Ο Τραμπ δεν ήρθε μόνος του 

του Μάνου Χωριανόπουλου

Η νίκη του Τράμπ στις αμερικανικές εκλογές είναι  η αρχή μιας νέας εποχής σκοτεινής, παρά τον ενωτικό του λόγο μετά τον θρίαμβο . Το αποδεικνύουν οι προεκλογικές του δεσμεύσεις και οι πανηγυρισμοί των ακροδεξιών εντός και εκτός Ελλάδος .

Είναι λάθος όμως να σταθούμε στον Τραμπ .  Τα μηνύματα οργής των πολιτών σε όλες τις χώρες του κόσμου απέναντι σε όσους πολιτικούς θεωρούνται συστημικοί είναι πια ξεκάθαρα . Η οργή τους δεν ήρθε από το πουθενά.

Επι δεκαετίες οι πολιτικοί ασχολούνται με τακτικισμούς , αριθμούς και κάνουν συμβιβασμούς σε κάθε είδους συμφέροντα . Τα σχέδια για το μέλλον έχουν μπεί στην άκρη . Τα οράματα έχουν μπεί στην άκρη και το πολιτικό σύστημα ακολουθεί διαρκώς τα ίδια μονοπάτια , θεωρώντας ότι θα καταλήξει σε διαφορετικά αποτελέσματα .

Και όμως, κάθε φορά οι ψηφοφόροι κινούνται σε περισσότερο ακραίες επιλογές και οι πολιτικοί πέφτουν διαρκώς από τα σύννεφα . Αυτοί που θεωρούνται ‘’ αστείοι’’ γραφικοί και επικίνδυνοι (ασφαλώς και είναι) αναβαπτίζονται μέσα από την κριτική ενός συστήματος , που η πλειοψηφία σιχαίνεται .

Δεν έχει σημασία αν ο Τραμπ είναι επικίνδυνος .  Σημασία έχει για τους οργισμένους να εκδικηθούν αυτούς που κατέστρεψαν τη ζωή τους .Και όπως αποδεικνύεται θα υπερψηφίσουν οποιονδήποτε υπόσχεται εκδίκηση και αποκατάσταση των αδικιών, ακόμα και αν πρόκειται για τον χειρότερο λαϊκιστή , ακόμα και αν οι υποσχέσεις του δεν βασίζονται πουθενά .

Θα ψηφίσουν αντίθετα από αυτόν που παρουσιάζουν ως ‘’κατάλληλο ‘’ τα ΜΜΕ και ‘’καταλληλότερο ‘’ οι δημοσκόποι .

Μπορεί η κριτική προς το λαό που επιλέγει τα εύκολα λόγια να έχει μεγάλη βάση ,αλλά από την άλλη η εστέτ αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων , η αδιαφορία για την ανεργία , τη φτώχια, τις καθυστερήσεις στην απονομή Δικαιοσύνης την ανυπαρξία ίσων ευκαιριών, είναι βασικές αιτίες για την ανάδειξη πολιτικών όπως ο Τραμπ.

Ήταν οι πολιτικοί οι ‘’αξιοπρεπείς’’ και ‘’ψύχραιμοι’’ που μπέρδεψαν την αξιοπρέπεια με την υποκρισία και την ψυχραιμία με την απάθεια και για χρόνια θεωρούσαν ότι η οργή του λαού έχει όρια . Εκαναν λάθος και αν το Brexit και η νίκη Τραμπ δεν αρκεί να το κατανοήσουν , ακολουθεί και η Λεπέν .

Οι πανηγυρισμοί της ακροδεξιάς για το αποτέλεσμα στις ΗΠΑ , έρχονται από το μέλλον.

Ήττα του πολιτικού κόσμου η πολιτική "δολοφονία" Φίλη

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το «συμβόλαιο πολιτικού θανάτου» του Νίκου Φίλη δεν εκθέτει μόνο τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα απέναντι στους ψηφοφόρους της αριστεράς, ούτε μόνο τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο απέναντι στους Έλληνες πολίτες για την ωμή παρέμβασή του στα κοσμικά ζητήματα του κράτους ή μόνο τον Σκάι που φιλοξένησε τον «εκτελεστή» ή τέλος, τον Πάνο Καμμένο και τον σκοτεινό του ρόλο. Εκθέτει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι που δεν κατανόησαν τη σημασία της απλής αναλογικής και την πολέμησαν, δηλαδή κλώτσησαν τη δυνατότητα εκσυγχρονισμού και αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τον πλήρη διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας.  

Τα πράγματα είναι απλά. Η απρόσμενη παρουσία του Καμμένου στην συνάντηση συμφιλίωσης κυβέρνησης – Ιερώνυμου στο Μαξίμου ήταν μάλλον στημένη. Είτε από τον αρχιεπίσκοπο, είτε από το Μαξίμου. Τότε ήταν που ο Καμμένος εμφανίστηκε ως προστάτης-εγγυητής της Εκκλησίας. Στη συνέχεια, ο Ιερώνυμος  έκανε λόγο στον Σκάι περί “πρόθυμων πολιτικών παραγόντων” να ρίξουν την κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι ο Καμμένος, το κόμμα του οποίου καταρρέει δημοσκοπικά και προσπαθεί να βρει στίγμα και ρόλο στο πολιτικό σκηνικό, έκανε τον εκβιασμό του στον πρωθυπουργό και τα κατάφερε, όχι μόνο να φάει τον Φίλη και να εμφανιστεί ως σωτήρας της Εκκλησίας, αλλά και να αυξήσει τα χαρτοφυλάκια του κόμματός του στην κυβέρνηση. Βέβαια, δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς το όλον σχέδιο να ήταν συριζαίϊκη επινόηση, αλλά γι΄ αυτό θα αποφανθεί η Ιστορία. Προφανώς, αν οι ΑΝΕΛ μπορούν να πάρουν ψήφους από τη ΝΔ με αυτή την εξέλιξη, θα ήταν ευχής έργον για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πάντως, πρέπει να πούμε ότι όλα αυτά ήταν αναμενόμενα από την στιγμή που το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι δεν κατάλαβαν αυτό που κατάλαβε ο Βασ. Λεβέντης. Ότι δηλαδή, αν ψηφιζόταν η απλή αναλογική με 2/3 θα μπορούσε ο Τσίπρας με την πρώτη ευκαιρία να κάνει εκλογές και να φτιάξει μετά κυβέρνηση της κεντροαριστεράς μαζί τους, κάτι που τον εξυπηρετούσε στρατηγικά πολύ, χωρίς να υποκύψει στις ιδέες για οικουμενική κυβέρνηση. Έτσι, θα είχε μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων για την εκκοσμίκευση και τον εξευρωπαϊσμό του κράτους. Τώρα έχει μεν το μαξιλάρι του Λεβέντη, αλλά αυτό έχει ρίσκο (ειδικά για το εκκλησιαστικό) κι έτσι, υποτάχθηκε στον εκβιασμό του Καμμένου (εκδοχή Φίλη).

Από την πολιτική γκάφα της μη στήριξης της απλής αναλογικής, μπορεί να εξαιρεθεί η Νέα Δημοκρατία γιατί πάντα ήταν ιδεολογικά υπέρ της ενισχυμένης, όμως δεν μπορεί να νίπτει τας χείρας της για την συντήρηση του καθεστώτος επικυριαρχίας της Εκκλησίας στα πολιτικά πράγματα του τόπου. Για δε τον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη, η ταύτιση με την επικυριαρχία της Εκκλησίας και η συμπόρευση με την παλαιοδεξιά του αφαιρεί τα όποια χαρακτηριστικά ιδεολογικού εκσυγχρονιστή της παράταξης. 

Η «πολιτική δολοφονία» του Νίκου Φίλη έχει τεράστιες επιπτώσεις στα αποθέματα αριστεροσύνης και ηθικού πλεονεκτήματος που έχουν  απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνηση Τσίπρα. Όχι μόνο γιατί η «αισιοδοξία της βούλησης» μπορεί να κακοφορμίσει, αλλά γιατί υπονομεύει ευθέως την προοπτική για ένα νέο δημοκρατικότερο και αποτελεσματικότερο σύνταγμα. Το ερώτημα τι αναθεώρηση θα γίνει σε καθεστώς μνημονίου και «παραθεσμικής συμπεριφοράς» του αρχιεπισκόπου υπάρχει στο μυαλό κάθε πολίτη. 

ΚΑΤΑΝΤΙΑ 

By me 

Σήμερα απλά επιβεβαιώθηκε ένα συμπέρασμα που είχε βγεί από την αρχή της χρονιάς από όσους Παναθηναϊκούς έβλεπαν πέρα από οπαδικές παρωπίδες. Ότι η ομάδα δεν τσουλάει. Νίκη-στάχτη στα μάτια κόντρα στα Γιάννενα που αγωνίζονταν με 10 παίχτες, 0-0 με Παναιτωλικό, με το ζόρι νίκη επι του Αστέρα, 1-1 με Βέροια, 0-0 με Ηρακλη για το κύπελλο, 1-2 με Ξάνθη, 1-2 από Άγιαξ, 2-0 από Θέλτα και τώρα 0-3 από την 9η του Βελγίου. Και τα αποτελέσματα αυτά είναι απόλυτα λογικά όπως απόλυτα λογικό είναι η ομάδα να μην τσουλάει όταν έχεις για προπονητή έναν αστείο τύπο που εδώ και ένα χρόνο παρουσίας στον πάγκο της ομάδας, δεν έχει καταφέρει να της δώσει ένα στοιχειώδες αγωνιστικό πλάνο. Παίχτες που φέτος αποτέλεσαν προσωπική του επιλογή αποδεικνύονται πολύ λίγοι για να φορέσουν την φανέλα με αποτέλεσμα ο ΠΑΟ να προσφέρει έναν ανταγωνισμό στην Ευρώπη ανάλογο του Αστέρα Τρίπολης. Είναι τέτοιο το κατάντημα και η σμίκρυνση ως σύλλογος που φτάσαμε στο σημείο να έχουμε για εγκέφαλο της ομάδος τον Βιγιαφάνες και σημαία έναν Λέτο που όντως ΗΤΑΝ τεράστιος παίχτης αλλά πλέον το παιδί σωματικά αλλά και λόγω τραυματισμών ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. 

Σε ποιό απ' όλα να σταθούμε ....

Στην ανύπαρκτη προετοιμασία ? 

Στο ότι δεν έχουν τη φυσική κατάσταση να κάνουν έναν απλό συνδυασμό ? 

Στο μηδενικό πρεσάρισμα ? 

Στην ανικανότητα όταν κάνεις 10 κλασσικές ευκαιρίες και δεν βάζεις καμία μέσα ?

Στο ότι η ομάδα μετά το 30' σέρνεται λες και πρόκειται για ένωση παλαιμάχων? 

Στο ότι κάνουμε επίθεση και κάτω από το κέντρο είναι 3 παίχτες εναντίον 7 ? 

Στο ότι ο Στραματσόνι σε κάθε αγώνα κοιμάται όρθιος ? 

Με τη Ξάνθη χάναμε 1-2 και έκανε κίνηση ματ στο....90' βάζοντας τον Ρινάλντι για να γυρίσει το παιχνίδι !!!! 

Πότε κατάφερε να γυρίσει ένα παιχνίδι με τις κινήσεις του απο τα πολλά φετινά που στράβωσαν ? 

ΠΟΤΕ !!!! 

Όποιος σήμερα πιστεύει ότι λόγω τραυματισμών χάσαμε το ματς, να του θυμίσω πως και με Ζέκα και Λεντέσμα τα ίδια ακριβώς μαύρα χάλια παρουσιάζουμε. Η ομάδα είναι αγύμναστη, απροπόνητη και χωρίς αγωνιστικό πλάνο. Ο κάθε παίχτης κάνει ότι του κατέβει.

Πρωτοφανής η ασυλία της διοίκησης στον Ιταλό μάνατζερ ο οποίος δεν έχει να επιδείξει τίποτε άλλο πέρα από ήττες και αποτυχίες σε όλους τους στόχους 

υ.γ. 1. Για να επικυρώσω αυτο που προείπα για τη σμίκρυνση της ομάδας και αναφερόμενος σε ότι έγινε με τον Μπέργκ σήμερα , θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να τον προφυλάξουν εφ' όσον παρουσιάστηκε πρόβλημα στην προθέμανση επιμένοντας ΑΥΤΟΙ (προπονητικό team) ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΞΕΙ ?

υ.γ. 2.Μια ενδεχομένως καλή εμφάνιση την Κυριακή για όποιους τελικά παίξουν που θα ισοδυναμεί με νίκη ,προσωπικά δε θα με κάνει να αλλάξω τις απόψεις μου για τον φετινό Παναθηναικό και τον προπονητή του .

Κραχ ή πόλεμος 


του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ένα κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει με συνεχώς αυξανόμενη ένταση τις τελευταίες εβδομάδες, είναι εάν ο γεωοικονομικός πόλεμος που διεξάγεται στις αγορές, θα μετατραπεί σε πόλεμο με συμβατικά όπλα, ή ακόμη χειρότερα αν θα γίνει πυρηνικός!  Αυτό το τραγικό δίλημμα τίθεται άμεσα στις κυρίαρχες συζητήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς η ρητορική, αλλά και οι στρατιωτικές κινήσεις, δείχνουν μια απρόσμενη κλιμάκωση.  

Στην Ουάσιγκτον, η νεοσυντηρητική ελίτ και των δύο κομμάτων προσδοκά ότι η Χίλαρι Κλίντον θα απελευθερώσει τις δυνάμεις που στηρίζουν μια επιθετική εξωτερική πολιτική τύπου Μπους, μετά τη συγκρατημένη 8ετία της προεδρίας Ομπάμα, ενώ παράλληλα ετοιμάζουν σχέδια πολέμου. Ο δημοσιογράφος Robert Parry, γνωστός για τις αποκαλυπτικές ιστορίες του για το Ιράν και τους Κόντρας που δημοσίευσε στο Associated Press και το Newsweek τη δεκαετία του ’80, ελπίζει ότι την συμμαχία των γερακιών μπορεί να αντισταθμιστεί από μια άλλη συμμαχία της ειρηνιστικής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος με τους Ρεπουμπλικανούς αντιπαρεμβατιστές, παρ΄ όλο που η δυνατότητα αυτή παραμένει προβληματική, επειδή υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες πολιτικής σε πολλά άλλα θέματα. Εντοπίζει πάντως ως πιθανή ηγέτιδα ενός κινήματος ειρήνης την πανέμορφη 35άρα, στρατιωτική βετεράνο, Tulsi Gabbard από τη Χαβάη που είναι ένα από τα λίγα μέλη του Κογκρέσου που παραθέτει μια διορατική και θαρραλέα κριτική για τους κινδύνους από μια παρεμβατική εξωτερική πολιτική.

Μόλις πριν λίγες μέρες οι Financial Times εκτιμούσαν ότι οι ΗΠΑ χάνουν την πρωτοκαθεδρία στην περιοχή Ειρηνικού, με αφορμή το οικονομικό και στρατιωτικό διαζύγιο Φιλιππίνων – ΗΠΑ που ανακοίνωσε ο πρόεδρος των Φιλιππίνων Ροντρίγκο Ντουτέρτε στο Πεκίνο. Οι Αμερικανοί ανησυχούν μήπως οι Φιλιππίνες γίνουν βάση του ραγδαία αναπτυσσόμενου κινεζικού ναυτικού και υπενθυμίζουν ότι η Χίλαρι Κλίντον, ως υπουργός Εξωτερικών το 2010, διακήρυττε πως οι ΗΠΑ έχουν «εθνικό συμφέρον» στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, γεγονός που εξόργισε τότε τους Κινέζους που θεωρούν ότι όλη η Νότια Σινική Θάλασσα περιλαμβάνεται στα χωρικά ύδατα του Πεκίνου…

Επίσης, στις 13 Οκτωβρίου, κυκλοφόρησε στην Ουάσιγκτον μια μελέτη με τίτλο “The Kremlin’s Playbook: Understanding the Russian Influence in Eastern and Central Europe” που αναλύει την τακτική της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, μέσα από το παράδειγμα πέντε χωρών - Λετονία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Σλοβακία και Σερβία-  και εξηγεί τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί  το Κρεμλίνο, κυρίως μέσα από την παροχή εκπτώσεων στην ενέργεια. Η αμερικανική έκθεση εκτιμά ότι η ρωσική επιρροή έχει φτάσει σε τέτοια έκταση ώστε να θέτει σε κίνδυνο τον φιλοδυτικό προσανατολισμό των χωρών αυτών.  Η μελέτη επισημαίνει ότι κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, το μερίδιο της Ρωσίας στο παγκόσμιο εμπόριο αυξήθηκε περίπου τέσσερις φορές: από 210 δισ. δολ. το 2003 εκτινάχθηκε στα 730 δισ. δολ.  το 2014, ενώ οι εμπορικές σχέσεις της Ρωσίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση αντιπροσωπεύουν το 44% του συνόλου αυτού του εμπορικού τζίρου.

Το γεωοικονομικό μέτωπο

Ο παγκόσμιος πόλεμος γίνεται ούτως ή άλλως, απλώς δεν γίνεται με όπλα. Είναι γεωοικονομικός και είναι όλοι εναντίον όλων. Η διαμάχη Ουάσιγκτον-Βερολίνου έχει προσλάβει επικίνδυνες διαστάσεις με τα τερατώδη πρόστιμα (Apple, Deutsche Bank κ.α΄.), η εσωτερική διαμάχη μέσα στην ΕΕ και την ευρωζώνη παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις με το Brexit και την κόντρα Βορρά-Νότου, η συγκρότηση  παγκόσμιας αναπτυξιακής τράπεζας από  το γκρουπ των BRICS κόντρα της World Bank, ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας αποτελούν εκφάνσεις μιας λυσσαλέας αναδιανομής των νέων φυσικών, ενεργειακών και κεφαλαιακών πόρων.

Δύο πρόσφατα επεισόδια αυτού του ακήρυχτου πολέμου είναι αυτά της Βαλονίας  και των ευρωκυρώσεων κατά της Ρωσίας. Η ομόσπονδη  δημοκρατία του Βελγίου μπλόκαρε (έστω και για δέκα μέρες) την εμπορική και επενδυτική συμφωνία CETA EE-Καναδά, για λογαριασμό, όλων των Ευρωπαίων, καθώς αυτή αποτελεί προοίμιο της αντίστοιχης ευρωαμερικανικής TTIP. Λίγες μέρες πριν, η Ιταλία και η Ελλάδα μπλόκαραν τις νέες οικονομικές κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας…

Στο μεταξύ, η ένταση στις αγορές είναι μεγάλη, η αβεβαιότητα κυριαρχεί, καθώς η παγκόσμια «φούσκα» προσλαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Η «φούσκα» είναι 15 με 20 φορές μεγαλύτερη από το παγκόσμιο ΑΕΠ που είναι γύρω στα 78 τρισ. δολάρια ετησίως, με το 20% από αυτό να είναι από το εμπόριο. Ο τζίρος των χρηματαγορών είναι γύρω στα 1200-1500 τρισ. δολ.!

Με δυο λόγια, είναι οι αγορές που δημιουργούν το πρόβλημα του «αέρα» που δεν μπορεί πια να καλύψει η πραγματική οικονομία, ούτε με την πιο ακραία λιτότητα. Και δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς για να τα βάλει μαζί τους. Ζούμε σε ένα σύστημα που από καιρό έχει υπερβεί κατά πολύ αυτό που ξέραμε ως καπιταλισμό. Οι «φούσκες» είναι παντού και εξ ίσου επικίνδυνες, γιατί η μία τροφοδοτεί την άλλη.

 Όπως μας πληροφόρησε με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του ο καθηγητής Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ,Κωνσταντίνος Βέργος,  η  κινέζικη κυβέρνηση, στις 10 Οκτωβρίου, ανακοίνωσε ένα πρωτοφανούς μεγέθους πρόγραμμα «ανταλλαγής χρέους με μετοχές». Χρέος κινεζικών εταιρειών ύψους 120 τρισεκατομμυρίων κινεζικών γουάν, δηλαδή 18 τρισεκατομμυρίων δολαρίων θα μετοχοποιηθεί! Το γεγονός αυτό ουσιαστικά θα επιτρέψει την ιδιωτικοποίηση πολλών μεγάλων υπερχρεωμένων κρατικών εταιρειών.

Η παγκόσμια φούσκα, παρά την εξαέρωση του κραχ του 2008 που στοίχισε 30 εκατ. θέσεις εργασίας, παραμένει απειλητική και ανεξέλεγκτη. Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ υπολογίζει ότι το 2015 το χρέος του κόσμου είναι στα 152 τρισ. δολάρια ή το 225% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η απειλή ενός νέου κραχ που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο, είναι πια αισθητή ακόμη και για τους ιθύνοντες του διεθνούς συστήματος. Μία στις τέσσερις τράπεζες των ανεπτυγμένων χωρών είναι ευάλωτες έστω κι αν υπάρξει ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, λέει η ίδια έκθεση, αλλά ποιος την πιστεύει.

Το πρόβλημα είναι τουλάχιστον τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό που ψελλίζουν οι εκθέσεις.

Στις 34 χώρες του ΟΟΣΑ, το 10% των πλουσιότερων ανθρώπων έχει δεκαπλάσια εισοδήματα από το 10% των φτωχότερων.Μπροστά σε αυτά τα ιλιγγιώδη νούμερα οι πολιτικές λιτότητας τύπου Σόιμπλε μοιάζουν γελοίες, αν δεν είναι απροκάλυπτος φασισμός.  Αλλά και τα QE (πιστωτική χαλάρωση) της FED, της BoJ και της ECΒ απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα. Το G20 δεν είναι σε θέση να δώσει λύση, ούτε το G7. Η μείωση των ανισοτήτων που ευαγγελίζονται τώρα οι ιθύνοντες του παγκόσμιου συστήματος και η εξάλειψη της ακραίας φτώχειας δεν γίνεται χωρίς κόστος και αυτό οι πλούσιοι δεν είναι διατεθειμένοι να το πληρώσουν. Εξ ου και η ανάπτυξη σέρνεται παγκοσμίως…

Τα δύο στρατιωτικά μέτωπα  με τη Ρωσία

Στο επίκεντρο της ρητορικής των γερακιών της Ουάσιγκτον και κατ΄ επέκταση της ΕΕ βρίσκεται η Ρωσία. Η στοχοποίησή της υποκρύπτει πολλά διαρθρωτικά -οικονομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά- προβλήματα της ηγέτιδας παγκόσμιας δύναμης, η οποία αντιλαμβάνεται ότι οι περισσότερες στρατηγικές που ξεδίπλωσε μετά την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου έχουν αποτύχει παταγωδώς.

Παρατηρητές εκτιμούν πως δύο μείζονες ποιοτικές αλλαγές δεν έχουν ακόμα κατανοηθεί από την Ουάσιγκτον. Η μία αφορά τους συμμάχους της, οι οποίοι βρίσκονται σε παντελώς διαφορετική διάθεση  από την εποχή της εισβολής στο Ιράκ και κυρίως οι ευρωπαϊκές κοινωνίες που θεωρούν ότι παραπλανήθηκαν από τους πολιτικούς. Η άλλη είναι πως το βασικό πρόβλημα της Δύσης δεν είναι η Ρωσία, ενδεχομένως ούτε η Κίνα, αλλά το φονταμενταλιστικό Ισλάμ και το μεταναστευτικό.

Οι δύο ήττες της αμερικανικής στρατηγικής στη Συρία και στην Ουκρανία έχουν μοχλεύσει ρεβανσιστικές τάσεις στα γεράκια και εμποδίζουν την Ουάσιγκτον να υπερβεί το αντιρωσικό σύνδρομο Μπρεζίνσκι και να αντιληφθεί πως η Ρωσία αποτελεί λύση στα γεωοικονομικά και στρατηγικά προβλήματα της Δύσης. 

Ας προσπεράσουμε όμως τις τραγικές γκάφες των Αμερικανών στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και τη Μέση Ανατολή, ας ξεπεράσουμε τις ευθύνες της Ουάσιγκτον στην «κατασκευή» του Ισλαμικού Κράτους, ας αφήσουμε στην άκρη τις παράπλευρες απώλειες από την ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη και ας πάμε στις τελευταίες στρατιωτικές κινήσεις των Αμερικανών και των Ευρωπαίων που έχουν τρομάξει πολλούς αναλυτές γιατί παραπέμπουν σε συνθήκες που μπορούν να προκαλέσουν το ατύχημα του πολέμου. Στη Μέση Ανατολή ενεργοποιήθηκε η συμμαχία των ΗΠΑ για την ανακατάληψη της Μοσούλης, ενώ στο ευρωπαϊκό μέτωπο σημειώνονται σημαντικές εξελίξεις.

Ένας από αυτούς τους αναλυτές, ο Bill Van Auken, μας πληροφορεί ότι μόλις την περασμένη βδομάδα οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ ενέκριναν στις Βρυξέλλες την ανάπτυξη περίπου 4.000 στρατιωτών μάχης σε απόσταση βολής από τα σύνορα της Ρωσίας, οι οποίοι θα αποτελούν την εμπροσθοφυλακή μιας ισχυρής δύναμης ταχείας αντίδρασης 40.000 ανδρών. Πρόκειται για πρωτοφανή στρατιωτική κλιμάκωση μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που υποδηλώνει αυξημένη απειλή ένοπλης αντιπαράθεσης ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και τη Μόσχα, τις δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg επιβεβαίωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία, η Γερμανία και ο Καναδάς θα αναπτύξουν αυτές τις δυνάμεις αντίστοιχα στην Πολωνία και στις τρεις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Βαλτικής, Εσθονία, Λιθουανία και τη Λετονία.

Η Ρωσία αντιδρά με την ενίσχυση του στόλου της στην Βαλτική, στέλνοντας στον θύλακα του Καλίνιγκραντ  δύο ειδικές υπερκορβέτες  που έχουν την ικανότητα να εκτοξεύουν πυραύλους Kalibr με βεληνεκές τουλάχιστον 1500 χιλιόμετρα (τύπου Κρούζ), κάποια μοντέλα των οποίων μπορούν να φέρουν και πυρηνικές κεφαλές.

Σχεδόν ταυτόχρονα, η ρωσική κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφία του νέου διηπειρωτικού βαλλιστικού της πυραύλου τύπου RS-28 "Sarmat" (κατά ΝΑΤΟ Satan 2) που θα αντικαταστήσει τους RS-20V Voevoda, του οποίου η κάθε κεφαλή θα έχει βάρος 10 τόνων. Ο πύραυλος έχει σχεδιαστεί με τεχνολογία αορατότητας, η ταχύτητα μπορεί να φτάνει στα 7-12 Mach και θα αρχίσει να χρησιμοποιείται το 2020. Θεωρείται ικανός να εξαφανίσει μεγάλες εκτάσεις μεγέθους Τέξας.

Μέσα στο κλίμα αυτό, οι ευρωπαϊκές χώρες μοιάζουν να ακολουθούν τις ΗΠΑ σε αυτή την τακτική, αλλά η Γερμανία και η Γαλλία ετοιμάζουν σχέδια για τη μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια ανεξάρτητη στρατιωτική συμμαχία.Επαναλαμβάνουμε ότι πίσω από την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα που αντιτίθενται στις οικονομικές κυρώσεις κατά της Μόσχας, κρύβονται μεγάλα ευρωπαϊκά οικονομικά συμφέροντα και φυσικά, η ενεργειακή εξάρτηση. Επίσης, το Brexit δημιουργεί ένα μεγάλο πυρηνικό κενό στην άμυνα της Ευρώπης, καθώς η μόνη χώρα της ΕΕ που θα διαθέτει τέτοια όπλα είναι η Γαλλία. Εκεί μπορεί το Βερολίνο να βρει ένα κενό προς κάλυψη, κάτι που δεν θα αρέσει σε κανέναν στην Ευρώπη, της Ρωσίας συμπεριλαμβανομένης. Πολλά πάντως φαίνεται ότι θα εξαρτηθούν από τις πολιτικές εξελίξεις και τα εκλογικά αποτελέσματα σε ΗΠΑ και Ευρώπη.

είΣτΕ και φαίνεΣτΕ!

Θέλω να ξεκινήσω από τη χαρά. Σήμερα οι άνθρωποι που δουλεύουν στην τηλεόραση,δημοσιογράφοι, ηθοποιοί παραγωγοί, διοικητικό προσωπικό πήρανε μία μεγάληανάσα. Το φάντασμα της ανεργίας που τρέχει πίσω από όλους τους Έλληνες, σταμάτησε να τους κυνηγάει.

Βεβαίως τη μεγάλη χαρά την παίρνουν οι ιδιοκτήτες καναλιών, οι οποίοι αφού πάρουν τα ωραία τους λεφτά πίσω, θα μπορούν να εκπέμπουν όπως και πριν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κέρδισαν τη μάχη με την κυβέρνηση και ισχυροποίησαν την τηλεδημοκρατία.

Δίκιο έχει αυτός που εμφανίζεται και μιλάει στο δελτίο, άδικο αυτός που δεν ακούμε τη γνώμη του.

Επιβεβαιωθήκαμε για το ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο. Η χαρά των εργαζόμενων όμως, που ήταν όμηροι μίας κατάστασης για την οποία δεν έφταιξαν, χαροποιεί όλους. Όπως χαρήκαμε για την επαναπρόσληψη των απολυμένων από τον Κυριάκο εργαζομένων της ΕΡΤ, όπως χαρήκαμε για 12.000 εργαζόμενους του Μαρινόπουλου για τους οποίους βρέθηκε λύση, έτσι θα χαρούμε και με τους ανθρώπους της ιδιωτικής τηλεόρασης που δεν έχασαν τις δουλειές τους!

Το ΣτΕ όμως, δεν ήταν δυνατόν να βγάλει κάποια άλλη απόφαση. Όταν το ίδιο αυτό δικαστήριο έχει νομιμοποιήσει τα Μνημόνια ως συνταγματικά, επιβάλλοντας με αυτές του τις αποφάσεις συνθήκες κατοχής στον ελληνικό λαό, είναι προφανές ότι ακολουθεί νόμους που συντάχτηκαν για να υπερασπίζουν φιλελεύθερες πολιτικές και καθεστώτα.

Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση η υποτέλεια, η υποτακτικότητα, η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της χώρας να κρίνεται συνταγματική για τον μέσο νου.Για τον κάθε νου.

Αυτό που δεν αντελήφθη ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πως οι νόμοι αυτοί είναι φτιαγμένοι εδώ και χρόνια σαν κοστούμια για να χωρούν συγκεκριμένοι και να περισσεύουν οι πολλοί.

Τι μας είπε το ΣτΕ;
Μας είπε ότι έπρεπε να έχει συγκροτηθεί το ΕΣΡ. Αυτό να είχε αποφασίσει.
Ποιος αρνήθηκε τη συγκρότηση του ΕΣΡ;
Η Νέα Δημοκρατία.
Γιατί;
Για να έχει νομικό πάτημα το ΣτΕ, μεταγενέστερα.
Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;
Το χρονικό μια προαναγγελθείσας αντισυνταγματικότητας.

Οι νόμοι είναι υπηρέτριες του σάπιου καθεστώτος της μεταπολίτευσης. Δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος νέων πολιτικών και μάλιστα αριστερόστροφων. Επιστρέφει τα 250 εκ. ευρώ στους ιδιοκτήτες και αφήνει ανοιχτές τις συχνότητες. Δηλαδή κρίνοντας αντισυνταγματικό το νόμο, επιβάλλει τη συνέχιση της παρανομίας των προηγούμενων 27 ετών, που έχει κριθεί και αυτή ως αντισυνταγματική.

Στην πραγματικότητα επέλεξε την προηγούμενη αντισυνταγματικότητα.

Αλλά αυτή είναι η δουλειά του ΣτΕ; Να διαλέγει μεταξύ δύο αντισυνταγματικών νόμων, ποιος θα ισχύσει; Τι έχουμε φεστιβάλ αντισυνταγματικότητας, πρώτο βραβείο;

Δεν είδα να επιβάλλει άμεση συγκρότηση του ΕΣΡ. Το άφησε φλου, όποτε, αν και οπόταν.
Έτσι στήριξε την επικρατούσα ανομία στο τηλεοπτικό τοπίο. Ανομία που έγινε δεκτή και παραδεκτή και από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες. Διότι προσήλθαν στον διαγωνισμό.
Αν είσαι νόμιμος γιατί να προσέλθεις σε διαγωνισμό για να αποκτήσεις νομιμότητα αφού την έχεις;

Οι δικαστές επέβαλαν «αναδρομική νομιμότητα». Το ΣτΕ έχει ήδη χάσει την εκτίμηση του στην κοινωνία, από τη στιγμή που ψήφισε τα Μνημόνια είναι ως συνταγματικά. Η κοινωνία είναι σοκαρισμένη από το γεγονός ότι οι Έλληνες δικαστές νομιμοποίησαν καθεστώς αποικιοκρατίας και συνθήκες κατοχής στη χώρα. Η απόφαση για τις άδειες είναι παρανυχίδα.

Χιλιάδες παιδιά σέρνονται και μπρουντρομιάζονται καθημερινά για ένα γραμμάριο χασίς και απολαμβάνουν της σκληρότητας των νόμων. Εκεί βρίσκουν πολλοί δικαστές την ευκαιρία να κάνουν τους μάγκες.

Ο κόσμος ξέρει πως όλα αυτά τα αυθαίρετα στους αιγιαλούς και στις παραλίες έχουν σφραγίδες ανώτατων δικαστικών και νομικών συμβουλίων.

Ο κόσμος ξέρει ότι είναι λίγοι οι δικαστές που παλεύουν όρθιοι. Σε έναν κόσμο που έχει σαπίσει, και η σαπίλα έχει φτάσει παντου, θέλετε να μου πείτε ότι έχει σταματήσει έξω ακριβώς από την πόρτα της δικαιοσύνης;

Έπρεπε λοιπόν, να έχει αποφασίσει το ΕΣΡ.

Δεν αναρωτήθηκαν οι 25 δικαστές γιατί δεν έχει αποφασίσει το ΕΣΡ 27 χρόνια τώρα;
Τους φαίνεται φυσιολογικό ότι μία ανεξάρτητη αρχή δεν μπορεί να πάρει μία απόφαση 27 χρόνια;

Δεν καταλαβαίνει ότι βρωμάει το βασίλειο;

Ποια ανεξάρτητη αρχή;

Μπορεί να διορίζεσαι από την κυβέρνηση και να μου παριστάνεις και τον ανεξάρτητο;
Μια χαρά εξαρτημένη αρχή είναι η ανεξάρτητη.

Ε.Σ.Ρ. = Εξαρτημένο Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης

Το ΕΣΡ ήταν μία επιτροπή λογοκρισίας Δεξιάς και ΠΑΣΟΚικής κοπής, φίμωσης κάθε δημοκρατικού λόγου, βάζοντας πρόστιμα σε όσους «κακοποιούσαν» την ελληνική γλώσσα.
Έχω συρθεί άπειρες φορές για κακοποίηση της γλώσσας. Η μόνη γλώσσα που δεν κακοποιεί σε αυτή την χώρα, είναι η γλώσσα του γλείφτη. Έχει βρωμίσει ο τόπος και τα τζάμια των τηλεοράσεων από γλείφτες και υποτελείς σαλιάρηδες.

Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης είναι σεβαστές και ενίοτε αναγκαστικά αποδεκτές. Αλλά κρίνονται κιόλας. Ιδιωτικά η απόφαση με συμφέρει, να το πούμε κι έτσι. Αλλά το ΣτΕ αποφασίζει για το ιδιωτικό συμφέρον ή το δημόσιο;

Το ΕΣΡ είναι ένα ακόμα χέρι της διαπλοκής. Τίποτα παραπάνω. Μόνο καθαρά πρόσωπα θα μπορούσαν να δώσουν αξιοπιστία σε τέτοιους ανεξάρτητους οργανισμούς. Κάποια μέρα θα γραφούν και θα ειπωθούν τα πράγματα με το όνομα τους.

Η κυβέρνηση δεν έχασε στη κοινωνία. Προσπάθησε να της εξασφαλίσει 250 εκατομμύρια ευρώ και απέτυχε. Ο κόσμος ξέρει τι γίνεται, δεν είναι μαλάκας.

Νευριάζει όμως, γιατί όταν ο εχθρός είναι δύσκολος, πρέπει να οπλίζεσαι καλά. Δεν πας με νεροπίστολο σε πάρτυ από καλάσνικοφ.

Και ο εχθρός σήμερα νίκησε την κυβέρνηση. Όμως εμείς εκεί στον Alpha που περάσαμε όλη αυτή τη στεναχώρια όλο αυτό το διάστημα, έχουμε μία μέρα χαράς. Οι εργαζόμενοι ανακουφίστηκαν. Η κυβέρνηση έκανε ένα λάθος. Σε αυτή την ιστορία έπρεπε από την αρχή να εξασφαλίσει όλους τους εργαζόμενους όπως το έκανε στην ΕΡΤ.

Το σκεπτικό θα έπρεπε να είχε προβλεφτεί στο νόμο Παππά ή σε κάποιο άλλο νόμο. Δεν μπορεί να χάνουν τις δουλειές τους εργαζόμενοι υγιών επιχειρήσεων, τελεία και παύλα.
Και αναφέρομαι και στον Alpha που γνωρίζω και στο STAR και στο Epsilon, που δεν γνωρίζω.
To MEGA όμως δεν θα κλείσει λόγω ΕΣΡ, ούτε λόγω αντισυνταγματικότητας, θα κλείσει λόγω χρεών. Κι αυτό το μετρούνε μέσα τους οι εργαζόμενοι, γιατί ξέρουν ότι τώρα που ο καθένας μπορεί να έχει μία άδεια, η διανομή της διαφημιστικής πίτας των 200 εκατομμυρίων σε περισσότερους, θα φέρει μεγάλα προβλήματα.

Διότι με την απόφαση του ΣτΕ, τόσο ο Σαββίδης, όσο και ο Μαρινάκης, μπορούν να έχουν ασφαλώς άδεια, χωρίς απλώς να πληρώσουν. Τα λεφτά δηλαδή τους επέστρεψε το ΣτΕ.
Ο καθένας μπορεί να έχει άδεια, όμως η βιωσιμότητα των επιχειρήσεων μετά την απόφαση αυτή του ΣτΕ, μπορεί να οδηγήσει πολλές επιχειρήσεις στην κατάσταση του MEGA.

Το ΣτΕ όμως, δεν έλαβε υπόψιν του το νέο τοπίο, το οποίο διαμόρφωσε. Κάτι που είναι θεμελιώδες για την όποια κρίση ανωτάτου δικαστηρίου. Το ΕΣΡ όταν συγκροτηθεί, θα πρέπει να είναι μία ανεξάρτητη δημοκρατική αρχή.

Ελπίζω να μην συνεχίσει να παρακολουθεί αμέριμνη τα δελτία προπαγάνδας και τις στημένες βρωμιές, στέλνοντας μόνο πρόστιμα στις σατιρικές εκπομπές με τις εντολές των μπαμπάδων κάποιων αυτοδημιούργητων.

Ο Άγιος Δημήτριος, ο μυροβλήτης, μετά την απόφαση του ΣτΕ μετονομάστηκε ως Άγιος Δημήτριος, ο Τηλεπροβλήτης.

*Υ.Γ.: Όταν τον πρόεδρο του ΣτΕ τον περιμένουν στο Κολωνάκι αγανακτισμένοι τηλεθεατές, καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι δικαστές τι πρέπει να ψηφίσουν για να μην τους συμβούν παρόμοια.

πηγή: altsantiri.gr

Χωρίς πάθος, χωρίς γέλιο, χωρίς έμπνευση

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

Είναι μεγάλο κρίμα, που σε αυτή τη χώρα οι νέοι άνθρωποι προτιμούν να απέχουν. Από όλα. Κάτι κόντρα στη λογική ενδεχομένως μια και όλα όσα συμβαίνουν, όλα όσα συμφωνούνται, πρωτίστως εκείνους αφορούν. Εκείνους και το μέλλον τους, το οποίο είναι αλήθεια ότι δεν διαγράφεται διόλου ρόδινο. Πώς απαντούν; Όσοι δεν επιλέγουν ή όσοι δεν μπορούν να φύγουν, με την απάθεια. 

Απλώς απέχουν. Δεν ενημερώνονται, δεν ψηφίζουν, δεν ενδιαφέρονται, δεν συμμετέχουν στα κοινά. Και είναι πραγματικά κρίμα για τη χώρα που ήδη αντιμετωπίζει έντονο δημογραφικό πρόβλημα γήρανσης να εμφανίζεται "γερασμένη" ακόμα και η νεολαία της. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να τους προβληματίσει όλους. Εκφράζουν το πλέον δυναμικό και θεωρητικά παραγωγικό – αν μπορούσε να ενταχθεί στην παραγωγή– κομμάτι αυτής της χώρας όλα όσα λέγονται, όλα όσα σχεδιάζονται; Αυτό είναι που πρέπει να μας προβληματίσει όλους. 

Η αδρανοποίηση των νέων ανθρώπων, είναι ίσως το πλέον επικίνδυνο καμπανάκι κινδύνου για μία κοινωνία. Μία κοινωνία που μέσα της έχει ήδη εγγράψει μία ήττα, μία εθνική καταστροφή. Γιατί τι άλλο από εθνική καταστροφή είναι όλα όσα βιώνει ο τόπος τα τελευταία έξι χρόνια. Δυστυχώς, η απάθεια της νεολαίας, η αδιαφορία της κοινωνίας είναι νερό στον μύλο της εξουσίας. Δείτε τι συμβαίνει σήμερα. Φαντάζεστε να προσπαθούσε να τα επιβάλει μία άλλη κυβέρνηση; Θέλετε να συζητήσουμε για το τι θα συνέβαινε και πώς θα σειόταν ολόκληρη η χώρα από τις αντιδράσεις;

Αλίμονο στους νέους… όχι δεν εννοώ την γνωστή ελληνική ταινία με τον αξέχαστο Χορν. Αν και εδώ που τα λέμε, η φτώχεια έχασε και στην ταινία…  Αλίμονο ακόμη περισσότερο στη χώρα που το αίμα των νέων της δεν βράζει. Που δεν έχουν πάθος. Πάντως, εκτός από την απάθεια, η χώρα έχει υποστεί και ένα άλλο μεγάλο "ευνουχισμό". Έχει χάσει το χιούμορ της. Μην το παίρνετε ανάλαφρα. Μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει χιούμορ. Γιατί το χιούμορ δείχνει συνήθως και εξυπνάδα, σπιρτάδα. Ακόμη και το ελαφρώς κακόγουστο. Και η εξουσία που στηρίζει την επιβίωσή της στην ισοπέδωση μιας κοινωνίας σαφώς και δεν επιθυμεί το χιούμορ. Άλλωστε χωρίς χιούμορ δεν υπάρχει ούτε σάτιρα. Θυμάστε τι γινόταν επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ ή Νέας Δημοκρατίας ή και επί συγκυβέρνησης των δύο; Τώρα βλέπετε πουθενά καμία πολιτική σάτιρα; 

Στη χώρα της κατάθλιψης δεν υπάρχει χιούμορ. Και πολύ χειρότερα, δεν επιθυμεί και κανείς να υπάρχει. Όσοι δεν βυθίζονται στη μιζέρια τους, είναι με το… ζωνάρι λυμένο για καβγά. Σκυθρωποί και θυμωμένοι είναι οι περισσότεροι. Δικαίως, αλλά… Ακόμα και τα τρολαρίσματα γίνονται άγαρμπα, προσβλητικά, επιθετικά. Καμία τσαχπινιά. Με αποτέλεσμα, όλοι να διακατέχονται από μία υπερβάλλουσα σοβαροφάνεια, η οποία όταν είναι και προσποιητή καταντά και γελοία. 

Και σε αυτόν τον εγκλωβισμό έχουν διολισθήσει ακόμα και οι καλλιτέχνες. Από τότε άλλωστε που ενεπλάκησαν σωρηδόν με την πολιτική έγιναν και εκείνοι ξύλινοι. Αυτολογοκρίνονται. Καμία έμπνευση, καμία πρόκληση. Πεζοί, ξύλινοι, διαχειριστικοί. Και εν τέλει… βαρετοί. Όπως δυστυχώς βαρετός είναι για τους περισσότερους σήμερα και ο πολιτικός λόγος. Άκεφος.

Αλήθεια, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε ποτέ σε αυτή τη χώρα, σε αυτές τις συνθήκες, να υπάρξει για παράδειγμα μία... Μαντόνα. Ακραίο παράδειγμα, ε; Ίσως. Να βγει όμως κάποιος βρε αδερφέ με δυνατότητα να έχει δημόσια φωνή που ακούγεται και αναπαράγεται και να τρελάνει το σύστημα. Εδώ αυτοί μας τρελαίνουν κάθε μέρα. Πουλάνε τρέλα με την οκά... Γνωρίζετε φαντάζομαι τι είπε η Μαντόνα για τον Τραμπ. Το τερμάτισε... Αλλά αυτό που ήθελε το πέτυχε. Πολύ καλύτερα ίσως από τους επικοινωνιακούς συμβούλους της Χίλαρι. Απαξίωσε τον Τραμπ σε μέγιστο βαθμό. Μπορεί να το τερμάτισε, αλλά στο κοινό που απευθυνόταν, "έγραψε"...

Εντάξει, ας μην φτάσουμε στα άκρα της Μαντόνα, άλλωστε η Αμερική είναι μία χώρα... μαγική και διαφορετική. Αλλά τίποτε βρε αδερφέ; Να μην κουνιέται φύλλο; Εντάξει, το γνωρίζουμε ότι στην αριστερά δεν ευδοκιμεί το χιούμορ. Οι υπόλοιποι όμως;

Η αισιοδοξία της βούλησης και η ''σταύρωση '' του Αλέξη

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η ιστορία θα κρίνει εάν στο 2^ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόστηκε η τακτική του δύο βήματα μπρος ένα βήμα πίσω, και αν έγιναν τα δύο βήματα μπρος ή το ένα πίσω. Αυτό που ξέρουμε μετά βεβαιότητας είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας επανεκλέχθηκε πρόεδρος του κόμματος με αυξημένο ποσοστό 93,54% (2.548 ψήφοι σε 2.758 ψηφίσαντες  και σε σύνολο 2.926 συνέδρων), γεγονός που μεταφράστηκε από τους πολιτικούς αναλυτές σε απόλυτη επικυριαρχία του.  Η άποψη αυτή ενισχύθηκε από το περιβόητο «καταλάβατε τι ψηφίσατε;» και την υποχρέωση των συνέδρων σε μια απίστευτη κωλοτούμπα που μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό κόμμα. Η κωλοτούμπα αυτή είναι το θεμέλιο για μια νέα νομενκλατούρα, η οποία  μόλις εδραιωθεί θα αρχίσει να αποστασιοποιείται από τις πατρωνίες και θα αυτενεργεί προς όφελός της, όπως έγινε και στο ΠΑΣΟΚ.

Μπορεί στο Β΄ Συνέδριο να μην έγινε μια ξεδιάντροπη ιδεολογική μετάλλαξη προς την σοσιαλδημοκρατία, όμως χαράχθηκε το μονοπάτι του κυβερνητισμού και της «αισιοδοξίας της βούλησης», που είπε ο Αλ. Τσίπρας μνημονεύοντας τον Γκράμσι.  

Αυτή είναι η προφανής ανάγνωση των πεπραγμένων του Β΄Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Παρ΄ όλα αυτά, εδώ θα αποτολμήσουμε μερικές σκέψεις και προσεγγίσεις σε μια προσπάθεια υπέρβασης της αντιπολιτευτικής φιλολογίας και της επικυρίαρχης ερμηνείας των media.

1.       

       Ας ξεκινήσουμε με την αριθμητική. Από το σύνολο των 2.926 συνέδρων ψήφισαν Τσίπρα οι  2.548, δηλαδή 378 δεν ψήφισαν καθόλου, ενώ άλλοι 176 έριξαν λευκό και 34 άκυρο. Που μας κάνει 588 σύνεδρους που εξέφρασαν κάθετη αντίρρηση προς τον Τσίπρα. Δηλαδή τον αποδοκίμασε το 20% των συνέδρων. Πάμε τώρα στην ψηφοφορία για την Κεντρική Επιτροπή (Κ.Ε.) που έβγαλε πρώτο τον Τσακαλώτο με 1312 ψήφους, δεύτερο τον Φίλη με 1308 και έκτο τον Σκουρλέτη με 1157 ψήφους. Δεν υπονοούμε εδώ ότι οι προεδρικοί δεν ελέγχουν την Κ.Ε. , όμως αναδείχθηκαν οι Ηρακλειδείς του αριστερού προσανατολισμού. Μπορεί αυτό να είναι ένα ψυχαναλυτικό άλλοθι των «τυχοδιωκτών της εξουσίας» που θα έλεγε ο Άδωνης, αλλά μπορεί και να μην είναι. Μπορεί να είναι η συνείδηση της αριστεράς, που διαβάζοντας ενδεχομένως αλλιώς από τους τυχοδιώκτες την «αισιοδοξία της βούλησης», αποφάσισαν  να φυλάνε Θερμοπύλες. 

2.       

       Η  μη κάθοδος των τάσεων στην εκλογή των 151 μελών της Κ.Ε. μοιάζει με νίκη της γραμμής Τσίπρα, αλλά είναι καικινούμενη άμμος, χώρια που αποτελεί εξέλιξη ωρίμανσης για την κυβερνώσα αριστερά. Σημειωτέον ότι δεν χρειάστηκε να ενεργοποιηθεί η ποσόστωση για κυβερνητικά στελέχη, καθώς από τα 149 μέλη

(+ ο πρόεδρος και ο γραμματέας της Νεολαίας που μετέχουν ex officio), τα μη κυβερνητικά στελέχη είναι 112, δηλαδή το 75,2%.

3.       

        Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών υπολογίζεται ότι «με την Ενωτική Κίνηση (προεδρικοί) συντάσσονται περίπου 57 μέλη της (38%), με τους 53+ 42 μέλη (28%) και με την Πλατφόρμα 2010 31 μέλη (21%). Υπάρχει ακόμα ηΟμάδα των Έξι, δηλαδή έξι κορυφαία στελέχη του κόμματος και της κυβέρνησης, όπως οι Νίκος Βούτσης, Πάνος Σκουρλέτης και Αλέκος Φλαμπουράρης (κεντρώοι ισορροπιστές) , που δεν λογίζονται ως μέλη κάποιας συγκεκριμένης τάσης, αλλά ασκούν ισχυρή επιρροή. Από τους πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚογενείς προέρχονται τέσσερα μέλη (ανάμεσά τους οι Αντώνης Κοτσακάς και Δημήτρης Σακελλάρης), ενώ 10 ακόμα μέλη της νέας Κ.Ε. δεν έχουν σαφή ένταξη σε τάση».

4.       

      Η «ηγετικών προθέσεων», όπως χαρακτηρίστηκε από τα media, ομιλία του Ευκλείδη Τσακαλώτου που φέρεται ως άτυπος επικεφαλής των 53+42, ανέδειξε αναμφίβολα μια νέα ηγετική φυσιογνωμία (αν όχι και μία εναλλακτική)  που διατηρεί αλώβητη την αριστεροσύνη της και ταυτόχρονα δεν είναι ιδεοληπτική. Στην κριτική Σκουρλέτη (“δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα”) απάντησε με το περίφημο: "Όλοι μαζί τα συμφωνούμε και όλοι μαζί εφαρμόζουμε τα συμφωνηθέντα. Δεν θα εφαρμόζουν οι δεξιοί του κόμματος, οι αριστεροί ή είναι κάτι άλλο. Μαζί τα κάναμε. Μαζί θα τα κερδίσουμε. Μαζί". Είχε την τόλμη να δικαιολογήσει τον αποδιοπομπαίο τράγο Γιάννη Βαρουφάκη και να θέσει όρια  στο «άνοιγμα» του ΣΥΡΙΖΑ προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία («το φλερτ είναι υπόσχεση χωρίς εγγυήσεις») και ζήτησε εγγυήσεις γιατί «ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς».

5.      

        Όπως έγραψε η καλή συνάδελφος Βασιλική Σιούτη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ορίζει πλέον ως «αριστερά»  τις επενδύσεις και την ανάπτυξη με θέσεις εργασίας , ενώ στο παρελθόν και ο ίδιος προέτασσε την αναδιανομή του πλούτου. Αλλά γιατί αυτό είναι κακό; Ο υπαρκτός πλούτος είναι κατατεθειμένος στο εξωτερικό, ο εγχώριος εκποιείται  ή απαξιώνεται και υπάρχουν τα 20 δισ. μετρητά στις θυρίδες και στα στρώματα. Συνεπώς, αναδιανομή θα γίνει επί του νέου πλούτου που θα παραχθεί (εάν ποτέ συμβεί αυτό), δηλαδή από την πραγματική (όχι λογιστική) ανάπτυξη, η οποία θα προκύψει από επενδύσεις. Το μείζον κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό θέμα της χώρας είναι το 1,5 εκατ. άνεργοι και η ραγδαία αποεπένδυση.

Η επιδίωξη επενδύσεων (100 δισ. ευρώ μέχρι το 2020 για να έρθουμε στα ίσια μας) έχει τόσο δεξιά, όσο και αριστερή προσέγγιση και λύση. Θα δούμε ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Εδώ υπάρχει όμως μια παγίδα.  Οι επενδύσεις εντάσεως εργασίας που πολιτικά είναι βολικές και ευνοούνται από τον αναπτυξιακό νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση, συνήθως δεν προκαλούν πολλαπλασιαστικά αναπτυξιακά φαινόμενα.  Εδώ υπάρχει και ο κίνδυνος να μην καταφέρει η ελληνική οικονομία να μπει στο κλαμπ των παραγωγών νέας τεχνολογίας, ενώ έχει τα διανοητικά εφόδια για να το πετύχει (δεν έχει τα θεσμικά και την στήριξη).

Συμπερασματικά, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα ακόμη άλμα προς τον κυβερνητισμό και αυτό εμπεριέχει και καλά και εγκυμονεί κινδύνους. Δεδομένου ότι η ιστορία προχωράει αργά, τα άλματα μετράνε διπλά. Το 75% της ΚΕ ελέγχεται από μη κυβερνητικά στελέχη και αυτό αποτελεί μια εγγύηση αποτροπής μιας διαδικασίας πασοκοποίησης (όχι με την έννοια της προσχώρησης και της λειτουργίας πασοκογενών στο κόμμα, αλλά της διολίσθησης στον κομφορμισμόκαι την διαπλοκή).

Η αναμενόμενη εκλογή της Πολιτικής Γραμματείας και η εκλογή Γραμματέα του κόμματος από αυτήν θα έχει τη σημασία της, όπως άλλωστε και ο περιβόητος ανασχηματισμός για να βγουν κάποια συμπεράσματα για την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ στα μάτια των αποστασιοποιημένων ψηφοφόρων του.