Όχι μάγκες μου. ΕΣΕΙΣ μας φτάσατε. ΕΣΕΙΣ.

Παρασκευή, λιακάδα του Μάρτη. Τη μια λιακάδα, την άλλη βροχή. Έρχεται η Άνοιξη τουλάχιστον. Μετά από μια εβδομάδα με δουλειά (πάλι καλά λέω, να μη παραπονιέμαι) με πολύ άγχος και πίεση, είμαι πίσω στην Αθήνα. Θέλω να γράψω ένα όχι τόσο μικρό "πολιτικό" σχόλιο με λίγη καθυστέρηση, καθώς θέλω να το βγάλω από πάνω μου πολύ καιρό.

Η 7η Μαρτίου ήταν κάποια επέτειος της εκλογής του "σιωπηλού πρωθυπουργού" Κώστα Καραμανλή το 2004. Η τραγική ειρωνία είναι η 7η Μαρτίου του 2016 είναι η μέρα που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο οριστικά αποφάσισε ότι οι αγροτικές "επιδοτήσεις" της κυβέρνησης Καραμανλή ήταν παράνομες, και καλούμαστε σήμερα να τις επιστρέψουμε. Μισό δισεκατομμύριο ευρώ θα επιστρέψουμε. Τώρα και τελεσίδικα. Πάνω στα μέτρα που μας πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ, θα βάλουμε και άλλο μισό δισεκατομμύριο γιατί μας περισσεύει.

Αν θυμάστε, γιατί πολλοί είτε ξεχνάνε είτε νομίζουν ότι εμείς ξεχνάμε, το 2007, επί πρωθυπουργίας Καραμανλή και υπουργίας Βύρωνα Πολύδωρα (αυτού που φεύγοντας, τη μία μέρα που ήταν Πρόεδρος της Βουλής, διόρισε μόνιμη την κόρη του στο Κοινοβούλιο), κάηκε όλη η Αττική και όλη η Πελοπόννησος. Στάχτη από τον "στρατηγό άνεμο." Πλησίαζαν οι εκλογές οπότε επί υπουργίας Αλογοσκούφη όποιος πέρναγε απ΄έξω και δήλωνε αγρότης έπαιρνε ένα ωραίο τριχίλιαρο ευρώ. Και γιατί όχι; Μήπως του Καραμανλή ή του Αλογοσκούφη ήταν; Αυτοί το δανείζονταν στο όνομά μας, και με τα λεφτά (μας) αγόρασαν τις ψήφους, και πήγαν καμαρωτοί και ωραίοι στην δεύτερη διακυβέρνηση Καραμανλή.

Ο δανεισμός από το εξωτερικό, με χρέωση δική μας ξαναλέω, συνεχίστηκε με αυξημένος ρυθμούς, και στη συνέχεια όταν η κατάσταση έγινε εκρηκτική, λέει η σημερινή παλαιονεοδημοκρατική μυθοπλασία, ο "συνετός" πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προσκάλεσε τον ΓΑΠ για καφέ και του είπε: "έλα να συμφωνήσουμε να σώσουμε τη χώρα." Δηλαδή, σε απλά Ελληνικά, "τώρα που το γλέντησα και το γκρέμισα το μαγαζί, έλα να μου πεις ένα δημόσιο μπράβο, να το πληρώσουν όλοι οι άλλοι παρέα." Στα ραδιόφωνα αυτό λέγεται "ο Καραμανλής κάλεσε τον Παπανδρέου, αλλά ο Παπανδρέου αρνήθηκε την πρόταση του συνετού Καραμανλή."

Υπουργοί του Καραμανλή ο Σαμαράς, ο Παυλόπουλος και ο Καμμένος. Ωραία; Διότι, η Ιστορία είπαμε συνεχίζεται ως φάρσα, και μάλιστα όχι ως ιδιαιτέρως αστεία φάρσα.

Έρχεται ο ΓΑΠ, του παίρνει και ένα εξάμηνο να καταλάβει ότι το "λεφτά υπάρχουν" έστω και σαν παρεξήγηση δεν παίζει, λέει και ο Παπακωνσταντίνου ότι η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία δεν παράγει στατιστική, αλλά μυθολογία, και στο μεταξύ έχει σηκωθεί ήδη το τσουνάμι από την τραπεζική κατάρευση στην Αμερική. Φτηνό χρήμα τέλος. Εδώ λέμε και κάτι ανοησίες και για "μπιστόλια στα τραπέζια" του ΔΝΤ, ενώ η Ευρώπη δεν έχει ούτε θεσμούς, ούτε σχέδιο να αντιμετωπίσει την ορατή χρεοκοπία κράτους-μέλους. Μέσα από μια χαοτική κατάσταση φτάνουμε στο γκρεμό και σταματάμε ένα βήμα πριν, με το πρώτο μνημόνιο.

Αλλά ο υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή, και αρχηγός της αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς έχει βγει στην επανάσταση, παρέα με τον έτερο υπέροχο πολιτικό, Πάνο Καμμένο. Σκίζουν μνημόνια, σκίζουν την Ευρώπη, σκίζουν την Μέρκελ και γενικώς δεν σηκώνουν μύγα στο αντιευρωπαϊκό σπαθί τους. Στο μεταξύ ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει δυσπεψία που κατόρθωσε μόνος του να χάσει την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ στις εσωκομματικές εκλογές του 2007, και παρά το τρελό πουσάρισμα που είχε από MEGA, τον Ψυχάρη και την υπόλοιπη ελίτ (αλήτ) της χώρας. Και εκεί στις Κάνες ο Μπαρόζο κάνει ένα ωραίο ντηλ με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, ο οποίος πρώτα υποστηρίζει το δημοψήφισμα και μετά δεν το υποστηρίζει, το καταδικάζει και από τη στενοχώρια του μπαίνει και στο νοσοκομείο και κρύβεται εκεί γιατί τον πόναγε το στομάχι του. Η Καϊλή γράφει επιστολή στον ΓΑΠ στην οποία δήλωνε ότι δεν μπορεί να τον στηρίξει πλέον διότι είχε κάτι ανησυχίες με το μέλλον της χώρας και από κοντά οι Λοβέρδοι και λοιποί τύποι, που λίγο αργότερα θα εμφανιστούν στο προσκήνιο ως "Ελια", 58, Δημοκρατική Παράταξη, και θα δώσουν διάφορες θεατρικές παραστάσεις.

Άξια και η κ. Καϊλή. Επί αντιπροεδρίας Βενιζέλου, όντας άνεργη, διορίστηκε Πρόεδρος ενός κρατικού Ερευνητικού Ινστιτούτου, έχοντας τόση σχέση με την έρευνα όση έχω εγώ με το πιλοτάρισμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Φαντάζομαι ότι αν έγραφα "ως ανταμοιβή για τις καλές τις υπηρεσίες", θα ήταν και συκοφαντία, αλλά γιατί να το υποθέσω αυτό; Δεν έχει σχέση που διορίστηκε. Ούτε έχει σχέση που διορίστηκε και ο μπαμπάς της μετά Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου σε κρατικό νοσοκομείο.

Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ήρθανε, αλλά δεν κρατιόντουσαν να σώσουν τη χώρα λίγους μήνες αργότερα. Αυτός ο κακός τεχνοκράτης, ο Παπαδήμος, που ήξερε πράγματα, και ανθρώπους στην Ευρώπη και στον κόσμο, είχε υπάρξει και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και δίδασκε τότε στο άσημο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ολοκλήρωνε την διαπραγμάτευση και έφτανε σε συμφωνία. Στη πλατεία που ήταν γεμάτη υπήρχε ένας καλύτερος, ένας μυώδης οικονομολόγος που το μεταρυθμιστικό κέντρο τον έχει καλέσει να μιλήσει και στο TEDxAthens (το θυμάται κανείς;) και διακινούσε μια πρόταση που την έλεγε "A Modest Proposal." Δηλαδή ο άνθρωπος είχε τουλάχιστον χιούμορ. Όποιος καταφέρνει να βάζει τις λέξεις Βαρουφάκης και "Modest" μαζί είναι σίγουρα σπουδαίος comedian.

Σαμαράς και Βενιζέλος, ευχαριστούν τον Παπαδήμο για τις υπηρεσίες του, τον ξαποστέλνουν, και κάνουν εκλογές, δύο φορές. Διότι ο τόπος εκείνη την περίοδο χρειαζόταν αυτό ακριβώς για να πάει καλά η οικονομία: ΔΥΟ εκλογές.

Επιτέλους γίνεται ο Σαμαράς πρωθυπουργός και δικαιώνεται η επιλογή του να κοιτάει το ταβάνι για έντεκα χρόνια περιμένοντας (ο ίδιος το έχει πει δημοσίως αυτο). Ο Βενιζέλος γίνεται αντι-πρωθυπουργός, και ο ακροδεξιός Μπαλτάκος Γενικός Γραμματέας της κυβέρνησης, ο οποίος θα μακροημέρευε αν οι συνομιλητές του στη Χρυσή Αυγή, που έκαναν τα πρωινά λάιφστάιλ εμφανίσεις στα περιοδικά, τα βράδυα μαχαίρωναν μόνο Πακιστανούς, και όχι και έναν Έλληνα.

Στη ωραία χώρα μας οι ίδιοι άνθρωποι που την γκρέμισαν στη χρεοκοπία, οι ίδιοι είχαν γυρίσει για να τα κάνουν όλα "σαξές στόρυ".

Υπήρχε μια δικαιοσύνη και μια γλυκιά ατμόσφαιρα. Ο κ. Παπουτσής είχε αποκατασταθεί στην Διεθνή Τράπεζα. Ο κ. Αντώναρος στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ο κ. Παπαθανασίου, που τα είχε πάει όνειρο στην οικονομία, είχε γίνει Πρόεδρος στα Ελληνικά Πετρέλαια. Εν πάσει περιπτώσει όποιος ήταν πρώην βουλευτής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου γινόταν πρόεδρος σε κάποιο ωραίο κρατικό οργανισμό.

Είχαμε και ευχάριστες στιγμές. Η κ. Παναγιωταρέα (που βρίζει σήμερα την κατάντια μας) ήταν και εκπρόσωπος τάφου, ορισμένη από τον τότε υπουργό πολιτισμού. Ξεχνάω τώρα πολλά, αλλά δεν ήταν και λίγα. Εδώ ολόκληρος καθηγητής Βενιζέλος είχε ξεχάσει ένα στικάκι με όλα τα φορολογικά στοιχεία της Λίστας Λαγκάρντ στο συρτάρι του. Πιθανώς ήταν πλακωμένα κάτω από τα σχέδια άμυνας της χώρας, αντίγραφο των οποίων είχε πάρει εν είδει σουβενίρ από το Πεντάγωνο, όταν ήταν εκεί υπουργός Άμυνας. Δεν τα λέω εγώ αυτά. Ο κ. Βενιζέλος τα είχε πει στη Βουλή, στην περίφημη συνεδρίαση, τότε που βγήκαν όλοι λάδι με τη λίστα Λαγκάρντ, και έφταιγε μόνο ο Παπακωνσταντίνου.

Θυμάμαι την καλοκαιρινή μέρα που σηκώθηκε ο Σαμαράς και έκλεισε την ΕΡΤ, γιατί όπως είχαν πει, δεν τον υμνούσε όπως έπρεπε. Το έκανε με τον ίδιο τρόπο που κλείνουμε το φως στο σπίτι μας πριν κοιμηθούμε. Φεύγει ο Κουβέλης από την κυβέρνηση και ο Βενιζέλος που τον έχει αδειάσει σε δημόσια θέα, αναφωνεί "και σιγά το πρόβλημα". Η αξιολόγηση κολάει, και δεν είναι κακή ιδέα, διότι αυτό είναι το σχέδιο του Σαμαρά. Σταμάτημα των μεταρρυθμίσεων (μην απλωθώ και άλλο τώρα για το "τι μεταρρύθμιση έγινε" vs. "τι φόρος έπεσε"). Να φύγει η Τρόικα. Να προκηρύξει εκλογές πολλούς μήνες πριν την εκλογή Προέδρου. Να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν τον σταματούσε τίποτα. Να τα σπάσει όλα. Να τελειώσει η "αριστερή" παρένθεση, και να επιστρέψει πάλι ο Σαμαράς δαφνοστεφανωμένος, να μας ξανασώσει. (Με πιο ωραία λόγια υπάρχουν γραμμένα όλα, ένα google μακριά από εδώ).

Πάμε για επίλογο και συμπεράσματα:

- Ο Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία του ήταν μια τραγωδία στη χώρα. Ο Σημίτης, με όλο τον εσμό της διαφθοράς τριγύρω του, είχε βάλει τρεις στρατηγικούς στόχους και τους πέτυχε: Ελλάδα στο Ευρώ, Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση δηλαδή οριστική λύση στο πρόβλημα της ύπαρξής της από την Τουρική απειλή, και Ολυμπιακοί Αγώνες, δηλαδή υποδομές στην Αθήνα που την πήγαν από το 1970 στο 2020. Αυτό λέγεται "legacy". O Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην Ευρώπη. Ο Κωνσταντίνος Σημίτης έβαλε τη χώρα στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης και στην ουσία και την Κύπρο. Σήμερα τριγύρω στη περιοχή μας γίνεται πόλεμος και χάος. Αυτή είναι η "big picture". (...)

Ο Καραμανλής, υπουργοί του οποίου ήσαν οι Παυλόπουλος, Σαμαράς, και Καμμένος (ξανα-επαναλαμβάνω-πάλι) φαλήρισαν την χώρα.

- Η διακυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ήταν ακροδεξιά, θρησκόληπτη και χυδαία. Κάποιοι λένε "μα βγαίναμε από το Μνημόνιο". Θυμίζω ότι η επείγουσα ανακοίνωση πως φεύγει το ΔΝΤ από τον Σαμαρά και οι κινήσεις που έκανε μετά τις Ευρωεκλογές υπονόμευσαν το εγχείρημα. Όποιος δεν το θυμάται ας το πει, και θα αναζητήσω το σχετικό άρθρο του Hugo Dixon. Λένε κάποιοι: "μα έφταιγε ο ΣΥΡΙΖΑ". Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κυβερνούσε. Κυβερνούσε ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο. Ας ολοκλήρωναν την αξιολόγηση παίρνοντας το πολιτικό κόστος. Αυτό λέγεται "υπηρετώ την πατρίδα." Αυτό που έκαναν λεγόταν "υπηρετώ την πάρτη μου". Και στο τέλος ούτε καν την πάρτη τους δεν υπηρέτησαν.

- Σε μια υγιή κοινωνία, όταν μια κυβέρνηση ακολουθεί μια χυδαία πολιτική πρέπει να αντικαθίσταται από τους πολίτες. Αλλοιώς καθίσταται επικίνδυνη. Το πίστευα στα τέλη του 2014, και θεωρώ δικαιολογημένη την τοποθέτησή μου.

- Είχα την ελπίδα ότι ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, χωρίς βάρη από την διαπλοκή, και διαισθανόμενος την ιστορική του ευθύνη θα μετασχημάτιζε την λαϊκιστική προεκλογική του ρητορική, θα πρόκρινε την ευρωπαϊκή καταγωγή του ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕ εσωτερικού του Κύρκου και θα επέλεγε Το Ποτάμι στο οποίο συνυπήρχαν ανήσυχα δυνάμεις από την Κεντροαριστερά και την Δεξιά. Δεν συνέβη αυτό. Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε τον υπουργό τού Καραμανλή, ακροδεξιό αντιευρωπαϊστή Καμμένο, και έκανε τον πρύτανη των διορισμών με τα δανεικά λεφτά που χρεοκόπησαν την χώρα (επαναλαμβάνω για να μην ξεχνιόμαστε) κ. Προκόπη Παυλόπουλο, Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Έκανε τον μπλόγκερ οικονομολόγο, τον παγκοσμίως ανύπαρκτο ακαδημαϊκά, Γιάννη Βαρουφάκη, Υπουργό Οικονομικών, και την Ζωή Κωνσταντοπούλου Πρόεδρο της Βουλής.

Τις συνέπειες των επιλογών του τις είδαμε: ολοκληρωτική οπισθοχώρηση της οικονομίας, capital controls, και τρίτο χειρότερο μνημόνιο, ενώ παραλίγο να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση (όχι απλώς το ευρώ). Παρεπιπτόντως, αυτό ήταν το μισό-σχέδιο Σαμαρά. Καταστροφή της χώρας και επιστροφή Σαμαρά. Ε, το δεύτερο δεν έπιασε. Tough luck ...

Έχω κάτι αγαπημένους φίλους και κάτι όχι τόσο αγαπημένους εχθρούς, "χούλιγκανς" της πολιτικής, που με το ζόρι φοράνε μια προβιά "μεταρρυθμιστή" αλλά από κάτω δεν κρύβεται η φανέλα με τον πυρσό της ΝΔ-Καραμανλή, που κουνάνε το χέρι σε μένα και κάτι σαν και εμένα, και λένε μονότονα: "εσείς μας φτάσατε εδώ".

Όχι μάγκες μου. ΕΣΕΙΣ μας φτάσατε. ΕΣΕΙΣ. 
Με τον Καραμανλή σας, που φαλήρισε τη χώρα, με την αντιευρωπαϊκή υστερία του Σαμαρά που έφτιαξε τον Καμμένο, με τον Βενιζέλο που ο μόνος του καημός ήταν να ανατρέψει τον ΓΑΠ για να γίνει με τη σειρά του πρωθυπουργός, με τα πρόσωπα που διέλυσαν τη χώρα το 2004-2009 να ξανακυβερνάνε πάλι για το "σαξές στόρυ", με τα παλιά τους χούγια ξανά ίδια το 2012. Για να φτάσουμε τώρα στον Καμμένο, στο Βαρουφάκη, στη Ζωή, στον Κατρούγκαλο, στην κυρία Βαλαβάνη και στη μαμά της που είχε την ακατανόητη έμπνευση να πάρει τα λεφτά της δύο μέρες πριν τα capital controls, ενώ τώρα μαθαίνουμε το αυτονόητο: ότι κάποιος κόσμος ήξερε ότι έρχονταν τα capital controls. ("Ηello" κύριε εισαγγελέα!)

Finale ηρωικό και πένθιμο:

Σε αυτή την ιστορία της κρίσης το πολιτικό σύστημα είναι κυρίως γεμάτο με θύτες και όχι με θύματα και σωτήρες. Επειδή αυτοί είμαστε, και δεν μπορούμε ούτε να σβήσουμε το παρελθόν, ούτε να αλλάξουμε τους πάντες σε ένα μήνα, θα έπρεπε να είχαμε κάνει ένα "Truth and Reconciliation Commission" όπως αυτό που έγινε στην Νότιο Αφρική όταν έπεσε το Απαρχάιντ. Όπου να βγουν όλοι όσοι δεν έχουν καραμπινάτες προσωπικές ποινικές ευθύνες για μίζες, και να πουν ένα "συγγνώμη" σε εμάς τους πολίτες, σκύβοντας ταπεινά το κεφάλι.

Οι παλιοί πολιτικοί που ήσαν πρωταγωνιστές της καταστροφής να φύγουν ήσυχα-ήσυχα, ακροπατόντας που δεν τους βρήκε κανένα μεγάλο κακό, και οι καινούργιοι πολιτικοί, να υποσχεθούν πως θα αλλάξουν νοοτροπία. Και εμείς επίσης να αλλάξουμε νοοτροπία μαζί τους.

Όσο η λογική στη πολιτική είναι χουλιγκάνικη, είτε από αφέλεια, είτε από συμφέρον, η οικονομική κρίση θα βαθαίνει. Να σταματήσει επιτέλους αυτή η τρέλα. Ο πρώτος κανόνας για να βγεις από ένα λάκο είναι να πάψεις να σκάβεις. Και εμείς, ΕΜΕΙΣ, όχι οι Γερμανοί, όχι οι Αμερικάνοι, όχι οι Φιλανδοί, ΕΜΕΙΣ συνεχίζουμε να σκάβουμε μόνοι το λάκο μας.

Θα πληρώσουμε το τρίτο μνημόνιο και θα αφήσουμε και πουρμπουάρ μισό δισεκατομμύριο εις μνήμη Κώστα Καραμανλή, αλλά επιτέλους τέλος. Κάπου να βάλουμε ένα τέλος και να κάνουμε μια σοβαρή προσπάθεια να συνεννοηθούμε για το πως θα δημιουργήσουμε δουλειές, πώς θα φέρουμε ξένες επενδύσεις, πως θα έχουμε ένα αποτελεσματικό δικαστικό σύστημα, ένα δίκαιο φορολογικό, μια υγεία για όλους αλλά χωρίς "πάρτυ" μίζας για λίγους. Και πώς θα έχουμε μια σοβαρή παιδεία που να βγάζει Πολίτες που να μπορούν να σκέφτονται και να αποφασίζουν για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους ελεύθεροι, έξω από κομματικά μαντριά και από τηλεοπτικούς τσαρλατάνους.

πηγή : klik.gr

Τα πράγματα έχουν τη δική τους ζωή, φτάνει μόνο 

να ξυπνήσεις την ψυχή τους

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είναι ο πιο αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος του λογοτεχνικού είδους του μαγικού ρεαλισμού, το οποίο σημάδεψε την έκρηξη της λογοτεχνικής άνθισης στη Λατινική Αμερική τις δεκαετίας του 1960 και του 1970. Ας θυμηθούμε ένα απόσπασμα από το σπουδαίο του μυθιστόρημα "100 χρόνια μοναξιά", με αφορμή την επέτειο της γέννησής του στις 6 Μαρτίου του 1927. 

"Ο άνθρωπος μια μέρα των ημερών, πρέπει να μάθει να χτίζει όνειρα, εκεί που οι ελπίδες τελειώνουν.

Τα πράγματα έχουν τη δική τους ζωή, φτάνει μόνο να ξυπνήσεις την ψυχή τους.

Αισθάνθηκε ξεχασμένος, όχι με την επανορθώσιμη λησμονιά της καρδιάς, αλλά με την σκληρή και αμετάκλητη λησμονιά του θανάτου.

Είχε πάει στον άλλο κόσμο, αλλά γύρισε γιατί δεν άντεξε την μοναξιά.

Έφτασε να υποκρίνεται με τόση αληθοφάνεια, ώστε κατέληξε να παρηγορείται με τα ίδια της τα ψέματα.

Στην πραγματικότητα δεν τον ενδιέφερε ο θάνατος, μόνο η ζωή, και γι’ αυτό το συναίσθημα που αισθάνθηκε, όταν απήγγειλαν την καταδίκη (σε θάνατο), δεν ήταν φόβος αλλά νοσταλγία.

Το μυστικό για τα καλά γηρατειά δεν ήταν τίποτε άλλο από μια τίμια συμφωνία με τη μοναξιά.

Δεν πεθαίνει κανείς όταν πρέπει, αλλά όταν μπορεί.

Ο άλλος πόλεμος, ο αιματοκυλισμένος είκοσι χρόνια, δεν τους είχε στοιχίσει τόσο όσο ο διαβρωτικός πόλεμος των αιώνιων αναβολών.

Ο κόσμος θα’ χει χαθεί πέρα για πέρα τη μέρα που οι άνθρωποι θα ταξιδεύουν στην πρώτη θέση και η λογοτεχνία στο βαγόνι με τα εμπορεύματα.

Είχε φύγει μακριά της, προσπαθώντας να τη βγάλει από το μυαλό του, όχι μόνο με την απόσταση, αλλά και με μια απερίσκεπτη ορμή, που οι σύντροφοι του έπαιρναν για τόλμη.

Αλλά όσο περισσότερο βούταγε την εικόνα της στη λάσπη του πολέμου τόσο περισσότερο ο πόλεμος έμοιαζε με την Αμαράντα. Έτσι, είχε βασανιστεί στην εξορία, ψάχνοντας να βρεί τρόπο να τη σκοτώσει με τον ίδιο το θάνατο του.

Έσκαψε τόσο βαθιά στα αισθήματα του και αναζητώντας το συμφέρον, συνάντησε τον έρωτα, γιατί προσπαθώντας να την κάνει να τον αγαπήσει, κατέληξε να την αγαπήσει αυτός.

Τη συνάντησε στην εικόνα που πλημμύριζε την ίδια την τρομερή του μοναξιά.

Μετά από τόσα χρόνια θάνατο, ήταν τόση η λαχτάρα για τους ζωντανούς, τόσο πιεστική η ανάγκη για συντροφιά, τόσο τρομακτική η προσέγγιση σ’ εκείνον τον άλλο θάνατο που υπάρχει μέσα στο θάνατο, που ο Προυδένσιο Αγκιλάρ είχε φτάσει ν’ αγαπήσει το χειρότερο εχθρό του".

πηγή : koutipandoras.gr

Μια νήσος Έλις στην Ελλάδα για την Ευρώπη

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η αυριανή Σύνοδος Κορυφής θα κρίνει πολλά. Κυρίως θα κρίνει αν η Ευρώπη μπορεί να αντέξει  και να επιβεβαιώσει στην πράξη το αξιακό της credo ή έχει εισέλθει σε ένα σπιράλ παρακμής και υποκρισίας που οδηγεί στη φασιστοποίηση των ούτως ή άλλως υποκριτικών και αναποτελεσματικών θεσμών της. Αυτά στο επίπεδο της διοίκησης, γιατί η ευρωπαϊκή ιδέα παραμένει ζωντανή και ισχυρή. Η «ευρωπαϊκή άνοιξη» θα έρθει. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι αν θα έρθει γλυκά και ομαλά ή θα έρθει ως αποτέλεσμα της βίας των πανικοβλημένων ελίτ. Εδώ δύο κομμάτια που δημοσιεύθηκαν τον Φεβρουάριο… αλλά παραμένουν  hot.

Φεβρουάριος β' 2016: Τώρα που το ΝΑΤΟ ανέλαβε υπό γερμανική διοίκηση την καταδίωξη των Τούρκων διακινητών μεταναστών και προσφύγων και μπορούμε να είμαστε κάπως ήσυχοι από την γκρίνια των τρελαμένων Ευρωπαίων εταίρων μας, μπορούμε να είμαστε πιο εποικοδομητικοί. Την ιδέα του ΝΑΤΟ την είχαμε προτείνει από καιρό από αυτή τη στήλη και τώρα μας ήρθε κουτί. Διότι, άσχετα εάν πρόκειται για το ΝΑΤΟ, είναι μια επιχείρηση ευρωπαϊκή προφύλαξης των ευρωπαϊκών συνόρων που είναι τα δικά μας. Αυτό δεν θέλαμε πάντοτε; Γι΄ αυτό δεν μπήκαμε στην ΕΟΚ; Για να διασφαλίσουμε τα σύνορά μας έναντι των Τούρκων!... κι έρχεται τώρα και το κάνει το ΝΑΤΟ.

Αφού λοιπόν πετύχαμε αυτό τον στρατηγικό στόχο που μεταφέρει την ευθύνη του ελέγχου της ροής των μεταναστών στο Αιγαίο στο ΝΑΤΟ και στην FRONTEX, μπορούμε να ανασάνουμε κάπως για το τουριστικό ρεύμα του 2016, καθώς οι Γερμανοί και οι Ρώσοι δεν πρόκειται να πατήσουν φέτος στην Τουρκία και θα έρθουν σε μας. Όμως, επειδή δεν μπορεί στην Κω να υπάρχει hot spot παρά μόνο εκτάκτως για να πληρωθεί το γράμμα της συμφωνίας με τους εταίρους, αλλά και επειδή η σπέκουλα των Γερμανών ιδιοκτητών των ξενοδοχείων της τουρκικής ακτής δεν θα τελειώσει, πρέπει να βρούμε μια μόνιμη ευρωπαϊκή λύση. Οι αξιωματούχοι των Βρυξελών είναι για τα μπάζα, μην περιμένουμε από αυτούς.

Αν σκεφτούμε επί της ουσίας, δηλαδή, την διαχείριση των ροών μεταναστών και των προσφύγων και με βάση την διεθνή εμπειρία, οι ροές κατευθύνονται εκεί που μπορούν να αποκτήσουν ένα status. Έχουμε λοιπόν το αμερικανικό παράδειγμα της νήσου Έλις (Ellis Island), στ' ανοιχτά του Μανχάταν, που υπήρξε ο κύριος σταθμός υποδοχής των μεταναστών που έφταναν στην Αμερική, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, από τα τέλη του 19ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ου. Ο σταθμός υποδοχής εγκαινιάστηκε την 1η Ιανουαρίου του 1892 και λειτούργησε μέχρι τις 12 Νοεμβρίου του 1954. Υποδέχθηκε πάνω από 20 εκατομμύρια μετανάστες απ' όλο τον κόσμο. «Εκεί, όπως λέει η Wikipedia, υποβάλλονταν σε ιατρικές εξετάσεις, προκειμένου να εγκριθεί η είσοδός τους στις ΗΠΑ. 

Οι περισσότεροι απ' αυτούς που έπαιρναν την πολυπόθητη άδεια. Κατά κάποιο τρόπο, το Έλις Άιλαντ λειτούργησε και ως μία κολυμπήθρα, καθώς πολλοί άνθρωποι απέκτησαν εκεί ένα νέο όνομα. Λέγεται πως αν κάποιος από τους υπαλλήλους δεν μπορούσε να εκφέρει το όνομα ενός μετανάστη, το άλλαζε κατά προσέγγιση σε κάτι πιο σύντομο και απλό. Ιδιαίτερα, αν ο νεοφερμένος δεν ήξερε να γράφει και να διαβάζει Αγγλικά. Σήμερα, λειτουργεί ως Μουσείο Μετανάστευσης και αρχείο».

Πού μπορούμε να κάνουμε λοιπόν την ευρωπαϊκή εκδοχή της νήσου Έλις; Επεκτείνω την ιδέα κάποιου πολιτικού προσώπου άκουσα στο ραδιόφωνο, αλλά μου διέφυγε το όνομά του. Πρότεινε το hot spot αντί να γίνει στην Κω, να γίνει στην γειτονική Ψέριμο. Εξαιρετική ιδέα, λοιπόν, αφού λοιπόν βγει η σεζόν, ας μεταφερθούν τον Οκτώβριο όλα τα hotspot εκεί. Η Ψέριμος με 80 κατοίκους έχει επιφάνεια 14,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μοιάζει ιδανική, καθώς είναι κοντά στα τουρκικά παράλια….

ΥΓ: Διοικητικά η νήσος Ψέριμος ανήκει στον δήμο Καλυμνίων. Η κύρια ασχολία των κατοίκων της Ψερίμου είναι η κτηνοτροφία. Ακτοπλοϊκή σύνδεση υπάρχει τόσο με το νησί της Καλύμνου όσο και με την Κω, η απόσταση από τον λιμένα της οποίας είναι 7,3 ναυτικά μίλια. Στην Ψέριμο υπάρχει δημοτική κατασκήνωση 5 στρεμμάτων, που φιλοξενεί εκεί ομάδες Προσκόπων από όλη την Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ λειτουργεί και δημοτικό σχολείο.

α΄Φεβρουάριος 2016: Τις πρώτες μέρες του περασμένου Δεκεμβρίου ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς με μια συνέντευξη εξέφρασε την αγωνία του για τα τεκταινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τονίζοντας ότι κινδυνεύει να διαλυθεί και αυτοί που την υποστηρίζουν θα πρέπει να παλέψουν για τη διατήρησή της. Δεν ξέρω τι ακριβώς κατάλαβαν οι οπαδοί του «Ναι» από αυτό, αλλά τα κοινωνικά δίκτυα έχουν γεμίσει από σχόλια μορφωμένων, αλλά ίσως όχι καλλιεργημένων, ανθρώπων που δικαιολογούν τους Δανούς, των οποίων η Βουλή ψήφισε την κατάσχεση των τιμαλφών από τους μετανάστες…

Προσωπικά δεν πρόκειται να παλέψω για την διατήρηση  ενός Βασιλείου στο οποίο υπάρχει κάτι σάπιο, έστω κι αν εκεί βασιλεύει ένας Χριστιανός, αλλά δεν σκοπεύω και να παραδώσω την Ευρώπη μου στο μοτοσικλετιστή του Χίτλερ, όπως έκαναν οι Δανοί. Ούτε πάλι προσδοκώ σε μια βελούδινη υποταγή στο άρμα των συμφερόντων και των ιδεοληψιών του σημερινού φύρερ, όπως έκανε η Αυστρία με την Άνσλους (Anschluss - προσάρτηση) στο Γ’ Ράιχ.

Βεβαίως και η ΕΕ βρίσκεται σε κίνδυνο, καθώς υπάρχουν δυνάμεις που προσπαθούν να τη διαλύσουν και  να μας απομακρύνουν τους μεν από τους δε. Γι΄ αυτό και δεν δικαιολογώ αντιδράσεις τύπου Αυστρίας, Δανίας, Ουγγαρίας, Σλοβενίας ή του πανικόβλητου Βελγίου, ο υπουργός του οποίου ζήτησε στρατόπεδο 300-400.000 μεταναστών στην Αθήνα και είπε σε Συμβούλιο Υπουργών της ΕΕ να γυρίσουμε πίσω τους πρόσφυγες στην θάλασσα ουρλιάζοντας «Παρανομείστε! Φοβάμαι! Δεν με νοιάζει αν θα τους πνίξετε! Θέλω να τους διώξετε!».

 Όπως λέει ο Σουλτς, καμία χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της την πρόκληση του προσφυγικού και πρόσθεσε ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο από κοινού ως Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όπως εκπρόσωπος της FRONTEX δήλωσε, είναι πραγματικά αδύνατον να ελέγξεις τα θαλάσσια σύνορα αποτελεσματικά ή να τα «περιφράξεις», τηρώντας παράλληλα τις επιταγές του διεθνούς δικαίου περί μη επαναπροώθησης όσων ενδεχομένως χρήζουν διεθνούς προστασίας.

Ας μείνουμε σε αυτές τις αλήθειες και ας δούμε και μία άλλη ακόμη, εκείνη της ευρωβουλευτού Ελίζας Βόζενμπεργκ, για να κλείσουμε την ευρωσχιζοφρένεια στο κλουβί με τις τρελές. «Η Ένωση δια στόματος του αρμόδιου Επιτρόπου ξεκαθάρισε ότι ουδεμία νομική διαδικασία προβλέπεται στη συνθήκη Σένγκεν για την αποβολή κράτους μέλους, που παρουσιάζει αδυναμίες στον έλεγχο των εξωτερικών ευρωπαϊκών συνόρων. Αντ' αυτού ορίζεται στο άρθρο 26 της συνθήκης, σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπου η συνολική λειτουργία του χώρου χωρίς ελέγχους τίθεται σε κίνδυνο, ως έσχατη λύση, η δυνατότητα διατύπωσης συστάσεων του Συμβουλίου προς ένα κράτος μέλος, για να επαναφέρει προσωρινά συνοριακούς ελέγχους στο σύνολο ή σε τμήματα των εσωτερικών συνόρων του». Από εκεί και πέρα, τα λάθη και οι παραλήψεις της ελληνικής πλευράς για το όλο ζήτημα, δεν αντισταθμίζουν την παταγώδη αποτυχία της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, ούτε τους βλακώδεις σχεδιασμούς για απομόνωση της Ελλάδας και για τοποθέτηση της FRONTEX στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, η οποία έκλεισε τα σύνορά της παρακινούμενη από τους γνωστούς χριστιανικούς κύκλους του φασιστικού ευρωπαϊσμού.

Και για να τελειώνουμε. Ποιοι είναι Ευρώπη; Αυτοί που παραδόθηκαν χωρίς μια τουφεκιά στον Χίτλερ; Αυτοί θα υπαγορεύσουν τον ευρωπαϊσμό; …ή οι αφανείς ήρωες των νησιών μας, που δίνουν μαθήματα ανθρωπιάς και ευρωπαϊκών αξιών και σίγουρα τους αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης.

Μια άθλια παράσταση στο Προεδρικό Μέγαρο

Εσείς, καταλάβατε γιατί έγινε και ποιο ουσιαστικό, χρήσιμο αποτέλεσμα προέκυψε στο περιβόητο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών;

Για να... επιβεβαιωθεί το αυτονόητο και αυταπόδεικτο ότι η Ευρώπη πρέπει ν' αναλάβει κι' αυτή τις ευθύνες της και ότι όλες οι χώρες μέλη πρέπει να τηρούν τις κοινές αποφάσεις; Ότι η Τουρκία θα πρέπει να τηρήσει τα όσα έχει συμφωνήσει; Ότι το προσφυγικό είναι ένα ανθρωπιστικό πρόβλημα και ως τέτοιο πρέπει ν' αντιμετωπισθεί;

Το γεγονός και μόνο ότι το συμβούλιο κράτησε 8 ώρες, μιλάει από μόνο του. Αν υπήρχε και στο ελάχιστο δυνατόν -αλλά επί της ουσίας, ότι... επί του θεωρητικού- συμφωνία των πολιτικών αρχηγών για το πως η Ελλάδα πρέπει να οργανωθεί και να δράσει, η σύσκεψη θα διαρκούσε το πολύ μια ώρα. Το επίσημο ανακοινωθέν της Προεδρίας θα υπογραφόταν από όλους του αρχηγούς (έστω, με εξαίρεση τον Γραμματέα του ΚΚΕ, που λύση-πανάκεια για όλα τα προβλήματα θεωρεί την έξοδο από την Ευρώπη και την εξαέρωση του αστικού κράτους...), δεν θα γίνονταν δηλώσεις έξω από Προεδρικό από τους αρχηγούς για να... αδειάσει ο ένας τον άλλον!

Οκτώ ώρες! Από τις οποίες οι... τέσσερις καταναλώθηκαν στις εμμονές του Λεβέντη για οικουμενική κυβέρνηση, στον καυγά Γεννηματά- Τσίπρα για το αν πρέπει η δεν πρέπει να καταγραφεί στα πρακτικά και να περιληφθεί στην κοινή ανακοίνωση η... ανικανότητα της κυβέρνησης ν' αντιμετωπίσει το προσφυγικό (!), τις... κοντρίτσες Γεννηματά- Μητσοτάκη! Και οι υπόλοιπες τέσσερις, για το τι θα περιλαμβάνει και πώς πρέπει να συνταχθεί η... “κοινή” ανακοίνωση” που συντάχθηκε απόντος του Κουτσούμπα, δεν υπογράφηκε από τον Λεβέντη, και στην προτελευταία της παράγραφο... ομολογείται ότι “ η ανακοίνωση, εκφράζει τον ελάχιστο κοινό τόπο συμφωνία των αρχηγών κομμάτων που την απεδέχθησαν...”!

Το θέατρο του παραλόγου, η αποθέωση του μπάχαλου που επικρατεί στην πολιτική μας σκηνή, ολοκληρώθηκαν από το γεγονός ότι μόλις τέλειωσε το πανηγύρι ο πρωθυπουργός εξερχόμενος δήλωσε χαμογελώντας “σκεφθείτε τι θα γινόταν αν είχαμε οικουμενική!”, το Μέγαρο Μαξίμου έσπευσε με επίσημες “διαρροές” να μιλήσει για επιβεβαίωση ύπαρξης “τρόικας εσωτερικού”, και η Γεννηματά έξαλλη να ζητάει ανάκληση των προσβλητικών αυτών διαρροών! Όταν, υποτίθεται, αυτή η σύναξη έγινε να να σμιλευτεί μια κοινή εθνική στάση, να υιοθετηθεί μια ουσιαστική ενιαία εθνική πολιτική, σ' ένα τεράστιο πρόβλημα που υπερβαίνει κομματικές σκοπιμότητες και νιτερέσα. Μην μου πείτε ότι δεν είμαστε... “μια ωραία εθνική ατμόσφαιρα”, ε;

Κατά τα... άλλα, τα κόμματα για το θεαθήναι ( εν όψει της Διάσκεψης Κορυφής της ΕΕ την Δευτέρα στις Βρυξέλλες) και για να μην θεωρηθεί ότι δεν εκτιμούν την κρισιμότητα της καταστάσεως, εξέφρασαν επισήμως την ικανοποίησή τους για το μίνιμουμ της “συναίνεσης” που επιτεύχθηκε στα απολύτως αυτονόητα, και... ανεπισήμως τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους για την καταγραφείσα παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης που έχουν για την απομονωμένη κυβέρνηση! Με το σκεπτικό ότι δεν αποκλείεται να ξανά 'χουμε πρόωρες εκλογές, ας ετοιμαζόμαστε...

Αμφιβάλλω για το εάν και κατά πόσο μετά 8ωρο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών (και ο τίτλος μόνο, προϊδεάζει για κάτι πολύ σημαντικό, υπεύθυνο,βαρύ, αποφασιστικό...) η Ελλάδα θα προσέλθει ενισχυμένη, με αυξημένο κύρος και διαπραγματευτική δύναμη στην Σύνοδο Κορυφής της Δευτέρας. Εντάξει, “κουτόφραγκοι” οι εταίροι μας, αλλά δεν μπορεί παρά να καταλαβαίνουν πότε έχουν να διαπραγματευθούν (και να του ασκήσουν πιέσεις...) με ένα εθνικά αδύναμο εταίρο, ιδίως όταν πρωταρχική έγνοια τους είναι να προασπίσουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, κατά παρέκκλιση των κοινοτικών τους υποχρεώσεων. Ακόμη κι' όταν στο βάθος δεν μπορεί παρά να νοιώθουν ότι αυτή τους η στάση είναι κοντόφθαλμη και με πολύ επικίνδυνες προοπτικές.

Αλλά, βεβαίως, το θέμα δεν είναι τι κάνουν αυτοί, αλλά πόσο άστοχα, ασχεδίαστα, μικροπολιτικά και με το νου εστιασμένο στα εσωτερικά “δικά μας” ενεργούμε εμείς...

Πηγή: iefimerida.gr

H δικαίωση των χουλιγκάνων

Όσοι ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν εκπλήσσονται ούτε από τα επεισόδια στην Τούμπα, ούτε από  τις δηλώσεις πριν και μετά, ούτε και από την αντίδραση της Ελληνικής Πολιτείας, με τη ματαίωση του Κυπέλλου Ελλάδος.

Τα έχουμε ξαναζήσει, τα έχουμε ξαναδεί, τα έχουμε ξανασυζητήσει.

Όποιος έχει πάει στο γήπεδο και όποιος ασχολείται με το ελληνικό ποδόσφαιρο, γνωρίζει ότι υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις στη συμπεριφορά των οπαδών. Από αυτόν που πάει να απολαύσει το θέαμα, μέχρι τον οπαδό, που θα φωνάζει 90 λεπτά και από εκεί στο άλλο άκρο σε αυτόν, που θα βιαιοπραγήσει ή ακόμα χειρότερα, που θα βιαιοπραγήσει κατ' εντολή και με κάποιο χαρτζιλίκι.

Γνωστά είναι αυτά. Έχουμε δει πολλές φορές στα γήπεδα, η συντριπτική πλειοψηφία να αποδοκιμάζει τους 50-100, που έχουν συγκεκριμένο σκοπό και που δεν έχουν απλώς τρελαθεί με την ήττα ή κάποιο σφύριγμα.

Η Πολιτεία γνωρίζει ότι υπάρχουν ομάδες οπαδών, που φέρονται σαν στρατοί. Γνωρίζει τους αρχιστράτηγους, γνωρίζει και τους προστάτες.

Εφόσον η διάλυση των στρατών, συνεπάγεται μετωπική σύγκρουση με αυτούς που τους προσατεύουν, τι κάνουμε;

Διαλέγουμε την εύκολη λύση. Διακόπτουμε σήμερα το κύπελλο, αύριο το πρωτάθλημα και μεθαύριο κάθε αθλητική δραστηριότητα.

Χορεύουμε δηλαδή στο ρυθμό των 100-200 χουλιγκάνων ή πληρωμένων χουλιγκάνων και στερούμε το προϊόν από χιλιάδες.

Αν αυτό δεν είναι δικαίωση όσων, η Πολιτεία υποστηρίζει ότι πολεμά και δεν ανέχεται, τότε τι είναι;

Αν οι λίγοι αυτοί μπαίνουν ακόμα στα γήπεδα ή αφού τα σπάσουν την επόμενη μέρα είναι έξω, τότε για ποια βούληση για καταπολέμηση της βίας μιλάμε;

Και επιτέλους, αν δεν τεθούν κανόνες στην αρχή της σεζόν και όχι μετά από κάποια έμπνευση του υπουργού, λόγω των επεισοδίων της προηγούμενης βραδιάς, γιατί να ελπίζουμε ότι οι κανόνες αυτοί θα γίνουν σεβαστοί;

Ας τεθούν οι κανόνες και ανεξαρτήτως του τι έχει γίνει στο παρελθόν, ας εφαρμοστούν. Και ο πρώτος που θα τους παραβιάσει, είτε λέγεται Ολυμπιακός, είτε Παναθηναϊκός, είτε Άνω Ραχούλα, να αντιμετωπίσει τις συνέπειες, που θα είναι γνωστές από την αρχή.

Κάθε άλλο αποσπασματικό μέτρο, είναι για τα μάτια του κόσμου και το μόνο που δείχνει είναι αδυναμία απέναντι στην αλητεία.

 πηγή : news247

Η ευεργετική επίδραση της λογοτεχνίας στη ζωή 

των ανθρώπων

Η ευεργετική επίδραση της λογοτεχνίας στη ζωή των ανθρώπων μνημονεύεται, συχνά, με έναν τρόπο αόριστο. Η ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων, στην αντίληψη πολλών ανθρώπων, έχει τη σημασία μιας παιδευτικής και συνάμα ιαματικής διαδικασίας που συμβάλει στην πνευματική μας υγεία και ανάπτυξη. Υπάρχει, όμως, κάποιος που μπορεί να αποδείξει τις ευεργετικές ιδιότητες της λογοτεχνίας; «Ναι, υπάρχει», απαντούν καταφατικά ο καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο York του Καναδά Raymond Mar και ο καθηγητής γνωστικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο Keith Oatley.

Στις έρευνες που ολοκλήρωσαν με τη συμμετοχή αρκετών αναγνωστών, διαπιστώνουν ότι τα άτομα που διαβάζουν τακτικά και με προσοχή λογοτεχνικά βιβλία είναι σε θέση να κατανοούν καλύτερα τους άλλους, να συμπάσχουν μαζί τους και να βλέπουν τον κόσμο από την σκοπιά τους. Αναφέρονται στην προσεκτική και μάλλον αργή ανάγνωση βιβλίων, και όχι στην επιφανειακή και μηχανική κατανάλωση κειμένων στο διαδίκτυο. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η προσεκτική ανάγνωση συμβάλλει σημαντικά και στην ενδυνάμωση της κριτικής σκέψης. Τονίζουν, μάλιστα, ότι η εξαφάνισή της θα έθετε σε κίνδυνο την πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη των νεώτερων γενεών που μεγαλώνουν μαθαίνοντας να διαβάζουν κείμενα μόνο στο διαδίκτυο.

Αρκετές έρευνες από τα πεδία της γνωσιακής επιστήμης, της ψυχολογίας και της νευροεπιστήμης καταλήγουν σε ανάλογα συμπεράσματα. Επιβεβαιώνουν ότι η αργή ανάγνωση, πλούσια σε λεπτομέρειες που ενεργοποιούν τις αισθήσεις, τα συναισθήματα και το μυαλό, συγκροτεί μια ξεχωριστή εμπειρία, τελείως διαφορετική από την απλή αποκωδικοποίηση λέξεων ή τη βουλιμική ανάγνωση κειμένων. Για να συμβεί όμως αυτό, απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις συνδεδεμένες με τα συμβατικά βιβλία και τους περιορισμούς τους. Ένα συμβατικό βιβλίο απελευθερώνει, για παράδειγμα, τον αναγνώστη από την διάσπαση που προκαλεί η ύπαρξη υπερκειμενικών πληροφοριών (Hyperlinks) και τον βοηθά να παραμένει προσηλωμένος στην αφήγηση.

Αυτή η προσήλωση, σύμφωνα με τους ερευνητές, υποστηρίζεται από τον τρόπο που ο εγκέφαλος χειρίζεται μια γλώσσα πλούσια σε λεπτομέρειες, συνειρμούς και μεταφορές: αυτά τα στοιχεία ευνοούν τις νοητικές αναπαραστάσεις που αναπτύσσονται στις ίδιες περιοχές που ο εγκέφαλος επεξεργάζεται ανάλογα γεγονότα της πραγματικής ζωής. Η επαφή μας με τις συναισθηματικές καταστάσεις και τα ηθικά διλήμματα μιας λογοτεχνικής ιστορίας είναι μια άριστη άσκηση για τον εγκέφαλο και αυξάνει την ικανότητά μας για ενσυναίσθηση στην πραγματική ζωή. Σε αυτό το σημείο η επιστήμη συναντά τις απόψεις του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα Λέοντα Τολστόι που δεν αντιμετώπιζε τα βιβλία ως πηγές ψυχαγωγίας, αλλά ως εργαλεία ψυχολογικής εκπαίδευσης, βελτίωσης του εαυτού και βαθύτερης κατανόησης των άλλων.

πηγή : iPaideia.gr

20 αξιοπερίεργα πράγματα που δεν γνωρίζαμε για την χώρα μας 


Ξέρατε ότι η Αθήνα ήταν μια μικρή κωμόπολη δύο αιώνες πριν; 

Γνωρίζατε ότι τα ελληνικά νησιά είναι περίπου 3.100;

Ότι κανένα μέρος της χώρας δεν απέχει παραπάνω από 137 χιλιόμετρα από τη θάλασσα και 
πως ο εμπορικός στόλος μας φτάνει το 70% όλων των πλοίων της Ευρώπης;

Αυτά και πολλά περισσότερα ενδιαφέροντα στοιχεία για την Ελλάδα ακολουθούν και μας μαθαίνουν τα μικρά αξιοπερίεργα μυστικά της χώρας μας.

Κατά μέσο όρο, περίπου 16,5 εκατομμύρια τουρίστες καταφθάνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει πως οι επισκέπτες ξεπερνούν σε αριθμό τον… ντόπιο πληθυσμό των 10 περίπου εκατομμυρίων.

Περίπου το 7% όλου του μαρμάρου που παράγεται στον πλανήτη προέρχεται από την Ελλάδα.

Η Ελλάδα είναι η τρίτη χώρα στον κόσμο σε παραγωγή ελιάς. Η καλλιέργεια ελαιόδεντρων ξεκίνησε στα μέρη μας από την αρχαιότητα. Μάλιστα, κάποιες ελιές που φυτεύτηκαν τον 13° αιώνα παράγουν ακόμη καρπούς.

Είναι επίσης η πρώτη χώρα στον κόσμο σε εμπόριο… σφουγγαριών.

Το 80% του εδάφους της χώρας είναι ορεινό. Η χώρα δεν διαθέτει ούτε ένα πλόιμο ποτάμι, εξαιτίας αυτής της ιδιαίτερης γεωμορφολογίας.

Δώδεκα εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μιλούν ελληνικά. Σε αυτούς φυσικά συγκαταλέγονται και τα δέκα εκατομμύρια των ελλήνων κατοίκων, αλλά και ελληνόφωνοι στην Κύπρο, την Ιταλία, την Αλβανία, την Τουρκία, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες που προτίμησαν παλαιότερα οι Έλληνες για μετανάστευση. Η ελληνική γλώσσα ομιλείται εδώ και 3.000 χρόνια περίπου, κάτι που την καθιστά μία από τις αρχαιότερες γλώσσες στον κόσμο.

Την δεκαετία του ’50, μόλις το 30% των Ελλήνων γνώριζε γραφή και ανάγνωση. Σήμερα, το ποσοστό του αναλφαβητισμού μόλις που φτάνει το 5%.

Τα νησιά της Ελλάδας φτάνουν τις 3.100 σε αριθμό, αλλά μόνο τα 170 από αυτά κατοικούνται. Το μεγαλύτερο ελληνικό νησί, η Κρήτη, έχει έκταση 8.260 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ο πληθυσμός της Αθήνας το 1834 ήταν 10.000. Από την στιγμή που επιλέχθηκε ως πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα, ο πληθυσμός της αυξήθηκε στον δυσθεώρητο αριθμό των 3 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων, ήτοι περίπου το 40% του ελληνικού πληθυσμού.

Η Αθήνα κατοικείται αδιάλειπτα εδώ και 7.000 χρόνια. Αυτό την καθιστά μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης.

Κατά μέσο όρο, απολαμβάνουμε 250 ημέρες ηλιοφάνειας τον χρόνο. Αυτό αντιστοιχεί σε 3.000 αξιοζήλευτες ώρες ήλιου ετησίως.

Το προσδόκιμο ζωής στην αρχαία Ελλάδα έφτανε τα 36 χρόνια για τις γυναίκες και τα 45 χρόνια για τους άνδρες. Από τα παιδιά που γεννιόντουσαν, μόλις τα μισά κατάφερναν να ζήσουν και μετά το στάδιο της βρεφικής ηλικίας.

Σήμερα, το προσδόκιμο ζωής έχει φτάσει τα 77 και τα 82 χρόνια για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες αντίστοιχα, κάτι που μας κατατάσσει στο top 26 των χωρών με το υψηλότερο προσδόκιμο στον κόσμο.

Τα πλοία με ελληνική σημαία αποτελούν το 70% του συνόλου του εμπορικού στόλου της Ευρώπης. Ο εγχώριος νόμος επιβάλλει το 75% του πληρώματος των πλοίων να έχουν ελληνική υπηκοότητα.

Η Ελλάδα διαθέτει περισσότερα αρχαιολογικά μουσεία από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο – κάτι που φυσικά δεν μας εκπλήσσει ιδιαίτερα.

Περίπου 100.000 πουλιά από την βόρεια Ευρώπη και την Ασία ξεχειμωνιάζουν στα μέρη μας.

Οι σκλάβοι στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσαν το 40-80% του πληθυσμού στις πόλεις-κράτη. Ήταν κυρίως αιχμάλωτοι πολέμου, εγκαταλελειμμένα παιδιά ή παιδιά σκλάβων.

Η αξιοζήλευτη άγρια ζωή της χώρας περιλαμβάνει 116 είδη θηλαστικών, 18 είδη αμφίβιων, 59 είδη ερπετών, 240 είδη πουλιών και 107 είδη ψαριών. Ωστόσο, περίπου τα μισά είδη θηλαστικών κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

Η διαφθορά της κυβέρνησης κόστισε στην χώρα περίπου 800 εκατομμύρια ευρώ μόνο το 2009. Το εθνικό χρέος της Ελλάδας είναι μεγαλύτερο από την εθνική οικονομία.

Κανένα μέρος της Ελλάδας δεν απέχει από τη θάλασσα παραπάνω από 137 χιλιόμετρα. Η ακτογραμμή της χώρας είναι η δέκατη μεγαλύτερη σε μήκος στον πλανήτη.

Κάποτε η Ελλάδα ήταν μια βραχώδης μάζα, που βρισκόταν εντελώς κάτω από την θάλασσα. Μετά από την σύγκρουση μιας τεκτονικής πλάκας με την Ευρώπη, σχηματίστηκε το ορεινό πεδίο της, ενώ ακόμη και σήμερα οι σεισμοί στο Αιγαίο σχετίζονται με τις κινήσεις της συγκεκριμένης λιθοσφαιρικής πλάκας.


Πηγή: tilestwra.com