δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων, λόγω περικοπών δαπανών ακόμη και για την απαραίτητη συντήρηση
Ξεπούλημα κερδοφόρων τομέων (αεροδρόμια)
Παραχωρήσεις με εξευτελιστικό τίμημα (λιμάνι Πειραιά) κλπ…

Με το πολιτικό σύστημα «δεμένο» , την ελληνική οικονομία δια σωληνωμένη, και την ελληνική κοινωνία μόλις που αρχίζει να   αντιλαμβάνεται ότι ο στόχος των δανειστών δεν είναι ούτε η βοήθεια, ούτε ο εκσυγχρονισμός της χώρας αλλά η λεηλασία της, η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει του (πολιτικού) ελέγχου, καθώς  το «όραμα» της ευρωπαικής οικογένειας, του κοινοτικού κεκτημένου και του ευρώ παραμυθιάζει ολοένα και λιγότερους.

Ποιοι άραγε πρέπει να ανησυχούν για αυτό;

πηγή: topontiki.gr

Το «καζάνι» του προσφυγικού σκάει όπου να 'ναι...

του Θάνου Οικονομόπουλου

Εμβρόντητος στέκεις μπροστά στην πρωτοφανή μυωπική υποκρισία της Ευρώπης αναφορικά με την αντιμετώπιση και διαχείριση της τεράστιας πρόκλησης που συνιστά, για το παρόν και το μέλλον της, το μείζον πρόβλημα των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών. Και οι οποίες δεν προβλέπεται να περιορισθούν, αν δεν θεραπευθούν τα γενεσιουργά  αίτια που τις προκαλούν, από την μια, και δεν εκπονηθεί ένα ενιαίο ευρωπαϊκό σχέδιο εκτάκτου ανάγκης, για την αντιμετώπιση των παράπλευρων επιπτώσεων που προκαλούν...

Δεν έχει, τούτη την ώρα, νόημα ν' ανατρέξει κανείς στο παρελθόν (απώτερο αλλά και πρόσφατο) και να επισημάνει και επιμερίσει τις μεγάλες ευθύνες της Δύσης γενικότερα, αλλά κυρίως της Ευρώπης, στην δημιουργία αυτών των γενεσιουργών αιτίων, στις περιοχές από τις οποίες προέρχονται αυτές οι ροές. Είναι, άλλωστε κατά κόρον επισημασμένα: οικονομική και πολιτική εκμετάλλευση, χρησιμοποίηση χωρών και λαών σε “παιγνίδια” γεωπολιτικής επιρροής, ωμές και αιματηρές επεμβάσεις στα εσωτερικά τους, βίαιες και συχνά προσχηματικές αλλαγές καθεστώτων κ.λ.π. Τούτη την ώρα, προέχει η κατεπείγουσα ανάγκη να βγει συνολικά και ενωμένη η Ευρώπη από την αμηχανία και τη εθελοτυφλία της και να βρει λύσεις άμεσες και μεσομακροπρόθεσμες. Πριν το πρόβλημα των προσφύγων και μεταναστών -εκρηκτικά επικίνδυνο από μόνο του- μετατραπεί σε μοιραίο πρόβλημα για την συνοχή και την δημοκρατία στην ίδια την Ευρώπη. Η ραγδαία ενίσχυση ακραίων πολιτικών μορφωμάτων και ο επικίνδυνα   εξαπλούμενος ευρωσκεπτικισμός, δεν αφήνουν περιθώρια για παραπλανητικούς εφησυχασμούς και... σπρώξιμο του προβλήματος κάτω από το χαλί.

Απειλούν την Ελλάδα με μετακίνηση των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης, από την εκτεταμένη ελληνική ακτογραμμή και τις χιλιάδες των νησιών μας, στα χερσαία σύνορα της χώρας μας με τα Σκόπια,  την Βουλγαρία και την Αλβανία. Και επισείουν ως “ποινή” για την αβελτηρία και τις ολιγωρίες μας στην λήψη και εφαρμογή μέτρων για ελέγχους (στα περιβόητα hot spots) των προσφυγικών ροών, την έξοδό μας από την συνθήκη Σένγκεν.

Είναι αλήθεια ότι η σημερινή κυβέρνηση, με τις ιδεοληψίες και τις “διεθνιστικές” εμμονές της, με το που ανέλαβε την εξουσία έστειλε λάθος μήνυμα στους πρόσφυγες (κυρίως) και μετανάστες. Ότι η χώρα είναι ανοιχτή, ελεύθερη και φιλόξενη, για τους πάσης φύσεως κατατρεγμένους και δυστυχούντες. Η... γραφική κ. Τασία τους ήθελε να... λιάζονται στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες και μετά “να εξαφανίζονται!”, το γκουβέρνο “έκλεινε” Αμυγδαλέζες, και ο Πανούσης που προειδοποιούσε ότι με τέτοιες πολιτικές σ' ένα χρόνο η Ελλάδα θα πνιγεί από ένα εκατομμύριο (πρόσθετους) προσφυγομετανάστες, ήταν “δεξιός”! Και ο “αριστερός” κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ του απαντούσε ότι “τα σύνορα θα παραμείνουν ανοιχτά για όλους!” και ζητούσε την άμεση αποπομπή του.

Είναι επίσης αλήθεια ότι η Ελλάδα καθυστέρησε δραματικά να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει για να δημιουργήσει και λειτουργήσει αποτελεσματικά τα hot spots, στα οποία θα γίνεται η ταυτοποίηση, καταγραφή και διαχωρισμός των εισρεόντων κατά χιλιάδες ημερησίως, σε “πρόσφυγες” (που θα είχαν την προοπτική πολιτικού ασύλου και προώθησης) και “οικονομικών μεταναστών”.Των οποίων το ταξίδι τους θα τέλειωνε στην Ελλάδα και θα “επαναπροωθούντο” (στην θεωρία, στην πράξη τα... “από κει σύνορα” επτασφράγιστα δεν άφηναν ούτε ένα επαναπατρισμό) στις χώρες προέλευσής τους.

Αυτές οι δικές μας αβελτηρίες, όμως, χρησιμοποιούνται ως “άλλοθι” για την  ανέτοιμη για το πρόβλημα και αμήχανη  Ευρώπη, προκειμένου να... νίψει τας χείρας της, και να φορτώσει όλες τις ευθύνες και το κόστος του προβλήματος στην Ελλάδα! Μας είπαν ότι θα βοηθούσε στην φύλαξη της τεράστιας ακτογραμμής μας με την Τουρκία, και αντί των 70 ακταιωρών που υποσχέθηκε να στείλει άμεσα (με το προσωπικό τους), κατάφερε να μας δώσει μόνο...6! Αλλά, ας πούμε, ότι είχαν έρθει και τα 70 και μαζί με τα δικά μας θα “παρατάσσονταν” (αν είναι ποτέ πρακτικά εφικτό...) σ' όλο το εύρος των θαλασσίων συνόρων μας. Τι θα έκαναν, όταν έρχονταν αντιμέτωπα με σαπιοκάραβα και σκισμένα φουσκωτά με στοιβαγμένους χύδην δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες ή μετανάστες κάθε μέρα, που έπεφταν στην θάλασσα για να γλιτώσουν (όσοι γλίτωναν...) τον θάνατο; Θα τους άφηναν να πνιγούν; Θα τους... πολυβολούσαν; Αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το προβλέπουν οι... συνθήκες της ΕΕ του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης;

Κάνουν οι “αποφασισμένοι” εταίροι μας πως δεν καταλαβαίνουν ότι το μεγάλο πρόβλημα με τις ροές ανθρώπινων ψυχών, βρίσκεται αρχικά στις χώρες προέλευσής τους, και στο τελευταίο στάδιο στην Τουρκία που πέρα κι' άσχετα με τα λόγια και τις “δεσμεύσεις” που αναλαμβάνει (μαζί με τα δισεκατομμύρια που εισπράττει επί τούτου...) στην πράξη αρνείται κάθε συνεργασία και συμβολή για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στην Τουρκία, αλλά και την Συρία ή τις γειτονικές και μουσουλμανικές χώρες, πρέπει να στηθούν τα hot spots! Εκεί, πριν οι ροές των μυρίων πατήσουν πόδι σ' ευρωπαϊκό έδαφος ή θάλασσα... Και που, πάντως, τα όποια “αστυνομικά” μέτρα, δεν πρόκειται ν' ανακόψουν τις ροές των απελπισμένων. Χαμένοι για χαμένοι, θα ψάξουν γι' άλλες διεξόδους...

Κι' ας δεχθούμε ότι τα hot spots που έχουμε αναλάβει την υποχρέωση να οργανώσουμε, τα ολοκληρώνουμε μέσα στις ασφυκτικές (λόγω δικών μας ολιγωριών) προθεσμίες. Κι' ας υποθέσουμε ότι από την καταγραφή και τις ταυτοποιήσεις, προκύπτει ότι από τις 10.000 εισρεόντων καθημερινά, ο διαχωρισμός μεταξύ προσφύγων και μεταναστών είναι 50-50%. Με ποιο τρόπο η Ελλάδα θα μπορέσει και θα πείσει τις χώρες προέλευσης (κυρίως την Τουρκία) να επαναδέχονται... 5.000 (λαθρο)μετανάστες την ημέρα; Και από τους υπόλοιπους “καθαρούς” πρόσφυγες, πόσοι θα προωθούνται καθημερινά και αναλογικά, δίκαια σ' όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ; Το έχουν συμφωνήσει; Είναι έτοιμες να δεχθούν και να κατανείμουν ισότιμα τις ορδές των μυρίων; 

Είναι ντροπή και αίσχος για την “πολιτισμένη” Ευρώπη, να κρύβεται πίσω από τις αδυναμίες και τις ολιγωρίες της Ελλάδας, για να αφήσει έξω από το “σπίτι” των πλουσίων και βολεμένων εταίρων της το πρόβλημα και το “μίασμα” των προσφυγομεταναστών. Και οι πραγματικές προθέσεις της, αποκαλύπτονται από την “προσφορά” της να μας... χαρίσουν κάτι από το χρέος, και να λιμνάσουν εδώ τα προσφυγικά κύματα.  Αμ η “πρόταση” να στηθεί στην Αττική στρατόπεδο για...400.000 ψυχές;

Κι' αν δεν περάσουν αυτές οι “προσφορές”, μας πετάνε κι' έξω από την ΕΕ (από την Σένγκεν, σε πρώτο στάδιο...), και “ζούμε εμείς χειρότερα, κι' αυτοί... καλύτερα”; Μ τέτοιες φενάκες και ψευδαισθήσεις να κοιμούνται... 

Ως εδώ…

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου 

Ο υπουργός Β. Αποστόλου καταγγέλλει ακροδεξιά προβοκάτσια πίσω από τα επεισόδια στη Θεσσαλονίκη και η δήλωσή του εξαφανίζεται από τα ΜΜΕ σαν να μην έγινε ποτέ…

Ο αγανακτισμένος «αγρότης» που τον είδαμε επικεφαλής των μπλόκων στην Agrotica, είναι μάρτυρας υπεράσπισης στη Δίκη της Χρυσής Αυγής…

Γερμανοί νεοναζί καταφτάνουν στην Αθήνα προσκεκλημένοι της Χ.Α. και οι προεστοί του διαδικτυακού χωριού, βλέπουν στα επεισόδια στο Μοναστηράκι, αναίτιο ξυλοδαρμό γερμανών τουριστών…

Η Χ.Α.- σε όλη τη γκάμα  των εκδοχών- κάνει πάρτι και κάποιοι κάνουν την πάπια…

Ο Μουζάλας αποκαλύπτει στο BBC ότι ο Βέλγος ομόλογός του ζήτησε από την Ελλάδα να πνίγει τους πρόσφυγες και οι σοφιστικέ «σχολιαστές», προκρίνουν την απέχθειά τους για το γεγονός ότι άναψε τσιγάρο σε εκδήλωση για το προσφυγικό…

Ο ακροδεξιός πυρήνας της Κομισιόν θέτει ως προαπαιτούμενο για τη Σένγκεν την εξόντωση των ανθρώπων και οι άθλιοι ναιναίδες κατηγορούν την Ελλάδα για ιδεοληπτική εμμονή, επειδή δεν τους σκοτώνει…

Η Ευρώπη εγκαθιδρύει εκ νέου τον ναζισμό και τα μαύρα κοράκια επιχαίρουν, ακολουθούμενα από έναν εσμό αγράμματων και πολτοποιημένων εγκεφαλικά θεατών και ακροατών, που έχουν ξεχάσει πια και την ανάγνωση και τη γραφή…

Ο Α. Λοβέρδος που σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα θα ήταν φυλακή, επειδή σκότωσε δια του διασυρμού τις οροθετικές γυναίκες, επιστρατεύοντας αναγκαστικό Νόμο του 1940, δίνει ρεσιτάλ αλητείας και υποταγής στη διαπλοκή, με αφορμή τη διάταξη για τις τηλεοπτικές άδειες…

Η Διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου υπογράφει τη θανατική καταδίκη της ελευθερίας της Τέχνης, βαφτίζοντας κοινωνικές αντιδράσεις την αντίδραση της οικογένειας Μητσοτάκη και του Άδωνη… Και μετά τι; Το κάψιμο των βιβλίων;

(Βάζω στοίχημα ότι σ΄αυτη την πυρά δεν θα μπεί  «ο Αγών μου» του Αδόλφου, που επανακυκλοφρεί φέτος στη Γερμανία…)

Ο Βουλευτής της ΝΔ Κ. Τζαβάρας, καταθέτει ερώτηση στον Υπουργό Πολιτισμού για το κόστος της επίμαχης παράστασης, ρωτώντας πόσο κόστισε στον Έλληνα φορολογούμενο! Και όπως γράφει και ο αγαπημένος μου, Χάρης Μαυρουδής, «φαντάζομαι πως στο παρελθόν θα έχει καταθέσει ανάλογες ερωτήσεις για τα εξοπλιστικά, για τα αντιγριπικά εμβόλια, τις απευθείας αναθέσεις δημόσιων έργων, για τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων, για το κόκκινο σκαθάρι, για τις ΜΚΟ, για τα αθλητικά σωματεία, για τις καμπάνιες του ΕΟΤ κλπ»…

Ως εδώ λοιπόν, ναι!

Ως εδώ με το νέο-σκοταδισμό του «μεταμοντέρνου» φασισμού, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ακραίο Κέντρο…

Ως εδώ όμως και με την επικινδυνότητα της καλπάζουσας αφασίας που διαπερνά ένα κομμάτι της λεγόμενης κοινής γνώμης…

Η κατάρα του «μέσου όρου» ξαναχτυπά, πιο ανελέητα απο ποτέ…

Europe’s walls are going back up – it’s like 1989 in reverse

by Timothy Garton  Ash

The walls are going up all over Europe. In Hungary, they take the physical form of razor and barbed wire fences, like much of the old iron curtain. In France, Germany, Austria and Sweden, they are border controls temporarily reimposed, within the border-free Schengen area.

And everywhere in Europe there are the mind walls, growing higher by the day. Their psychological mortar mixes totally understandable fears – after massacres perpetrated in Paris by people who could skip freely to and fro across the frontier to Belgium – with gross prejudice, stirred up by xenophobic politicians and irresponsible journalists.

What we are seeing in 2015 is Europe’s reverse 1989. Remember that the physical demolition of the iron curtain started with the cutting of the barbed wire fence between Hungary and Austria. Now it is Hungary that has led the way in building new fences, and its prime minister, Viktor Orbán, in stoking prejudice. Europe must keep out Muslim migrants, Orbán said earlier this autumn, “to keep Europe Christian”.

He is joined in this chorus by such exemplary Christians as France’s Marine le Pen, the Front National politician who has been making the running in French politics, and Kelvin MacKenzie of the Sun. Brother MacKenzie used that newspaper’s grossly misleading presentation of its opinion poll among British Muslims to write a column under the headline: “This shocking poll means we must shut door on young Muslim migrants”.

As if Britain’s already 2.7 million Muslims were not going to have any more children. As if Europe’s tiny but deadly minority of Islamist terrorists were not here already, many of them born, brought up and radicalised on the back streets of Britain, Belgium and France.

Many Europeans are now saying their countries must re-establish border controls, even inside the Schengen area. In polls taken since the Paris massacres, about 70% of those asked in the Netherlands said the country should close its borders. Quite apart from the question of how far this actually makes people safer from terrorism, closing Europe’s internal borders risks dismantling the thing most Europeans value most about the European Union. 

That is not just a rhetorical assertion. Asked in the latest EU-wideEurobarometer poll “Which of the following do you think is the most positive result of the EU?”, the top answer, with 57% of respondents, was “the free movement of people, goods and services within the EU”. For several years, this answer has competed for top place with “peace among member states”.

Three distinct developments have led to the return of the walls. First, in Britain – and to a lesser extent in other parts of northern Europe – is the sheer scale of the movement of people inside the EU.

Those from eastern Europe have come mainly since the great enlargement of 2004, represented by the symbolic figure of the Polish plumber (now as likely to be a doctoral student or bank manager). They have been joined by another cohort from southern Europe, since the eurozone crisis started compelling Spanish, Portuguese and Greek doctors of philosophy to become waiters in London or Berlin. This has nothing to do with Schengen, which Britain is not part of, but everything to do with the freedom of movement at the heart of the EU.

Second, there is the refugee crisis. Ever more people have fled the wars, terror and economic misery that have replaced old-fashioned dictatorships (also providing terror and economic misery) across much of the wider Middle East and Africa. They risk their lives in the hands of criminal smugglers to reach Europe and the promised land at its heart – Deutschland. According to estimates from the United Nations high commission for refugees, as of 19 November 850,571 “refugees and migrants” have arrived by sea in Europe this year, while 3,485 have died or “gone missing” at sea. The Mediterranean has become a horizon of hope for the hopeless, and a watery graveyard.

Just over 50% of Mediterranean sea arrivals were from Syria, and 20% from Afghanistan. Many of them – those who make it – are 100% genuine refugees in the strict sense of having a “well-founded fear of being persecuted” in their own country. But, as the UNHCR indicates, their number inevitably includes some fleeing the intolerable material conditions that failed states create. Here, the 30-year-old, 26-country Schengen area is relevant, because once refugees have worked their way in, its lack of border controls makes it easier for them to move on to Germany – which they wanted to do even before chancellor Angela Merkel said this summer that they would all be welcome there.

Third, there are Islamist terrorists, most recently mowing down innocent concert-goers and diners-out in Paris. Most of them are homegrown in Europe, though some learn their murderer’s skills in Syria or Afghanistan. One of the Paris assassins, it seems, probably slipped into the border-free Europe of Schengen as a “refugee” with a (real or fake) Syrian passport. In any case, thanks to Schengen they could move freely to and from Brussels, assassins sans frontières.

And so, in the current bouillabaisse of European fear, stirred by demagogues in politics and media, everyone gets mixed up together: the entirely legal EU citizen-migrant, the illegal migrant from outside, the half-economic-migrant-half-political-refugee, the conflict refugee from Syria, the classic political refugee from Eritrea, the Muslim (or “Muslim”) and the terrorist. There is somehow an imagined continuum from the Polish plumber to the Syrian suicide bomber.

Meanwhile, the Polish plumbers’ new government, being made up of especially good Christians, has joined Hungary and Slovakia in saying it won’t take any of these Muslim migrants. No Samaritans please, we’re Christian.

Thus, beside the north-south divide opened up by the eurozone crisis, a new east-west divide emerges. Eastern Europe refuses the solidarity that, in other respects, it has so often called for from its European partners. South-eastern Europe is caught in between. Over the weekend, Macedonian police fought migrants on the frontier to Greece, with some 40 people injured. That’s just a tiny foretaste of what could happen in the Balkans if the EU’s external border is not made less easily passable, especially by those coming through Turkey, while northern Europe says “No more!”

I once heard Merkel – who knows what it’s like to live behind an iron curtain – muse that, in order to show young people the value of a free and open Europe, we should perhaps close the national borders for a day or two.Thus, beside the north-south divide opened up by the eurozone crisis, a new east-west divide emerges. Eastern Europe refuses the solidarity that, in other respects, it has so often called for from its European partners. South-eastern Europe is caught in between. Over the weekend, Macedonian police fought migrants on the frontier to Greece, with some 40 people injured. That’s just a tiny foretaste of what could happen in the Balkans if the EU’s external border is not made less easily passable, especially by those coming through Turkey, while northern Europe says “No more!”

Well, we may yet get to try Merkel’s experiment – ironically enough, partly because of her own supremely generous miscalculation in seeming to say all refugees were welcome in Germany without first making sure that other European countries would follow where she had led. 

Whether the experiment would have the desired effect is another question. At the moment, all we can say with certainty is that Europe used to be known as the continent where walls come down and is now the one where they are going up again .

πηγή : Guardian

Και αν ο Αλέξης γίνει “Γιωργάκης” και ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναγίνει ΠΑΣΟΚ;

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Εάν συνειδητο­ποί­ησε ένα πράγμα στο Νταβός ο πρωθυπουρ­γός Αλέξης Τσίπρας, είναι ότι η «πολιτική διαπραγμάτευση», που ζητά έναν χρόνο τώρα, έχει πεθά­νει. Οι δανειστές παίζουν με άλλους όρους και απορρίπτουν οτιδήποτε δεν έχει με τον βασικό κορμό του Μνημονίου: την εφαρμογή των συμφωνηθέντων.

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, όπως και οι Ευρωπαίοι δανειστές κρύβο­νται πίσω από την τρόικα ή τους θεσμούς, όπως μετονομάστηκαν σε κλίμα ευφορίας, χαράς και νίκης οι «πιστωτές» της χώρας, και δεν θα του δώσουν κανένα περιθώριο, ούτε καν σχοινί για να… κρεμαστεί. Και αυτό το δεδομένο αποτελεί την προσωπική τραγωδία του κ. Τσίπρα και της χώρας.

Στη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με την Κριστίν Λαγκάρντ περίσσευαν τα χαμόγελα μπροστά στους φωτογράφους και τις τηλεοπτικές κάμερες. Αλλωστε, η επικεφαλής του Ταμείου συνηθίζει να υποδέχεται τους «απέναντι» μέσα στην τρελή χαρά, που μετατρέπεται σε απύθμενη θλίψη όταν κλείνουν τα φώτα. Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Του έθεσαν τα ίδια διλήμματα, που είχαν θέσει και στον Αντώνη Σαμαρά. Διότι αν ήταν η εξαίρεση, τότε ο νεαρός πολιτικός, που μεγάλωσε γρήγορα και όχι υπό ομαλές συνθήκες, θα ήταν η επιλογή των δανειστών μετά τα πέντε χρόνια απέραντης φτώχειας και μοναξιάς για τους Ελληνες πολίτες, για να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Οταν έκλεισαν οι πόρτες πίσω τους, η κ. Λαγκάρντ και ο κ. Τσίπρας μπήκαν στα βαθιά και ο Ελληνας πρωθυπουργός πληροφορή­θηκε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ ό,τι τα παρουσιάζει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Είτε εφαρμόζεται η συμφωνία, όπως προβλέπει το Μνημόνιο, που κατά τα άλλα θα έσκιζε η αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ή αναλαμβάνεις το ρίσκο της πτώχευσης, που θα συμβεί χωρίς τα δανεικά των πιστωτών.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός έφυγε βαριά πληγωμένος από το Νταβός, όπου ανάμεσα στους πανίσχυρους της οικονομίας, ένιωσε απελπιστικά μόνος, πλημμυρισμένος από τα κύματα της απαισιοδοξίας που απειλούν την Ελλάδα. Το ότι επέστρεψε σώος και αβλαβής στην Αθήνα δεν σημαίνει ότι τον υποδέχθηκαν μετά βαΐων και κλάδων στο Νταβός. Τον έκαναν να νιώσει πολλές φορές ότι ηγείται μίας «διεφθαρ­μένης χώρας», με «διεφθαρμένους πολίτες», όπως είχε πληροφορήσει το 2009 και το 2010 την ανθρωπότητα ο αφελής (;) τότε πρωθυπουργός Εξοχώτατος κ. Γεώργιος Παπανδρέου.

Πόσες φορές έχουμε σκεφθεί ότι αν ο παραπάνω κύριος είχε τις στοιχειώδεις γνώσεις και τον στοιχειώδη πατριωτισμό, η χώρα δεν θα εισερχόταν στην παρατεταμένη λαίλαπα των μνημονίων, που έχουν κατα­στρέψει την Ελλάδα και τον λαό της. Αυτός, αντίθετα απ’ όλους τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας, απολαμβάνει όλων των προνομίων που του παρέχει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, καθώς κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει… Τα ίδια προνόμια απολαμβάνουν όλοι οι Ελληνες πολιτικοί.

Το τελευταίο διάστημα ο κ. Τσίπρας κυβερνά με έναν τρόπο που θα μας αναγκάσει να ξεχάσουμε τους πραγματικούς καταστροφείς της οικονομίας. Τα περιθώρια για να μη μετατραπεί σε «Γιωργάκη» λιγοστεύουν επικίνδυνα για τον ίδιο, αλλά και για τον ΣΥΡΙΖΑ, που εκ των πραγμάτων θα έχει την τύχη του ΠΑΣΟΚ. Πρέπει γρήγορα να λάβει την απόφαση, ότι η πατρίδα είναι πολύ πάνω από το κόμμα και το μέλλον του…

Ο έχων κότα, κοταέτω!

Η κότα πετάχτηκε στο μέγαρο Μαξίμου και άλλαξε η τύχη της. Αντί να καταλήξει σε κατσαρόλες και φούρνους βρέθηκε στον Εθνικό κήπο απέναντι να συνομιλεί με παγώνια και εξωτικούς παπαγάλους.

 Έτσι είναι η ζωή! Αρκεί η κότα να βρεθεί την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο.

 Όπως πολλές κότες της πολιτικής ζωής, που όσο πιο κότες στάθηκαν στην ιστορία τόσο λαμπρότερο μέλλον τις περίμενε.

 Το σύστημα επιβραβεύει την κότα. Είναι το αγαπημένο της πτηνό.

 Ας αφήσουμε λοιπόν, την διάσημη πια, κότα του Μαξίμου να απολαμβάνει τα φλας των περαστικών στην νέα της εξοχική κατοικία, κι ας περάσουμε στην κατσαρόλα της Ελλάδας που βράζει μόνη της, μέσ' στο ζουμί της, χωρίς καμμία κότα μέσα.

 Οι αγρότες με τα τρακτέρ και πάλι έτοιμα να κλείσουν τους δρόμους.

Τα λόγια τους θυμίζουν τα λόγια που λέγανε και στις προηγούμενες κινητοποιήσεις, δεν είναι ούτε λιγότερο το δίκαιο τώρα, ούτε λιγότερος ο θυμός.

Έχουν όμως για πρώτη φορά τώρα τους δημοσιογράφους με το μέρος τους. Αυτό είναι το καινούργιο.

 Έτοιμοι να τους κατανοήσουν στο ΣΚΑΙ, στο MEGA, στον ΑΝΤ1 χωρίς να βγάζουν αφρούς από το στόμα. Μελιστάλακτοι ρωτούν και ξαναρωτούν, με αγωνία για το μέλλον των αγροτών. Έτσι όπως όφειλαν να είναι οι δημοσιογράφοι και στις παλαιότερες κινητοποιήσεις των αγροτών. Αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού.

 Τα νεύρα των εγκάθετων των καναλιών, για την παρουσία της αριστεράς στην εξουσία, τους βοηθά να κάνουν σωστά το έργο τους.

 Αν κυβερνούσε ο Κυριάκος τώρα θα τους είχε πάρει τους αγρότες ο διάολος για το πώς τόλμησαν να διεκδικούν , για το πώς δεν κατανοούν την οικονομική κατάσταση της χώρας, για το πώς βάζουν σε κίνδυνο την αξιοπρέπεια της χώρας. Για το ότι η εικόνα ταξιδεύει στο εξωτερικό και να, δεν θα έρθουν οι τουρίστες και να, δεν θα γίνουν οι επενδύσεις. Τίποτα από όλα αυτά.

 Είπαμε η αριστερά στου Μαξίμου και η δεξιά στα κανάλια. Την τηλεοπτική εξουσία την έχει ο Σαμαράς κι ο Άδωνης και ό,τι περισσεύει ο Τσίπρας και οι περί αυτόν…

 Αλλά το εννοώ αυτό που λέω. Οι δημοσιογράφοι κάνουν σωστά το έργο τους και προβάλλουν σωστά το δίκαιο των αγροτών για πρώτη φορά.

 Οι αγρότες, πλην εξαιρέσεων, στο συνολό τους υποφέρουν και η ζωή τους έχει γίνει πραγματικά αφόρητη και δυσβάστακτη. Έχουν διαλυθεί κι αυτοί, μόνο που είναι αυτοί που κρατούν τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής της χώρας. Είναι οι πρώτοι και απολύτως αναγκαίοι και τα δεδομένα και οι προοπτικές τους είναι απελπιστικές.

 Τα πράγματα είναι απλά. Δεν μπορείς να εισπράτεις 10 και να πληρώνεις στην εφορία 12.

 Έχει ξεκοιλιαστεί το αγροτικό σώμα απ΄τις μαχαιριές που δέχεται. Από το πρώτο ακόμα μνημόνιο που υπέγραψε ο μέγας βλαξ αυτού του τόπου.

 Είδα, παρεπιπτόντως, τον ΓΙώργο να κόβει μία τούρτα στα γραφεία του κόμματος που έκανε μόνος του. Του φώναζε ένας απελπισμένος «Παπανδρέου-Παπανδρέου-Παπανδρέου», κι αυτός τόσο χαρούμενος που έχει μείνει έστω και ένας να φωνάζει το όνομα του. Χασκογέλαγε, περπατώντας ανάμεσα στο τεχνητό πλήθος. Ο ανύπαρκτος της ιστορίας, που αν σταματήσει έστω και μια στιγμή να φέρει το όνομα του πατέρα του ούτε σε βαφτίσια δεν θα τον καλούν.

 Τα πράγματα έχουν αλλάξει και αλλάζουν προς το δυσκολότερο.

 Παρακολουθούσα τις νέες αντικειμενικές αξίες που δημοσιεύτηκαν. Έχεις ένα σπίτι αξίας 100.000 Ευρώ, είναι ζήτημα αν μπορεί να πουληθεί 35.000 ευρώ. Το αγόρασες 150.000 ευρώ. Πλήρωσες στον τραπεζίτη 10.000 ευρώ για να στο βγάλει, στους τόκους 40.000 ευρώ , έχει αντικειμενική αξία 100.000 και πραγματική αξία 35.000.

 Απλά νούμερα για να καταλάβει κανείς ότι η κατάσταση δεν παλεύεται άλλο , σε κανένα επίπεδο. Πληρώνουμε δεύτερη φορά τα σπίτια που αγοράσαμε.

 Και είμαστε οι μόνοι στην Ευρώπη, οι μόνοι στον κόσμο. Τέτοιος ωμός εκβιασμός, τέτοιος εξευτελισμός . Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα με τις νέες αντικειμενικές αξίες.

 Ο ΕΝΦΙΑ, το τόνισα πρέπει να καταργηθεί τελείως. Δεν μπορεί το κράτος να συμπεριφέρεται σαν Τούρκος, που βάζει χαράτσι χωρίς να υπολογίζει τις ζωές των ανθρώπων. Εμείς φορολογούμαστε απλά με το πόσα λείπουν στο κράτος. Κάθε φορά που το κράτος δεν έχει στα ταμεία του, γιατί τα έχουν κάνει μαντάρα οι πολιτικοί, πληρώνουν οι πολίτες με τις περιουσίες τους για να ξεπληρώσουν το κράτος.

 Δεν υπάρχει Ευρώπη. Τίποτα. Ένα σκοτάδι και μία σκλαβιά, μια ζωή ανυπόφορη με ξεσπάσματα χαράς αραιά και που.

 Όλα δύσκολα κι ολοένα και πιο δύσκολα.

 Και άκουσα τον Σόιμπλε να λέει ότι η λύση του προβλήματος βρίσκεται στην εφαρμογή της συνταγής του.

 «Είναι η εφαρμογή, ανόητε!» είπε, παραφράζοντας την γνωστή φράση.

 «Είναι το θράσος σου, φασίστα!», μιας και ανταλλάσουμε φράσεις στην ιστορία. Θέλει εφαρμογή ο τοκογλύφος. Ο αδίστακτος.

 Και για εναλλακτική λύση ο καινούργιος ακροδεξιός σχηματισμός του Κυριάκου και του Άδωνη. Θλίψη. Καθαρή και ατόφια.

 Συναντήθηκε ο Κυριάκος με τον Θεοδωράκη. Το ραντεβού των τίποτα στην σημαντικότερη στιγμή της πορείας αυτού του τόπου. Θα συναντηθούν λοιπόν τα τίποτα να πούνε τι; Τίποτα!

 Ο Θεοδωράκης συμφωνεί με οτιδήποτε αρκεί να υπάρξει, αρκεί να πάρει μια θέση, αρκεί να μην τον πετάξουν. Τελείωσε όμως κι αυτός και το ΠΟΤΑΜΙ του. Και ψάχνει μία όχθη να απαλύνει τον πόνο της αποτυχίας του.

 Κότες, κότες παντού. Κότες που συναντιόνται η μία με την άλλη και λένε λόγια που δεν βγάζουν πουθενά. Ένα απέραντο κοτέτσι και ένας λαός με συμπεριφορά κότας.

 Ξέρετε, στα ορνιθοτροφεία για να μπορέσει η κότα να κάνει συνέχεια αυγά της έχουν αναμένα φώτα, για να ξεγελιέται η κότα ότι είναι συνέχεια μέρα. Κοιτάει το ψεύτικο φως και συνεχίζει να παράγει αυγά . Έτσι ακριβώς είμαστε κι εμείς.

 Μας έχουν ανάψει το ψεύτικο φως της τηλεόρασης, μας λένε ψεύτικες ειδήσεις και συνεχίζουμε να παράγουμε αυγά, πέρα από τις δυνάμεις μας, πέρα από τις δυνατότητες μας.

 Ώρα κάποιος να σβήσει το φως για να ξεχωρίσει η μέρα από την νύχτα και να ξεχωρίσει και η κότα από τον άνθρωπο.

 Ο έχων ώτα, ακουέτω κι ο έχων κότα, κοταέτω !!!!

πηγή : altsantiri.gr

Ανοιχτή επιστολή στο καλύτερο βιογραφικό της χώρας

του Ιωάννη Ιωαννίδη                                                                                                                             Καθηγητής Παθολογίας, Έρευνας, Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής Πανεπιστημίου Stanford

Αγαπητέ κύριε Μητσοτάκη, αγαπητέ Κυριάκο, ως παλιός συμμαθητής και ασήμαντος απλός πολίτης θέλω δημόσια να σας δώσω συγχαρητήρια και για την εκλογή στην ηγεσία της ΝΔ και γιατί πληροφορήθηκα ότι έχετε το καλύτερο βιογραφικό της χώρας. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ίσως είμαι στενόμυαλος, αλλά φοβάμαι ότι όλα τα κόμματα βλάπτουν τη Συρία το ίδιο, όπως έγραφε και ο Καβάφης πολύ πριν η Ελλάδα γίνει Συρία.

Το ότι διαθέτετε ένα από τα καλύτερα βιογραφικά της χώρας έγινε αρχικά αντιληπτό στο πανελλήνιο σε προεκλογική συνέντευξή σας σε δημοφιλή τηλεπερσόνα. Ως κακομοίρης επιστήμονας πρέπει να αναγνωρίσω πως πλέον οι πιο πιστευτές πηγές επιστημονικών πληροφοριών είναι πρωτίστως οι τηλεπερσόνες και έπονται σε απόσταση αναπνοής τα παραθρησκευτικά και κοσμικά μέντιουμ. Μετά από αυτή την βιογραφική αποκάλυψη, επικρατήσατε απέναντι σε τρεις τιτάνες του δεξιού πνεύματος. Τώρα ηγείστε ενός κόμματος που, επειδή τιμά την αριστεία και εστιάζει στην παιδεία, έχει εξαποστείλει ως ευρωβουλευτή για να εκπολιτίσει την υπόλοιπη Ευρώπη σε θέματα πολιτισμού και παιδείας τον γίγαντα ποδοσφαιριστή Ζαγοράκη. Τρέμω να αναφέρω τα ονόματα δεκάδων άλλων φωστήρων του κόμματος που έχουν εξαθλιώσει σεμνά και ταπεινά την Ελλάδα επί έτη πολλά. Για να είστε αρχηγός πλέον όλων αυτών, πρέπει να διαθέτετε όχι απλώς ένα από τα καλύτερα, αλλά το καλύτερο βιογραφικό της χώρας - και πάλι λίγο είναι ίσως για να τα βγάλετε πέρα.

Δεν αστειεύομαι- ή, ορθότερα, δεν αστειεύομαι μόνο. Γνωρίζω ότι έχετε σπουδάσει σε εξαιρετικά πανεπιστήμια. Τα ίδια προσόντα (άριστα σε πτυχίο και μεταπτυχιακά σε εξαιρετικά πανεπιστήμια) έχει και μια κοπέλα που προσλάβαμε πέρυσι σαν βοηθό γραμματέα της γραμματέως σε ένα τμήμα που διευθύνω στο Στάνφορντ. Δεν κάνω αυτή τη σύγκριση για να τη μειώσω, η κοπέλα είναι ικανότατη και πανέξυπνη. Απλώς δεν ξεκινάνε όλα τα παιδιά την καριέρα τους από διευθυντής τραπεζικού ομίλου και πάνω.

Γνωρίζετε βέβαια ότι από ακαδημαϊκή άποψη υπάρχουν πάνω από 200 χιλιάδες Έλληνες με μεγαλύτερη απήχηση από εσάς στην επιστημονική βιβλιογραφία, κυρίως νεότεροι, και πολλοί από αυτούς άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι σε πράγματα άσχετα με την επιστήμη τους. Γνωρίζετε επίσης ότι από επαγγελματική άποψη υπάρχουν ακόμα περισσότεροι Έλληνες με άριστες περγαμηνές και μεγαλύτερη εργασιακή εμπειρία από εσάς που όμως είναι άνεργοι ή απελπιστικά χαμηλόμισθοι. Απλώς εσείς τα καταφέρατε και πήγατε μπροστά, και εύγε. Αυτοί ακόμα δυστυχώς ψάχνονται - ελπίζοντας να μη χρειαστεί να ψάχνουν και σκουπιδοντενεκέδες. Σας παρακαλώ, όσο ψηλά κι αν φτάσει το άστρο σας, μην ξεχάσετε όλους αυτούς τους αποτυχημένους που ίσως τελικά θα έπρεπε να έχουν καλύτερη τύχη, αν υπήρχε στοιχειώδης ισοπολιτεία και αξιοκρατία.

Άκουσα την ομιλία στην κοινουβουλευτική ομάδα του κόμματός σας. Γενικά τα είπατε πολύ ωραία, είστε ικανός ρήτορας. Στρωτός λόγος και αρκετά λογικά ή έστω λογικοφανή επιχειρήματα. Ειδικά όταν είπατε ότι τιμάτε την αριστεία, κόντεψα να λιποθυμήσω απ' τη χαρά μου. Όμως γρήγορα συνήλθα, ενθυμούμενος ότι οι κομματικοί σας σύντροφοι κατέχουν εξίσου πολλά από τα πανελλήνια ρεκόρ αναξιοκρατίας και μετριοκρατίας όσο και οι κομματικοί σας αντίπαλοι - με βάση την προσωπική μου εμπειρία από τον ελληνικό πανεπιστημιακό χώρο. Επίσης σας χειροκροτήσανε μεν οι από κάτω, αλλά αυτοί οι καλοί καγαθοί άνθρωποι στα έδρανα δεν μου φάνηκαν και πολύ χαρούμενοι με τη ζωή τους. Πολλές κατεβασμένες φάτσες και πολλή βλεφαρόπτωση με κροκοδειλίσιο βλέμμα διαπίστωσα. Πολλοί βήχανε, και δεν έφταιγε μόνο η χειμερινή έξαρση ιώσεων για τα συγκοπτικά βηχαλάκια.

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι, όταν είπατε ότι η πολιτική δημιούργησε το πρόβλημα και η πολιτική θα το λύσει.

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείτε. Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ένα: ότι διέθετε και συνεχίζει να διαθέτει τέλειους πολιτικούς. Απλώς δε διαθέτει τίποτε άλλο. Οι πολιτικοί της είναι τόσο τέλειοι και καταλαμβάνουν τόσο χώρο στο κοινωνικό γίγνεσθαι που δεν αφήνουν τίποτε άλλο να ανθίσει. Αν ο τέλειος πολιτικός ορίζεται ως αυτός που μπορεί να πείθει, ο λαός μας παράγει αστείρευτα ταλέντα. Τετριμμένα γνωστό παράδειγμα: χαρισματικός ασύλληπτος ιδεοληπτικός καταστρέφει με εντατικούς ρυθμούς την Ελλάδα επί επτά μήνες, καταπατά ασύστολα όλα όσα είχε υποσχεθεί, δίνει ρεσιτάλ διαχειριστικής ανικανότητας. Έστω κι έναν Έλληνα (πέρα από τα ξαδελφάκια του) να έπειθε να τον ξαναψηφίσει, θα του έβγαζα το καπέλο για μεγαλοφυία στην τέχνη της πειθούς.Κι όμως έπεισε κάπου 2 εκατομμύρια και ξαναεκλέχτηκε πρωθυπουργός. Η απατεωνιά μαγικά μεταμορφώνεται σε χάρισμα.

Άλλο λαμπρό παράδειγμα: αρρενωπό μοντέλο που λανσάρει κομμώσεις γουλί, παρδαλά πουκάμισα και σακάκια με κόκκινη ρίγα πείθει εκατομμύρια Έλληνες και ακόμα περισσότερους ξένους ότι είναι διαπρεπής οικονομολόγος, χωρίς να έχει δημοσιεύσει ποτέ έστω και μια επιστημονική δημοσίευση σε ένα από τα 30 καλύτερα περιοδικά οικονομικών επιστημών. Τον αναφέρω γιατί αυτός ήταν ο προηγούμενος κάτοχος του τίτλου του καλύτερου βιογραφικού της χώρας στα τοπικά καλλιστεία μετριότητας.

Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Δημοσιογράφος που χρειάζεται διερμηνέα για να συνεννοηθεί με αγγλόφωνους επενδυτές ηγείται απτόητος κόμματος που πείθει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ότι εκπροσωπεί την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Άλλη αρχηγός κόμματος, συνταξιούχος από τα σαράντα κάτι, πείθει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ότι στοχεύει στην παραγωγική ανάπτυξη. Άλλος καλός κύριος πείθει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ότι ο Στάλιν ζει. Άλλοι πείθουν τόσους ή και περισσότερους για ακόμα πιο απίθανα πράγματα.

Σίγουρα έχουμε τέλειους πολιτικούς, να το χωνέψουμε αυτό. Μπορούμε όμως να έχουμε και τίποτε άλλο; Υπάρχει κάποια πιθανότητα να αφήσουμε ανθρώπους που ξέρουν το αντικείμενό τους και που δεν έχουν καμία διάθεση, κανένα ταλέντο, καμία κλίση για την πολιτική, το συνδικαλισμό, την κομματική συμμετοχή, τις επιτροπές και τα γραφεία των κομματαρχών, να κάνουν τη δουλειά τους και να προσφέρουν το έργο τους; Υπάρχει περιθώριο για κάποιο έργο, δημιουργία, ποιότητα, καινοτομία εκτός από την πολιτική στη χώρα; Κάτι αντίστοιχο είχα ρωτήσει παλιότερα και τον κ. Τσίπρα σε ένα κείμενό μου και απάντησε σαφέστατα με τις πράξεις του: Όχι. Κάτι τέτοια δυσοίωνα ερωτήματα εξακολουθώ να θέτω, ο απαισιόδοξος. Και εκεί πάνω έρχεστε κι εσείς, κύριε Μητσοτάκη, με το καλύτερο βιογραφικό της χώρας. Κάποιες φορές που σας ακούω, λέω, «Κοίτα, λες αυτός να είναι αληθινός αξιοκράτης επιτέλους, απίστευτο!» Αλλά έπειτα ακούγεται το κοφτό βηχαλάκι, κοιτάω ποιοι σας συντροφεύουν ολόγυρα, και θυμάμαι πάλι περί τίνος πρόκειται.

Αγαπητέ κύριε Μητσοτάκη, αγαπητέ Κυριάκο, εύχομαι καλή επιτυχία, και σε εσάς και σε όλους τους ταλαντούχους Έλληνες πολιτικούς όλων των κομματικών χώρων. Είστε τόσο τέλειοι που, με τις αρχές του υγιούς ανταγωνισμού που πρεσβεύετε και όπως προβλέπει η θεωρία επιβίωσης του καταλληλότερου, έχετε επιτυχημένα εκδιώξει σχεδόν όλους τους υπόλοιπους πολίτες από τη χώρα κυριολεκτικά ή ψυχικά. Να μην ανησυχείτε καθόλου, δεν πρόκειται για γενοκτονία, μια μικρή εθνοκάθαρση είναι μόνο, όπως θα έλεγε και ο αιώνιος φοιτητής υπουργός παιδείας. Κοιτάξτε να μας διαιωνίσετε εσείς οι πολιτικοί τουλάχιστον, μιας κι εμείς οι Έλληνες σβήνουμε. Η Ελλάδα είναι πανέμορφη χώρα, να την χαίρεστε και να τη νέμεστε, την κερδίσατε με το σπαθί σας, με τα καλύτερα βιογραφικά σας. Είμαι βέβαιος ότι μαζί με εσάς, θα βρούνε δουλειές και οι τηλεπερσόνες, τα παραθρησκευτικά και κοσμικά μέντιουμ, και οι υπάλληλοι τηλεφωνικών κέντρων Siemens για πολιτική διαφήμιση. Ίσως αρκούν αυτά τα μοντέρνα επαγγέλματα για τη χώρα.

Ελπίζω τελικά να σταθείτε συνεπής στις αξίες σας, όποιες κι αν είναι αυτές. Δεν ξέρω όμως αν μπορείτε. Τι να πω, προσπαθήστε. Για παράδειγμα, με βάση το αξιακό σας σύστημα, στις ΗΠΑ μια επιχείρηση που χρωστάει τεράστια ποσά και βλάπτει κραυγαλέα το δημόσιο συμφέρον, δεν αλλάζει απλώς κτίριο headquarters για να πληρώνει λιγότερο ενοίκιο. Κανονικά, θα πρέπει να κηρυχθεί χρεοκοπημένη και οι ηγέτες της να οδηγηθούν σε δίκη και πιθανότατα στη φυλακή. Με βάση αυτές τις αξίες, ένα κόμμα που χρωστάει πάνω από 100 εκατομμύρια Ευρώ θα έπρεπε να κηρύξει χρεοκοπία και οι ηγέτες του να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη. Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιήσατε καλά ακόμα, αλλά είστε πλέον ο ηγέτης αυτού ακριβώς του κόμματος.