Κυριάκο πες τη φράση : ''αμαρτωλή Siemens ''

Του Κώστα Βαξεβάνη

Αν σε κάτι έχει πλεόνασμα αυτή η χώρα είναι σε εργολάβους και στημένους διαγωνισμούς. Η μόνη μέριμνα που υπήρξε μετά τη μεταπολίτευση ήταν να έχουν να ασφαλτοστρώνουν οι εργολάβοι. Δρόμους σε πενταπλάσιες τιμές, αεροδρόμια σε διπλάσιες από τις πραγματικές και όλα αυτά σε διαγωνισμούς που είναι στημένοι.

“Εγώ φταίω για τις τιμές”, έλεγε πριν μερικά χρόνια γνωστός εθνικός εργολάβος, “οι πολιτικοί φταίνε που απαιτούν μεγάλες μίζες”. Απλά πράγματα, ξεκάθαρες κουβέντες. Ακόμη και τον καιρό της κρίσης που σταμάτησαν τα πάντα στην Ελλάδα, δρόμοι και έργα συνέχισαν να γίνονται με επιχειρήματα που μπορείτε να βρείτε εύκολα στο διαδίκτυο ως δηλώσεις Χρυσοχοΐδη και άλλων εργοπατέρων. Πρόσφατα , αποκαλύφθηκε πως το καρτέλ των κατασκευαστικών, επί 27 χρόνια έστηνε διαγωνισμούς, ενώ το HOT DOC έχει αποκαλύψει πως 11,5 δισεκατομμύρια από τα 21 του συνόλου του ΕΣΠΑ της χώρας πήγαν σε τρεις μόνο κατασκευαστές.

Πάμε τώρα στο ερώτημα. Πότε έγινε από τη ΝΔ, πολιτικό θέμα για τους διαγωνισμούς και τους εργολάβους; Πότε καταγγέλθηκε ένας διαγωνισμός, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, το καρτέλ που κατονομάστηκε πρόσφατα σε επίσημα πορίσματα; Πότε ζητήθηκε να ξαναγίνει διαγωνισμός, να καταπέσει διαγωνισμός, να αποπεμφθεί υπερθεματιστής, να γίνει εισαγγελική έρευνα, να αποφανθούν συνταγματολόγοι, νομολόγοι και Ειδικά δικαστήρια;

Μήπως έγινε από το ΠΑΣΟΚ και μου διαφεύγει; Θυμήθηκα τώρα μια υπόθεση με το τρένο που θα γινόταν στο Ρίο-Αντίρριο, για το οποίο πληρώσαμε 12 εκατομμύρια ευρώ. Φορτώθηκε ένα τρένο σε φορτηγά και πήγε στην ιδιαίτερη πατρίδα του ειδικού περί τα δημόσια έργα Υπουργού Χρήστου Βερελή, πριν τις εκλογές. Στρώσανε και μερικές γραμμές , μίλησε ο Υπουργός, ξαναφορτώθηκε το τρένο στα φορτηγά και επέστρεψε στην Αθήνα. Δώσαμε φυσικά τα εκατομμύρια αλλά το τρένο έχει γίνει ανέκδοτο ως «τρένο Βερελή» (κάτι σαν το «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»).

Το ΠΑΣΟΚ, υπήρξε το αποκούμπι των εργολάβων και το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ η οικονομική τους μήτρα, που μοίραζε λεφτά, εκσυγχρονιστικά πάντα και σε πλήρη ανάπτυξη. Η ΝΔ, ανέλαβε την εργολαβία να μην διαταραχθεί πολιτικά η επιλογή ΠΑΣΟΚ και οι εργολαβίες. Ούτε στην εξωτερική πολιτική δεν είχαν ποτέ τέτοια ομοφωνία και συμπόρευση, μόνο στους εργολάβους και τους διαγωνισμούς που τους αναδείκνυαν.

Τι έγινε λοιπόν ξαφνικά και στην Ελλάδα με τόσους στημένους διαγωνισμούς και εργολάβους, ο μόνος διαγωνισμός που πειράζει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι αυτός για τις τηλεοπτικές άδειες; Με τόσα δισεκατομμύρια που σπαταλήθηκαν μέσα από «διαγωνισμούς» για έργα, τους πειράζει ένας διαγωνισμός που αποφέρει 250 εκατομμύρια, σε βαθμό που είναι έτοιμοι μάλιστα να τον ακυρώσουν και να επιστρέψουν και τα εκατομμύρια; Τι συμβαίνει και ο Κυριάκος ανέλαβε την εργολαβία υπέρ των χαμένων διαγωνιζόμενων, ψάχνοντας για καρτέλ μεταξύ βοσκοτοπιών και ΣΥΡΙΖΑ και υπόσχεται όχι την αναμόρφωση του κράτους αλλά των καναλιών και των καναλαρχών πρωτίστως;

Δίπλα από τον εργολάβο Κυριάκο, ο υπεργολάβος Σταύρος Θεοδωράκης είδε το φως του. Ανακάλυψε τον κακό Καλογρίτσα που διαπλέκεται με την κυβέρνηση στον μόνο κακό διαγωνισμό που είδε ο Σταύρος, αυτόν για τις άδειες. Για την ιστορία και μόνο, ο Σταύρος ανατράφηκε δημοσιογραφικά στα πόδια του Χρήστου Καλογρίτσα. Δούλεψε για πρώτη φορά ως δημοσιογράφος στην «Πρώτη» του Καλογρίτσα, όπου έγραφε και υπέγραφε μία στήλη με τον μάλλον προφητικό τίτλο «Αεριτζής». Στη συνέχεια δούλεψε στο περιοδικό «Επτάμισι» πάλι του Καλογρίτσα και αμέσως μετά έγινε διευθυντής στο ROCK FM, ναι του Καλογρίτσα αλλά και του Καραμπάτσου με τα επίμαχα βοσκοτόπια. Αυτά όλα πριν ο Καλογρίτσας γίνει κακός για το Σταύρο και την παρέα του.

Τι έχει λοιπόν αυτός ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες και είναι ο μόνος που ενοχλεί τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους, που αποδεδειγμένα ήταν στημένοι και παράνομοι; Είναι ο διαγωνισμός που εκθέτει και ακυρώνει τη σχέση και τη συναλλαγή τους με το μιντιακό σύστημα. Τη βάση δηλαδή της ύπαρξής τους που εδώ και δεκαετίες έχει αντικαταστήσει την πολιτική και την ηθική με μια επετηρίδα ανάδειξης των δικών τους παιδιών. Της διαπλοκής.

Υπό αυτό τον κίνδυνο είναι έτοιμοι να πουν και πως ο διαγωνισμός είναι παράνομος και πως η ελευθερία του λόγου πλήττεται και πως ο Καλογρίτσας έχει δολοφονήσει τον Κένεντυ και πως ο νέος υπερθεματιστής Σαββίδης (ναι έρχεται η σειρά του) τρώει παιδάκια. Αυτή και αν είναι εργολαβία.

ΥΓ: Ζω για τη στιγμή που ο Κυριάκος, στην πολιτική του καριέρα, θα εκφωνήσει τη φράση «η αμαρτωλή SIEMENS και οι στημένοι διαγωνισμοί της».

ΟΣΜΕΣ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ

γράφει ο Βαγγέλης Ντάλης

Θυμόμαστε τί απέγιναν τα σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων ; Ναι, η Siemens, το Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, εξοπλιστικά κλπ. Έχουν πάρει το δρόμο της δικαιοσύνης ή μπα … Αν δεν τα θυμόμαστε, αφού ως λαός έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, δεν πειράζει. Μας περιμένουν τα επόμενα. Η Τράπεζα Αττικής, ας πούμε.

Κάθε κυβέρνηση έχει την τράπεζα με την οποία κάνει όλους τους «φιλικούς διακανονισμούς» της, εξυπηρετεί ημετέρους, δίνει δάνεια άνευ εγγυήσεων, χρηματοδοτεί το κόμμα της κλπ. Το ΠΑΣΟΚ είχε την Αγροτική Τράπεζα. Εκδότες, επιχειρηματίες, συνδικαλιστές εκ μέρους συνεταιρισμών έπαιρναν δάνεια με μία μόνο κυβερνητική εντολή. Με 2-3 εκατομμύρια σταθερούς καταθέτες, κατάφερε να «φαληρίσει» και να ξεπουληθεί στον, φίλα προσκείμενο, ανερχόμενο τραπεζίτη. 

Η ΝΔ είχε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Με σταθερή κερδοφορία κι αυτό, κατάφερε να γίνει ζημιογόνο από τα πολλά αφερέγγυα δάνεια. Η παρούσα κυβέρνηση έχει ως όχημα την Τράπεζα Αττικής.

Την επόμενη εβδομάδα θα φτάσουν στον εισαγγελέα τα αποτελέσματα του διαχειριστικού ελέγχου για το τελευταίο 9μηνο. Εκεί λέγεται ότι θα αποκαλυφθούν πράματα και θάματα για τον νεόκοπο υπερθεματιστή - καναλάρχη, κύριο Καλογρίτσα. 20 μέρες πριν από το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες φέρεται να πήρε δάνειο χωρίς εχέγγυα. Το ίδιο διάστημα δηλαδή που η ίδια τράπεζα του έδωσε εγγυητική επιστολή για να μπορέσει να συμμετάσχει στον πλειστηριασμό – διαγωνισμό. Μια υπόθεση που θυμίζει λίγο Κοσκωτά. Αγορές με χρήματα που έδινε η τράπεζά του και τα οποία φαίνεται ότι υπήρχαν αλλά στην πραγματικότητα ήταν χρήματα των καταθετών της. Ο σάλος πάντως ξεσηκώθηκε και τα αντίπαλα κανάλια δεν πρόκειται να αφήσουν να περάσει έτσι το θέμα.

Η κυβέρνηση βιάστηκε να πάρει τις αποστάσεις της για να μην λερωθεί. Εάν αποδειχθεί ότι …κλπ δεν θα πάρει την άδεια δήλωσε. Πού ήταν όμως όταν έπρεπε να ελέγξει την προέλευση των χρημάτων του Καλογρίτσα; Είχε βουίξει ο τόπος ότι ο Καλογρίτσας ήταν ο εκλεκτός της. Αυτή έκανε όμως ότι δεν καταλάβαινε. Ούτε και ακύρωσε τη συμμετοχή του όταν αυτός κατέθεσε εκπρόθεσμα την εγγυητική του επιστολή. Το πρωτόκολλο έμεινε ανοιχτό υπερωριακά για να τον περιμένει !

Ξεχνάμε εύκολα είπαμε, αλλά όχι όλοι. Ας θυμηθούμε σκηνές από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, μήπως και καταλάβουμε ότι κάθε φορά βλέπουμε περίπου το ίδιο έργο αλλά με άλλους πρωταγωνιστές. Στο Βατοπαίδι κάτι εκατομμύρια της Μονής, διακινούνταν μέσω κυπριακών τραπεζών και off-shore εταιρειών. Πού πήγαιναν όλα αυτά τα χρήματα; Μήπως σε μίζες και χορηγίες; Γιατί την ίδια εποχή αντάλασσε βοσκοτόπια με το δημόσιο αποκτώντας χρυσοφόρες εκτάσεις για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Η υπόθεση έκλεισε δικαστικά και κανένας δεν είναι ένοχος. Ο βασικός πρωταγωνιστής, Θοδωρής Ρουσόπουλος, δεξί χέρι του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, πηγαινοερχόταν στο Άγιο Όρος προσκεκλημένος του ηγούμενου Εφραίμ. Όχι μόνο αθωώθηκε αλλά πρόσφατα επιβραβεύτηκε. Ανέλαβε πρόεδρος στο ΚΠΕΕ (Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επικοινωνίας). Λειτουργεί ως σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και οι διοικήσεις του διορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Κανένας διαπλεκόμενος δεν πάει χαμένος σε αυτόν τον τόπο !

Το σκάνδαλο Siemens χάθηκε στη …μετάφραση. Με την καταγέλαστη δικαιολογία ότι δεν είχαν μεταφραστεί κείμενα της αλληλογραφίας ελληνικών και γερμανικών υπηρεσιών. Ο πρωταγωνιστής Χριστοφοράκος είναι καλά και ζει μόνιμα στη Γερμανία. Η οικογένεια Μητσοτάκη η οποία, κατά δήλωση της Ντόρας, δεχόταν τα δωράκια της γερμανικής εταιρείας, κάτι ηλεκτρικές οικοσυσκευές κλπ, επίσης ζει και βασιλεύει. Ο Κυριάκος μάλιστα κάνει πρόβες με το πρωθυπουργικό κοστούμι. Είπαμε, ξεχνάμε εύκολα …

Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο προαλείφεται να έχει κι αυτό την ίδια αντιμετώπιση με τη Siemens. Η υπόθεση κινδυνεύει με επ’ αόριστον αναβολή γιατί, λέει, ένας εκ των 35 κατηγορουμένων, Σέρβος υπήκοος, δεν έχει παραλάβει το παραπεμπτικό βούλευμα μεταφρασμένο στη μητρική του γλώσσα ! Το σχετικό αίτημα του κατηγορουμένου απορρίφθηκε (γιατί ;;;) από τον αρμόδιο εισαγγελέα. Αναγκάσθηκε να επέμβει ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας και στο αίτημά του το Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε ότι η μετάφραση δεν θα είναι δυνατή πριν τον Ιανουάριο του 2017. Δεν βιαζόμαστε …

Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυό το σκάνδαλο. Και στη μέση η Δικαιοσύνη. Χώρος απροσπέλαστος για την κοινωνία, επιδεχόμενος όμως τηλεφωνήματα (σύμφωνα με καταγγελίες λειτουργών της) αλλά και ποικιλότροπες πολιτικές πιέσεις. Να θυμίσουμε ότι η επαγγελματική εξέλιξη των δικαστών εξαρτάται από αποφάσεις και κρίσεις της κυβέρνησης. Με τις κυβερνήσεις μπορεί να σχετίζεται, με την κοινωνική κατάσταση όμως όχι. Οι δικαστικοί λειτουργοί είναι οι μόνοι που κατάφεραν να ανατρέψουν όλα τα μνημονιακά μέτρα και οι μισθοί τους να επανέρθουν στα προ του 2010 επίπεδα !

Σκάνδαλα όμως δεν είναι μόνο τα οικονομικά. Πριν λίγο καιρό έγινε το μακελειό της Αίγινας. Ταχύπλοο διεμβόλισε σκάφος αφήνοντας 4 νεκρούς και μια ανάπηρη γυναίκα. Ο φερόμενος ως καπετάνιος του ταχύπλοου όχι μόνο δεν βοήθησε το άλλο σκάφος αλλά ενημέρωσε το Λιμενικό μετά από 2-3 ώρες. Ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά για το έγινε αυτές τις 2-3 ώρες. Άλλους επιβάτες δηλώνει ότι είχε ο καπετάνιος, άλλους δηλώνουν ότι είδαν οι διασωθέντες του άλλου σκάφους. Βασικοί μάρτυρες δεν καλούνται να καταθέσουν. Ακούγεται ότι 2 υπουργοί της κυβέρνησης ήταν ανάμεσα στους επιβάτες κι αυτοί όχι μόνο δεν διαψεύδουν άμεσα αλλά είναι και εξαφανισμένοι 2-3 μέρες. Την τρίτη ημέρα εμφανίζονται ενώπιον του ρεπόρτερ της κρατικής τηλεόρασης μόνο, κάνουν κάποιες δηλώσεις αλλά χωρίς να δεχτούν καμία ερώτηση. Έκτοτε, σιωπή σκεπάζει το θέμα.

Οι Ρωμαίοι έλεγαν ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια». Οι κυβερνώντες μας όμως έχοντας φτάσει να θεωρούν τα Αρχαία Ελληνικά ως «νεκρή γλώσσα», περιμένουμε να διαβάζουν και Λατινικά, τα οποία πράγματι είναι ; Όπως και οι προηγούμενοι, δεν έχουν διάθεση να συγκρουστούν με κανένα «συμφέρον». Την παραμονή τους στην εξουσία επιδιώκουν, χτίζοντας σχέσεις με τα άλλα κέντρα εξουσίας.

Ο επόμενος –μία από τα ίδια – πρωθυπουργός οικοδομεί το προφίλ του. Σοβαρός, συγκρατημένος, «λέω την αλήθεια». Δεν υπόσχεται πολλά. «Μειώνουμε στο μισό το ειδικό τέλος της ΕΡΤ» είπε και χαρήκαμε όλοι γιατί θα γλιτώνουμε 18 ολόκληρα ευρώ από κάθε λογαριασμό ΔΕΗ. Μήπως θυμήθηκες βρε Κυριάκο, τώρα που αγκαλιαζόσασταν στη ΔΕΘ με τον Αντώνη Σαμαρά να τον ρωτήσεις τί απέγινε εκείνο το «δωρεάν wi-fi» που μας είχε υποσχεθεί; Ακόμα το περιμένουμε …

Από πότε τα ψώνια κατέκτησαν τον κόσμο;

της Γεωργίας Χατζηγεωργίου

Υποθέτω πως θα το έχετε προσέξει κι εσείς ότι οι πλέον υπερόπτες, υπερφίαλοι και ψωνισμένοι άνθρωποι είναι οι μέτριοι, ε;

Κι όταν λέω μέτριοι εννοώ όλους εκείνους τους μικροπρεπείς και κενούς ανθρώπους που για να καταφέρουν να γίνουν αποδεκτοί στους πολλούς και να ομαδοποιηθούν όπως κάθε σωστό πρόβατο που σέβεται τον εαυτό του, βασίστηκαν στο κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους, στήριξαν ολόκληρη την ύπαρξή τους σε αυτό, είτε είναι η ομορφιά, είτε η μόρφωση, είτε  δύο στητά οπίσθια, είτε ένα ζευγάρι γαλάζια μάτια, είτε οι επιδόσεις στο κρεβάτι, είτε οτιδήποτε άλλο.

Βασίζονται σε αυτό, αγνοούν όλα τα υπόλοιπα που είναι υπό αμφισβήτηση αφού στην εποχή και τον κόσμο του απόλυτου και δικτατορικού φαίνεσθαι που ζούμε, τα καταφέρνουν μια χαρά κι όχι απλά επιβιώνουν αλλά ζουν και ζωή χαρισάμενη ψαρώνοντας τα υπόλοιπα πρόβατα που τους περιτριγυρίζουν.

Ό,τι δηλώσεις είσαι άλλωστε, καλλονή η μία, Άδωνις ο άλλος, συγγραφέας ο παρακάτω, εναλλακτική καλλιτέχνης η παραδίπλα.

Γυναίκες που σε κοιτούν με ξινίλα στα μούτρα λες και κατάπιαν κόπρανα πριν από λίγο και με μύτη πιο ψηλά κι απ΄τον Κίσσαβο, που πουλάνε μόστρα με τα λεφτά άλλων και η υπεροψία τους δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα κάστρο στην άμμο.

Άντρες πιο λίγοι κι απ’ την φετινή, καλοκαιρινή σου άδεια, που καυχιούνται για τους κοιλιακούς τους και τις βιαστικές ξεπέτες στην τουαλέτα.

Μωρέ πάτε καλά;

Δε θα ηθικολογήσω, σε καμία περίπτωση αλλά ξεκολλήστε τα μυαλά σας, ταρακουνήστε το κεφάλι σας κι αν χρειαστεί χτυπήστε το με δύναμη στον πρώτο τοίχο που θα βρείτε μπροστά σας.

Πότε έγινε αυτή η τραγική ανατροπή σε αξίες και αισθήματα; 
Πού χάθηκε η ουσία;
Και κυρίως γιατί χάθηκε;
Από πότε τα ψώνια κατέκτησαν τον κόσμο;
Απάντηση δεν περιμένω, αλίμονο.

Ευτυχώς στον αντίποδα είναι όλοι εκείνοι που πραγματικά αξίζουν και δεν έχουν καμία απολύτως ανάγκη να δηλώσουν και να φωνάξουν τίποτα και είναι τόσο μα τόσο γοητευτικοί.

Άνετοι, συνειδητοποιημένοι και ακαταμάχητοι. Άνθρωποι που έζησαν νίκες και ήττες με την ίδια αντιμετώπιση, που χόρτασαν στιγμές κι αναμνήσεις και γκρέμισαν απωθημένα.

Που βλέπεις στα μάτια τους μια γεμάτη ζωή που δε θέλει επιβεβαίωση, που δε χρειάζεται κανενός είδους αναγνώριση.

Βουτιά στα βαθιά, άμεσα και γρήγορα, εκεί κρύβονται οι θησαυροί, μη μασάτε με πλασματικές εικόνες και καλοστημένα σκηνικά.

Μακριά απ΄τους ανθρώπους που κάνουν θόρυβο για να τους προσέξεις, μυρίζει η έπαρση και φωνάζει η ανασφάλεια.

Το κάρβουνο χρυσάφι δε γίνεται που να χτυπιέσαι πάνω κάτω.

ALPHA ΟΠΩΣ ΑΛΛΑΖΩ...

ALPHA ΟΠΩΣ ΑΛΛΑΖΩ...

Όταν ο Κοντομηνάς στην ομιλία που έκανε στους εργαζόμενούς του για την πορεία του καναλιού, μετά το χάσιμο της τηλεοπτικής άδειας εξήρε τον ρόλο του Φουρλεμάδη, ο οποίος αν και προσέφερε 61 εκατ. ευρώ δεν πήρε άδεια, πολλά ερωτηματικά δημιουργήθηκαν στην αίθουσα. Πώς γίνεται να υμνείς ένας παίκτη που χάνει την άδεια; 
Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην Αμερική Αλαφούζος και Κοντομηνάς, ενώ στον ΣΚΑΪ ετοιμάζουν το "σεντόνι" του προγράμματος, το οποίο περιέχει και τα δύο προγράμματα (Μπουσδούκου, για παράδειγμα, το πρωί και αμέσως μετά Τσιμτσιλή και ούτω κάθε εξής). Αν λάβουμε, μάλιστα, υπόψη πως τόσο η διάψευση του Alpha, όσο και η αντίστοιχη του ΣΚΑΪ, για τα περί επικείμενης συνεργασίας γράφτηκε από το ίδιο χέρι, δείχνουν πως ο Κοντομηνάς με τον Αλαφούζο τα είχαν βρει μεταξύ τους πριν πραγματοποιηθεί ο διαγωνισμός στη ΓΓΕΕ. 

Μοιράστηκαν, δηλαδή, την άδεια των 40 εκατ. ευρώ, από 20 εκατ. ευρώ ο καθένας, ενώ παράλληλα εκτίναξαν ψηλά την πρώτη άδεια για να οδηγήσουν τους άλλους παίκτες σε πολύ ψηλά ποσά, τα οποία θα ήταν "βαρίδι" για τα προγράμματα που έπρεπε να φτιάξουν μετά. 
Άρα, ο Φουρλεμάδης έπαιξε 61 εκατ. ευρώ για τα μάτια των εργαζομένων - ότι τάχα προσπάθησε - αλλά απ' ό,τι φαίνεται ποτέ δεν μπήκε στη δεύτερη φάση ακριβώς γιατί πρόσεχε μήπως πατήσει κανά κουμπί και βρεθεί με άδεια.
 Γι' αυτό υμνούσε ο Κοντομηνάς τον Φουρλεμάδη, τον στενό φίλο του Χριστόδουλου και γνωστό από το σκάνδαλο της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης της Αρχιεπισκοπής Αθήνας «Αλληλεγγύη», όπου έστελνε... περούκες αντί για κοτόπουλα στους πεινασμένους λαούς. 
Η συμφωνία έγινε από τον Βερύκιο, ο οποίος είναι κολλητός του Αλαφούζου, με τις ευλογίες του Κυριάκου, γι' αυτό και από την επόμενη μέρα της δημοπρασίας των τηλεοπτικών αδειών, το αποτέλεσμα της οποίας βρήκε τον Alpha χωρίς άδεια, οι Μπογδάνοι φώναζαν "αδέλφια μας του Alpha", ενώ ο "αριστερός" Βερύκιος, παιδί του Τσοχατζόπουλου, μετέτρεπε το δελτίο ειδήσεων του Alpha σε αντίστοιχο του ΣΚΑΪ.
Το τι ανταλλάγματα ζήτησαν οι Κυριάκος και Αλαφούζος θα φανούν πολύ γρήγορα. Το σενάριο θα γίνει ακόμα πιο εφιαλτικό αν στο deal αυτό είναι ενήμερος και ο Λαζόπουλος και πρόκειται να δούμε και αυτόν στο νέο ενοποιημένο κανάλι AlphaΣΚΑΪ.

Ο λόγος που ο Κοντομηνάς τα βρήκε με τον Κυριάκο είναι οι δικαστικές περιπέτειες του. Ο ιδιοκτήτης του Alpha φοβάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φανεί και εκεί αδιάβλητος, όπως συνέβη και με τις τηλεοπτικές άδειες, οπότε μία καλή "θωράκιση" με τον Κυριάκο και τον Αλαφούζο τον καθιστά αυτομάτως πιο ισχυρό. 

Στην πραγματικότητα, ο Κοντομηνάς έχει χάσει το κανάλι του, αφού ο Αλαφούζος σιγά σιγά, αφού του πάρει το περιεχόμενο, θα τον αδειάσει στη συνέχεια σε μια γωνιά, καθώς στην αγορά θεωρείται "γερασμένος" παίκτης, ενώ παράλληλα ο Φουρλεμάδης και ο Βερύκιος βρήκαν καινούργιο "όχημα" να συνεχίσουν την πορεία τους, τον ΣΚΑΪ. 
Δελτίο ειδήσεων με Κοσιώνη και Βερύκιο σε ρόλο σχολιαστή, λοιπόν, ενώ ο Σρόιτερ φαίνεται να μετακομίζει προς Μαρινάκη πλευρά. 

Ο Ιβάν θα βρεθεί με τον Καλογρίτσα, απ' ότι λένε έντονα οι φήμες και αναζητείται ο άνθρωπος που θα... γράψει την πρώτη παράγραφο στο σχιζοφρενές αυτό σενάριο. 
Ο Alpha δεν έχασε λοιπόν την άδεια. Ο Alpha έγινε παράρτημα του ΣΚΑΪ. Ο Κοντομηνάς μπήκε σε μια συγχώνευση που μόνο αυτόν θα ζημιώσει στο τέλος...

πηγή: prezatv 

Γιατί να χάσω ΕΓΩ την δουλειά μου ?

Με αφορμή της ερώτησης της καλής δημοσιογράφου του Alpha, Ευαγγελίας Τσικρίκα, στον Αλέξη Τσίπρα στην ΔΕΘ -όπου του είπε ότι νιώθει ότι την απολύει ο ίδιος προσωπικά και η κυβέρνησή του-, θέλω να γράψω μερικές σκέψεις.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία έπεσαν -και θα συνεχίζουν να πέφτουν- οι Έλληνες πολίτες είναι το «δεν θα συμβεί σε εμένα».

Γύρω μου θα πέφτουν κορμιά, συνάδελφοί μου θα απολύονται, επιχειρήσεις θα κλείνουν κάθε μέρα, αλλά εγώ θα έχω την δουλειά μου και θα είμαι καλά.

Σχεδόν εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί κάποιος να σκέφτεται ακόμα έτσι.

Όλα  μας φωνάζουν στην Ελλάδα πως, αν δεν αγωνιστούμε για το κοινό καλό, δεν θα υπάρχει κοινωνία για να ζήσουμε.

Οι άνθρωποι δεν ζουν μόνοι τους, ζούν σε κοινωνίες.

Δεν γίνεται μια κοινωνία να έχει διαλυθεί, κι εσύ να ζεις καλά κι ευτυχισμένα.

Δεν γίνεται. Αυτό έχει εξηγηθεί και αναλυθεί από φιλοσόφους και διανοούμενους αιώνες πριν.

Αν δεν καταλάβουμε επιτέλους όλοι αυτό το απλό πράγμα, θα ζήσουμε ακόμα χειρότερες μέρες.

Η κυρία Τσικρίκα νιώθει ότι την απολύει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του.

Γιατί, τους άλλους ποιοι τους απέλυσαν;

Δεν ήταν οι αποφάσεις και οι συμφωνίες των προηγούμενων πρωθυπουργών και κυβερνήσεων που οδήγησαν στην απόλυση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων;

Τους εργαζόμενους της ΕΡΤ δεν τους απέλυσε ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του; Πλάκα κάνουμε;

Αλλά αυτοί δεν ήμασταν εμείς. Οπότε αλλάζει. Δεν πείραζε για αυτούς. Μόνο για τις δικές μας δουλειές πειράζει.

Καλά, οι δημοσιογράφοι δεν έβλεπαν τους συναδέλφους τους να χάνουν τις δουλειές τους;

Ήταν Ιανουάριος του 2011, σχεδόν έξι χρόνια πριν δηλαδή, όταν έγραφα:

«Αλήθεια, πώς γίνεται να γράφεις πονεμένα άρθρα για τη χαμένη τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας και να μην τόλμησες να γράψεις ένα άρθρο για τους εκατοντάδες συναδέλφους σου που πετάχτηκαν στο δρόμο;

Ποιος τη γαμάει την ελληνική δημοσιογραφία, όταν δεν τολμάς να γράψεις ένα άρθρο για τον άνθρωπο που καθόταν στο διπλανό σου γραφείο επί δεκαετίες;»

Οι δημοσιογράφοι των ιδιωτικών ΜΜΕ έχασαν εντελώς το παιχνίδι αυτά τα εφτά σχεδόν χρόνια μετά την χρεοκοπία.

Επέλεξαν την «δουλίτσα» τους, γύρισαν την πλάτη στην κοινωνία και στην δημοσιογραφία, και πίστεψαν πως θα την βγάλουν καθαρή.

Δεν είναι έτσι.

Τον Ιανουάριο του 2013, έγραφα και προειδοποιούσα:

«‘Καίγονται πολλοί δημοσιογράφοι στα καθεστωτικά ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Ανόητοι και θλιβεροί. Χρήσιμοι, όμως. Σου δείχνουν τι δεν πρέπει να γίνεις.».

Κάποιοι δημοσιογράφοι είδαν την χρεοκοπία σαν ευκαιρία.

Αφού οι ανεπιθύμητες και ελεύθερες φωνές εκδιώχτηκαν ή αποχώρησαν -για να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους- από τα ιδιωτικά ΜΜΕ, τώρα είναι η ευκαιρία να γίνουμε εμείς τα σκυλάκια του ολιγάρχη-καναλάρχη και να κάνουμε καριέρα.

Άνθρωποι που -μέχρι τότε- τους είχαν για τα θελήματα βρέθηκαν να έχουν δικές τους εκπομπές. Αλλά ποιος να τους δει;

Με αυτό τον τρόπο, τα ιδιωτικά ΜΜΕ έγιναν πιο αναξιόπιστα από ποτέ άλλοτε και η τηλεθέαση βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως τα ιδιωτικά ΜΜΕ δεν κατάφεραν να βγάλουν νέα, φρέσκα και ενδιαφέροντα πρόσωπα, αν και έχουν περάσει εφτά χρόνια από την χρεοκοπία της χώρας.

Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Οι ίδιοι θλιβεροί.

Οι δημοσιογράφοι δεν δικαιούνται να περιμένουν συμπαράσταση από την κοινωνία.

Γιατί οι δημοσιογράφοι -στην πλειοψηφία τους- πούλησαν την κοινωνία.

(Τον Ιούνιο του 2011, ήμουν στο Σύνταγμα. Ένα βραδάκι, μπροστά στη Μεγάλη Βρετανία, συναντάω τον Νίκο Υποφάντη, πρώην συνάδελφο στον ΣΚΑΪ. Πιάνουμε την κουβέντα με τον Νίκο, και ξαφνικά πλησιάζει ένας ώριμος κύριος. Και του ρίχνει το πιο έντονο αλλά και ευγενικό «χέσιμο» που έχω δει στη ζωή μου. «Εσύ έχεις ένα ρόλο για την κοινωνία, εσύ δεν μπορείς να λες αυτά τα πράγματα, εσύ δεν πρέπει να γίνεις Μπάμπης Παπαδημητρίου» και τέτοια. Μιλούσε η κοινωνία. Αλλά πρέπει να μπορείς να ακούς κιόλας. Και να σε νοιάζει για την κοινωνία. Γιατί η ζωή έχει και αύριο.)

πηγή : pitsirikos.net

Για να μείνουμε στα ίδια, πρέπει ν' αλλάξουν όλα!

του Θάνου Οικονομόπουλου 

Πάλι “βαρύ το κλίμα” για την Ελλάδα στην Ευρώπη. Η δόση των 2,7 δισ (την οποία έπρεπε να είχαμε πάρει από... πέρσι τον Οκτώβριο!) θα καθυστερήσει αρκετά, μπορεί και να εκταμιευθεί τελικά αρχές του 2017...

Η αξιολόγηση (εκ συνεχών αναβολών από πέρσι) του Σεπτεμβρίου, πρόκειται ν' αρχίσει οσονούπω, αλλά την πρόγευση της, μας την αποκάλυψαν οι δανειστές: “μην περιμένετε πολλά, από τα 15 προαπαιτούμενα για τα οποία είχατε δεσμευθεί να κάνετε, έχετε ολοκληρώσει μόνο τα...2”. Το deja vu  σκηνικό ρήξης, πόλωσης, απειλών, “ηρωικών”  αντιστάσεων και “κόκκινων γραμμών, θα ξαναστηθεί. Ίδιο και απαράλλακτο μ' εκείνο του περσινού  βαρουφάκειου Φλεβάρη, του περσινού  αριστερού νεομνημονιακού  Οκτώβρη, του φετινού Μάη...

Γιατί, αλήθεια; Ποια μεγαλοφυής σκέψη στρατηγικής οδηγεί τον κ. Τσίπρα στο να δεσμεύεται (γιατί, αυτό έκανε με το τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε) μεν για συγκεκριμένα μέτρα που πρέπει να πάρει σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αλλά στην συνέχεια να μην τα υλοποιεί; Με αποτέλεσμα η εξ αναβολής επαναδιαπραγμάτευση τους να γίνεται υπό δυσμενέστερους τρόπους, και η τελική εναρμόνιση σ' αυτά να μας κοστίζει πολύ περισσότερα από το κόστος που συνεπάγονταν όταν συνομολογούνταν;

Και το πιο παλαβό: τα μη υλοποιηθέντα 13 από τα 15 προαπαιτούμενα, δεν αφορούν σε νέες φορολογικές επιβαρύνσεις (τις οποίες η “κυβέρνηση του λαού” επιβάλλει δίχως την παραμικρή χρονοτριβή ή περισυλλογή...), αλλά σε μεταρρυθμίσεις. Τις οποίες αναβάλλει διαρκώς κόμμα και κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν έχουν άμεσο (και μεγάλο) επιβαρυντικό οικονομικό αντίκτυπο στην κοινωνία, όπως έχουν τα φορολογικά “ισοδύναμα” που προτιμάει... Έχουν, βέβαια, μεγάλο “ιδεολογικό” πολιτικό κόστος. Και ερεθίζουν επικίνδυνα το πελατειακό σύστημα, το οποίο η “αριστερή” κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έχει την παραμικρή διάθεση να διαλύσει, αλλά αντίθετα στηρίζεται πάνω του. Το θεωρεί ιδανικό θεμέλιο για την εμπέδωση της καθεστωτικής “λαϊκής δημοκρατίας”...

Για να είμαστε ειλικρινείς, το πελατειακό κράτος, δεν οικοδομήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί η αριστερά, με την συνεχή και άκριτη υποστήριξη, ιδεολογική και... απεργιακή, να συνέβαλε στην γιγάντωσή του τα τουλάχιστον 50 τελευταία χρόνια, αλλά δεν είναι η κύρια υπεύθυνη. Ιστορικά, το πελατειακό κράτος άρχισε να θεμελιώνεται από τα πρώτα χρόνια ανεξαρτησίας μας μετά την τουρκοκρατία, στην “λογική” του γαλουχήθηκαν πολιτικές σχολές αλλά και πολιτικά υποκείμενα, ο λαός δηλαδή, και ουδείς (πλην του  Ελευθερίου Βενιζέλου, ίσως...) δεν διανοήθηκε ή τόλμησε να εγκαταλείψει την “θαλπωρή” που προσέφερε.

Η ελληνική κρίση ( η χειρότερη και πλέον επώδυνη εκδοχή της παγκόσμιας που ξέσπασε το 2008), δεν ήρθε ουρανοκατέβατη. Επωάστηκε “ανεπαισθήτως” μέσα στο επίπλαστο και νομοτελειακά θνησιγενές κουκούλι της “ασφάλειας” που υποτίθεται παρείχε το πελατειακό κράτος-πατερούλης, και τα πρόδρομα σημάδια της (που εθελοτυφλώντας αγνόησαν όλες οι ηγεσίες, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά) έγινα  ζώσα πραγματικότητα την “ευδαίμονα” περίοδο της δανειακής ευμάρειας. Ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, αν θέλουμε να βγούμε κάποτε, με θυσίες και αίμα, από αυτόν το φαύλο κύκλο...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτοξεύθηκε σε ποσοστά εξουσίας, όταν η κρίση επέβαλε αναπροσαρμογές δύσκολες, επαναπροσδιορισμό του “ποιοι είμαστε, που πάμε και πώς”, το τέλος των ψευδαισθήσεων και της αποχαυνωτικής αμεριμνησίας. Την  (αναγκαστική και επώδυνη) διόρθωση πορείας, εκ των πραγμάτων την ανέλαβαν κόμματα και πολιτικοί που ενοχοποιούνταν για τα “έργα και ημέρες” τους από το '74 και μετά. Κι' εδώ, τίθεται το κομβικό ερώτημα: ο κόσμος ,θυμωμένος, οργισμένος, απογοητευμένος, εκδικητικός, στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ για να “τα αλλάξει όλα”, ή... για να μην αλλάξει τίποτε, να μην σπάσει αυγά, να μην θίξει “κεκτημένα” και παγιωμένες νοοτροπίες, να συνεχίσει να υπόσχεται και να κανακεύει δυναμικούς υπάρχοντες και δυνάμει “πελάτες”; Η... κοσμοσυρροή συνδικαλιστικών και πολιτικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, η “γοητεία” που άσκησε ακόμη και σε παραδοσιακούς (και συνηθισμένους στην “πελατειακή θαλπωρή”) δεξιούς ψηφοφόρους, δίνει μια πρώτη απάντηση. Αλλά το φαινόμενο είναι περίπλοκο και χρήζει προσεκτικότερης, “ψυχολογικής” προσέγγισης...

Με τον ΣΥΡΙΖΑ και την “πρώτη φορά αριστερά...”, είτε λόγω ιδεοληπτικής αγκύλωσης, είτε λόγω πελατειακού οπορτουνισμού, είτε λόγω έλλειψης προγράμματος και αφόρητου ερασιτεχνικού αυτοσχεδιασμού (το πιθανότερο, ένα μείγμα με όλα αυτά...), κινδυνεύουμε  άμεσα να βιώσουμε μιαν ακόμη (ίσως την τελευταία μας...) “χαμένη ευκαιρία”. Κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητας να πει “που το πάει” ο κ. Τσίπρας: σε ροκάνισμα του χρόνου; Σε δημιουργία κλίματος “ασφυξίας” για να προλειάνει το έδαφος για τα... επερχόμενα χειρότερα; Σε προετοιμασία συνθηκών “ηρωικής εξόδου” με πρόωρες εκλογές; Η, θύμα της ανικανότητας και των “αυταπατών” του, καταφεύγει στο “βλέποντας και κάνοντας”;

Αν όλα αυτά δεν μας προβληματίσουν (και για τον “εθνικό χαρακτήρα μας”...) όσο υπάρχει ακόμη, έστω ελάχιστος, χρόνος, πολύ φοβάμαι ότι ή έσχατη πλάνη μας, θα είναι χείρων της πρώτης, που μας οδήγησε σε αντιδράσεις οργής και απόγνωσης...

Οδεύουμε προς μετωπική με το Βερολίνο;

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η Αθήνα είναι σε δεινή θέση και η ενεργοποίηση του κόφτη αρχίζει να γίνεται απειλητική. Σε επίσης δεινή θέση όμως είναι και η Ευρώπη: Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία συνθέτουν ένα τετράγωνο ανισορροπίας. Κανείς δεν θέλει να μπει σε «πόλεμο» τώρα. Ή μήπως όχι;

Τρεις εξελίξεις των τελευταίων ημερών διαγράφουν μια πορεία που ενδέχεται να οδηγήσει σε μετωπική σύγκρουση την Αθήνα με το Βερολίνο.

Η πρώτη αφορά στην απειλή του γερμανού υπουργού Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ για την επαναπροώθηση στην Ελλάδα προσφύγων.

Η δεύτερη αφορά στην ταπεινωτική ήττα της καγκελαρίου Μέρκελ από το αντιμεταναστευτικό, λαϊκιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) που εξασφάλισε την Κυριακή τη δεύτερη θέση στις τοπικές εκλογές του Μεκλεμβούργου-Πομερανίας.

Η τρίτη είναι ένα ρεπορτάζ της Handelsblatt Global, η οποία επικαλούμενη διπλωμάτες της ΕΕ υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη δεν θα απελευθερώσει επιπλέον χρήματα για την Ελλάδα στο Eurogroup της Μπρατισλάβα.

Γιατί ξαφνικά το Βερολίνο κουνάει ξαφνικά απειλητικά το δάκτυλο στην Αθήνα; Είναι επειδή η Αθήνα έχει εφαρμόσει μόνο 2 από τις 15 μεταρρυθμίσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την εκταμίευση της δόσης; Ή μήπως γιατί στην Αθήνα συγκεντρώνονται «βαριά όπλα»; Προφανώς είναι και τα δύο. Τι είναι όμως αυτά τα «όπλα»-πειρασμός που ανησυχούν Βερολίνο και Βρυξέλλες;

Κατ’ αρχήν είναι η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία πήρε νέες διαστάσεις με την αποκάλυψη των «mail της προδοσίας» από τον Μανώλη Κοττάκη στη «Δημοκρατία», όπου το ΔΝΤ και η Eurostat εμφανίζονται να δίνουν εντολή στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να αλλοιώσει το έλλειμμα«γρήγορα και με εχεμύθεια». Η κόντρα Βρυξελλών-κυβέρνησης που ακολούθησε ήταν διερευνητικού χαρακτήρα. Η δήλωση του κ. Χουλιαράκη δεν ήταν αναδίπλωση σε ό,τι αφορά την επίμαχη περίοδο, καθώς είπε πως εμείς αναγνωρίζουμε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ πάνω στα οποία στηρίχθηκε η συμφωνία του 2015, δηλαδή, τα υπόλοιπα θα τα βρει η ελληνική δικαιοσύνη… Εννοείται πως τα καυτά mail αλλάζουν άρδην το παιχνίδι περί την ΕΛΣΤΑΤ και τον Γεωργίου (που σημειωτέον παρέμενε υπάλληλος του ΔΝΤ ενώ είχε αναλάβει την ελληνική στατιστική υπηρεσία), αλλά αλλάζουν ίσως και τους όρους της μεγάλης παρτίδας. Το ερώτημα εδώ είναι πώς διαρρέουν αυτά τα αποκαλυπτικά mail, ποιοι μπορούν να τα έχουν και ποιοι είναι οι πραγματικοί παίκτες.

Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ έρχεται και κουμπώνει με την έκθεση του ανεξάρτητου γραφείου αξιολόγησης του ΔΝΤ που σύμφωνα με πολλούς αποτελεί νομικό τεκμήριο για τη διεκδίκηση αποζημίωσης για την καταστροφή της χώρας από τις μνημονικές απαιτήσεις και πολιτικές. ΕΛΣΤΑΤ και έκθεση του ΔΝΤ είναι κάτω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και αυτό μπορεί να τρελαίνει κάποιους γιατί είναι, χωρίς αμφιβολία, πολύ επικίνδυνο, αλλά είναι εκεί. Επιπροσθέτως, στο φόντο υπάρχει και η διαδικασία περί τις γερμανικές οφειλές.

Oλα αυτά έχουν γίνει αντιληπτά από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Η Κομισιόν προκειμένου να αποφύγει τη διαφαινόμενη μετωπική, εξ ου και το «κόκκινο τηλέφωνο» για την επίλυση κρίσεων κατά τον νέο κύκλο διαπραγματεύσεων με την Τρόικα που αποφασίστηκε από τους Μοσκοβισί – Τσακαλώτο. Αυτό δύο πράγματα δείχνει: πρώτον, ότι έχουν βγει τα πιστόλια (γράφεται ότι ο έλληνας υπουργός απείλησε να φέρει στο Εurogroup την αντιδεοντολογική παρέμβαση της Κομισιόν στην υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ) και δεύτερον, ότι καμία πλευρά δεν θέλει να μπει σε πραγματικό πόλεμο τώρα.

Η ελληνική πλευρά είναι σε δεινή θέση, παρά τα καλά νέα της διάσωσης του «Μαρινόπουλου». Η φοροδοτική δυνατότητα των πολλών έχει εξαντληθεί, όπως δείχνει η άνοδος κατά 21,3% στο 7μηνο των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το κράτος από 4,2 εκατ. φορολογούμενους. Η ενεργοποίηση του κόφτη αρχίζει να γίνεται απειλητική. Ταυτόχρονα, ενώ η κυβέρνηση έχει να καλύψει τα 13 προαπαιτούμενα για τη δόση των 2,8 δισ. ευρώ, έχει μπροστά της να πηδήξει και το χάσμα στα εργασιακά της δεύτερης αξιολόγησης.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο Πρωθυπουργός τα έχει καταλάβει όλα αυτά και ζητά μια χαλαρότερη συμφωνία για τα προαπαιτούμενα της δεύτερης αξιολόγησης, «με βάση το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο». Αλλά κυρίως επιδιώκει μία συμφωνία μέχρι το τέλος του χρόνου για την ελάφρυνση του χρέους και τη μείωση των πλεονασμάτων μετά το 2018. «Η συμφωνία είναι συμφωνία και θα πρέπει να εφαρμοστεί από όλους, είτε έχουν εκλογές τον επόμενο χρόνο στις χώρες τους, είτε όχι»είπε εμφατικά. Οι δανειστές διαρρέουν πως θέλουν πλεονάσματα 3,5% για τα επόμενα οκτώ χρόνια (κάτι που δεν υπάρχει στα βιβλία) και ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, διαμηνύει πως η συμφωνία δεν αλλάζει και η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2017.

Από την πλευρά του Βερολίνου και των Βρυξελλών, επίσης τα προβλήματα είναι δύσκολα. Η Ισπανία πάει πάλι σε εκλογές, ο Ρέντσι αν χάσει τον Οκτώβριο το δημοψήφισμα πέφτει και έρχεται ο Πέπε Γκρίλο, τον Απρίλιο η Λεπέν διεκδικεί την προεδρία της Γαλλίας, και στη Γερμανία μετά την νίκη του AfD έχουν παγώσει οι πάντες. Είναι και η συμφωνία για τις επενδύσεις ΤΤΙΡ που το Βερολίνο θέλει να θάψει και οι ΗΠΑ να υπογραφτεί μέχρι το τέλος του χρόνου. Με δυο λόγια το σύστημα είναι σε τέτοια ένταση και αβεβαιότητα που δεν θα άντεχε μια αναζωπύρωση του ελληνικού ζητήματος.

Συνεπώς, πέρα από τις απειλές και τις κινήσεις στο προσκήνιο, όπου η αλήθεια που παρουσιάζεται είναι λιγότερη από τη μισή, στο παρασκήνιο πέφτουν μπουνιές και κλωτσιές κάτω από το τραπέζι. Οι επόμενοι έξι μήνες θα είναι καθοριστικοί για την ελληνική κοινωνία και τη χώρα, καθώς φαίνεται πως το παίγνιο Ελλάδας – δανειστών θα είναι αιματηρό. Στο παίγνιο αυτό αλήθειες δεν χωράνε. Αλλωστε, όπως λέει ο Φρανκ Αντεργουντ στο «House of Cards», «η αλήθεια αποτελεί πολυτέλεια στην πολιτική»…