Η απειλή της TTIP

Βίκυ Σαμαρά 

Στην εγχώρια επικαιρότητα κυριαρχεί (και ευλόγως) η πορεία της διαπραγμάτευσης, με την Αθήνα να δίνει μάχη για να κλείσει μέσα στο Μάιο μία συμφωνία όσο το δυνατόν λιγότερο καταστροφική. Όμως μία από τις πιο σημαντικές ειδήσεις ήρθε την ώρα που γιορτάζαμε το Πάσχα και αφορά στη διαρροή του σχεδίου για την ευρωατλαντική συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών (Transatlantic Trade and Investment Partnership – TTIP).

Η συμφωνία, που συζητείται εν κρυπτώ για δύο χρόνια, ανοίγει τον δρόμο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν οποιονδήποτε τομέα δημοσίων υπηρεσιών επιθυμούν, στοχεύει στη διευκόλυνση των άμεσων επενδύσεων, επιτρέπει σε ιδιωτικές εταιρείες να κινούνται δικαστικά εναντίον κρατών για την ακύρωση προστατευτικών μέτρων και θεωρείται ο δούρειος ίππος για την εισαγωγή των μεταλλαγμένων στην Ευρώπη.

Χαρακτηριστικό είναι ότι η αμερικανική πλευρά ζητά, για να υπάρχουν ρυθμίσεις προστασίας των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, να έχουν πρώτα προκύψει επιστημονικά στοιχεία για την αναγκαιότητα τους. Δηλαδή πρώτα να έχουν εκτεθεί οι άνθρωποι και το περιβάλλον σε ένα προϊόν και εάν αποδειχθεί επικίνδυνο, να ζητηθεί η απόσυρση του. Αντίθετα η ευρωπαϊκή νομοθεσία REACH εναποθέτει στον κατασκευαστή την ευθύνη να αποδείξει ότι το προϊόν του δεν είναι επιβλαβές, για να του επιτραπεί να το κυκλοφορήσει στην αγορά (no data, no market).

Η ΕΕ υιοθέτησε τέτοιους νόμους, πρώτον για να προστατέψει τα ευρωπαϊκά προϊόντα και δεύτερον χάρη στην πίεση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.

Οι πιέσεις όμως οικονομικών συμφερόντων από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι πολύ ισχυρές. Η Süddeutsche Zeitung αποκάλυψε ότι οι ΗΠΑ απειλούν με μποϊκοτάζ τις ευρωπαϊκές εξαγωγές αυτοκινήτων, ώστε να επιβάλουν στην Ευρώπη να εισάγει περισσότερα αμερικανικά αγροτικά προϊόντα. Η Γαλλία, που δεν έχει πλέον αξιόλογη αυτοκινητοβιομηχανία, στηρίζεται όμως στην αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή και ιδιαίτερα στα προϊόντα με ονομασία προέλευσης, απειλεί να μπλοκάρει τη συμφωνία. Στη Γερμανία, όπου σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης έχει ιδιαίτερη ευαισθησία σε περιβαλλοντικά θέματα, πολίτες κινούνται κατά της κυβέρνησης για να εμποδίσουν οποιαδήποτε συζήτηση “κάτω από το τραπέζι”.

Οι υπερασπιστές της ΤΤΙΡ υποστηρίζουν ότι διαφορετικά ΗΠΑ και Ευρώπη δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την απειλή της Κίνας, η οποία κατακλύζει τις παγκόσμιες αγορές με προϊόντα χαμηλού κόστους, λόγω του μηδενικού της σεβασμού σε εργατικά δικαιώματα, προστασία του περιβάλλοντος και ασφάλεια της παραγωγής. Και η απάντηση τους είναι να γίνουν ΗΠΑ και Ευρώπη, ίδιοι με τον ανταγωνιστή.

Αυτή δεν μπορεί να είναι όμως η απάντηση των σκεπτόμενων Ευρωπαίων πολιτών και των εχόντων ένστικτο πολιτικής επιβίωσης Ευρωπαίων πολιτικών.

Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να παίξει κρίσιμο ρόλο σε αυτό το παιχνίδι -φευ, εδώ δεν μπορούμε να καθορίσουμε τη διαπραγμάτευση για τη δική μας τύχη- όμως η φωνή της πρέπει να ταχθεί μαζί με τις υπόλοιπες φωνές λογικής στην Ευρώπη.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα: Γιατί να πιστέψουμε τους Ελληνες πολιτικούς;

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Είναι ν’ απορεί κανείς, πως ένας άνθρωπος που θέλει να γίνει ηγέτης μιας χώρας, όταν αναλαμβάνει τα ηνία της επιλέγει στην πλειοψηφία τους κατώτερους των περιστάσεων, προκειμένου να στελεχώσουν τους κρίσιμους τομείς των υπουργείων. 

Ότι χειρότερο σε σχέση με το μέσο Έλληνα εμφανίζεται στο οβάλ γραφείο του υπουργικού συμβουλίου. Και ο τελευταίος μάνατζερ μιας επιχείρησης, γνωρίζει ότι για να πετύχει στην επιχείρηση που διευθύνει, πρέπει να επιλέξει τους καλύτερους να αναλάβουν τους κρίσιμους τομείς των τομέων δράσης. 

Παράλληλα, παρά τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις του, μόλις αναλάβει την εξουσία ακολουθεί την πεπατημένη και φτιάχνει έναν υπερμεγέθη λόχο Υπουργικού Συμβουλίου, με σχεδόν 50 ανθρώπους, αριθμός που δεν ελέγχεται με καμιά δύναμη από τον επικεφαλής της κυβέρνησης. 

Στη λογική να βολέψουμε όσο περισσότερους γίνεται σε υπουργικές καρέκλες, θυσιάζουν την λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού σχήματος. 

Φτάνουν στο σημείο να δημιουργούν υπουργικές θέσεις κενές περιεχομένου, προκειμένου να βολέψουν κάθε παρατρεχάμενο της εξουσίας. 

Από το άνευ αντικειμένου υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης μέχρι τους υφυπουργούς-συντονιστές των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης. 

Τι ρόλο άραγε θα μπορούσε να έχει σε μια χρεοκοπημένη χώρα, ένα υπουργείο μιας περιοχής, όταν με τις αλλαγές του «Καλλικράτη» Δήμοι και Περιφέρειες έχουν αναλάβει όλες τις αρμοδιότητες που αφορούν την Τοπική και την Περιφερειακή  Αυτοδιοίκηση ?

Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν την εξουσία βρίσκονται σε πλήρη αντιδιαστολή με το έργο που τους ανατίθεται, μια και καταλαμβάνουν κυριολεκτικά το κράτος, εκτοπίζοντας τους υπηρεσιακούς δημόσιους λειτουργούς. 

Με αυτή τη νοοτροπία η χώρα βολοδέρνει σαν ακυβέρνητο καράβι στα φουρτουνιασμένα κύματα, μια και η κρατική μηχανή βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης,  με τους αετονύχηδες να εκμεταλλεύονται καταστάσεις με σκοπό να κερδίζουν σε βάρος των πολλών. 

Ταυτόχρονα μας πουλάνε ιδεολογίες με το κιλό που δεν πιστεύουν. Τα κόμματα αποτελούν ένα συνονθύλευμα, μια και σ αυτά κατοικοεδρεύει κάθε καρυδιάς καρύδι. 

Στο ΣΥΡΙΖΑ μιλάνε για αριστερά, την ώρα που μια κρίσιμη μάζα τους προέρχεται από το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών ΠΑΣΟΚ, μια άλλη από τους διαγραφέντες του ΚΚΕ και οι υπόλοιποι από διάφορα μέχρι χθες εξωκοινοβουλευτικά γκρουπούσκουλα της ακροαριστεράς. 

Αλλά και η ΝΔ βολοδέρνει ιδεολογικά, μια και ξεκίνησε από τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό του Κωνσταντίνου  Καραμανλή, στη συνέχεια ανακάλυψε τον Μεσαίο χώρο στην περίοδο Κώστα Καραμανλή, για να περάσει στην δεξιά την εποχή Σαμαρά και τώρα την κεντρώα του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Η ιδεολογική αυτή σύγχυση, δείχνει ότι τα σχήματα αυτά χρησιμοποιούνται ως οχήματα με προφανή σκοπό να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, μια δυστυχώς οι πολίτες παρασύρονται από τις σειρήνες, που τους τάζουν λαγούς με πετραχήλια. 

Από πού να αρχίσει κανείς. Από τον Γ. Παπανδρέου που το 2009 έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν, τον Α. Σαμαρά με τις υποσχέσεις, που έδινε στα Ζάππεια ή τέλος στον Α. Τσίπρα που τα έδωσε όλα προκειμένου να καταλάβει την εξουσία; 

Να θυμίσουμε για όσους έχουν αδύνατη μνήμη, τότε κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ, διέγραψε το χρέος, εισέπραξε το κατοχικό δάνειο, απέδωσε το δώρο των Χριστουγέννων, περιόρισε την λαίλαπα των φόρων σε αγρότες και επαγγελματίες, δεν μείωσε κύριες συντάξεις και επικουρικά, θεσμοθέτησε νέα σεισάχθεια  για τα «κόκκινα» δάνεια, επανέφερε το αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ, επανέφερε τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ και την εργασιακή νομοθεσία που ίσχυε προ των μνημονίων, οργάνωσε ένα αποκεντρωμένο κράτος, έδωσε κομμάτια της δημόσιας περιουσίας στα Ασφαλιστικά Ταμεία και τέλος φρόνησε τα ληξιπρόθεσμα από 70 δις να γίνουν 90 δις. 

Αλήθεια ποια δικαιολογία έχουν να δώσουν στους πολίτες όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες,  όταν η χώρα πήρε στην πλάτη της ένα 4ο Μνημόνιο 3,6 δις την ώρα που Ιρλανδία,  Πορτογαλία και πρόσφατα η Κύπρος ξεμπέρδεψαν με ένα και μοναδικό μνημόνιο που υπέγραψαν ; 

Τι έχουν να πουν για το πραγματικό ξεπούλημα της χώρας που φτάνει μέχρι το νερό που αποτελεί το σημαντικότερο αγαθό για κάθε άνθρωπο; 

Οι 153 που θα ψηφίσουν τα δύο μνημόνια σε συσκευασία ενός, τι έχουν να πουν στους ψηφοφόρους τους, για τα όσα υποσχέθηκε ο αρχηγός τους στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη του 2014; Για πια ελπίδα που έρχεται θα μιλήσουν; 

Βεβαίως δεν μπορεί να περιμένει κανείς από το πολιτικό προσωπικό που εισπράττει πάνω από 6.000 ευρώ μηνιαίως, να αφουγκρασθεί τον πόνο του άνεργου, του χαμηλόμισθου και του συνταξιούχου. 

Όμως όταν τους βλέπει στα παράθυρα των καναλιών, στους σικέ διαξιφισμούς, μπορεί να καταλάβει το πώς και το γιατί το παιχνίδι είναι στημένο, μια και ποσώς τους ενδιαφέρουν οι πολίτες που υποφέρουν. 

Βεβαίως για να πούμε και του στραβού το δίκιο, την βασική ευθύνη δεν την έχουν αυτοί που στρογγυλοκάθονται στο θώκο της εξουσίας, αλλά οι πολίτες που τους ψήφισαν. 

Αν η μετριότητα συνεχίσει να μας κυβερνά, γιατί έχει στήσει ένα άθλιο πελατειακό κράτος , τότε είμαστε κι εμείς άξιοι της τύχης μας.

 Όσοι αφελείς πίστεψαν το Αλέξη είδαν τα αποτελέσματα. Τώρα ο νέος αρχηγός της ΝΔ, ο Κυριάκος, μας υποσχέθηκε από το βήμα του 10ου Συνεδρίου του κόμματος Ανάπτυξη, Αξιοκρατία, Αλληλεγγύη, Αριστεία, Αξιοπιστία … Γιατί να τον πιστέψουμε;

Ο «λαός ζόμπι», οι απελπισμένοι και οι βολεμένοι της εξουσίας

του Γιώργου Πετράκη 
Χάσαμε τους Αγανακτισμένους Στοπ… Το 2010 ζήσαμε τις ιστορικές στιγμές που χιλιάδες λαού διαμαρτυρηθήκαν για την παράδοση της χώρας στους ξένους δανειστές και τοκογλύφους, οι οποίοι όπως αποδείχτηκε με λανθασμένο και αλμπάνικο τρόπο προσπαθούσαν να σώσουν τα παλιά δανειακά προσφέροντας όλο και πιο μεγάλα δάνεια, τα οποία ήταν δεδομένο ότι μια χρεωκοπημένη από καιρό χώρα δεν μπορούσε να ξεχρεώσει και ο φαύλος κύκλος θα συνεχιζόταν για καιρό. 

Οι Πλατείες γέμισαν, βόλευε και ο καιρός, βόλευε ότι και τότε είχαμε ακόμη κάποια λεφτά στην τσέπη, κάποιους λογαριασμούς στην τράπεζα, τα παιδιά στο εξωτερικό για σπουδές, η σύνταξη έπεφτε από τα 50 το εφάπαξ μετριόταν ακόμη σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ. 

Υπήρχε μια άνεση. Που μας επέτρεπε να ξαναβρεθούμε στις πλατείες εκεί που είχαν μπει τα θεμέλια της δικής μας ευημερίας και εκεί που τα νιάτα μας, έβαζαν τα θεμέλια της σημερινής καταστροφής. 

Έτσι στις πλατείες βρεθήκαμε όλοι. Είχαμε χρόνο και χρήμα για να κάνουμε μια άσκηση επαναστατικής γυμναστικής. Μαζί μας βρέθηκαν και τα φρικιά, βρέθηκαν και οι μπαχαλάκηδες, βρέθηκαν και οι ναζιστές . 

Αλλά ήταν ωραία στις πλατείες θυμηθήκαμε τα νιάτα μας και η συγκίνηση ήταν τόση που κάναμε τα στραβά μάτια στους τοξοβόλους της Πλατείας, τους εμπρηστές της Μαρφίν, στα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια με τους χρυσούς μαιάνδρους στην πλάτη και τις ελληνικές σημαίες που τους ξαμόλαγε ο Μιχαλολιάκος στο Σύνταγμα. 

Και οι μέρες πέρασαν, οι εβδομάδες οι μήνες τα χρόνια. Οι αγανακτισμένοι ξέφτισαν σιγά σιγά. Στις τελευταίες κινητοποιήσεις πριν την έλευση της εθνικιστικοσοσιαλστικής κυβέρνησης δεν μαζεύονταν περισσότεροι από πέντε έξι χιλιάδες πιστοί… 

Και ξαφνικά όλοι χάθηκαν. Έμειναν μόνο οι μπαχαλάκηδες να σπάνε κανένα αυτοκίνητο και να βάζουν φωτιά στις κλούβες των ΜΑΤ στα Εξάρχεια, εκ του ασφαλούς φυσικά καθώς ξέρουν ότι οι πρώην σύντροφοι που κυβερνάνε σήμερα δεν θα τους ακουμπήσουν… 

Και χάθηκαν όλοι οι άλλοι… Αν είχαμε περάσει τα Μνημόνια, αν είχαμε μπει στις φωτεινές λεωφόρους της ανάπτυξης θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο. Αλλά το 2010 σπάγαμε το μάρμαρο στην Πλατεία Συντάγματος επειδή θα άνοιγε το επάγγελμα του βοθρατζή και έξι χρόνια μετά, με τον βοθρατζή να είναι ακόμη μονοπώλιο, εμείς στεγνοί από ψιλά, με την επίτευξη του στόχου, κάθε οικογένεια να έχει στην καλύτερη περίπτωση έναν εργαζόμενο, με τα ταμεία να βουλιάζουν, τα capital controls, τους εργοδότες να μην πληρώνουν, τα νοσοκομεία να μην λειτουργούν, το κράτος να μην πληρώνει, την νέα φοροεπιδρομή να έρχεται, τέτοια που καμία χώρα στο δυτικό ημισφαίριο δεν έχει ξανανιώσει. 

Κοιτάς στην Πλατεία… Και που είναι τώρα οι αγανακτισμένοι; Να σας πω κάτι; Αγανακτισμένοι ποτέ δεν υπήρξαν… Υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν την επαναστατική γυμναστική, να θυμηθούν τα νιάτα τους, με την τσέπη γεμάτη, εναντίον εκείνου του πολιτικού συστήματος που είχε γεμίσει συνήθως άδικα και αδικαιολόγητα τις τσέπες αυτές. Φθάσαμε έτσι στην πρώτη φόρα αριστερό-δεξιά κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Και τότε άρχισε το Δόγμα του Σοκ. Από την ανάποδη. Με τα όσα κάνουν εδώ και ένα χρόνο μετατρέπουν αυτόν τον λαό σε Ζόμπι. Σε κινούμενους νεκρούς. 

Που το βλέμμα τους κοιτάζει αδιάφορα μπροστά, δεν διακρίνει πρόσωπα, δεν ακούει δηλώσεις και υποσχέσεις… Οι υπόλοιποι; Οι πέντε έξι χιλιάδες που έμεναν στις πλατείες πριν πάνε για ουζάκι και για κους-κους για το μέλλον του Σοσιαλισμού; 

Μη νομίσετε ότι χάθηκαν αυτοί… Απλώς άλλαξαν ρόλο και τώρα πια μας κυβερνούν. Υπουργοί, βουλευτές, μετακλητοί, διορισμένοι σε κρατικούς οργανισμούς… Χάθηκαν οι Αγανακτισμένοι. Είναι πια ικανοποιημένοι… Με μισθό γραφείο γραμματέα και κούρσα κρατική… Αλλά πλέον ο φόβος δεν είναι οι αγανακτισμένοι του 2010. Είναι οι πραγματικοί αγανακτισμένοι του 2016. Που έκτος από αγανακτισμένοι, είναι και πραγματικά απελπισμένοι… Και είναι πολλοί.

Κομματάρχες η Ελλάδα έχει πολλούς, έχει και για …εξαγωγή: Ηγέτες είναι που δεν διαθέτει…

του Μιχάλη Ιγνατίου

Προβληματίστηκαν πολλοί αναλυτές και παρατηρητές των οικονομικών πραγμάτων στην Ουάσιγκτον, με τη στάση της διευθύντριας του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ έναντι του «ελληνικού προβλήματος» και των εταίρων της στους θεσμούς. Τους εντυπωσίασε κυρίως ο τρόπος με τον οποίο απαξίωσε το ευρωπαϊκό πρόγραμμα για την Ελλάδα, που με πανηγυρικό τρόπο αποδέχθηκε το περασμένο καλοκαίρι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Aπαξίωσε το (τρίτο) Μνημόνιο επειδή είναι καλύτερο από τα δικά της, διέρρευσε κυβερνητικός παράγοντας, αλλά -με όλο τον σεβασμό- θα έλεγα πως δεν γνωρίζει τι λέει. Διότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το παρόν πρόγραμμα «δεν βγαίνει», όπως έχουν υποστηρίξει πολλές φορές σοβαροί οικονομολόγοι, και είναι συνέχεια των προηγούμενων, που οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή. Καμία απολύτως διαφορά, διότι δεν υπάρχουν καλά και κακά Μνημόνια. Το ίδιο διαλύουν τις ζωές των ανθρώπων… Επειδή πάντα προσπαθώ να είμαι δίκαιος, πρέπει να τονίσω ότι την κρίση δεν τη δημιούργησαν οι ξένοι, αλλά οι ανίκανοι και διεφθαρμένοι Ελληνες πολιτικοί, οι οποίοι και στη συνέχεια οδήγησαν τη χώρα στον μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ ακριβώς για να κρύψουν τις βαρύτατες ευθύνες τους. Θεωρώ ότι αυτή η πτυχή πρέπει να βρεθεί τρόπος να εξεταστεί, τουλάχιστον από την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ επί Κώστα Σημίτη μέχρι και τον Μάιο του 2010. Και οι τρεις πρωθυπουργοί, που κυβέρνησαν τη χώρα το διάστημα αυτό, θα έπρεπε να ελεγχθούν για οικονομικά εγκλήματα εναντίον της χώρας. Τα μνημόνια, λοιπόν, για να συνεχίσουμε με το θέμα μας, συναγωνίζονται το ένα το άλλο ως «μαθήματα» για την καταστροφή μιας χώρας. Είναι τεράστιο το πρόβλημα και γίνεται χειρότερο διότι οι δανειστές εντόπισαν δύο «σχολές» μέσα στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ, μία κατάσταση που εκμεταλλεύονται. Εάν οι δανειστές συζητούν με τους συνομιλητές τους τέτοια θέματα, φανταστείτε τον βαθμό της ενημέρωσης που έχουν. Εντόπισαν λοιπόν μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο τους «γνήσιους υποστηρικτές» του μνημονίου και τους «εχθρούς». Είναι ενδιαφέρον ότι στους δεύτερους συγκαταλέγουν και τον υπουργό Οικονομικών, ο οποίος -είναι η αλήθεια- διακατέχεται από μαρξιστικές ιδέες. Και θα μπορούσε να αναρωτηθεί ένας καλόπιστος άνθρωπος: τι κάνει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στο υπουργείο Οικονομικών, αφού δεν πιστεύει τίποτε απ’ όσα αναγκάζεται να υπογράψει; Και αφού δεν τα πιστεύει, πώς θα υλοποιήσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε; Εχω ακούσει και σοβαρούς ανθρώπους να ειρωνεύονται κάθε φορά που ο κ. Λεβέντης, ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων, υποστηρίζει τον σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης. Σωστά τα λέει ο άνθρωπος, απλώς δεν γνωρίζει ότι είναι η μοναδική λύση για τη χώρα. Δεν είναι θέμα Τσίπρα ή Μητσοτάκη ή οποιουδήποτε άλλου πολιτικού. Δεν αφορά την ικανότητά τους ή όχι. Το πρόβλημα των πολιτικών είναι ότι σκέφτονται και χάνουν το χρόνο τους φαιά ουσία (που δεν έχουν) για να διασώσουν τα κόμματά τους, άρα άλλα συμφωνούν με τους δανειστές και άλλα πράττουν στην πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη τους κομματάρχες. Χρειάζεται επειγόντως ανθρώπους αποφασισμένους να θυσιαστούν για να τελειώνει μια και καλή αυτό το παρατεταμένο δράμα. Πέρασαν έξι χρόνια και φως δεν φαίνεται ούτε στην άκρη του τούνελ… Τα πράγματα έχουν οδηγηθεί στο απροχώρητο -γιατί δεν το καταλαβαίνουν. Τα κομματικά προγράμματα δεν προσφέρουν λύσεις για το λαό που υποφέρει. Οι δανειστές γίνονται ολοένα και πιο βάναυσοι. Ο Σόιμπλε που είδαμε στην Ουάσιγκτον είναι ταύρος σε υαλοπωλείο. Ασυγκράτητος και έντονα εκβιαστικός, έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό του υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας. Η τραγωδία που ζει η Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο. Οι ξένοι την θεωρούν μία “αποτυχημένη χώρα”. Είναι μία βάρβαρη φράση που δείχνει πάνω απ’ όλα την αποτυχία των Ελλήνων πολιτικών.

Πώς ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει το δίκιο του κι' εκεί 

που το έχει !

του Θάνου Οικονομόπουλου 

Έχει κανείς σοβαρός και στοιχειωδώς αντικειμενικός άνθρωπος σε τούτη την χώρα, την παραμικρή αμφιβολία ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια της δικομματικής κυριαρχίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, στρώθηκε ένα απίστευτα πλούσιο τραπέζι διαπλοκής και διαφθοράς, που παρακάθονταν “νταβατζήδες” και... βολικά κόμματα και πολιτικοί;

Αμφισβητεί κανείς για απίστευτη διακίνηση μαύρου πολιτικού χρήματος που γινόταν μεταξύ οικονομικής και πολιτικής εξουσίας (γιατί... χρειάζονται δύο για να “χορευτεί” η αδιαφάνεια, η διαπλοκή!), ένα πολύ μικρό μόνο μέρος της οποίας ομολογήθηκε με τις υποθέσεις Τσουκάτου και Μαντέλη; Ξέχασε κανείς τις γελοιότητες και τα καραγκιοζλίκια των λογιστηρίων των κομμάτων, τα οποία αντί να διατηρούν νόμιμα παραστατικά εσόδων και εξόδων, εμφάνιζαν, αν και όταν τους εζητούντο, πρόχειρα... μπακαλόχαρτα και χειρόγραφες αποδείξεις, χωρίς την παραμικρή νομιμότητα;

Ή ξέχασε τις επώνυμες καταγγελίες εκδότη ότι είχε “προσφέρει” ένα εκατομμύριο δολάρια ως “προεκλογική δωρεά” στην ΝΔ, και ως “απόδειξη κατάθεσης” του έδωσαν... κουπόνια από την δημαρχιακή προεκλογική εκστρατεία του Τζανετάκη, πριν κάμποσα χρόνια; Ή μήπως δεν ξέραμε ότι τα πολιτικά κόμματα (κυρίως τα μεγάλα του διπολισμού στην εναλλαγή στην εξουσία...), με τις απίθανες πελατειακές σπατάλες τους, τις υπερβολικές προεκλογικές δαπάνες τους, τα αλλεπάλληλα και ανεξόφλητα χρέη τους στην κρατική “Ολυμπιακή”, τα τρένα και τα βαπόρια για μεταφορά ετεροδημοτών ψηφοφόρων, δανειοδοτήθηκαν(κατόπιν πολιτικής επιβολής...) από τις τράπεζες, με μόνη “εγγύηση” ότι θα τα εξοφλούσαν... σταδιακά, με τμηματική παρακράτηση τμήματος της επίσημης κρατικής χρηματοδότησής τους: Για να φθάσουν σήμερα να χρωστούν... 400 εκατομμύρια, (όσα δηλαδή ελπίζεται να εισπραχθούν από την δολοφονική αύξηση του ΦΠΑ από το 23 στο 24%...), για την εξόφληση των οποία θα χρειαστούν... καμιά 200αριά χρόνια; (Βέβαια, τις ίδιες χαριστικές “ρυθμίσεις”, ζήτησε και απήλαυσε και ο “μικρός” ΣΥΡΙΖΑ, πριν κάμποσα χρόνια, αλλά για σημαντικά μικρότερα ποσά).

Είναι, μήπως, μυστικό ότι κανάλια, ραδιόφωνα, επιχειρήσεις τύπου, έπαιρναν επί πολλά χρόνια τραπεζικά δάνεια (με πρώτη και καλύτερη την εν πολλές αμαρτίαις περιπεσούσα “Αγροτική” επί ημερών ΠΑΣΟΚ...), με την... συναλλακτική τακτική των “δανεικών και αγύριστων”; Και ότι τα μέσα αυτά ενημέρωσης, πολλά από τα οποία κατείχαν και προνομιακοί προμηθευτές του δημοσίου και μεγαλοεργολάβοι, (αργότερα και “αποκαλυπτικοί” εκβιαστές...), έφθασαν να οφείλουν σωρευτικά στις τράπεζες περίπου 1 δισεκατομμύριο ευρώ, τα οποία δεν εξοφλούντο ποτέ, και όταν γίνονταν ληξιπρόθεσμα και (αν...) εζητείτο η εξόφλησής τους, ανανεώνονταν με... επαναδανειοδότηση, με ανύπαρκτες εγγυήσεις;

Για όλα αυτά τα κοστοβόρα, αντιδημοκρατικά και παράνομα αλισβερίσια, το πάρτι αδιαφάνειας και διαπλοκής και διακίνησης μαύρου πολιτικού χρήματος για το οποίο κατηγορεί ο κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ τα πάλαι ποτέ κραταιά κόμματα-πρωταγωνιστές του δικομματισμού, έχει απόλυτο δίκιο! Και άριστα πράττει που θέλει να βάλει ένα οριστικό τέλος σε όλα αυτά -και για τα κόμματα και για τα μέσα ενημέρωσης-, να γυρίσει σελίδα η χώρα και το πολιτικό σύστημα. Το ζήτημα, άπτεται της λειτουργίας της δημοκρατίας στην χώρα...

Αλλά, δεν μπορεί παρά ν' αναρωτηθεί κανείς, γιατί το πρόβλημα... σερνόταν με επικοινωνιακές εξαγγελίες και... απειλές ότι θα ριχτεί πλήρες φως στην αδιαφάνεια και την διαπλοκή, επί 16 μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αντί ν' αποτελέσει την πρώτη νομοθετική-εκσυγχρονιστική παρέμβασή του, αφού αφορούσε την δημοκρατική ευταξία και διαφάνεια; Γιατί σ' αυτούς τους 16 μήνες, ανέσυρε από την φαρέτρα του το πρόβλημα, μόνο κάθε φορά που αισθανόταν στριμωγμένος επικοινωνιακά; Από την ατέλειωτη και καταστροφική “διαπραγμάτευση” Βαρουφάκη, από τις κωλοτούμπες, από την διαστροφική εκμετάλλευση του δημοψηφίσματος, από το τρίτο μνημόνιο, από το... νέο δραματικό τρενάρισμα της αξιολόγησης που φορτώνει πρόσθετο κόστος στην κοινωνία, το εν εξελίξει νέο αδιέξοδο στις σχέσεις με τους δανειστές, που πιθανότατα μας οδηγεί στο... “ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι”, κ.λ.π.;

Κι' ακόμη, γιατί αντί να πρωτοπορήσει γενναία και αποφασιστικά στο ξεκαθάρισμα του τοπίου στην ενημέρωση (αποκατάσταση της νομιμότητας στις ραδιοτηλεοπτικές άδειες) με τους περίεργους τακτικισμούς της η κυβέρνηση άφησε άπλετο χώρο να εμφιλοχωρήσει η καχυποψία ότι... διαπνέεται από τον ίδιο ωφελιμισμό των προκατόχων της; Ότι επιχειρεί να διαλύσει την αδιαφάνεια και την διαπλοκή των “άλλων”, για να στήσει την... δική της; Πως και γιατί καταφέρνει να... χάνει το δίκιο της, ακόμη κι' εκεί που το έχει ;

Μία η υποκλοπή, πολλές οι ζημιές: Τι κέρδισε η Ελλάδα από την κόντρα με το ΔΝΤ; Τίποτα

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Ουδείς γνωρίζει ποιος έκανε την υποκλοπή της συνομιλίας του διευθυντή της Ευρωπαϊκής Διεύθυνσης του ΔΝΤ, Πολ Τόμσεν με τις δύο κυρίες της αποστολής του ΔΝΤ στην Αθήνα, την Ντέλια Βελκουλέσκου και την Ιβα Πέτροβα. Και πώς μπορούμε να γνωρίζουμε όταν το ενδιαφέρον για την Ελλάδα είναι… παγκόσμιο. Οι άνθρωποι των μυστικών υπηρεσιών δεν αφήνουν ίχνη και, εάν ποτέ πληροφορηθούμε τους δράστες, αυτό θα οφείλεται σε κάποιον που θα πουλήσει «χοντρά» την πληροφορία. Βέβαια, εάν γνωρίζαμε τους δράστες, θα είχαμε λύσει σε ένα δευτερόλεπτο το μυστήριο. Αρα, ό,τι και να ισχυρίζονται τα γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης είναι έωλο, διότι, χρησιμοποιώντας τη δική τους λογική, θα μπορούσε να υποστηρίξει η ελληνική κυβέρνηση ότι η υποκλοπή έγινε από το Βερολίνο για να εκβιάσει τους υπόλοιπους της «παρέας», την οποία αποτελούν οι δανειστές-θεσμοί και η Ελλάδα. Ομως, στην Ουάσιγκτον έκανε μεγάλη αίσθηση αυτό που εντυπωσίασε και πολλούς από εμάς: τα γρήγορα… αντανακλαστικά του Μεγάρου Μαξίμου ως οι ένοικοί του να ήταν έτοιμοι από καιρό να αδράξουν όποια ευκαιρία τους δοθεί για να χτυπήσουν το ΔΝΤ και να εκβιάσουν την αποχώρησή του από το Ελληνικό Πρόγραμμα. Εκδόθηκαν ανακοινώσεις, έγιναν έκτακτες συσκέψεις του πρωθυπουργού με υπουργούς και εστάλη και μία επιστολή στη γενική διευθύντρια, Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία -κατά την προσωπική μου γνώμη- ήταν άτσαλη. Ηταν και ερασιτεχνική. Ηταν και πολύ προβληματική. Ναι μεν θύμωσε την κ. Λαγκάρντ το περιεχόμενο, αλλά έχω την αίσθηση πως διαβάζοντας το γράμμα του πρωθυπουργού άφησε να σχηματιστεί εκείνο το γνωστό της χαμόγελο που δείχνει περισσή ειρωνεία – αν με καταλάβατε. Δεν θα σταθώ άλλο στην υποκλοπή και τη διαρροή του απομαγνητοφωνημένου κειμένου της συνομιλίας των στελεχών του ΔΝΤ, διότι ψάχνουμε ψύλλους στ’ άχερα, αλλά στα αποτελέσματα της σύγκρουσης του κ. Τσίπρα με την Κριστίν Λαγκάρντ. Ποιο ήταν το κέρδος τελικά, κάποιος να μου πει και μένα του αφελή, διότι βλέπω μόνο ζημίες. Δεν ζήτησε ο πρωθυπουργός να φύγει ο Τόμσεν και κατ’ επέκταση η ομάδα του; Ζήτησε… Τι κατάφερε; Απολύτως τίποτα. Ο Τόμσεν είναι πιο ισχυρός παρά ποτέ. Εχει την εμπιστοσύνη της γενικής διευθύντριας, η οποία τον επέβαλε -και παρέστη παρακαλώ- στη συνάντησή της με την κ. Μέρκελ. Σημειώνω ότι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει την πλήρη στήριξη του κ. Σόιμπλε. Η κ. Λαγκάρντ, λοιπόν, απέρριψε το αίτημα του κ. Τσίπρα, ή- αν θέλετε- το αγνόησε με επιδεικτικό τρόπο. Ποια είναι η απάντηση του πρωθυπουργού; Αν δεν κάνω λάθος έδωσε εντολή στον κ. Τσακαλώτο να κλείσει άρον άρον την αξιολόγηση… Τρελά πράγματα, αλλά και την ίδια στιγμή απαράδεκτα. Ο ελληνικός λαός δεν έχει στον ήλιο μοίρα και οι ηγεσίες του (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) στοχεύουν σε μικροκομματικά οφέλη για το εγχώριο πολιτικό παιχνίδι, αντί να δώσουν τα χέρια για να σωθεί η έρμη αυτή χώρα… Ούτε ο κ. Τσίπρας μόνος του, ούτε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης που παρέλασε χθες στη Νέα Υόρκη, μπορούν να “βγάλουν” την Ελλάδα από την κρίση. Απαιτείται ενότητα και συλλογική δουλειά. Διαφορετικά, τον έκτο χρόνο κρίσης θα διαδεχθεί και ο …δέκατος και όλοι θα λέμε τα ίδια και απαράλλακτα: Ποιος φταίει; Μα τώρα πια, φταίνε όλοι οι πολιτικοί των κομμάτων που κυβέρνησαν. Δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά. Ακριβώς όπως τα σχεδίασε ο κ. Σόιμπλε έγιναν…

Κυβέρνηση πιασμένη στην πένσα

Δεν χρειαζόταν να ακούσει κάποιος τη συνομιλία των στελεχών του ΔΝΤ, που διέρρευσε, για να αντιληφθεί ότι η χώρα παραμένει παγιδευμένη από δύο βραχίονες συμφερόντων. Ο ένας έχει να κάνει με το ΔΝΤ και καθοδηγείται από τις ΗΠΑ, ο άλλος έχει να κάνει με το πλέγμα του ευρωπαϊκού ελέγχου υπό την αιγίδα της Γερμανίας. Αν κάτι ίσως μας διαφεύγει ή λησμονούμε είναι πως οι δυο αυτοί μηχανισμοί (ΔΝΤ και Ευρωπαίοι ή Αμερικανοί και Γερμανοί) παρά τα ιδιαίτερα και αντικρουόμενα συμφέροντά τους,  σε ότι έχει να κάνει με την ελληνική υπόθεση λειτουργούν συμπληρωματικά ασκώντας συντριπτική πίεση και συνθλίβοντας τη χώρα.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν αυτός που αναζητώντας στήριγμα για να αντιμετωπίσει την πίεση των Ευρωπαίων στράφηκε για βοήθεια στο ΔΝΤ (Αμερικάνους) και τοποθέτησε, τελικά, τη χώρα στην πένσα. Έκτοτε η χώρα αντιμετωπίζει τις συντριπτικές δυνάμεις που ασκούν επάνω της οι δύο βραχίονες αυτής της πένσας και οι κυβερνήσεις της αμφιταλαντεύονται ποιον από τους δύο μοχλούς που τη σχηματίζουν να διαλέξουν.

Το ΔΝΤ που υπόσχεται ελάφρυνση του χρέους αλλά ζητά ακόμα πιο σκληρά και ακόμα πιο πολλά μέτρα; Ή τους Ευρωπαίους οι οποίοι κάνουν σκόντο στα μέτρα αλλά δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα για μείωση του χρέους;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως  ακριβώς και η προηγούμενη κυβέρνηση δυσκολεύεται να αντιληφθεί τον συμπληρωματικό ρόλο των δύο μηχανισμών και να κατανοήσει ότι τελικά είναι παγιδευμένη στη δαγκάνα που σχηματίζουν.

Είδαμε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αμφιταλαντεύεται και να προσεγγίζει τη «λογική» του ΔΝΤ ελπίζοντας στη βοήθειά τους για  «κούρεμα» του χρέους. Η ευρωπαική (γερμανική) πίεση ωστόσο, υποχρεώνει την κυβέρνηση να το ξανασκεφτεί. Και όσο η κυβέρνηση το σκέφτεται ευθυγραμμιζόμενη με του Ευρωπαίους, τόσο αυξάνεται η πίεση του ΔΝΤ.

Σε αυτή τη φάση η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται ότι έχει  ακουμπήσει στην ευρωπαϊκή (γερμανική) πλευρά της πένσας: ξεχνά επί της ουσίας την συζήτηση για το χρέος με αντάλλαγμα λιγότερα μέτρα και κλείσιμο της αξιολόγησης.  Ωστόσο, η πραγματικότητα που συνθέτει το απίθανο ελληνικό χρέος και η αδυναμία αποπληρωμής του θα κρατήσει στο παιχνίδι και το ΔΝΤ που θα περιμένει την επόμενη ευκαιρία, μετά το καλοκαίρι και τη «δεύτερη αξιολόγηση» για να επαναλάβει τις απαιτήσεις του για ολοκληρωτικό ξεπούλημα και ακόμη μεγαλύτερη συμπίεση των εισοδημάτων, προκειμένου να προχωρήσει το «κούρεμα» του χρέους.

Και κάπως έτσι - ακροβατώντας ανάμεσα στους βραχίονες της πένσας—περνά ο χρόνος και οι κυβερνήσεις, οι προηγούμενες και η σημερινή- απολαμβάνουν κάποιους μήνες ψευδαίσθησης εξουσίας. Μέχρι που κάποια στιγμή η πένσα κλείνει για να τις συνθλίψει…

πηγή : topontiki.gr