DATE

Πέμπτη 12 Μαΐου 2016


Η μεγαλύτερη φάρσα της ιστορίας και το πανάκριβο τίμημα της δειλίας


Ακόμη ένα ίδρυμα, η ευρωπαϊκή σχολή διοίκησης και τεχνολογίας (ESMT) τεκμηρίωσε ότι, η δήθεν διάσωση της Ελλάδας αποτελεί τη μεγαλύτερη φάρσα της ιστορίας – αφού από τα 216 δις € των δύο πρώτων πακέτων, τα 139,2 δις € οδηγήθηκαν στην πληρωμή υφισταμένων χρεών, τα 37,3 δις € στης τράπεζες που στη συνέχεια δόθηκαν ως δώρο στους ξένους, περίπου 30 δις € στους επενδυτές (PSI), ενώ μόλις τα 9,7 δις € κατέληξαν στον προϋπολογισμό.  
Λογικά λοιπόν ο πρόεδρος του ιδρύματος, το οποίο κατά ειρωνικό τρόπο είναι ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο που έχει ιδρυθεί από δύο γερμανικές τράπεζες (Deutsche Bank, HVB), καθώς επίσης από το μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο της χώρας (Springer), επιβεβαίωσε με τη σειρά του αυτό που αναφέραμε από το 2010 – το ότι με τα πακέτα διασώθηκαν κυρίως οι τράπεζες, αφού οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι εξαγόρασαν τις απαιτήσεις τους.
Η επόμενη ειρωνεία είναι το γεγονός ότι, στον εκδοτικό οίκο Springer ανήκει η γνωστή πλέον στους Έλληνες κίτρινη εφημερίδα, η Bild – η οποία δεν έπαψε ποτέ να κατηγορεί και να εξευτελίζει την πατρίδα μας, προσβάλλοντας την όσο περισσότερο μπορούσε, γράφοντας μεταξύ άλλων πως πρέπει να πουλήσουμε τα νησιά μας, καθώς επίσης την Ακρόπολη για να εξοφλήσουμε τους Γερμανούς. Αυτούς δηλαδή που αρνούνται να μας καταβάλλουν τις πολεμικές επανορθώσεις, ύψους τουλάχιστον 300 δις € – ενώ δεν αποδέχονται τη διαγραφή μέρους του χρέους μας, παρά το ότι οι ίδιοι το απαίτησαν το 1953.
Περαιτέρω, αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι κυβερνήσεις μας, κυρίως η παρούσα που τοποθετεί την ταφόπλακα στο ασφαλιστικό μας σύστημα, αφού προωθεί μειώσεις που φτάνουν στα 8,224 δις € έως το 2019 σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ , είναι το ότι, με τα μέτρα που λαμβάνονται δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα εξόδου από την κρίση – γεγονός που έχουν αντιληφθεί πλέον ακόμη και οι μπράβοι των τοκογλύφων, το ΔΝΤ, το οποίο απαιτεί διαγραφή του χρέους για να συμμετέχει.   
Βέβαια, το ΔΝΤ επιμένει στη λήψη περισσότερων μέτρων, οπότε αυτοαναιρείται – ενώ αυτό που μας έκανε μεγάλη εντύπωση είναι η στάση των δύο κεντρικών τραπεζιτών της χώρας μας, οι οποίοι πλέον κατηγορούν για συντηρητισμό και για εμμονές το ΔΝΤ, παρά το ότι ήταν ανέκαθεν ένθερμοι υποστηρικτές του!
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση τάσσεται επίσης εκ των υστέρων εναντίον του ΔΝΤ, ενώ παραδόξως συνηγορεί υπέρ του νέου ασφαλιστικού και φορολογικού νομοσχεδίου – ευελπιστώντας προφανώς πως η ευρωπαϊκή Τρόικα θα λυπηθεί τελικά την Ελλάδα, συνηγορώντας στη διαγραφή μέρους των χρεών της ως αντάλλαγμα της πλήρους υποταγής και της κατοχής της. Την ίδια στιγμή η αξιωματική αντιπολίτευση δεν φέρνει καμία αντίρρηση ούτε στο ΔΝΤ, ούτε στην Τρόικα – προκρίνοντας απλά ένα άλλο μείγμα μέτρων, με το ίδιο όμως οικονομικό αποτέλεσμα!
Παράλληλα, τα ΜΜΕ έχουν φιμωθεί μόνα τους μέσω της απεργίας τους, ισχυριζόμενα πως δήθεν διαμαρτύρονται για τα νέα μέτρα, ενώ στην πραγματικότητα συμβάλλουν με τη στάση τους στην «αναίμακτη» υπογραφή τους – αφού είναι φανερό πως βοηθούν την κυβέρνηση, κρύβοντας έμμεσα τις λεπτομέρειες των μέτρων από τους Πολίτες και μη ενημερώνοντας τους.   
Οι Έλληνες πάντως δεν έχουν αποπροσανατολισθεί από τα συνεχή «πραξικοπήματα» που διενεργούνται, συνειδητοποιούν ακριβώς τι συμβαίνει, γνωρίζουν πως έχει καταλυθεί το σύνταγμα τους και η Δημοκρατία, αλλά ισχυρίζονται ότι δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν – κυρίως επειδή δεν βλέπουν καμία εναλλακτική λύση, όσον αφορά τη διακυβέρνηση της χώρας τους! Στο σημείο αυτό εμείς απλά υπενθυμίζουμε τον επίλογο ενός κειμένου μας από το 2011 – όταν η κατάσταση της πατρίδας μας ήταν πολύ καλύτερη από τη σημερινή :
“Άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό – όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους.
Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του).
Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, ο ξεσηκωμός (για τον οποίο μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.
Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.
Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.
Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.


Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον…….“


analyst.gr

Από την «αυταπάτη» και το ψέμα, τι να διαλέξω;


του Θάνου Οικονομόπουλου
«Δεν υπάρχουν πια περιθώρια. Ούτε για αυταπάτες, ούτε για κομματικούς εγωισμούς...» έγραφε ο Αλέξης Τσίπρας στο twitter μετά τις ευρωεκλογές του 2014, και την καλπάζουσα άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία.
Που πάει να πει, ότι ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναγνώριζε αυτοκριτικά ότι ο ίδιος και το κόμμα του είχαν υποπέσει, μέχρι τότε, στο αμάρτημα της αυταπάτης. “Αμάρτημα” για πολιτικούς, όχι ερωτευμένους έφηβους που πίστεψαν στην αιωνιότητα του έρωτά τους, εθισμένους τζογαδόρους που είναι βέβαιοι ότι “παίζουν για τελευταία φορά...”, ή μανιώδεις καπνιστές που είναι σίγουροι πως δεν θα τους σκοτώσει το πάθος τους, επειδή “και ο παππούς τους κάπνιζε σαν φουγάρο, και πέθανε στα 95 του...”!
Ένας πολιτικός, που καλείται να δίνει καθημερινές μάχες για πολύ συγκεκριμένα, μετρήσιμα και προβλέψιμα προβλήματα της... πραγματικής πραγματικότητας, δεν έχει την πολυτέλεια αλλά ούτε το δικαίωμα ν' αφήνεται να γοητεύεται από αυταπάτες. Και αν υποπέσει στο αμάρτημα (που στην περίπτωση της πολιτικής ισούται με “έγκλημα”) μια φορά και το παραδεχθεί, στην υποτροπή, οφείλει να παραιτηθεί. Κι' αυτό όχι λόγω... παθογενούς έλλειψης ρεαλισμού και αντίληψης της πραγματικότητας, αλλά επειδή δεν είναι απλό ανώριμο, αθώο, θύμα αυταπάτης, αλλά ένας κατ' επάγγελμα ψεύτης, ένας επικίνδυνος συνειδητός λαοπλάνος...
Είναι η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα. Περί τα μέσα του 2014, διαβεβαίωνε ότι “δεν υπάρχουν πια περιθώρια για αυταπάτες και κομματικούς εγωισμούς.” Μια επικοινωνιακής στόχευσης προεκλογική “αυτοκριτική”, για να προσελκύσει ψήφους και μη αριστερών. Να τους πείσει ότι οι ακρότητες του ίδιου και του ΣΥΡΙΖΑ, η άρνηση σε κάθε μεταρρύθμιση,η υπονόμευση και η μαχητική “αντίδραση” (ακόμη και με “αγανακτισμένους” και κουκουλοφόρους με μολότοφ...) σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού ενός κράτους υπό σταδιακή κατάρρευση επί πολλά χρόνια, δεν πρόκειται να έχουν θέση στην επερχόμενη κυβερνητική περίοδο της “πρώτης φορά αριστεράς”. Και το κατάφερε...
Αλλά οι “αυταπάτες”, όχι μόνο συνεχίσθηκαν (και μάλιστα κατά ριπάς...), αλλά θεμελίωσαν και το οικοδόμημα της κυβερνητικής “πολιτικής” του ΣΥΡΙΖΑ. Τα μνημόνια που δεν σκίστηκαν, το χρέος που δεν διαγράφηκε μονομερώς,η Μέρκελ που δεν υποχώρησε ...πανικόβλητη προ της αριστερής αποφασιστικότητας του Αλέξη, οι αγορές που δεν χόρεψαν με τους αριστερούς ζουρνάδες, οι δανειστές που δεν τσίμπησαν από τις γεμάτες οίηση βεβαιότητες περί καταλυτικής επίδρασης της “δημιουργικής ασάφειας” του θεοπάλαβου Βαρουφάκη...
Φτάσαμε στο αμήν με τις “αυταπάτες” και τους κομματικούς εγωισμούς, στο τσακ να χρεοκοπήσουμε και να γίνουμε “συντρόφια” με τον Μαδούρο της Βενεζουέλας, Ο Τσίπρας (υποτίθεται...) ότι σοκαρίστηκε με τις “αυταπάτες” του καταστροφικού 7μήνου, κάλεσε τον λαό σε δημοψήφισμα, πέτυχε αυτό που ήθελε και... μετά με μιαν ακόμη “αυταπάτη” διάβασε το “όχι” σαν βροντερό “ναι”! Η συνέχεια γνωστή. Δυστυχώς, επώδυνα γνωστή...
Ο πρωθυπουργός, είπε την Κυριακή στην Βουλή στους πολιτικούς του αντιπάλους (στην ουσία και στην φθίνουσα εκλογική του πελατεία...) ότι “μπορούν να τον κατηγορήσουν για αυταπάτες, αλλά όχι για ψέμματα!” Καταφεύγοντας πάλι σε ψέμματα για τις... “αυταπάτες” του! Παρουσίασε ως “περιφανή νίκη-για την οποία όμως δεν πανηγυρίζει...” το χθεσινό νεφελώδες Eurogroup. Κι' έστησε το σκηνικό της “επιτυχίας”, με θεατρικές σκηνοθεσίες νυκτερινής ενημέρωσης των πολιτικών αρχηγών, μετάβασή του “για τα καλά νέα” στο προεδρικό Μέγαρο, σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου. Ένα σκηνικό απολύτως ηθελημένης, συγγνωστής... αυταπάτης.
Γιατί, η αλήθεια είναι ότι το μόνο που συμφωνήθηκε στο χθεσινό έκτακτο eurogroup, είναι ότι οι οριστικές αποφάσεις για την αξιολόγηση και την εκταμίευση της δόσης, θα παρθούν στις 24 Μαΐου, στο τακτικό eurogroup. Η δέσμευση για “ρύθμιση” του χρέους (το φετίχ του ΣΥΡΙΖΑ) για την οποία από χθες επαίρεται ο κ. Τσίπρας,κι' αυτή υπό αίρεση, ΑΦΟΥ ληφθούν όλα τα μέτρα, ολοκληρωθεί επιτυχώς το τρέχον πρόγραμμα και επιτευχθούν οι στόχοι του...το 2018, και ακόμη και τότε (σε δυόμιση χρόνια, δηλαδή) οι δανειστές θα κρίνουν εάν το χρέος χρήζει ρύθμισης.
Και “καπάκι” στην προσυμφωνία της προσδοκώμενης συμφωνίας στις 24 Μαΐου ( με αδιευκρίνιστη, επί του παρόντος, την στάση που θα κρατήσει το ΔΝΤ εκείνη την ημέρα...), η ρητώς προβλεπόμενη παράταση της επιτήρησης (και η ισχύς του αυτόματου “κόφτη” στις δημόσιες δαπάνες, μισθών και συντάξεων μη εξαιρουμένων, αν δεν επιτευχθούν οι στόχοι...) για απροσδιόριστο διάστημα ΜΕΤΑ το 2018! Ας μην το πούμε “τέταρτο μνημόνιο” και διαταράξουμε τις αυταπάτες του πρωθυπουργού, ας το ονομάσουμε “άτυπη και διαρκή παράταση του τρίτου”...
Αλλά, ίσως να μην χρειάζεται ν' ανησυχούμε για διάψευση των νέων αυταπατών (λέγονται και ψευδαισθήσεις, έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα...) του κ. Τσίπρα. Ο ίδιος, άλλωστε διαβεβαίωσε χθες το υπουργικό του συμβούλιο αλλά και όλους εμάς, ότι “οι στόχοι θα επιτευχθούν στο ακέραιο, χωρίς άλλα πρόσθετα μέτρα!) δεδομένου μάλιστα ότι “η ανάπτυξη θα έρθει μέσα στις επόμενες μέρες!”
Κάπως περισσότερο ρεαλιστής, ο ντιλετάντε κ. Κατρούγκαλος, επιμένει ότι “δεν υπάρχει περίπτωση τα μέτρα να μην αποδώσουν-αλλά και στην απίθανη περίπτωση που πέσουμε έξω, ο κόσμος δεν πρέπει ν' ανησυχεί. Με τον “κόφτη”, δεν πρόκειται να υπάρξουν μειώσεις μισθών και συντάξεων. Απλώς, θα επιβληθούν... νέοι φόροι!” Και τότε, θα έρθει το τέλος. ΄Όχι των ψευδαισθήσεων και των αυταπατών, το... τέλος γενικά .


Δευτέρα 9 Μαΐου 2016

Η ελπίδα δεν ειναι στρατηγική (1)


του Μάκη Ανδρονόπουλου

Δεδομένου ότι ζούμε σε ένα απολύτως ανορθολογικό περιβάλλον και επειδή ο κόμπος φαίνεται ότι έφτασε στο χτένι, με αποτέλεσμα να μπαίνουμε σε αχαρτογράφητα νερά ως κοινωνία και ως χώρα, και επειδή ο καθένας και η καθεμιά θα χρειαστεί να λάβουμε προσωπικές καθοριστικές αποφάσεις σε στιγμές που δεν θα τις ορίσουμε εμείς, καλό είναι τώρα να προσπαθήσουμε, κόμματα, πολιτικοί, πολίτες και δημοσιολογούντες να δούμε τη μεγάλη εικόνα της κατάστασής μας  χωρίς ιδεολογικούς ή συναισθηματικούς παραμορφωτικούς καθρέπτες.

Είναι μάλλον σαφές ότι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες, υπό την παρούσα συγκυρία (δημοψήφισμα στη Βρετανία, εκλογές στην Ισπανία, κρίση σε Γαλλία και Ιταλία, προσφυγικό κ.ο.κ.) δεν μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα σε αδιέξοδο και σε Grexit, ούτε να επαναλάβουν το πραξικόπημα που έριξε τον Γ. Παπανδρέου, και να τοποθετήσουν μια πιο βολική κυβέρνηση. Το οικονομικό και το πολιτικό κόστος θα ήταν αβάστακτο και για το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες που επιπλέον έχουν να διαχειριστούν την συμφωνία ΤΤΙΡ με την Ουάσιγκτον, η οποία δεν είναι αποδεκτή από την πλειοψηφία των Ευρωπαίων.
Σε αυτό το πλαίσιο ας ξαναδούμε πού στεκόμαστε:
1.       Οι Έλληνες (και οι επιχειρήσεις) καταψήφισαν τον Ιανουάριο του 2015 την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου γιατί δεν άντεχαν περισσότερη λιτότητα και φόρους, θέση που επανέλαβαν στο δημοψήφισμα του Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, υπογραμμίζοντας προς τους πιστωτές ότι ένα νέο κύμα λιτότητας και φόρων θα δημιουργήσει μεγάλους τριγμούς στην κοινωνία και μπορεί να απελευθερώσει τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της Ιστορίας. Την κραυγή αυτή οι πιστωτές κάνουν πως δεν την ακούν. 
2.       Είχε προηγηθεί η καταψήφιση το 2012 του ΠΑΣΟΚ, γεγονός που έχει μεγάλη ψυχαναλυτική και πολιτική σημασία, γιατί η πολιτεία του αποτιμήθηκε ως απάτη και κοινωνική προδοσία, παρ΄ ότι  το εκλογικό σώμα γνωρίζει και το αναδιανεμητικό του έργο και ότι την χώρα την έριξε στα βράχια η κυβέρνηση της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή.
3.       Η καταψήφιση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ οφείλεται κυρίως στην τιμωρία αμφοτέρων  για τις λαϊκιστικές πολιτικές που εφάρμοσαν  και κυρίως για την διευκόλυνση και  την προστασία που παρείχαν στα συστήματα που καταλήστευσαν την χώρα και έβγαλαν ένα τεράστιο πλούτο στο εξωτερικό. Η τιμωρία αυτή θα έχει μεγάλη χρονική διάρκεια, ανεξάρτητα από τα επιφαινόμενα.
4.       Οι Έλληνες δεν υπερψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ (όπως έκαναν με τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου) και έκτοτε δεν πρόκειται να ξαναδώσουν απόλυτη πλειοψηφία σε κανένα πολιτικό ηγέτη ή κόμμα, ως ελάχιστη αντίδραση στην ανυποληψία του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Σημειωτέον ότι παγιώνεται η αποχή του 40% περίπου των εκλογέων από τις εκλογικές αναμετρήσεις.
5.       Η ανάδειξη στην διακυβέρνηση της χώρας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έγινε επειδή ήταν το μόνο διαθέσιμο πολιτικό όχημα. Ο κόσμος  ήλπιζε πως θα έπιαναν το μήνυμα οι Βρυξέλλες  και πως θα λειτουργούσαν πλέον όχι σαν τράπεζες, αλλά σαν ενωμένη Ευρώπη που αντιμετωπίζει ένα συστημικό πρόβλημα.
6.       Η διαπραγματευτική και διαχειριστική ανεπάρκεια της κυβέρνησης Τσίπρα αποτέλεσε και αποτελεί τεκμήριο της απόστασης της Αριστεράς από την πραγματικότητα. Απόσταση που εν πολλοίς διατηρείται, καθώς η Αριστερά παραμένει εγκλωβισμένη (με πολλά ερωτηματικά) στο «ηρωικό πεδίο» που στις ημέρες μας αποτιμάται ως λαϊκισμός.
7.       Αν η Αριστερά ήξερε τι μέλλει γενέσθαι, θα έπρεπε να φροντίσει να μην εμπλακεί στη διακυβέρνηση, ώστε να διασώσει τον μύθο και την ιστορία της. Από την στιγμή που ενεπλάκη και δεν νίκησε, ο μύθος κατέρρευσε και η διαχείριση των συμβόλων της πολιτικής της ιστορίας  μοιάζει με καρικατούρα.
8.       Αν και η κυβερνώσα Αριστερά υποχρεώνεται σε βίαιες συναντήσεις  με την πραγματικότητα, οι ιδεοληψίες της, τόσο στην οικονομία όσο και στην παιδεία (και όχι μόνο), την καθιστούν αναποτελεσματική στις διαχειριστικές της προσπάθειες και ενίοτε, καταστροφική.
9.       Βεβαίως, ο πραγματισμός στην πολιτική δεν σχετίζεται ούτε με τις ιδέες, ούτε με την ηθική, αλλά με την σωστή εκτίμηση της ισχύος, αντιπάλων και μη, καθώς και των συσχετισμών. Αυτό, η κυβερνώσα Αριστερά άργησε να το αντιληφθεί με ολέθριες συνέπειες για τη χώρα και με αποτέλεσμα να απολέσει την οποία ιστορική υπεραξία διαχειριζόταν.
10.   Έτσι, η τρέχουσα διακυβέρνηση ταυτίζει τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ με το παλιό καθεστώς, καθώς: α) εφαρμόζουν πολιτικές που οι προηγούμενοι απέφυγαν να ολοκληρώσουν το πιο σκοτεινό κομμάτι τους, β) το επιχείρημα ότι υπερασπίζονται μέσα από την διαπραγμάτευση τα κοινωνικά συμφέροντα δεν πείθει, γ) η μάχη κατά της διαπλοκής, της μεγάλης φοροδιαφυγής και των αρπαχτικών του δημοσίου πλούτου δεν προσκομίζει αποτελέσματα που θα εξισορροπούσαν  τις απώλειες στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.
11.   Η απομυθοποίηση της κυβερνώσας Αριστεράς αφορά την απομυθοποίηση και την απαξίωση όλης της λεγόμενης ή υπαρκτής Αριστεράς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Αριστερά ως πολιτική έννοια  παύει να υπάρχει. Αντίθετα, δημιουργούνται οι συνθήκες για μια ριζική αναγέννησή της. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει τον κορμό, αλλά δεν φαίνεται να μπορεί να δημιουργήσει νέες ιδέες, οράματα και σχέδιο. Το συνέδριό του  είναι σε εκκρεμότητα, η επιτροπή Νίκου Κωνσταντόπουλου για το Σύνταγμα δεν υπάρχει και το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης ακόμη το περιμένουμε (από όλα τα κόμματα).
12.   Σε ότι αφορά τους Έλληνες πολίτες, αν και δεν τα έφαγαν όλοι μαζί, έδειχναν μέχρι τώρα διατεθειμένοι να σηκώσουν το βάρος μιας δημιουργικής αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας στην προοπτική της ανάπτυξης, της κοινωνικής δικαιοσύνης  και της λογικής, πρόθεση που έχει χάσει τη δυναμική της εξ αιτίας των ακραίων και ύποπτων θέσεων  του ΔΝΤ και του κ. Σόιμπλε. Συνεπώς, τα όποια μέτρα ή «μεταρρυθμίσεις» γίνονται προσλαμβάνονται από τον κόσμο  με καχυποψία, καθώς δεν οδηγούν στην αναδιάταξη και την ανάπτυξη του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, αλλά στην εκθεμελίωση  των πάντων, προς όφελος ξένων συμφερόντων.

Το μέγα ερώτημα είναι πώς θα πορευτεί η χώρα και η κοινωνία στο εξής, δηλαδή με την εφαρμογή των νέων μέτρων (φορολογικό, ασφαλιστικό, δάνεια κλπ). Το βέβαιο είναι ότι τα συνήθη υποζύγια δεν θα μπορούν να εξυπηρετήσουν ταυτόχρονα λογαριασμούς, δάνεια και φόρους και το πιθανότερο είναι αυτό να εκφραστεί σε μια δραματική μείωση των κρατικών εσόδων αρχικά. Να δούμε και πόσο θα κρατήσουν οι επιχειρήσεις. Κοινωνικές εντάσεις θα δούμε και δεν ξέρουμε ποτέ ποια στιγμή θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Πολιτικές λύσεις δεν υπάρχουν, καθώς η δυσφορία των πολιτών προς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταφράζεται σε μετάπτωση στη ΝΔ, τόσο γιατί όλοι ξέρουν πως φέρει το κύριο βάρος της εκτροπής, όσο και γιατί είναι ταυτισμένη με τις νεοφιλελεύθερες ιδέες και τα σκάνδαλα. Η όποια δημοσκοπική ενίσχυση παρουσιάζει είναι ροές από το κέντρο, αλλά δεν μοιάζουν να είναι αρκετές για την ανατροπή. Άλλωστε, το εκλογικό σώμα δεν επιθυμεί εκλογές και όποιος τις προκαλέσει θα πληρώσει το λογαριασμό. Αν οι κυβερνώντες πάρουν την αξιολόγηση και αρχίσει η συζήτηση για το χρέος δεν θα έχουν κανένα λόγο να αποδράσουν.
Ο μόνος ανεξέλεγκτος παράγοντας στις πολιτικές εξελίξεις είναι ο κοινωνικός… που έχει πια συνειδητοποιήσει πως η ελπίδα δεν αποτελεί στρατηγική. Αυτή η συνειδητότητα θα αποτελέσει το νέο κριτήριο αξιολόγησης των πολιτικών προτάσεων και του πολιτικού στιλ. Η κοινωνία θα προσχωρήσει στην κυνισμό (ΣΣ: ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ανεπτυγμένων δυτικών κοινωνιών)…

Παρασκευή 6 Μαΐου 2016


O Κλοπ, η Λίβερπουλ, ο σεβασμός στην ιστορία και ο... Παναθηναϊκός


του Αλέξανδρου Σόμογλου
Το ξέρω, θα σας ξενερώσω με το κείμενο που ακολουθεί και γι’ αυτό σας ζητώ προκαταβολικά συγνώμη. Πάνω που αγωνιάτε να μάθετε για το αν ο Κοτσώνης έχει περισσότερους «κολλητούς» στην οικογένεια Μαρινάκη ή στην οικογένεια Μελισσανίδη, λέω να γράψω για την… ξενέρωτη πλευρά του ποδοσφαίρου. Ποια Λίβερπουλ, ποιος Κλοπ, ποια… Άμστελ που λέει και η διαφήμιση. Ας είναι, θα το επιχειρήσω. Άλλωστε φαντάζομαι ότι η μπύρα θα ρέει άφθονη στις pub κοντά στο «Άνφιλντ», καθώς κάθε παρουσία της «κόκκινης αρμάδας» σε έναν ευρωπαϊκό τελικό, πιστοποιεί απλά την πολύ βαριά κληρονομιά που κουβαλάει αυτή η θρυλική φανέλα και υπενθυμίζει στους νεότερους ποια είναι η μεγαλύτερη ομάδα στο νησί, τουλάχιστον σε ότι αφορά την εκπροσώπηση του αγγλικού ποδοσφαίρου στις διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις.
Και κάπου εδώ ξεκινά η διαφορά της εποχής Κλοπ σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν της Λίβερπουλ και ιδιαίτερα με την εποχή Ρότζερς. Από την πρώτη μέρα που ανακοινώθηκε η έναρξη της συνεργασίας των «κόκκινων» με τον Γερμανό τεχνικό, ο Κλοπ φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η Ευρώπη (είτε το Champions, είτε το Europa League) αποτελεί προτεραιότητα για την ομάδα και ότι σε καμιά περίπτωση δεν θα το αντιμετώπιζε ως πρόκληση δευτερευούσης σημασίας. «Όταν ήρθα στο Λίβερπουλ κανείς δεν έδινε μεγάλη σημασία στην παρουσία μας στο Europa League. Τώρα που κληρωθήκαμε με τη Γιουνάιτεντ, καταλαβαίνετε για πόσο σημαντική διοργάνωση μιλάμε», είχε δηλώσει αμέσως μετά την αναγγελία της συνύπαρξης με τους «κόκκινους διαβόλους» του Φαν Χάαλ στη φάση των «16». «Καρφί» για τον προκάτοχό του; Ίσως…
Αν ρίξει όμως κανείς μια ματιά στον τρόπο που αντιμετώπιζε τα ευρωπαϊκά παιχνίδια ο Ρότζερς, όχι καρφί του χρειαζόταν, αλλά ολόκληρη… ταβανόπροκα! Επί των ημερών του Βορειοϊρλανδού, η Λίβερπουλ διαχειριζόταν τους αγώνες στο Europa, με λογική… φιλικών αναμετρήσεων.  Ρόσιτερ, Μπράναγκαν, Τσιριβέγια, και ποιον δεν έβλεπες να παρελαύνει στην ενδεκάδα στα δύο πρώτα παιχνίδια του ομίλων κόντρα σε Μπορντό και Σιόν. Ο Ρότζερς δεν έκανε τίποτα λιγότερο από το να προσβάλλει την ίδια την κληρονομιά του συλλόγου, υποτιμώντας προκλητικά τη σημασία μιας μεγάλης ευρωπαϊκής πορείας.
Με τον Κλοπ τα πάντα άλλαξαν. Το καταλάβαινε κανείς ακόμη και στην πρεμιέρα του με τη Ρούμπιν στο «Ανφιλντ», που μάλιστα δεν στέφθηκε από επιτυχία. Έβλεπες όμως το πάθος του, έβλεπες την πίστη του, ένιωθες την τρέλα του.
Και σήμερα, έξι μήνες μετά, η Λίβερπουλ καμαρώνει περήφανη σε έναν ακόμη ευρωπαϊκό τελικό. Ανεξαρτήτως τι θα συμβεί στη Βασιλεία κόντρα στη μόνιμη κάτοχο του τροπαίου, Σεβίλλη, η εποχή Κλοπ έχει πλέον ξημερώσει με τον πιο ελπιδοφόρο τρόπο για τα εκατομμύρια φίλων των «κόκκινων» σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και η μεγάλη επιστροφή ξεκινάει από το… φυσικό περιβάλλον των “reds”: Την Ευρώπη. Εκεί που καμιά αγγλική ομάδα δεν μπορεί να αμφισβητήσει την κυριαρχία της.
Κάπου εδώ, ξεκινά και η σύγκριση με την ελληνική ομάδα που, τουλάχιστον, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, αποτελούσε τον αναμφισβήτητα κορυφαίο πρεσβευτή του ποδοσφαίρου μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις: Τον Παναθηναϊκό.
Αν κάποιος πρέπει να διδαχθεί από το σεβασμό που επέδειξε ο Κλοπ στην ευρωπαϊκή κληρονομιά της Λίβερπουλ, αυτός είναι ο Γιάννης Αλαφούζος και οι συνεργάτες του, οι οποίοι έχουν υποπέσει σε ένα ολέθριο σφάλμα όλα αυτά τα χρόνια. Αντιμετωπίζουν την παρουσία του Παναθηναϊκού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπως ο… Μπρένταν Ρότζερς.
Για την πορεία των «πράσινων» εντός των συνόρων, μπορεί να βρει κανείς χίλιες δυο δικαιολογίες. Άλλες βάσιμες, άλλες όχι τόσο…
Για την εξαφάνιση του Ευρωπαίου Παναθηναϊκού, για την αγωνιστική σμίκρυνση μιας ομάδας που έκανε περήφανη τους φίλους της κάθε φορά που ταξίδευε εκτός συνόρων, ταπεινωτικοί αποκλεισμοί σαν αυτοί από την Καμπάλα, δεν συγχωρούνται.
Η Ευρώπη ήταν, είναι και θα παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι του «τριφυλλιού». Είναι η κληρονομιά του, η ίδια του η φύση. Τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζεται ως μια… παράπλευρη ενασχόληση.
Όχι. Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να χτίσει το καλοκαίρι μια ομάδα που θα κατακτήσει το πρωτάθλημα. Επιβάλλεται πριν και πάνω απ’ όλα να ανακτήσει το ευρωπαϊκό του dna. Να αρχίσει με σταθερά βήματα να αποκτά τη χαμένη του αξιοπιστία στις διεθνείς διοργανώσεις, όποια κι αν είναι αυτή. Κι αν θέλετε τη γνώμη μου, μετά την ελεύθερη πτώση των τελευταίων ετών, η επούλωση των πληγών που έχουν ανοίξει μπορεί να γίνει πιο εύκολα στο Europa και όχι στο Champions League. Μικρή σημασία, όμως, έχει η διοργάνωση.
Το ζητούμενο, όμως, είναι να σεβαστεί ο Παναθηναϊκός την ίδια του την ιστορία. Να ακολουθήσει το παράδειγμα του Κλοπ, που θυσίασε αγώνες στην Premier League παρατάσσοντας ενδεκάδες με ρεζέρβες για να εμφανίζει την καλύτερη δυνατή σύνθεση στα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Η Λίβερπουλ και η ανάκτηση της δικής της ευρωπαϊκής ταυτότητας, δείχνει το δρόμο στον Παναθηναϊκό. Απομένει να διαπιστώσουμε αν οι «πράσινοι» διδαχτούν από τη δική της αναγέννηση…  

Τετάρτη 4 Μαΐου 2016


Η απειλή της TTIP


Βίκυ Σαμαρά 
Στην εγχώρια επικαιρότητα κυριαρχεί (και ευλόγως) η πορεία της διαπραγμάτευσης, με την Αθήνα να δίνει μάχη για να κλείσει μέσα στο Μάιο μία συμφωνία όσο το δυνατόν λιγότερο καταστροφική. Όμως μία από τις πιο σημαντικές ειδήσεις ήρθε την ώρα που γιορτάζαμε το Πάσχα και αφορά στη διαρροή του σχεδίου για την ευρωατλαντική συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών (Transatlantic Trade and Investment Partnership – TTIP).
Η συμφωνία, που συζητείται εν κρυπτώ για δύο χρόνια, ανοίγει τον δρόμο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν οποιονδήποτε τομέα δημοσίων υπηρεσιών επιθυμούν, στοχεύει στη διευκόλυνση των άμεσων επενδύσεων, επιτρέπει σε ιδιωτικές εταιρείες να κινούνται δικαστικά εναντίον κρατών για την ακύρωση προστατευτικών μέτρων και θεωρείται ο δούρειος ίππος για την εισαγωγή των μεταλλαγμένων στην Ευρώπη.
AdTech Ad

Χαρακτηριστικό είναι ότι η αμερικανική πλευρά ζητά, για να υπάρχουν ρυθμίσεις προστασίας των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, να έχουν πρώτα προκύψει επιστημονικά στοιχεία για την αναγκαιότητα τους. Δηλαδή πρώτα να έχουν εκτεθεί οι άνθρωποι και το περιβάλλον σε ένα προϊόν και εάν αποδειχθεί επικίνδυνο, να ζητηθεί η απόσυρση του. Αντίθετα η ευρωπαϊκή νομοθεσία REACH εναποθέτει στον κατασκευαστή την ευθύνη να αποδείξει ότι το προϊόν του δεν είναι επιβλαβές, για να του επιτραπεί να το κυκλοφορήσει στην αγορά (no data, no market).
Η ΕΕ υιοθέτησε τέτοιους νόμους, πρώτον για να προστατέψει τα ευρωπαϊκά προϊόντα και δεύτερον χάρη στην πίεση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.
Οι πιέσεις όμως οικονομικών συμφερόντων από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι πολύ ισχυρές. Η Süddeutsche Zeitung αποκάλυψε ότι οι ΗΠΑ απειλούν με μποϊκοτάζ τις ευρωπαϊκές εξαγωγές αυτοκινήτων, ώστε να επιβάλουν στην Ευρώπη να εισάγει περισσότερα αμερικανικά αγροτικά προϊόντα. Η Γαλλία, που δεν έχει πλέον αξιόλογη αυτοκινητοβιομηχανία, στηρίζεται όμως στην αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή και ιδιαίτερα στα προϊόντα με ονομασία προέλευσης, απειλεί να μπλοκάρει τη συμφωνία. Στη Γερμανία, όπου σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης έχει ιδιαίτερη ευαισθησία σε περιβαλλοντικά θέματα, πολίτες κινούνται κατά της κυβέρνησης για να εμποδίσουν οποιαδήποτε συζήτηση “κάτω από το τραπέζι”.
Οι υπερασπιστές της ΤΤΙΡ υποστηρίζουν ότι διαφορετικά ΗΠΑ και Ευρώπη δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την απειλή της Κίνας, η οποία κατακλύζει τις παγκόσμιες αγορές με προϊόντα χαμηλού κόστους, λόγω του μηδενικού της σεβασμού σε εργατικά δικαιώματα, προστασία του περιβάλλοντος και ασφάλεια της παραγωγής. Και η απάντηση τους είναι να γίνουν ΗΠΑ και Ευρώπη, ίδιοι με τον ανταγωνιστή.
Αυτή δεν μπορεί να είναι όμως η απάντηση των σκεπτόμενων Ευρωπαίων πολιτών και των εχόντων ένστικτο πολιτικής επιβίωσης Ευρωπαίων πολιτικών.
Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να παίξει κρίσιμο ρόλο σε αυτό το παιχνίδι -φευ, εδώ δεν μπορούμε να καθορίσουμε τη διαπραγμάτευση για τη δική μας τύχη- όμως η φωνή της πρέπει να ταχθεί μαζί με τις υπόλοιπες φωνές λογικής στην Ευρώπη.

Πέμπτη 28 Απριλίου 2016

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα: Γιατί να πιστέψουμε τους Ελληνες πολιτικούς;



Του Τάσου Παπαδόπουλου

Είναι ν’ απορεί κανείς, πως ένας άνθρωπος που θέλει να γίνει ηγέτης μιας χώρας, όταν αναλαμβάνει τα ηνία της επιλέγει στην πλειοψηφία τους κατώτερους των περιστάσεων, προκειμένου να στελεχώσουν τους κρίσιμους τομείς των υπουργείων. 

Ότι χειρότερο σε σχέση με το μέσο Έλληνα εμφανίζεται στο οβάλ γραφείο του υπουργικού συμβουλίου. Και ο τελευταίος μάνατζερ μιας επιχείρησης, γνωρίζει ότι για να πετύχει στην επιχείρηση που διευθύνει, πρέπει να επιλέξει τους καλύτερους να αναλάβουν τους κρίσιμους τομείς των τομέων δράσης. 

Παράλληλα, παρά τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις του, μόλις αναλάβει την εξουσία ακολουθεί την πεπατημένη και φτιάχνει έναν υπερμεγέθη λόχο Υπουργικού Συμβουλίου, με σχεδόν 50 ανθρώπους, αριθμός που δεν ελέγχεται με καμιά δύναμη από τον επικεφαλής της κυβέρνησης. 

Στη λογική να βολέψουμε όσο περισσότερους γίνεται σε υπουργικές καρέκλες, θυσιάζουν την λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού σχήματος. 

Φτάνουν στο σημείο να δημιουργούν υπουργικές θέσεις κενές περιεχομένου, προκειμένου να βολέψουν κάθε παρατρεχάμενο της εξουσίας. 

Από το άνευ αντικειμένου υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης μέχρι τους υφυπουργούς-συντονιστές των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης. 

Τι ρόλο άραγε θα μπορούσε να έχει σε μια χρεοκοπημένη χώρα, ένα υπουργείο μιας περιοχής, όταν με τις αλλαγές του «Καλλικράτη» Δήμοι και Περιφέρειες έχουν αναλάβει όλες τις αρμοδιότητες που αφορούν την Τοπική και την Περιφερειακή  Αυτοδιοίκηση ?

Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν την εξουσία βρίσκονται σε πλήρη αντιδιαστολή με το έργο που τους ανατίθεται, μια και καταλαμβάνουν κυριολεκτικά το κράτος, εκτοπίζοντας τους υπηρεσιακούς δημόσιους λειτουργούς. 

Με αυτή τη νοοτροπία η χώρα βολοδέρνει σαν ακυβέρνητο καράβι στα φουρτουνιασμένα κύματα, μια και η κρατική μηχανή βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης,  με τους αετονύχηδες να εκμεταλλεύονται καταστάσεις με σκοπό να κερδίζουν σε βάρος των πολλών. 

Ταυτόχρονα μας πουλάνε ιδεολογίες με το κιλό που δεν πιστεύουν. Τα κόμματα αποτελούν ένα συνονθύλευμα, μια και σ αυτά κατοικοεδρεύει κάθε καρυδιάς καρύδι. 

Στο ΣΥΡΙΖΑ μιλάνε για αριστερά, την ώρα που μια κρίσιμη μάζα τους προέρχεται από το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών ΠΑΣΟΚ, μια άλλη από τους διαγραφέντες του ΚΚΕ και οι υπόλοιποι από διάφορα μέχρι χθες εξωκοινοβουλευτικά γκρουπούσκουλα της ακροαριστεράς. 

Αλλά και η ΝΔ βολοδέρνει ιδεολογικά, μια και ξεκίνησε από τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό του Κωνσταντίνου  Καραμανλή, στη συνέχεια ανακάλυψε τον Μεσαίο χώρο στην περίοδο Κώστα Καραμανλή, για να περάσει στην δεξιά την εποχή Σαμαρά και τώρα την κεντρώα του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Η ιδεολογική αυτή σύγχυση, δείχνει ότι τα σχήματα αυτά χρησιμοποιούνται ως οχήματα με προφανή σκοπό να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, μια δυστυχώς οι πολίτες παρασύρονται από τις σειρήνες, που τους τάζουν λαγούς με πετραχήλια. 

Από πού να αρχίσει κανείς. Από τον Γ. Παπανδρέου που το 2009 έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν, τον Α. Σαμαρά με τις υποσχέσεις, που έδινε στα Ζάππεια ή τέλος στον Α. Τσίπρα που τα έδωσε όλα προκειμένου να καταλάβει την εξουσία; 

Να θυμίσουμε για όσους έχουν αδύνατη μνήμη, τότε κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ, διέγραψε το χρέος, εισέπραξε το κατοχικό δάνειο, απέδωσε το δώρο των Χριστουγέννων, περιόρισε την λαίλαπα των φόρων σε αγρότες και επαγγελματίες, δεν μείωσε κύριες συντάξεις και επικουρικά, θεσμοθέτησε νέα σεισάχθεια  για τα «κόκκινα» δάνεια, επανέφερε το αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ, επανέφερε τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ και την εργασιακή νομοθεσία που ίσχυε προ των μνημονίων, οργάνωσε ένα αποκεντρωμένο κράτος, έδωσε κομμάτια της δημόσιας περιουσίας στα Ασφαλιστικά Ταμεία και τέλος φρόνησε τα ληξιπρόθεσμα από 70 δις να γίνουν 90 δις. 

Αλήθεια ποια δικαιολογία έχουν να δώσουν στους πολίτες όλοι αυτοί οι πολιτικάντηδες,  όταν η χώρα πήρε στην πλάτη της ένα 4ο Μνημόνιο 3,6 δις την ώρα που Ιρλανδία,  Πορτογαλία και πρόσφατα η Κύπρος ξεμπέρδεψαν με ένα και μοναδικό μνημόνιο που υπέγραψαν ; 

Τι έχουν να πουν για το πραγματικό ξεπούλημα της χώρας που φτάνει μέχρι το νερό που αποτελεί το σημαντικότερο αγαθό για κάθε άνθρωπο; 

Οι 153 που θα ψηφίσουν τα δύο μνημόνια σε συσκευασία ενός, τι έχουν να πουν στους ψηφοφόρους τους, για τα όσα υποσχέθηκε ο αρχηγός τους στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβρη του 2014; Για πια ελπίδα που έρχεται θα μιλήσουν; 

Βεβαίως δεν μπορεί να περιμένει κανείς από το πολιτικό προσωπικό που εισπράττει πάνω από 6.000 ευρώ μηνιαίως, να αφουγκρασθεί τον πόνο του άνεργου, του χαμηλόμισθου και του συνταξιούχου. 

Όμως όταν τους βλέπει στα παράθυρα των καναλιών, στους σικέ διαξιφισμούς, μπορεί να καταλάβει το πώς και το γιατί το παιχνίδι είναι στημένο, μια και ποσώς τους ενδιαφέρουν οι πολίτες που υποφέρουν. 

Βεβαίως για να πούμε και του στραβού το δίκιο, την βασική ευθύνη δεν την έχουν αυτοί που στρογγυλοκάθονται στο θώκο της εξουσίας, αλλά οι πολίτες που τους ψήφισαν. 

Αν η μετριότητα συνεχίσει να μας κυβερνά, γιατί έχει στήσει ένα άθλιο πελατειακό κράτος , τότε είμαστε κι εμείς άξιοι της τύχης μας.

 Όσοι αφελείς πίστεψαν το Αλέξη είδαν τα αποτελέσματα. Τώρα ο νέος αρχηγός της ΝΔ, ο Κυριάκος, μας υποσχέθηκε από το βήμα του 10ου Συνεδρίου του κόμματος Ανάπτυξη, Αξιοκρατία, Αλληλεγγύη, Αριστεία, Αξιοπιστία … Γιατί να τον πιστέψουμε;

Τετάρτη 27 Απριλίου 2016

Ο «λαός ζόμπι», οι απελπισμένοι και οι βολεμένοι της εξουσίας


του Γιώργου Πετράκη 
Χάσαμε τους Αγανακτισμένους Στοπ… Το 2010 ζήσαμε τις ιστορικές στιγμές που χιλιάδες λαού διαμαρτυρηθήκαν για την παράδοση της χώρας στους ξένους δανειστές και τοκογλύφους, οι οποίοι όπως αποδείχτηκε με λανθασμένο και αλμπάνικο τρόπο προσπαθούσαν να σώσουν τα παλιά δανειακά προσφέροντας όλο και πιο μεγάλα δάνεια, τα οποία ήταν δεδομένο ότι μια χρεωκοπημένη από καιρό χώρα δεν μπορούσε να ξεχρεώσει και ο φαύλος κύκλος θα συνεχιζόταν για καιρό. 

Οι Πλατείες γέμισαν, βόλευε και ο καιρός, βόλευε ότι και τότε είχαμε ακόμη κάποια λεφτά στην τσέπη, κάποιους λογαριασμούς στην τράπεζα, τα παιδιά στο εξωτερικό για σπουδές, η σύνταξη έπεφτε από τα 50 το εφάπαξ μετριόταν ακόμη σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ. 

Υπήρχε μια άνεση. Που μας επέτρεπε να ξαναβρεθούμε στις πλατείες εκεί που είχαν μπει τα θεμέλια της δικής μας ευημερίας και εκεί που τα νιάτα μας, έβαζαν τα θεμέλια της σημερινής καταστροφής. 

Έτσι στις πλατείες βρεθήκαμε όλοι. Είχαμε χρόνο και χρήμα για να κάνουμε μια άσκηση επαναστατικής γυμναστικής. Μαζί μας βρέθηκαν και τα φρικιά, βρέθηκαν και οι μπαχαλάκηδες, βρέθηκαν και οι ναζιστές . 

Αλλά ήταν ωραία στις πλατείες θυμηθήκαμε τα νιάτα μας και η συγκίνηση ήταν τόση που κάναμε τα στραβά μάτια στους τοξοβόλους της Πλατείας, τους εμπρηστές της Μαρφίν, στα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια με τους χρυσούς μαιάνδρους στην πλάτη και τις ελληνικές σημαίες που τους ξαμόλαγε ο Μιχαλολιάκος στο Σύνταγμα. 

Και οι μέρες πέρασαν, οι εβδομάδες οι μήνες τα χρόνια. Οι αγανακτισμένοι ξέφτισαν σιγά σιγά. Στις τελευταίες κινητοποιήσεις πριν την έλευση της εθνικιστικοσοσιαλστικής κυβέρνησης δεν μαζεύονταν περισσότεροι από πέντε έξι χιλιάδες πιστοί… 

Και ξαφνικά όλοι χάθηκαν. Έμειναν μόνο οι μπαχαλάκηδες να σπάνε κανένα αυτοκίνητο και να βάζουν φωτιά στις κλούβες των ΜΑΤ στα Εξάρχεια, εκ του ασφαλούς φυσικά καθώς ξέρουν ότι οι πρώην σύντροφοι που κυβερνάνε σήμερα δεν θα τους ακουμπήσουν… 

Και χάθηκαν όλοι οι άλλοι… Αν είχαμε περάσει τα Μνημόνια, αν είχαμε μπει στις φωτεινές λεωφόρους της ανάπτυξης θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο. Αλλά το 2010 σπάγαμε το μάρμαρο στην Πλατεία Συντάγματος επειδή θα άνοιγε το επάγγελμα του βοθρατζή και έξι χρόνια μετά, με τον βοθρατζή να είναι ακόμη μονοπώλιο, εμείς στεγνοί από ψιλά, με την επίτευξη του στόχου, κάθε οικογένεια να έχει στην καλύτερη περίπτωση έναν εργαζόμενο, με τα ταμεία να βουλιάζουν, τα capital controls, τους εργοδότες να μην πληρώνουν, τα νοσοκομεία να μην λειτουργούν, το κράτος να μην πληρώνει, την νέα φοροεπιδρομή να έρχεται, τέτοια που καμία χώρα στο δυτικό ημισφαίριο δεν έχει ξανανιώσει. 

Κοιτάς στην Πλατεία… Και που είναι τώρα οι αγανακτισμένοι; Να σας πω κάτι; Αγανακτισμένοι ποτέ δεν υπήρξαν… Υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν την επαναστατική γυμναστική, να θυμηθούν τα νιάτα τους, με την τσέπη γεμάτη, εναντίον εκείνου του πολιτικού συστήματος που είχε γεμίσει συνήθως άδικα και αδικαιολόγητα τις τσέπες αυτές. Φθάσαμε έτσι στην πρώτη φόρα αριστερό-δεξιά κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Και τότε άρχισε το Δόγμα του Σοκ. Από την ανάποδη. Με τα όσα κάνουν εδώ και ένα χρόνο μετατρέπουν αυτόν τον λαό σε Ζόμπι. Σε κινούμενους νεκρούς. 

Που το βλέμμα τους κοιτάζει αδιάφορα μπροστά, δεν διακρίνει πρόσωπα, δεν ακούει δηλώσεις και υποσχέσεις… Οι υπόλοιποι; Οι πέντε έξι χιλιάδες που έμεναν στις πλατείες πριν πάνε για ουζάκι και για κους-κους για το μέλλον του Σοσιαλισμού; 

Μη νομίσετε ότι χάθηκαν αυτοί… Απλώς άλλαξαν ρόλο και τώρα πια μας κυβερνούν. Υπουργοί, βουλευτές, μετακλητοί, διορισμένοι σε κρατικούς οργανισμούς… Χάθηκαν οι Αγανακτισμένοι. Είναι πια ικανοποιημένοι… Με μισθό γραφείο γραμματέα και κούρσα κρατική… Αλλά πλέον ο φόβος δεν είναι οι αγανακτισμένοι του 2010. Είναι οι πραγματικοί αγανακτισμένοι του 2016. Που έκτος από αγανακτισμένοι, είναι και πραγματικά απελπισμένοι… Και είναι πολλοί.