Πήγαν για offshore και 

βγήκαν κουρεμένοι 

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η κυβέρνηση αποφάσισε να αλλάξει τη ρύθμιση που προέβλεπε τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων σε εξωχώριες εταιρείες. Δηλαδή τις επόμενες μέρες, καλούνται οι βουλευτές της Αντιπολίτευσης, όσοι έκαναν λεονταρισμούς εκ του ασφαλούς, να πάρουν θέση για το αν συμφωνούν στην καθολική απαγόρευση συμμετοχής σε ξένες εταιρείες.

Τι σημαίνει αυτό; Πώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης ο οποίος σύμφωνα με το Πόθεν Έσχες του, είχε μετοχές της Samsung, δεν θα μπορεί πλέον να ασχοληθεί με τέτοιες επενδύσεις και θα πρέπει να ασχοληθεί με το ποταπό έργο της πολιτικής στην Ελλάδα. Επίσης ο Νότης Μυταράκης, ο οποίος υπήρξε στέλεχος της Fidelity που σχετίστηκε μετοχικά με την Ελληνικός Χρυσός, δεν θα μπορεί ταυτόχρονα να είναι και ο υπουργός που αποφασίζει για τις συγκεκριμένες επενδύσεις όπως συνέβαινε επί υπουργίας του.

Εν ολίγοις, φαίνεται πως η αντιπολίτευση πήγε για μαλλί και βγαίνει κουρεμένη. Πρέπει ο κάθε βουλευτής να απαντήσει στην ονομαστική ψηφοφορία, αν είναι υπέρ της απαγόρευσης ή κατά.

Κάτι μου λέει, πως θα αρχίσουν οι ιαχές για την εμπόδιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας των κακόμοιρων των βουλευτών της Αντιπολίτευσης, αλλά πρέπει τελικώς να αποφασίσουν τι θέλουν και πόσο εννοούσαν όσα έλεγαν. Ο πολιτικός προσέρχεται στην πολιτική εθελοντικά για να υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον. Αυτή η οικειοθελής ένταξή του, του απαγορεύει ενασχολήσεις που κρίνονται ασύμβατες. Δεν μπορεί να είναι Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και βουλευτής, ή Αστυνομικός και βουλευτής και άλλα πολλά.

Με τον ίδιο τρόπο δεν μπορεί να κρίνει την τύχη του έλληνα, αλλά η δική του τύχη να έχει τακτοποιηθεί εξωχώρια.

Η «κρίση των offshore» για την κυβέρνηση, απέδειξε δύο πράγματα:

Πρώτο, ότι η ρύθμιση δεν είχε κανένα δόλο. Τα εμπλεκόμενα υπουργεία προσπάθησαν α να λύσουν ένα νομικό θέμα που υπήρχε, επειδή δεν υπάρχει νομικός ορισμός για της offshore (εξωχώριες) εταιρείες μετά από απαίτηση διεθνών παραγόντων. Και το επιχείρησαν σε τοπίο αρρύθμιστο νομικά, με φόντο μια συζήτηση που γίνεται παγκόσμια για τις offshore. Ως λύση προκρίθηκε απ’ ό,τι φαίνεται να απαγορευθεί η σχέση με εταιρείες σε φορολογικούς παραδείσους οι οποίοι δεν έχουν φορολογική συνεργασία. Αυτή η λύση όμως δεν αναιρούσε την ουσία του προβλήματος. Δηλαδή κάποιος μπορούσε να έχει μια εταιρεία σε συνεργαζόμενο φορολογικό παράδεισο, η οποία με τη σειρά της θα είχε ως μέτοχο μια άλλη εταιρεία που κρυβόταν σε μη συνεργαζόμενη φορολογικά χώρα.

Το δεύτερο που απέδειξε αυτή η κρίση, είναι πως η κυβέρνηση έχει την πολιτική καταγωγή και τα ηθικά προαπαιτούμενα, για να σταθεί απέναντι στην πραγματικότητα σταθμίζοντας ποιό είναι το σωστό και κοινωνικά αποδεκτό ακόμη και αν έχει προκληθεί τετελεσμένο. Τέτοια παραδείγματα πολιτικής, δεν είχαμε ως σήμερα.

Η κριτική στην κυβέρνηση, (και δεν αναφέρομαι στην υποκριτική κριτική που έγινε από αυτούς που είναι πρωταγωνιστές και φίλοι πρωταγωνιστών σε offshore), αν και σκληρή γιατί έπρεπε να κινηθεί σε ένα αρύθμιστο νομικά τοπίο όπου οι σκληρές διατυπώσεις δεν θα είχαν και αντίστοιχη νομική υπόσταση, ξεκίνησε μια συζήτηση στην Ελλάδα. Η δε απόφαση της κυβέρνησης για τη νέα ρύθμιση, θα δείξει και τις προθέσεις του καθενός.

Η καθολική απαγόρευση συμμετοχής σε εξωχώρια εταιρικά σχήματα, είναι αναμφίβολα ένα αυστηρό αλλά καθαρό μέτρο. Τώρα αν θέλει κάποιος απέναντι στο δημόσιο συμφέρον που προστατεύεται να αντιτάξει την «επιχειρηματικότητα» και την «ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων», μπορεί να το κάνει αλλά δεν θα είναι πολιτικός. Μπορεί να είναι επιχειρηματίας, επενδυτής ή ό,τι άλλο επιλέξει.

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η αντιπολίτευση έχει άλλη άποψη να τη διατυπώσει. Μπορεί να πει πως δεν θέλει να είναι μόνο βουλευτής αλλά και ολίγον επενδυτής του εξωτερικού, σε εταιρείες μάλιστα που ενδεχομένως να αντιστρατεύονται τα ελληνικά συμφέροντα.

Ναι, με την έννοια αυτή ο πλούτος μπορεί να αντιστρατεύεται την πολιτική, αλλά δεν είναι κακό. Άλλωστε την εποχή του πατέρα του Κυριάκου Μητσοτάκη, οι πολιτικοί συνήθισαν να καυχώνται πως έμπαιναν πλούσιοι και έβγαιναν πένητες.

Όποιος επιμένει να μπει στην πολιτική, για να προσφέρει, ας το κάνει όχι ως επαγγελματίας πολιτικός και επιχειρηματίας, αλλά ως οραματιστής. Μπορεί να αλλάξει η Ελλάδα.

Πνεύμα αφορολόγητον και ηθική offshore 


Tου Νίκου Μπογιόπουλου

«Πνεύμα και ηθική», που θα ‘λεγε και ο αξέχαστος Βασίλης Αυλωνίτης. Τουτέστιν και «λίστα Λαγκάρντ» έχουμε, και «Panama papers» έχουμε, και τώρα και ελευθέρας ως προς την συμμετοχή βουλευτών, υπουργών και κρατικών αξιωματούχων σε «οff shore» εταιρείες, έχουμε… 

    Το φρόντισε – και αυτό – η «αριστερή» κυβέρνηση σε μια από τις παραγράφους των 7.500 χιλιάδων σελίδων του πολυνομοσχεδίου της. Κι από δω και πέρα είναι που ξεκινάει το νέο γαϊτανάκι της υποκρισίας.

    Η μεν κυβέρνηση εμφανίζεται να δηλώνει ότι η ρύθμιση αφορά «συνεργάσιμους» (χα!) φορολογικούς παραδείσους και ότι συνιστά ευθυγράμμιση με τα παγκοσμίως καπιταλιστικώς κείμενα. Αλλά γιατί πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με τα καπιταλιστικώς κείμενα; Για δυο λόγους: Πρώτον, διότι πρέπει να κάνουμε λίγη υπομονή μέχρι ο ΣΥΡΙΖΑ να κουρδίσει τα νταούλια του για να χορέψει τις αγορές…  πεντοζάλι. Δεύτερον, διότι – κατά την κυβερνητική ανακοίνωση – τούτη η ευθυγράμμιση διευκολύνει (χα! χα!) τους φορολογικούς ελέγχους!


    Η δε μνημονιακή αντιπολίτευση, με προεξάρχουσα την ΝΔ – γνωστή και από την εποχή του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικόν» - κόπτεται μη και ο ΣΥΡΙΖΑ της στερήσει το προβάδισμα που κατέχει στον τομέα του «παπασταύρειου… ηθικού πλεονεκτήματος».

    Υπάρχει, φυσικά, και μια μερίδα του Τύπου που ξέρει καλά πως μπορούν να μπαινοβγαίνουν «τούβλα» εντός και εκτός των συνόρων, αλλά τι μυξοπαρθένα θα ήταν η καλόγρια που έγινε πόρνη, αν η πρώτη της δουλειά δεν ήταν να καταγγέλλει την ηγουμένισσα για τα στραβοπατήματά της…

    Κάπως έτσι δουλεύει, λοιπόν, το συστηματάκι. Παίζοντας παιχνίδι εντυπώσεων και με τις «off shore». Αφήνοντας ανοικτό παράθυρο – παρά τις διαψεύσεις της κυβέρνησης – για πιθανή αποποινικοποίηση παλιότερων υποθέσεων. Και δουλεύοντας ψιλό γαζί μισθωτούς, άνεργους και συνταξιούχους, λες και όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο της… ταξικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για να προστατευτούν τα δικά τους συμφέροντα. Λες και στις «off shore» βρίσκονται οι αποταμιεύσεις των φτωχών λαϊκών στρωμάτων!


    Επειδή, λοιπόν, πίσω από το «δέντρο» που σχηματίζουν οι κομματικές κοκορομαχίες των πιστών του ίδιου κεφαλαιοκρατικού Μαμμωνά βρίσκεται το «δάσος» της ενιαίας και ομοούσιας πολιτικής τους αναισχυντίας, επαναλαμβάνουμε και υπενθυμίζουμε:

    ΠΡΩΤΟ:  Ως γνωστόν, μέσω των «off shore» δεν κάνουν τις συναλλαγές τους ούτε συνταξιούχοι, ούτε άνεργοι, ούτε μισθωτοί. Άλλοι τις κάνουν.

    Σύμφωνα με τις αναφορές από το λεγόμενο Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης, αλλά και εκτιμήσεις των επιτελών του τμήματος Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ (εφημερίδα «Νέα», 11/5/2009), οι ελληνικών συμφερόντων «off shore» διακινούσαν ετησίως – προ κρίσης - περί τα 500 δισ. ευρώ!

    Ακούσατε ποτέ τίποτα περί εντοπισμού και φορολόγησής τους, από τους δεξιοαριστεροδεξιούς που κόβουν μισθούς και συντάξεις;

    ΔΕΥΤΕΡΟ: Σύμφωνα με τον κατάλογο που συνέταξε ο διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης», ο «χάρτης» φοροδιαφυγής στην Ελλάδα μέσω «off shore» εκτίνεται από τον Παναμά, τις Νήσους Μάρσαλ και τη Δυτική Σαμόα (!) μέχρι τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και τα νησιά Τερκς και Κέικος (!)…

    Τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας το 2014 μιλούσαν για περισσότερες από 23.000 τέτοιες υπεράκτιες εταιρείες που έχουν αναπτύξει κερδοσκοπική δραστηριότητα στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια (εφημερίδα «Τα Νέα», 29/11/2014), έχοντας αποκτήσει ελληνικό ΑΦΜ και νόμιμους εκπροσώπους στην Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 έως τα τέλη 2011.

    Έμαθε ποτέ κανείς για τα στοιχεία των πραγματικών τους ιδιοκτητών, των τραπεζικών λογαριασμών, των δραστηριοτήτων και της φορολόγησης των εν λόγω εταιρειών στην Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων;

    ΤΡΙΤΟ: Τις ημέρες του περασμένου Ιουλίου, όταν η χώρα βρισκόταν εν μέσω οικονομικής τρομοκρατίας και «capital controls» εκδόθηκε – και μάλιστα επί… «αριστερής» κυβερνήσεως - μια πολύ ενδιαφέρουσα εγκύκλιος του υπουργείου Οικονομικών,  η ΠΟΛ 1138/30-6-2015.

    Σύμφωνα με αυτήν οι αλλοδαπές εταιρείες που διαθέτουν ακίνητα στην Ελλάδα μπορούν να εντάσσουν τα εισοδήματα από την εκμίσθωση ή την ιδιόχρηση των ακινήτων αυτών σε ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς. Επίσης τους παρέχεται η δυνατότητα οι δαπάνες που εμφανίζουν για τα ακίνητα να εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα με τελική συνέπεια οι εταιρείες αυτές, με την συγκεκριμένη χρήση του ακινήτου να μην  φορολογούνται  Περίεργα πράγματα. Ε; 

    ΤΕΤΑΡΤΟ: Το θέμα αποκαλύφθηκε τον Νοέμβρη του 2012 αλλά, όλως περιέργως… «χάθηκε»:

    Οι offshore που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, σύμφωνα με το έγγραφο που παρουσίασε ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης, ανέρχονται στις 21.065. Από αυτές οι 16.580 είναι ενεργές.

    Σύμφωνα με το έγγραφο, τα στοιχεία που προκύπτουν για τις offshore εταιρείες όσον αφορά στις δηλώσεις Ειδικού Φόρου επί των Ακινήτων, είναι τα εξής:

-      Το 2003 υποβλήθηκαν 383 δηλώσεις και ο φόρος ανήλθε σε 4,8 δισ. ευρώ.

-      Το 2004: δηλώσεις 411 - φόρος 3,6 δισ. ευρώ.

-      Το 2005: δηλώσεις 352 - φόρος 3 δισ. ευρώ.

-      Το 2006: δηλώσεις 311 - φόρος 3,1 δισ. ευρώ.

-      Το 2007: δηλώσεις 275 - φόρος 2,8 δισ. ευρώ.

-      Το 2008: δηλώσεις 239 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

-      Το 2009: δηλώσεις 201 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

-      Το 2010: δηλώσεις 1177 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.

-      Το 2011: δηλώσεις 998 - φόρος 0,9 δισ. ευρώ

-      Το 2012: δηλώσεις 965 - φόρος 0,3 δισ. ευρώ.

    Από τα καταπληκτικά αυτά στοιχεία εξάγονται τα εξής καταπληκτικότερα συμπεράσματα:

    Πρώτο, από τις «off shore» εταιρείες που λειτουργούν στην Ελλάδα, αυτό που συνέβη επί μια ολόκληρη δεκαετία είναι ότι δηλώσεις - ως υποχρεούνται - για τον προσδιορισμό του ειδικού φόρου επί των ακινήτων που διαθέτουν, κατέθεταν στην καλύτερη περίπτωση μόλις οι 7 (!) από τις 100 «off shore»και στη χειρότερη περίπτωση... η μία (!!!) από τις 100 «off shore»!

    Δεύτερον: Από το 2010, από την εποχή των Μνημονίων δηλαδή και μετά, παρότι ο αριθμός των δηλώσεων έχουν έως και πενταπλασιαστεί, ο φόρος που κλήθηκαν να πληρώσουν οι «off shore» μειώθηκε έως και... δέκα φορές!

    Στα θαυμάσια, επομένως, που  συμβαίνουν στην Ελλάδα, ας προσθέσουμε:

    α) Τη μη υποβολή φορολογικών δηλώσεων μέχρι και από το 99% (!) των «off shore» που λειτουργούν στην χώρα,

    β) ο φόρος που πληρώνουν (;) αυτές που τελικώς υποβάλλουν δηλώσεις μειώθηκε έως και 92%!

     Τούτα τα «ωραία» προέκυψαν μετά την τροποποίηση του νόμου 3091/2002 (με τον οποίο επιβλήθηκε ειδικός φόρος 3% επί της αξίας των ακινήτων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες) από το νόμο 3842/2010.

    Σημείωση:

    Αυτός ο τόσο φιλικός νόμος προς τις «off shore» δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 58, τεύχος Α, στις 23/4/2010.Ήταν την ίδια μέρα, στις 23/4/2010,  που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίων και φυσικά ουδέποτε προκάλεσε συνειδησιακά προβλήματα στη ΝΔ κατά την περίοδο της δικής της μνημονιακής διακυβέρνησης...

    Ερώτηση:

    Η «αριστερή» μας κυβέρνηση, εκτός από την ρύθμιση που δίνει τη δυνατότητα σε βουλευτές, υπουργούς, κρατικούς παράγοντες να συμμετέχουν σε «off shore», έχει να μας υποδείξει κάτι πιο… «ταξικό» επί του θέματος, πέραν εκείνης της ηρωικής δήλωσης του Τρύφωνα Αλεξιάδη τον περασμένο Δεκέμβρη ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από τις χιλιάδες off shore που λειτουργούν στην Ελλάδα μέσα στο 2015 έλεγξε...μόλις 63;

Ο στρουθοκαμηλισμός και οι Σίσυφοι

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Οι θέσεις που διατυπώνουν τους δυο τελευταίους μήνες ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου για την κατάσταση της οικονομίας που παρέλαβαν τον Οκτώβριο του 2009, κυρίως σε ότι αφορά το δημοσιονομικό έλλειμμα 15,6% (36,5 δισ. ευρώ) είναι τουλάχιστον αφελείς. Εμφανίζονται έκπληκτοι και σκεπτικοί, ενώ όφειλαν να ξέρουν, να έχουν αντιληφθεί πως τα μεγέθη δεν ήταν διαχειρίσημα  και να έχουν προετοιμαστεί  με σοβαρότητα και συστηματικά και εν τέλει, να είχαν αντιδράσει διαφορετικά.

Κι αυτό γιατί ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2009 η Τράπεζα της Ελλάδος ατύπως ενημέρωνε πως το έλλειμμα θα ξεπεράσει το 12%, όταν η κυβέρνηση Καραμανλή είχε ήδη παραδεχθεί το 6% και ο υπουργός Γιαν. Παπαθανασίου διέρρεε πως κινείται προς το 8,5% του ΑΕΠ, ενώ λίγο πριν τις εκλογές ενημέρωσε την Κομισιόν πως είναι στο 12,5%.

Υπήρξε τότε ένας αδιανόητος στρουθοκαμηλισμός. Η οικονομία είχε ήδη μπει σε ύφεση με ρυθμό προς το 4% του ΑΕΠ, το χρέος είχε ξεπεράσει τα 300 δισ. ευρώ και κυρίως, όταν το έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών είχε κλείσει στο 14,2% το 2007 και στο 14,5% του ΑΕΠ το 2008 δεν μπορείς να κρύβεσαι πίσω από το δάκτυλό σου. Είχε κατ΄ επανάληψη εγκαίρως προταθεί να γίνει μια μελέτη-προβολή του τι θα σήμαινε αυτό το τεράστιο έλλειμμα για την οικονομία τα επόμενα χρόνια και τι θα σήμαινε αυτό δημοσιονομικά, αλλά κανείς στο ΠΑΣΟΚ το 2009 δεν ήθελε να ακούσει τίποτε, πέρα από το κυνήγι της εξουσίας και το πρόγραμμα για την «πράσινη» ανάπτυξη.

Γι΄ αυτό και όταν ο Κώστας Καραμανλής ζήτησε τον Απρίλιο του 2009 στήριξη από την Αξιωματική Αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ) σε ένα πρώτο πρόγραμμα λιτότητας, όχι μόνο δεν του την έδωσαν, αλλά ενέτειναν  τις «παραισθήσεις» με το περιβόητο «λεφτά υπάρχουν». Αν τότε είχε γίνει μια πρώτη κίνηση και τον Σεπτέμβριο μια δεύτερη, ουσιαστική με στόχο να αποφευχθεί η απώλεια εμπιστοσύνης των αγορών και της Κομισιόν, τότε, ίσως να είχαμε ξεπεράσει την κρίση με όρους Ισπανίας.

Το έλλειμμα 14,5% στο Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών το 2008 δεν αποτέλεσε απλά ένα κώδωνα κινδύνου, αλλά ήταν η επίσημη και κραυγαλέα αρχή μιας επιθετικής κρίσης (όπως λέμε επιθετικός καρκίνος). Αυτό ένας δευτεροετής φοιτητής των οικονομικών θα το καταλάβαινε, κι ας μην είχε κάνει Οξφόρδη, ΟΟΣΑ  ή ότι άλλο. Κι όμως, παρ΄ όλα αυτά, η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου με Γ. Παπακωνσταντίνου υπουργό Οικονομικών ψήφισαν εκείνο τον απίστευτο προϋπολογισμό του 2010 τον Δεκέμβριο του 2009, ο οποίος κατέπεσε στην ουσία στην αρχή της χρονιάς.

Δεν ξέρω αν ήταν πονηριά, σχέδιο ή αφέλεια αλλά υπάρχουν δύο επιπλέον γεγονότα προς στάθμιση. Ένα, ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν πήρε τα τελευταία 25 δισ. ευρώ που πρόσφεραν οι αγορές πριν την απόλυτη αποκάλυψη της ελληνικής χρεοκοπίας (κάτι που θα μπορούσε να δώσει μεγαλύτερο αέρα χειρισμών), δύο, ότι ο Παπανδρέου εμφανίστηκε στο Νταβός ως αφελής όταν τον στρίμωξαν στο διάδρομο του ξενοδοχείου του πέντε χρηματιστές και του έκαναν ερωτήσεις (την επομένη άρχισε η τελική επίθεση στα ελληνικά ομόλογα).

Δύο ακόμη επισημάνσεις: 1) Οι υπουργοί Οικονομικών στην Ελλάδα, όταν υπήρχε αλλαγή κομμάτων στην εξουσία, συνήθιζαν να φορτώνουν ότι μπορούσαν να φανταστούν στο έλλειμμα του προκατόχου τους (ένα ακραίο παράδειγμα-γκάφα ήταν η περιβόητη δημοσιονομική απογραφή Αλογοσκούφη), έτσι ώστε να ελαφρύνουν την πρώτη δική τους χρονιά και έτσι να γράψουν στη συνέχεια ένα σκορ δημοσιονομικής επιτυχίας, μειώνοντας το έλλειμμα τεχνητά.     2) Οι Έλληνες πολιτικοί, πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών και λοιποί, πάντα προτιμούσαν να φορτώνουν στις Βρυξέλλες (ή στους διεθνείς οργανισμούς) το ανάθεμα κάποιων αντιλαϊκών πολιτικών που υποχρεώνονταν να εφαρμόσουν. Εξ ου και η κουλτούρα της μεταρρυθμιστικής φοβίας και της ξενοφοβίας που καλλιέργησαν συστηματικά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μεταπολιτευτικά.

Δεν μπορώ να γνωρίζω εάν οι κύριοι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, ως εκσυγχρονιστές, στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις τους σκέφτονταν πως ένα μνημόνιο με το ΔΝΤ στο τιμόνι θα τους έδινε την δυνατότητα να αλλάξουν τα φώτα στους γκρέκηδες, όμως είναι άκομψο να έρχονται σήμερα - έξι χρόνια μετά το Καστελόριζο- και να το παίζουν Σίσυφοι της ελληνικής κακοδαιμονίας .

Η ψευδεπίγραφη «στροφή» του Τσίπρα, δεν αρκεί...

του Θάνου Οικονομόπουλου

Όσο κατακάθεται ο κουρνιαχτός της “επιτυχίας” και σκορπίζουν στον αέρα της πραγματικότητας οι αλαλαγμοί της “εθνικής νίκης”, καλό είναι όλοι μας, κυβερνώντες και κοινωνία να πάψουμε επιτέλους να βαυκαλιζόμαστε με τις αυταπάτες και τους στρουθοκαμηλισμούς μας, και να δούμε τι θα κάνουμε. Άμεσα και αποφασιστικά. Γιατί χρόνος δεν υπάρχει.

Ούτε από μηχανής λύση...

Το χρέος (αφήστε τι ψελλίζει η κυβέρνηση) δεν πρόκειται να τεθεί -αν τεθεί- στα σοβαρά στο τραπέζι, πριν από το 2018, στην καλύτερη περίπτωση. Κι' αυτό υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουμε πετύχει μέχρι τότε όλους τους (υπερφιλόδοξους) στόχους της τελευταίας συμφωνίας. Η πανηγυρικά διαφημισμένη “υπέρ-δόση”, θα δοθεί σε... δυο δόσεις, με την πρώτη στα μέσα, λένε, Ιουνίου ΑΦΟΥ υλοποιήσουμε κάποια προαπαιτούμενα που... ξεχάσαμε να περιλάβουμε στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την περασμένη Κυριακή. Και δεν είναι ούτε λίγα ούτε εύκολα:το ΕΚΑΣ, που μεγαλόθυμα “χάρισε” (σ' ότι αφορά την επιστροφή του ήδη καταβληθέντος), θα πρέπει να επιστραφεί στο δημόσιο, ή η πλήρης κατάργησή του ν' αρχίσει άμεσα. Που σημαίνει, ότι πρέπει να ξανανοίξει το ασφαλιστικό, που μόλις πριν 7 μέρες ψηφίστηκε!

Θα πρέπει μέχρι τα μέσα Ιουνίου να έχουν δρομολογηθεί οι αποκρατικοποιήσεις, με πρώτη αυτή του “Ελληνικού”. Αναφορικά με τα “κόκκινα δάνεια” των επιχειρήσεων, οι δανειστές επιμένουν να μην εξαιρεθούν (όπως προβλέπει το πολυνομοσχέδιο) αυτά που έχουν εγγύηση του δημοσίου. Μια διόλου “μικρή” λεπτομέρεια. Δάνεια με εγγύηση του δημοσίου, έχουν μόνοι δημόσιοι οργανισμοί και επιχειρήσεις του δημοσίου και φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Που σημαίνει ότι αν περιληφθούν και αυτά (αφού τροποποιηθεί το πολυνομοσχέδιο), το πιθανότερο είναι μια ΔΕΚΟ ή ένας δημόσιος οργανισμός να περάσει στο άψε-σβήσε στον έλεγχο των funds που θα αγοράσουν το δάνειο τους...

Αν οι “λεπτομέρειες” αυτές δεν τακτοποιηθούν μέσα στις επόμενες 15 μέρες, η πρώτη υποδόση της... δόσης, δεν πρόκειται να καταβληθεί. Ας πούμε, όμως, ότι η κυβέρνηση θα βρει τρόπο να... ξενομοθετήσει ότι νομοθέτησε την περασμένη Κυριακή, και θα επινοήσει τον επικοινωνιακό τρόπο να παρουσιάσει την εξέλιξη αυτή ως νέα εθνική “επιτυχία”. Ο ψηφισμένος από την Βουλή “κόφτης”, στον οποίο περιλαμβάνονται μισθοί και συντάξεις ( θυμάστε τον κ. Τσίπρα να λέει ότι “μισθοί και συντάξεις εξαιρούνται από τον κόφτη, είναι κόκκινη γραμμή μας...”!) για να ΜΗΝ ενεργοποιηθεί αυτόματα, θα πρέπει το 2018 να έχουμε περάσει στην ανάπτυξη και να έχουμε πλεονάσματα της τάξης του 3,5%! Δεν υπάρχει ούτε ένας σοβαρός αναλυτής, οργανισμός που να θεωρεί αυτόν τον στόχο εφικτό. Και τον... Χριστό που ρώτησαν, τους είπε ότι τα θαύματα έχουν τελειώσει. Το ΔΝΤ, επιμένει ότι αυτές οι προβλέψεις είναι ανώφελοι τακτικισμοί προς αγορά χρόνου. Οι δανειστές, η Κομισιόν,, το eurogroup,  για τους δικούς τους λόγους (να δουν τι θα γίνει με το βρεταννικό δημοψήφισμα, να γίνουν και οι γερμανικές εκλογές του χρόνου...), απλώς καμώνονται ότι το πρόγραμμα “περπατάει”. Για να κερδίσουν κι' αυτοί χρόνο. Και... βλέποντας και κάνοντας. Τυχαίο είναι ότι επέβαλλαν το “υπερταμείο” πώλησης του συνόλου της δημόσιας περιουσίας, να έχει διάρκεια... 99 ετών; Έχετε ξανακούσει δανειστή να επιβάλλει διατήρηση της υποθήκης για...80 χρόνια αφού αποπληρωθεί το δάνειο; Γιατί, θεωρητικά, το ελληνικό χρέος προβλέπεται να έχει αποπληρωθεί το 2030...

Απλά πράγματα: τα νούμερα, δεν βγαίνουν. Ο “κόφτης”, είναι σωστό μέτρο (όλοι κόβουμε, όταν ο προϋπολογισμός μας δεν βγαίνει...),  αλλά όχι με την παράλληλη δέσμευση για πλεονάσματα ύψους 3,5%, που οι δανειστές μας επιμένουν ακατέβατα. Πλεονάσματα και μη εφαρμογή του “κόφτη”, επιτυγχάνονται μόνο αν η χώρα περάσει άμεσα σε ρυθμούς ανάπτυξης-κι' εμείς τρέχουμε ακόμη με ύφεση. Και την ανάπτυξη, δεν την... παραγγέλνεις sur mesure- μόνο  ο Τσίπρας θεωρεί την ανάπτυξη ως κάτι που το παραγγέλνεις και... το εξαγγέλλεις! 

Κι' ας πούμε ότι από την... δεύτερη υποδόση της δόσης (αν και όταν την πάρουμε, αφού συμφωνήσουμε σε αιματηρή αναθεώρηση της τελευταίας ψηφισμένης συμφωνίας) πέσουν κάποια χρήματα στην αγορά, με την μορφή της εξόφλησης κάποιων χρεωστούμενων του δημοσίου σε ιδιώτες και επιχειρήσεις. Θα υπάρξει περιορισμένη ανακούφιση της αγοράς, τα χρήματα αυτά θα τζιραρισθούν δυο-  τρεις φορές, αλλά η ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει με την ικανοποίηση κάποιων πιεστικών αναγκών των καταναλωτών ή με αγορές... εισαγόμενων προϊόντων. Γιατί η Ελλάδα δεν παράγει σχεδόν τίποτε! Ακόμη και την ταπεινή πατάτα, το μπρόκολο και τα λεμόνια τα εισάγουμε...

Η ανάπτυξη, επιτυγχάνεται μόνο με επενδύσεις. Ξένες και εγχώριες. Με το μπάχαλο (φορολογικό, διοίκηση, διαφθορά, γραφειοκρατία, στην ουσία κλειστές τράπεζες, διεθνή αναξιοπιστία της χώρας, αβεβαιότητα κλπ, κλπ) και την ανασφάλεια που έχει παγιωθεί τα 7 τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, ξέρετε πολλούς... φιλέλληνες επενδυτές να ρισκάρουν τα χρήματά τους εδώ; Και οι ΄Έλληνες επιχειρηματίες, στους οποίους ας πούμε καταβληθούν οι οφειλές του δημοσίου, φαντάζεσθε ότι μόλις πάρουν τα χρήματα θα... σπεύσουν να τα επενδύσουν, ή θα τα κρατήσουν καβάντζα για τις σκοτεινές και αβέβαιες μέρες που έρχονται;

Η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς διάλυσης και προοδευτικής χρεοκοπίας τα αρκετά τελευταία χρόνια. Παρέλκει, αυτή την στιγμή, ο επιμερισμός και η απόδοση ευθυνών-φταίμε όλοι! Το τελευταίο μνημόνιο (και τα προηγούμενα, άλλωστε...) καθώς και η μόνιμη πλέον εποπτεία μας από τους δανειστές, είναι μια λίαν επώδυνη, αιματηρή διαδικασία. Ακόμη και στην μνημονιακή εποχή, χάσαμε ευκαιρίες, σπαταλήσαμε τον χρόνο που κερδίζαμε με αυταπάτες για επιστροφή στις... παλιές καλές μέρες, ποτέ δεν θελήσαμε (κυβερνώντες, κυρίως, αλλά και κοινωνία) να αποδεχθούμε ότι αυτά που ξέραμε πέρασαν, και πρέπει να κάνουμε μια νέα αρχή, φευ από χαμηλότερο επίπεδο, αλλά μια αρχή που να επιτρέπει ελπίδες αναγέννησης για το μέλλον. Με θυσίες, κόπο, σκληρή δουλειά, αυτοπεριορισμό...

Ας μην γελιόμαστε άλλο. Και ο χρόνος εξαντλείται δραματικά. Ίσως αυτή η ευκαιρία, με τις όποιες αιματηρές υποχωρήσεις κάνουμε, να είναι η τελευταία-μετά το χάος. Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, ανασυγκρότησης, νέο ρεαλιστικό μοντέλο παραγωγικής  ανάπτυξης, στοχευμένο και κλιμακωτά επιδιωκόμενο. Που θα δεσμεύει και τούτη αλλά και τις επόμενες κυβερνήσεις, ασχέτως “ιδεολογικού” πρόσημου. Ας σώσουμε πρώτα την “παρτίδα”, ας μείνουμε στο παιγνίδι, και μετά θα έχουμε χρόνο για κόντρες και αντιπαραθέσεις. Νοούνται, ας πούμε, ελπίδες για ανάπτυξη -ιδίως στην βαριά βιομηχανία μας, τον τουρισμό- με... αύξηση των ήδη μη ανταγωνιστικών τιμών και επιβάρυνση του ΦΠΑ στις κατ' εξοχήν προσελκύουσες  τουρίστες περιοχές;

Αλλιώς, “αποχαιρέτα την Ελλάδα που φεύγει...”   

Το πεντοζάλι που έγινε καρσιλαμάς

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει. Και χορεύει. Φυσικά ο ρυθμός που ακούγεται δεν είναι το… «πεντοζάλι» για το οποίο μιλούσε προεκλογικά ο κ.Τσίπρας. Για το σαχλό τσιφτετέλι του εξευτελισμού πρόκειται στο οποίο επιδίδονται τα εκάστοτε γιουσουφάκια της πλουτοκρατίας.

    Οι ενθουσιασμένοι κυβερνώντες διαφημίζουν ότι «αξιολογήθηκαν» θετικά από τους… θεσμούς.

• Πανηγυρίζουν γιατί – όπως αναφέρει η απόφαση του Γιούρογκρουπ – «ο ESM αναμένεται να εγκρίνει το συμπληρωματικό MoU» που υπέγραψε χτες η κυβέρνηση. Μνημόνιο (MoU), δηλαδή!
• Πανηγυρίζουν γιατί ξεφτιλίστηκαν αφού οι εταίροι είπαν στον κ.Τσίπρα ότι ακόμη και τα παραμύθια που είπε μόλις προχτές στη Βουλή - περί μη αναδρομικής επιστροφής του ΕΚΑΣ και περί σύστασης ταμείου… Αλληλεγγύης – να τα ξεχάσει! 
• Πανηγυρίζουν διότι υπέγραψαν νέα, δυσμενέστερη αναθεώρηση ακόμα κι αυτού του ασφαλιστικού –λαιμητόμος που ψήφισαν μόλις πριν από 15 μέρες!
• Πανηγυρίζουν γιατί τους είπαν ότι δεν τους αρκεί η νομοθέτηση του ξεπουλήματος για 99 χρόνια αλλά θέλουν ακόμα πιο συγκεκριμένη νομοθέτηση για το ξεπούλημα του Ελληνικού, της Εγνατίας και της ενέργειας, κι αυτοί το αποδέχτηκαν! 
• Πανηγυρίζουν γιατί τους είπαν ότι δεν τους αρκεί η ήδη νομοθετημένη ασυλία όσων διοικούν το Υπερταμείο ξεπουλήματος, πως θέλουν ακόμα πιο ισχυρή νομική κατοχύρωση ότι απαλλάσσονται ποινικών ευθυνών, κι αυτοί το αποδέχτηκαν!
• Πανηγυρίζουν γιατί το επιτόκιο για τα δεκαετή ελληνικά ομόλογα πάει στο 6,98%, διότι θεωρούν ότι έχουν να κάνουν με λωτοφάγους που ξεχνούν ότι η Ελλάδα μπήκε στα Μνημόνια με πρόσχημα ότι το 2010 το επιτόκιο είχε ανεβεί πάνω από το 5%...
• Πανηγυρίζουν διότι δεσμεύτηκαν σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για το 2018, δηλαδή για απηνή λιτότητα!
• Πανηγυρίζουν γιατί το ΔΝΤ έρχεται μέχρι το τέλος του έτους με νέο δικό του μνημόνιο! Γράφει η απόφαση του Γιούρογκρουπ: «(…) το Eurogroupκαλωσορίζει την πρόθεση του ΔΝΤ να προτείνει στο διοικητικό συμβούλιο του Ταμείο να εγκρίνει την επίτευξη χρηματοδοτικής συμφωνίας πριν από το τέλος του 2016 (…)».

    Πανηγυρίζουν, φυσικά, γιατί τώρα θα πάρουν κι αυτοί τη δόση τους. Όπως οι προηγούμενοι. Ποιος δεν θυμάται τα αντίστοιχα πανηγύρια των Σαμαρά – Βενιζέλου για τις δικές τους δόσεις και «υπερδόσεις» (σσ: ειδικά εκείνη των 40 – 50 δισ. ευρώ τον Δεκέμβρη του 2012).

    Ας δούμε, όμως, για ποιο πράγμα παιανίζουν τα… νταούλια της «αριστερής» καταισχύνης: «Έρχονται» – λένε – 10,3 δισ. ευρώ! Μάλιστα… Αλλά:

    α) Το μόνο που ξέρουμε, σε ότι αφορά τον ελληνικό λαό, είναι τα δισεκατομμύρια που «φεύγουν».

• Μιλάμε για τα πάνω από 8 δισ. ευρώ νέα βάρη (έκθεση Λογιστηρίου του Κράτους) που πρόσθεσαν στις πλάτες του λαού με το Ασφαλιστικό τους.
• Μιλάμε για τα νέα βάρη ύψους 5,4 δισ. ευρώ που πρόσθεσαν στις πλάτες του λαού με το φορολογικό τους.
• Μιλάμε για την «κάβα» των νέων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις ύψους 3,6 δισ. ευρώ που φέρνουν με τον «κόφτη» τους.
• Μιλάμε για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ανυπολόγιστου κόστους που την επέκτειναν για τα επόμενα 99 χρόνια!

    Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς τα άπταιστα… «μαρξιστικά» τουκ.Τσακαλώτου για να κάνει τις προσθαφαιρέσεις ώστε να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται.

    β) «Έρχονται» - λένε – 10,3 δισ. ευρώ! Μάλιστα… Μόνο που:  

• Το για ποιους «έρχονται» προκύπτει από το γεγονός ότι το 70% αυτού του ποσού είναι ήδη δεσμευμένο για τις πληρωμές τόκων και χρεολυσίων παλιότερων δανείων που έχει δεσμευτεί να αποπληρώσει η κυβέρνηση στους τοκογλύφους μέχρι τα τέλη του Ιουνίου.
• Το για ποιους βασικά «έρχονται» καταγράφεται – δυο φορές – στην απόφαση του Γιούρογκρουπ: «Η δεύτερη δόση (…) θα δοθεί (…) ώστε να καλύψει ανάγκες εξυπηρέτησης χρέους (…)».
• Το για ποιους «έρχονται» προκύπτει από τα προγράμματα ενίσχυσης των «επενδυτών» που σπεύδουν να φέρουν «ανάπτυξη» και «ανοικοδόμηση» πάνω στο έρεβος του μισθού των 400 ευρώ, της απλήρωτης δουλειάς και των εργασιακών σχέσεων «γαλέρας».  
• Το για ποιους «έρχονται» προκύπτει από το που πήγαν και τα προηγούμενα που «ήρθαν». Πριν από μόλις δυο βδομάδες ήταν η εφημερίδα «Handelsblatt» που δημοσίευσε την έρευνα του «European School of Management and Technology»του Βερολίνου που πιστοποιούσε ό,τι ακριβώς γνωρίζαμε: Το σύνολο σχεδόν των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ σε δάνεια που υποτίθεται «πήρε» η Ελλάδα από το 2010 στο πλαίσιο των Μνημονίων πήγαν υπέρ πίστεως γαλλογερμανικών τραπεζών και για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.

    Γι’ αυτούς φτιάχτηκαν τα Μνηµόνια. Όλα τα Μνημόνια. Και του κ.Τσίπρα και των προηγούμενων.

    Για να εξασφαλίζονται – µέσω της «συντεταγµένης» και «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους και την εκτός ελέγχου χρεοκοπία του ελληνικού λαού – τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων «σωτήρων».

    Το τίμημα της «σωτηρίας» είναι οι μισθοί. Είναι οι συντάξεις. Είναι η δημόσια περιουσία. Είναι τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Είναι τα σπίτια του άνεργου και φτωχοποιημένου λαού που τα βγάζουν στο σφυρί παραδίδοντας στα όρνεα τα «κόκκινα δάνεια»! 

    Η κυβέρνηση, βέβαια, πανηγυρίζει. Πέτυχε – λέει – ρύθμιση του χρέους! Μην πάει το μυαλό σας στο «κούρεμα» και στις «διαγραφές». Αυτά πήγαν εκεί που πήγαν και εκείνα τα «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια σε ένα νόμο με ένα άρθρο».

    Γράφει η απόφαση του Γιούρογκρουπ: «Στις 9 Μαΐου το Eyrogroupεπαναβεβαίωσε ότι το ονομαστικό κούρεμα εξαιρείται (…)». 

    Η «ρύθμισή τους» δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν «χάρτη» αιώνιας δουλοπαροικίας χρέους όπου η Ελλάδα θα πληρώνει κάθε χρόνο έως και το 20% του παραγόμενου πλούτου της για αποπληρωμή παλιότερων και ολοένα ανανεωνόμενων χρεών.

    Η «ρύθμισή τους», την εξειδίκευσή της οποίας θα αναμένουμε μετά το… 2018, λέει – εκ των προτέρων - ότι εις το διηνεκές η Ελλάδα θα καταβάλει ετησίως το 1/5 του ιδρώτα του λαού της, ποσά μέχρι και 30 – 40 δισ. ευρώ κατ’ έτος (!), για να πληρώνει χρέη που ο λαός δεν χρωστάει και που δεν τελειώνουν ποτέ!    

    Τέτοια μεγάλη «επιτυχία». Και που την σερβίρουν: Σε ένα λαό που είδε τα τελευταία 6 χρόνια να λεηλατείται – στο όνομα της «σωτηρίας» - το ¼ του ΑΕΠ της χώρας και να του βουτάνε από την τσέπη με την μορφή των εισπρακτικών και δημοσιονομικών μέτρων πάνω από 70 δισ. ευρώ πριν ακόμα από την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου.

***

    Κάπως έτσι επιστρέφουμε από εκεί που δεν φύγαμε ποτέ. Είναι στο έργο του«Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» που ο Νίκος Μπελογιάννης εξέταζε το ρόλο του ελληνικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με τη διείσδυση και τη συνεργασία του με το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα.

    Σε εκείνη την ακτινογραφία της ελληνικής οικονομίας που ξεκινά από το 1824 και φτάνει έως το 1940, μιλώντας για το πώς λειτούργησε ο «σωτήριος» δανεισμός από τα πρώτα «δάνεια της ανεξαρτησίας» μέχρι και τη μεταξική δικτατορία, ο Μπελογιάννης έγραφε:

«…ο λαός υπόφερνε. Είχε γονατίσει από τους φόρους, κι η τοκογλυφία ερχότανε ύστερα να του δώσει τη χαριστική βολή. Αφήνω κατά μέρος κάθε δική μου περιγραφή και παίρνω ένα κομμάτι από την Ιστορία του Καρολίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο: “Την εποχή εκείνη η χώρα εσπαράζετο υπό της φυγοδικίας και των συμμοριών τοκογλύφων, οίτινες εν συνεργασία προς τους ταμίας του κράτους και αυτούς ακόμα τους δικαστάς είχον δημιουργήσει αλληλεγγύην και κατέτρωγαν τας σάρκας του λαού» (…). Κι έτσι, τοκογλύφοι, κομματάρχες, δικαστές, ταμίες, Εθνοτράπεζα, κράτος και ληστές – τούτοι οι τελευταίοι πολύ λιγότερο από τους άλλους – εκτελούσαν το ίδιο “εθνοφελές” έργο: Την ερήμωση της χώρας και τον αφανισμό του λαού. Και στο αντιλαϊκό τούτο όργιο, έρχονται και οι ξένοι κεφαλαιούχοι να πάρουν μία από τις καλύτερες θέσεις”».

    Στον, δε, επίλογο του βιβλίου του, ο Μπελογιάννης σημειώνει:

«… Γενικά, η πολιτική ζωή της χώρας μας μέσα στα 120 χρόνια της ελεύθερης ύπαρξής της επηρεάστηκε σημαντικά από τις θελήσεις κι τα συμφέροντα των ξένων κεφαλαιούχων και των χωρών τους. Και τα συμφέροντα αυτά ήταν πάντοτε αντίθετα με τα συμφέροντα της Ελλάδας και του λαού της. Παρ’ όλα αυτά όμως, οι ελληνικές κυβερνητικές κλίκες, όταν έφταναν στο σταυροδρόμι που οδηγούσε ή στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της πατρίδας τους ή στην υποταγή στις επιθυμίες και τους εκβιασμούς των ξένων, προτίμησαν πάντοτε, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, το δεύτερο δρόμο (…)».

    Αυτά τότε…

ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

του Δημήτρη Ματσικούδη 

Ας βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους πριν μας στρίψει τελείως. Τι είδαμε και τι ακούσαμε χθες στη Βουλή; Τη μάχη του εκπρόσωπου της επάρατης Δεξιάς Κυριάκου απέναντι στον εκπρόσωπο της Αριστεράς Αλέξη; Όχι βέβαια! Η μάχη ήταν μεταξύ των εκπρόσωπων δύο νεοφιλελέ παρατάξεων. Εκείνης της παραδοσιακής Δεξιάς κι εκείνης που καλύπτεται με τη λεοντή της Αριστεράς. Κι ο καβγάς; Για το ποιος από τους δύο είναι ο πιο αξιόπιστος υπηρέτης των δανειστών.

Ο μεν Κυριάκος διέρρυγνυε τα ιμάτιά του για το πόσο αξιόπιστος νεοφιλελέ μεταρρυθμιστής και πόσο ικανή είναι η παράταξή του στην νεοφιλελέ ανάπτυξη, ξεχνώντας βέβαια πως επί των ημερών της η ύφεση έπαιζε πάνω από 5% ετήσια, ο δε Αλέξης να χτυπιέται για το πόσο πιστός είναι στην εφαρμογή της επαίσχυντης νεοφιλελέ Συμφωνίας που έφερε μετά από μια καταστροφική διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Μια συμφωνία που ποτέ του ο Αλέξης δεν παραδέχθηκε τον επαχθή, τιμωρητικό της χαρακτήρα λόγω της αλαζονικής συμπεριφοράς Βαρουφάκη, που αν τελικά δεν την υπέγραφε η διαπραγμάτευση θα κατέληγε σε Grexit.

Όμως ο Αλέξης μετά το πυροτέχνημα του Δημοψηφίσματος την πέρασε από τη Βουλή και μετά από την υπερψήφισή της και από την αντιπολίτευση προσέφυγε σε πρόωρες εκλογές για να κάνει συνένοχό του και τον Ελληνικό Λαό στην εφαρμογή της…

Μαγκιά του δε λέω. Αλλά ο Λαός τον έφερε στην εξουσία για να διαγράψει μονομερώς το χρέος και να τον απαλλάξει από τα μνημόνια. Όχι για να πάει και να διαπραγματευτεί τρίτο μνημόνιο; Αυτό το έχει διαγράψει τελείως από τη μνήμη του ο Αλέξης. Γι’ αυτόν η προηγούμενη πολιτική του ζωή ήταν γεμάτη αυταπάτες! Είδε το φως το αληθινό μετά από 17 ώρες σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και μεταλλάχθηκε σε πιστό υπηρέτη του νεοφιλελέ διεθνούς ΧΠ συστήματος. Κι όλα αυτά με την έγκριση ενός παλαβωμένου από τις αλλεπάλληλες περικοπές εισοδημάτων λαού, ο οποίος έψαχνε κάτι σε πιο πατριωτικό, σε πιο αριστερό λαιτ και ψήφισε ότι του γυάλισε πιο πολύ ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα. Μια επιλογή που ήδη πληρώνει με capital controls, με ανεξέλεγκτη εισβολή μεταναστών, με κλείσιμο δεκάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, με κόψιμο του ΕΚΑΣ και φοροκαταιγίδα που έχει σκοτεινιάσει τον ορίζοντα.

Δύο σημαντικά θέματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια των χθεσινών αψιμαχιών κουκουλώθηκαν από τον διαρκώς ψευδόμενο πρωθυπουργό μας και από το…αντίπαλο δέος, τον Κυριάκο.

Το πρώτο: Η δήλωση στην Καθημερινή του αντιπροέδρου της Κομμισιόν Β. Ντομπρόβσκις «Κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεών μας με την ελληνική κυβέρνηση, τονίζαμε ότι οι μειώσεις δαπανών θα επηρέαζαν λιγότερο την ανάπτυξη από τις αυξήσεις φόρων, τις οποίες επέλεξε η ελληνική κυβέρνηση και είχαμε μια σειρά από μελέτες που υποστήριζαν αυτό το επιχείρημα. Στο τέλος όμως οι ελληνικές αρχές πρέπει να αποφασίσουν τα μέτρα. Η ελληνική κυβέρνηση είχε ισχυρή προτίμηση στο να αυξηθούν οι φόροι και όχι να μειωθούν οι δαπάνες». Τι απάντησε σε αυτό ο Αλέξης; Θέλανε λέει να πάνε το ΦΠΑ στο νερό και στο ρεύμα από 13% στο 23% κι εμείς αντί αυτού πήγαμε το 23% στο 24%! Και ο Κυριάκος και οι λοιποί αντιπολιτευόμενοι κατάπιαν κι αυτό το ψέμα του Αλέξη αμάσητο..

Αμ, το άλλο που είπε ο Βασίλης Λεβέντης: πως το κείμενο του πολυνομοσχεδίου ήρθε απευθείας από το Δ.Ν.Τ και πάει ατόφιο προς υπερψήφιση χωρίς να αλλάξει ούτε ένα νι, ένα σίγμα; Κι αυτό το κατάπιε ολόκληρη η Βουλή αμάσητο προς δόξαν της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας μας…

Αυτή είναι η κατάσταση. Ο Λαός είναι εκκωφαντικά απών από τη Βουλή οι δε αντιπρόσωποί του δίνουν ακριβοπληρωμένες παραστάσεις για να μας κρατούν σε πλήρη αδράνεια και αποβλάκωση…Και τα καταφέρνουν μια χαρά…

                   
                  Ξεπουλημένοι

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ξεπουλημένα γουρούνια! Δεν ανήκουν άραγε σ’ αυτό το χοιροστάσιο όλοι εκείνοι που για κάποια χρήματα ή για λίγη δόξα, για ένα πορτοφόλι, μια εσάρπα, μια κορδέλα, μετατρέπουν τις πεποιθήσεις τους σε άχυρα κάτω από τα πόδια των μεγάλων;

    Εκείνοι, οι ακόμα πιο αξιολύπητοι, που για να απολαμβάνουν το προνόμιο της αργομισθίας ή για να φανούν κάπως πιο λαμπεροί,μετατρέπονται σε αυλικούς, βαλέδες και παράσιτα στις παρακάμαρες των υπουργών ή στις τραπεζαρίες των πλουσίων;

    Κι αυτός ο δημοσιογράφος που πουλάει την πένα του σε όποιον πληρώνει καλύτερα, αυτός ο χρονογράφος που γλείφει τις μπότες για να αφηγείται τάχα πώς τις γυαλίζουν, ο νταβατζής, ο ξερόλας γραφιάς, όλοι αυτοί οι τύποι, ξεπουλημένα γουρούνια.

Ξεπουλημένο γουρούνι εκείνος ο γελωτοποιός που διατηρεί το κύρος του και κερδίζει το ψωμί του κάνοντας τον παλιάτσο μπροστά στο πλήθος,

Ξεπουλημένο γουρούνι, εκείνος ο κλαψιάρης ποιητής που ζητιανεύει τι θα φάει - όχι τι θα πιει - στις επιτροπές και τα υπουργεία!

Ξεπουλημένα γουρούνια όλα εκείνα τα ανθρωπάκια που κάποτε παρίσταναν τους ενθουσιώδεις ή τους σκληρούς και τους άκαμπτους, που επιδείκνυαν την υποτιθέμενη ανεξαρτησία και εκκεντρικότητά τους, ενώ κάποιο ωραίο πρωί, εντελώς κενοί, τελειωμένοι, έδεσαν ένα κόκκινο μεταξωτό φουλάρι στο λαιμό, στόλισαν τη μουσούδα τους με ένα τετράγωνο σκούφο όπως τα αδέλφια τους τα γουρούνια των πανηγυριών και στριφογυρίζοντας και γρυλίζοντας προχώρησαν αυτόβουλα προς τη σκάφη της μετριότητας.  

Ξεπουλημένο γουρούν όποιος ζει από τις κολακείες στην εξουσία ή τη συγκατάβαση στην αντιπολίτευση, κάνει τα θελήματα της μιας ή της άλλης και ζητάει σαν αντάλλαγμα για τα θελήματά του μια μικρή υποψηφιότητα σε κάποια κωμόπολη . Θεωρούν τους εαυτούς τους προστατευόμενους κάποιου υπουργού, ή εθελοντές μιας κάποιας πολύ σπουδαίας υπόθεσης! Δεν είναι όμως εθελοντές, αλλά ξεπουλημένα γουρούνια!  Δεν διατρέχουν κανέναν άλλον κίνδυνο πέραν του να σκεπαστούν είτε από μία βροχή φτυσιμάτων, είτε από την ανουσιότητα των λιβανισμάτων!»

Το απόσπασμα που προηγήθηκε γράφτηκε στις 30 του Νοέμβρη 1876, από τον κομμουνάρο Ζυλ Βαλές.

    Ο Ζυλ Βαλές, ο φλογερός επαναστάτης, συγγραφέας και δημοσιογράφος, που συμμετείχε στην εξέγερση της Κομμούνας ως μέλος της Επιτροπής Παιδείας κι εξέδιδε την εφημερίδα «Ο Δρόμος», πέντε χρόνια μετά την κατάπνιξη της Παρισινής Κομμούνας, αφιέρωσε αυτά τα λόγια στους ξεπουλημένους του καιρού του.

    Τα αφιέρωσε σε κείνα τα ανθρωπάκια, που μόλις οι ίδιοι βολεύτηκαν φρόντισαν να προδώσουν το λαό που υποτίθεται ότι θα υπηρετούσαν.

    Που με διαβατήριο την οβιδιακή μεταμόρφωσή τους και με σημαία την «πορτοφόλα» τους, περάσανε σαν τα ποντίκια στο απέναντι στρατόπεδο, εξασφαλίζοντας την πάρτη τους.    

   Οι στίχοι του Βαλές είναι μια ακτινογραφία των ασπαλάκων και των ξεπουλημένων της εποχής του. Και όλων των εποχών.