ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ: ΣΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

του Peter Koenig

Αγαπητέ και σεβαστέ ελληνικέ λαέ,

Σας σκοτώνουν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και ουδείς λέει κουβέντα, πόσω μάλλον η ελληνική ελίτ ή η κυβέρνηση.

Ελάχιστοι αντέδρασαν.

Άφησαν να εκτυλίσσεται η σφαγή, διότι προφανώς δεν τους αφορά.

Είναι τυφλωμένοι από την ψεύτικη λάμψη του ευρώ και ανήκουν στην ελίτ μιας τάξης Ευρωπαίων ευγενών.

Η τρόικα είναι μια εγκληματική συμμορία που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν.

​Προφανώς, περνούν καλά, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ που καταναλώνουν χαβιάρι (μεταξύ άλλων).

Δεν κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το αιματοκύλισμα του ελληνικού έθνους, σε ηθικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Η πρόσβαση στο σύστημα υγείας είναι απαγορευτική, καθώς (ο τομέας) έχει ιδιωτικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κοστίζει πολύ ακριβά.

Στις συντάξεις έχει πέσει «ψαλίδι» για πέμπτη διαδοχική φορά. Πλέον, μοιάζουν σαν ένα πενιχρό βαλιτσάκι επιβίωσης.

Μέχρι σήμερα έχουν μειωθεί έως και 50%.

Χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια.

Η πλειονότητα των κοινωνικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένου και ενός σημαντικού μέρους της εκπαίδευσης, έχει ιδιωτικοποιηθεί και ξεπουληθεί.

Δεν υπάρχει τίποτα.

Εξαφανίστηκαν κατόπιν εντολών του Βερολίνου και διά στόματος των εκπροσώπων της τρόικας – της εγκληματικής συμμορίας που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν.

Ο τελευταίος θεσμός είναι ένα συνονθύλευμα από διεφθαρμένες μαριονέτες, που αποφασίζει για την τύχη και το μέλλον 800 εκατ. Ευρωπαίων.

Και εσείς Έλληνες δεχτήκατε τους ξυλοδαρμούς που προέκυψαν από τις αποφάσεις τους.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε ένα νομοσχέδιο άνω των 2.000 σελίδων που συντάχτηκε στις Βρυξέλλες, γραμμένο στα αγγλικά, το οποίο το ελληνικό Κοινοβούλιο θα έπρεπε να ψηφίσει μέσα σε λίγες ημέρες αλλιώς…

Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ουδείς βρέθηκε να ζητήσει απάντηση στην ερώτηση: «Αλλιώς τι θα γίνει;»
Οι συγγραφείς του συγκεκριμένου νομοσχεδίου δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν στα ελληνικά ένα «βουνό» από νομικούς τεχνικούς όρους και λεπτομέρειες, και φυσικά δεν έδωσαν επαρκή χρόνο στους Έλληνες βουλευτές να συζητήσουν για τη νέα φορολογική νομοθεσία.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι περισσότεροι βουλευτές δεν μπόρεσαν, λόγω γλώσσας και περιορισμένου χρόνου, να διαβάσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο «πέρασε» από τη Βουλή και έγινε νόμος του κράτους.

Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, η Ελλάδα εκχώρησε άνευ όρων για 99 χρόνια όλα τα περιουσιακά της στοιχεία (υποδομές, αεροδρόμια, λιμάνια ακόμα και δημόσιες παραλίες και φυσικές πηγές ενέργειες) στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), ο οποίος θα μπορεί ελεύθερα μέσω του Υπερταμείου να βάζει πωλητήριο (ουσιαστικά να ιδιωτικοποιεί), με απώτερο σκοπό την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους.

Αρχικά, υπολόγιζε σε 50 δις ευρώ έσοδα -εκτίμηση που αποδείχθηκε λανθασμένη πολύ γρήγορα.

Εν τω μεταξύ, η αξία των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων υποτιμήθηκε περαιτέρω από την τρόικα σ’ ένα ποσοστό που μεταφράζεται σε 5-15 δις ευρώ, σε σύγκριση μ’ ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά πλέον τα 350 δις ευρώ.

Αυτό το Υπερταμείο, λοιπόν, είναι ένας αντιδημοκρατικός, υπερεθνικός μηχανισμός, ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Με αυτό το μνημόνιο, λοιπόν, αγαπητοί Έλληνες, η ελληνική Βουλή, η δική σας Βουλή, παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ.

Πρακτικά, έχει ακυρωθεί η ύπαρξή της.

Δεν μπορεί να νομοθετεί σε θέματα προϋπολογισμού ή φορολογίας.

Τα πάντα έχουν αποφασιστεί στις Βρυξέλλες, με τη συνενοχή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.

Την τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν το 1933, όταν το Ράιχσταγκ (Νομοθετικό Σώμα της Γερμανίας κατά την περίοδο 1867-1945) μετέφερε όλες τις εξουσίες του στον καγκελάριο Αδόλφο Χίτλερ.

Αυτό, αγαπητοί μου Έλληνες, είναι ένας ξεκάθαρος οικονομικός φασισμός μπροστά στα μάτια τα δικά σας και όλου του πλανήτη.

Όμως, ουδείς θέλει να δει κατάματα την αλήθεια.

Να παραδεχτεί αυτό που συμβαίνει.

Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.

Αυτή η (ξεκάθαρη) αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου επιβεβαιώθηκε, καθώς η τελευταία ελπίδα για μείωση του χρέους έσβησε στα τέλη του Φεβρουαρίου.

Μέχρι και το ΔΝΤ συνέστησε -και σε ιδιωτικές συζητήσεις συνεχίζει να το κάνει- μείωση του χρέους.
Ωστόσο, η Γερμανία ανακοίνωσε χωρίς ίχνος οίκτου την τελική λεηλασία της Ελλάδας, απαιτώντας τη μεταφορά στο Υπερταμείο – το οποίο ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το Βερολίνο – του χρυσού, των κρατικών υπηρεσιών και των ακινήτων του Δημοσίου.

Το αντίτιμο για αυτήν τη «διάσωση», εφόσον η Ελλάδα γονατίσει και τα δώσει όλα, ανέρχεται σε 86 δις ευρώ.

Και αυτά τα λεφτά θα είναι ΝΕΟ ΧΡΕΟΣ.

Σε αντάλλαγμα για τι;

Άλλοι τόκοι, υψηλότερη αναλογία στην εξυπηρέτηση του χρέους και ακόμα χειρότερες προοπτικές σε σχέση με το παρελθόν για το αν όλα αυτά θα έχουν αίσιο τέλος τελικά.

Και φυσικά, επαναλαμβάνω, χωρίς ποτέ η χώρα να βγει απ’ όλη αυτήν την ευρω – αμερικανική διαδικασία με τις φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις.

Πριν από λίγες ημέρες η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φέρεται να είπε μετά το τετ α τετ με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ πως «η θέση του Βερολίνου για το δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας παραμένει ίδια».

Ορίστε ορισμένα δεδομένα για το ελληνικό χρέος, όπως αυτά καταγράφτηκαν στις 9 Μαρτίου 2017:

Πληθυσμός: 10,8 εκατ.
Χρέος: 352 δις ευρώ
Τόκοι ανά έτος: 19,5 δις ευρώ.

Από το 2010 έως τα τέλη του 2016 το σύνολο των δανείων προς την Ελλάδα ξεπέρασε τα 250 δις ευρώ – ούτε ένα λεπτό από αυτά δεν διατέθηκε προς όφελος του ελληνικού λαού, παρά μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους και για την πληρωμή γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.

Η σχέση χρέους προς το ετήσιο ΑΕΠ: 181%. Το 2008 ήταν 109%.

Στις ΗΠΑ η σχέση χρέους προς το ΑΕΠ αυτήν τη στιγμή είναι 109,63%.

Το ελληνικό ΑΕΠ υπολείπεται κατά 2 μονάδων του ευρωπαϊκού.

Από το 2008 συρρικνώθηκε κατά 25%.

Η ανεργία βρίσκεται στα ύψη, άνω του 26%, και πλησιάζει το 50% στους νέους (18-35 ετών).

Το 2008, που ξεκίνησαν όλα, το ελληνικό χρέος θα ήταν πλήρως διαχειρίσιμο εσωτερικά, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις και «bail-outs» – τα οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση διάσωση αλλά … συσσώρευση επιβληθέντων χρεών.

Το ελληνικό χρέος δεν ήταν ποτέ απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως μας άφησαν να πιστέψουμε οι τραπεζίτες της Fed, της ΕΚΤ και της Wall Street.

Η ελληνική κρίση και κατ’ επέκταση η ευρωπαϊκή χτίστηκε από αυτά τα «αρπακτικά» προς όφελός τους και εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Δεν είχε να κάνει ποτέ με το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό χρέος. Όμως, ουδείς κάνει ερωτήσεις.

Η πλειονότητα των Ευρωπαίων και των διεθνών οικονομολόγων και πολιτικών, που φυσικά γνωρίζουν, δεν τολμά να αρθρώσει λέξη.

Παράλληλα, η φωνή όσων θέλουν να μιλήσουν έχει «φιμωθεί», την ώρα που τα εκδιδόμενα ΜΜΕ λένε ψέματα σε Ευρωπαίους και Έλληνες πολίτες.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, χωρίς καμία προειδοποίηση, η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (SNB) προχώρησε σε υποτίμηση του φράγκου κατά 12% έναντι του ευρώ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της.

Ήταν μια κίνηση τουλάχιστον άδικη, καθώς καμία χώρα της Ευρωζώνης δεν έχει την ελευθερία να ανατιμήσει ή να υποτιμήσει το νόμισμά της, σύμφωνα με τις ανάγκες της οικονομίας της.

Παρά το γεγονός ότι η Ελβετία δεν είναι μέλος της Ε.Ε., έχει υπογράψει μαζί της περισσότερες από 120 διμερείς συμφωνίες, οι οποίες την καθιστούν -επί της ουσίας- σχεδόν ισοδύναμη μ’ ένα κράτος – μέλος.

Σε χρονικό διάστημα 3 ετών και 3 μηνών από την αλλαγή της συναλλαγματικής ισοτιμίας σε 1,20 ελβετικά φράγκα ανά ευρώ, η SNB έχει συγκεντρώσει μία αξία πάνω από 500 δισεκατομμύρια φράγκα σε ξένο νόμισμα, κυρίως σε ευρώ. Χρήματα που αντιστοιχούν στο 150% του ελληνικού χρέους.

Έλληνες πολίτες ξυπνήστε!

Πάρτε τον έλεγχο της κατάστασης!

Μην πιστέψετε πολιτικούς και μίντια! Βγείτε από αυτόν τον εγκληματικό οργανισμό που ονομάζεται Ε.Ε., από αυτό το δυτικό απατηλό νομισματικό σύστημα, πνίγεστε μέχρι θανάτου.

Πάρτε μακριά από αυτούς την κυριαρχία σας και το νόμισμά σας.

Δηλώστε αδυναμία να αποπληρώσετε το δημόσιο χρέος σας -ακόμη και σύσσωμη η Δύση δεν μπορεί να σας σταματήσει.

​ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας.

Εάν διοικήσετε τη χώρα σας με τις δημόσιες τράπεζές σας, με τα χρήματά σας, σταδιακά αλλά σίγουρα θα μπορέσετε να ξαναχτίσετε την κατεστραμμένη σας οικονομία.

H επιστροφή του χρέους είναι διαπραγματεύσιμη. Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις ανά τον κόσμο.

Η Αργεντινή είναι μία από τις τελευταίες αυτές περιπτώσεις.

Ακόμη και η Γερμανία είχε επαναδιαπραγματευθεί το χρέος της το 1952 (δείτε τη Συμφωνία του Λονδίνου για το ξένο χρέος της Γερμανίας).

H Γερμανία, η χώρα που ηγήθηκε της οικονομικής δολοφονίας της Ελλάδας, οφείλει ακόμη να επιστρέψει τεράστιες αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στις 8 Φεβρουαρίου του 2015 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τη Γερμανία να επιστρέψει ένα συνολικό ποσόν ύψους 279 δις ευρώ ως αποζημίωση.

Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, η Γερμανία απάντησε πως το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων διευθετήθηκε το 1990 – κάτι που φυσικά δεν ισχύει.

Δεν είναι αποκύημα φαντασίας το γεγονός ότι η ασφυκτική πίεση που ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα σήμερα στοχεύει στο να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και να στρέψει το ενδιαφέρον μακριά από το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει.

ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας.

Σε αντίθεση, απαιτήστε πλήρη καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων…

Αντιθέτως, αξιώστε γερμανικές αποζημιώσεις, αξιώστε το Grexit, ως τη μόνη νόμιμη συνέπεια που προέκυψε από το «Όχι» του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 κατά των μέτρων λιτότητας που ζητεί η τρόικα, σε αντάλλαγμα για ένα πακέτο «διάσωσης».

Εάν το πράξετε, θα δείτε σύντομα ένα φως στο τέλος του τούνελ – ένα φως που έχει σβήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαιτίας της Γερμανίας και των γκάνγκστερ της τρόικας, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησής σας.
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσπαθεί ακόμη να μπλοφάρει και να εντυπωσιάσει τον κόσμο απειλώντας την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ.

Οποιαδήποτε υγιής κυβέρνηση θα έκανε αυτήν την απειλή σύμμαχό της εγκαταλείποντας αυτό το σάπιο τέρας που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί και το λαθεμένο και απατηλό νόμισμα που ονομάζεται ευρώ.

Ωστόσο, το πρόβλημα είναι αυτό: η Ελλάδα κυβερνάται από την τρέλα.

Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση απαντά στην τρέλα (τρόικα) με λαϊκή υποταγή, με ήπια παράδοση εξουσίας – εις βάρος των εκατομμυρίων ήδη αδικημένων Ελλήνων συμπατριωτών που υποδουλώνονται.

Πέραν αυτών, υπάρχει ένας πρώην Έλληνας υπουργός Οικονομικών που ασκεί ακόμη επιρροή, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο θρυλικός, γοητευτικός και «ριζοσπαστικός» υπουργός με τη μοτοσικλέτα.

​Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Παρόλο που έχει παραιτηθεί σε μία προφανή πράξη διαμαρτυρίας κατά της υποδούλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, των απαιτήσεων της τρόικας μετά το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, ο Βαρουφάκης σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κομφορμιστής που ζητεί κάποια μεταρρύθμιση στις Βρυξέλλες, οι οποίες δεν θέλουν να φανταστούν το κόστος ενός Grexit, για να μη συμπεριλάβουμε και την κατάρρευση της Ε.Ε. – κατάρρευση η οποία, ωστόσο, βρίσκεται κοντά.

Ως υπουργός Οικονομικών δεν έθεσε ποτέ το Grexit ως Plan B.

Δεν υπάρχει κανείς που να φωνάζει, να διαμαρτύρεται, να βγαίνει στους δρόμους, στα μπλόκα, να σταματήσει το ξεπούλημα των γεφυρών, των σιδηροδρόμων, ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων ως δημόσιο αγαθό.

Κανείς.

Δεν θέλω να κατηγορήσω για αυτό τους Έλληνες, οι οποίοι καθημερινά πρέπει να παλέψουν για την προσωπική τους επιβίωση, να βρουν τρόπους για να ταΐσουν τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Καμία δράση.

Παρακολουθήστε την Ελλάδα – τη χώρα σας, Έλληνες πολίτες, ενώ αιμορραγεί!

Να είστε προσεκτικοί, διότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει με χρέος και διάσωση.

Εάν σας πουν ότι η ευθύνη για την κρίση στην Ευρώπη είναι της Ελλάδας και του χρέους της, και ότι η ομαλοποίηση της κατάστασης εξαρτάται από το πόσο η Ελλάδα θα συμμορφωθεί με τους κανόνες του νέου πακέτου διάσωσης, αυτό είναι ένα εξωφρενικό ψέμα.

Αυτή η κρίση δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Ευρωπαίους, από την ελίτ της Ευρώπης, από την Goldman Sachs – η οποία παρεμπιπτόντως διαφεντεύει την ευρωπαϊκή οικονομία.

Διότι θέλουν να συντρίψουν την Ελλάδα να την πετάξουν στον γκρεμό. Αυτοί, τα αποβράσματα των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον, επιδιώκουν μια Ελλάδα υποταγμένη.

Γιατί η Ελλάδα διαθέτει μία υψηλά στρατηγική θέση στο σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

Η Ελλάδα είναι μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ.

Ίσως η δεύτερη στη σειρά πιο σημαντική χώρα του ΝΑΤΟ (μετά την Τουρκία) λόγω της στρατηγικής της θέσης. Δεν θέλουν αυτή η Ελλάδα να διοικείται από ένα αριστερό κόμμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Αριστερά.

Είστε νεοφιλελεύθεροι ακριβώς όπως αυτοί.

Τα αφεντικά της υφηλίου επιθυμούν «καθεστωτική αλλαγή» – εκείνο το παλιό καλό καθεστώς που απειλεί οτιδήποτε αντίκειται στους νόμους της Δύσης.

Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σκύβει το κεφάλι και υποκλίνεται στα αφεντικά του χρήματος επιτρέποντας την ταπείνωση και την καταστροφή των ίδιων της των πολιτών.

Εάν η Ελλάδα διεξήγαγε τώρα εκλογές και κέρδιζε ένα δεξιό κόμμα, τύπου Νέα Δημοκρατία ή ακόμη και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ή μία συμμαχία των δύο, το πρόβλημα του χρέους θα εξανεμιζόταν εν μία νυκτί.

Αυτό που επιθυμεί η Ουάσινγκτον μαζί με το σκυλάκι της τις Βρυξέλλες, είναι μια Ελλάδα υποταγμένη που δεν θα ζητεί να μάθει τον ακριβή ρόλο του ΝΑΤΟ, που δεν θα διαπραγματεύεται με την Ε.Ε., που δεν θα ζητεί να απαλλαγεί από τα ευρωπαϊκά δεσμά, που δεν θα έχει πρόσβαση στις συζητήσεις με τις ΗΠΑ για τη Μεσόγειο – για τον υποθαλάσσιο πλούτο σε υδρογονάνθρακες και ορυκτά.

Το παράδειγμα, φυσικά, επεκτείνεται και για την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, χώρες που έχουν τις ακτές τους στη Μεσόγειο.

Οι κυβερνήσεις τους έχουν ήδη αλλάξει με εξωτερική παρέμβαση (ΗΠΑ/Ε.Ε.) προκειμένου να επιβληθούν υπάκουα κουτάβια της νεοφιλελεύθερης δεξιάς.

​Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη ΔημοκρατίαΗ αδρανής ελίτ και η ελληνική κυβέρνηση δεν έχουν καμία δικαιολογία.

Είναι το λιγότερο η χειρότερη μορφή του Συνδρόμου της Στοκχόλμης: παραμένουν υποταγμένοι στον βασανιστή τους «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».

Και ο θάνατος, με όρους απόλυτης καταστροφής, λεηλάτησης και απόλυτης δουλείας, βρίσκεται κοντά.

Εσείς, Έλληνες πολίτες, εσείς θέλετε να συνεχίσετε σε αυτό το μονοπάτι της υποδούλωσης που σας έχει επιβάλει η αυτοκρατορία των αρπακτικών, η οποία στην τελική θα σας ελέγχει σε κάθε βήμα που θα κάνετε;

Ή θα προτιμούσατε να ανακαταλάβετε την κυριαρχία σας, το νόμισμά σας – απαγκιστρωμένοι από τη δικτατορία των Βρυξελλών – και να αρχίσετε από την αρχή – όπως οι ευγενείς και σοφοί Έλληνες έπραξαν 2.500 χρόνια πριν, φέρνοντας τη Δημοκρατία;

Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη Δημοκρατία.

Θυμηθείτε πως, παρόλο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφική μας θέση, το μέλλον μπορεί αναμφίβολα να διαφοροποιηθεί.

Αυτή η Ελλάδα είναι ακόμη ζωντανή !

The original source of this article is Global Research
Copyright © Peter Koenig, Global Research, 2017

H βιοπολιτική των μνημονίων

του Μάκη Ανδρονόπουλου  

Η χώρα έχει επιπλέον μείζονα εθνικά προβλήματα προς άμεση και μακροπρόθεσμη επίλυση. Το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, το Βορειοηπειρωτικό, το Σκοπιανό, το Κυπριακό και βεβαίως τις ακραίες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο. Οι υπαρκτές πολιτικές ηγεσίες και κόμματα δεν μπόρεσαν να εκπονήσουν ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Ούτε καν μπόρεσαν να συναινέσουν σε κάποιες πολιτικές. Είναι προφανές πως δεν μπορούν να δέσουν τα κορδόνια τους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιλογή του ελληνικού λαού να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε τη μοναδική διέξοδο που είχε το 2015. Οι επί πέντε χρόνια πρωτοφανείς στα διεθνή χρονικά μνημονιακές πολιτικές, που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, είχαν ρίξει τη χώρα στα βράχια. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ και απροετοίμαστος ήταν, και λάθος ανάλυση είχε και δραματική τεχνική ανεπάρκεια είχε και έχει.

Παρ’ όλα του τα μειονεκτήματα και τις προβοκάτσιες της Δεξιάς και της διαπλοκής (π.χ. ενθάρρυνση της διαφυγής 40 δισ. ευρώ καταθέσεων από τις τράπεζες στο εξωτερικό και στις θυρίδες κλπ), η κυβέρνηση Τσίπρα άντεξε και διόρθωσε πολλά από τα λάθη της, έστω με κόστος. Είναι σαφές ότι εφαρμόζει ακραίες πολιτικές που της επιβάλλονται και που οι άλλοι δεν είχαν την τόλμη να υλοποιήσουν. Όχι από ταξική ευαισθησία, αλλά γιατί ένα τμήμα από αυτές θίγει τα άνομα συμφέροντά τους.

Κοινωνίες του ελέγχου

Η κρίση έχει αλλάξει τα πάντα σε βάθος. Τα Μνημόνια, ως φορείς βιοπολιτικής, δηλαδή ως πολιτικές που αλλάζουν νοοτροπίες, έχουν παίξει σημαντικό ρόλο. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά που προκαλούν αλλαγές, δεδομένου ότι η εφαρμογή τους έχει ουσιαστικά αποτύχει. Είναι και η όποια κοινωνική αντίδραση στις μνημονιακές πολιτικές.

Η βιοπολιτική αποτελεί μια νεόκοπη μέθοδο της πολιτικής. Πέρα από ιδεολογίες και οράματα, αποβλέπει στη διαχείρισης της ζωής. Η βιο-εξουσία επιδιώκει τη συναίνεση του πλήθους στις επιλογές της ηγεσίας μέσα από πολιτικές εκφοβισμού. Η βιοπολιτική πήρε μεγάλες διαστάσεις στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού και αποτέλεσε το «επιστημονικό» εργαλείο επιβολής του.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι «κοινωνίες της πειθαρχίας» να μετατραπούν σε «κοινωνίες του ελέγχου». Ο έλεγχος μέσα από διάφορες μεθόδους νουθεσίας, αγωγής και επιστημονικής πρόληψης εισχωρεί σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής, στις σχέσεις και στην ίδια τη συνείδηση του ατόμου.

Όπως με σαφήνεια έχει εξηγήσει η ομότιμη καθηγήτρια του Πάντειου Πανεπιστήμιου Ιωάννα Τσιβάκου από το 2010, στόχος είναι να εξαφανιστεί το «εμείς» και το υποκείμενο «να εσωτερικεύσει την ιδέα ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνο της μοίρας του και, επίσης, ότι η ευημερία του εξαρτάται από την πρόθυμη ευθυγράμμισή του με τα προαπαιτούμενα μιας παγκοσμίως απελευθερωμένης αγοράς. Σε μια τέτοια κοινωνία, οι ευπροσάρμοστοι και επιτήδειοι, οι ευφάνταστοι και δημιουργικοί ίσως αντέξουν. Οι αδύναμοι κοινωνικά, οι “αιθεροβάμονες”, οι στοχαστικοί και “ποιητικοί”, οι μειονεκτούντες, φυσικά ή πνευματικά, θα περιθωριοποιηθούν».

Κρίση και απομυθοποίηση

Το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου αυτό έκανε. Μετέφερε την ενοχή από τους λίγους στους πολλούς. Μόνο που αυτό στην ιδιόρρυθμη Ελλάδα δεν επιτεύχθηκε. Ακριβώς τα αντίθετα έχουν συμβεί και αυτό θα φανεί αργά ή γρήγορα στην πράξη. Η κρίση, πάντως, επανέφερε κάπως το μέτρο. Απομυθοποίησε πλήρως την γοητεία των πολιτικών προσώπων και της εξουσίας. Αποκάλυψε την ουσία του ευρωπαϊκού ιδεώδους.

Έχω υποστηρίξει και υποστηρίζω ότι «το ευρώ είναι έδαφος». Δεν έχω, όμως, τίποτε να αντιτάξω στον  ευρωπαϊστή κύριο δίπλα μου που ετοιμάζεται να χάσει τα δύο του σπίτια και σκέφτεται λογικά «μήπως εκτός ευρώ σώσω το ένα;» Οι εσωτερικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στο μυαλό των πολιτών είναι τεράστιες και αφανείς, λόγω της αποσιώπησής τους από τα κόμματα και τα Μίντια.

Υπό αυτό το πρίσμα, στις επόμενες εκλογές θα χρειαστεί πολύ προσοχή από όλους, πολίτες και πολιτικούς. Η λαχτάρα απεμπλοκής από τα δεινά δεν είναι καλός σύμβουλος. Αν ο θυμός και ο λαϊκισμός της Δεξιάς δεν είχε ρίξει τον Ελευθέριο Βενιζέλο είναι πιθανό να είχαμε αποφύγει πολλά δράματα. Αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο μόνος μεταπολιτευτικός ηγέτης που είχε σχέδιο για τη χώρα, είχε μείνει άλλη μία τετραετία και το έργο του είχε εδραιωθεί, τότε, και το επερχόμενο ΠΑΣΟΚ θα ήταν πιο έτοιμο να κυβερνήσει. Δεν θα είχαμε τα δραματικά πειράματα του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, των ΑΣΚΕ, τις δύο ΑΤΑ των 25% κ.ο.κ. Στην Ελλάδα οι εκτελεστικοί κύκλοι απαιτούν τουλάχιστον επταετία για να παραχθεί αποτέλεσμα.

Οι συστημικές λύσεις…

Είναι πλέον σαφές στους περισσότερους ότι η εφαρμογή των μέτρων που έχουν συμφωνηθεί θα αποσαρθρώσει την ελληνική κοινωνία, με άγνωστες συνέπειες, δημοσιονομικές και πολιτικές. Είναι πλέον επίσης σαφές ότι με την γραμμική εφαρμογή των συμφωνηθέντων δεν μπορεί να συντελεστεί το ξερίζωμα της υποταγής και της βαθιάς εθνικής κατάθλιψης.

Και το σημαντικότερο: Οι συστημικές λύσεις και πολιτικές που επιβάλλονται δεν λύνουν κανένα δικό μας πρόβλημα. Είναι σαφές ότι χρειάζονται πλέον ρηξικέλευθες λύσεις, ολοκληρωμένες και στιβαρές. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με μια αποφασιστική διαπραγμάτευση με όρους που μπορεί να διαμορφώσει η εθνική ενότητα.

Η ιστορία παραμένει ανοιχτή και απρόβλεπτη. Με την υβριδική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,  η Μεταπολίτευση έκλεισε οριστικά. Αν η κυβέρνηση αυτή αποτελεί το τέλος του παλιού καθεστώτος ή την αρχή του καινούργιου θα παιχτεί τα επόμενα χρόνια, ίσως μέχρι το ψυχικό ορόσημο του 2021…

Ο soft εμφύλιος των μνημονίων 

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ο φετινός Αύγουστος θα παρέλθει μέσα στη ραστώνη του ελληνικού καλοκαιριού, τους καύσωνες και τις φωτιές. Ο λαός θα απολαύσει τα μπάνια του όπως-όπως κι αν δεν συμβεί το μοιραίο μεταξύ Καστελόριζου και κυπριακής ΑΟΖ, μετά τις 20 του μηνός τα κομματικά επιτελεία θα αρχίσουν να ετοιμάζουν τις «παραστάσεις» που θα ανεβάσουν στην ΔΕΘ. Τότε θα εγκαινιαστεί μια δραματικά κρίσιμη πολιτική σαιζόν.

Κρίσιμη όχι μόνο γιατί πρέπει μέσα στο Σεπτέμβριο να ψηφιστεί ένα μεγάλο πακέτο από τα 115 προαπαιτούμενα, ούτε μόνο γιατί θα γίνουν εκλογές στη Γερμανία. Ούτε καν γιατί θα αρχίσει (;) τον Οκτώβριο η 3^η αξιολόγηση, ούτε βεβαίως γιατί θα τεθεί κάποια στιγμή θέμα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

Κρίσιμη και ίσως καθοριστική θα είναι η πολιτική σαιζόν που θα αρχίσει τον Σεπτέμβριο, γιατί από την προετοιμασία και τις οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που θα διαμορφωθούν μέχρι το τέλος της χρονιάς και στο πρώτο εξάμηνο του 2018, θα κριθεί εν πολλοίς το τι θα ακολουθήσει μετά. Θα κριθεί δηλαδή η έκβαση αυτού του ιδιόρρυθμου μεταμοντέρνου πολέμου στον οποίο έχει εμπλακεί η Ελλάδα μας. Υπενθυμίζουμε ότι το 3^ο Μνημόνιο λήγει το καλοκαίρι του 2018.

Οι πολίτες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με τρομοκρατικές οικονομικές ειδήσεις και ανούσιες πολιτικολογίες. Υφιστάμεθα μια οργανωμένη προσπάθεια διασποράς της σύγχυσης και του διχασμού. Όσο, λοιπόν, ο Αύγουστος το επιτρέπει, είναι σκόπιμο να βάλουμε μια τάξη στη σκέψη μας, να δούμε πού πραγματικά στεκόμαστε και να σκεφτούμε λύσεις για τα προσωπικά και τα εθνικά μας ζητήματα.

Ένας soft εμφύλιος

Η Ελλάδα τελεί από το 2010 σε καθεστώς μειωμένης κυριαρχίας. Παράλληλα βούλιαξε σε μια πρωτοφανή ύφεση, η οποία οδήγησε στη ραγδαία υπερδιόγκωση της ανεργίας και στην δραστική αποεπένδυση, με τραγικές κοινωνικές συνέπειες που έχουν το ισοδύναμο βάρος ενός σύγχρονου πολέμου.

Ταυτόχρονα, τελεί σε μια κατάσταση soft εμφυλίου πολέμου. Η κρίση επανέφερε με ένταση στο προσκήνιο όλες τις ταξικές και διανοητικές διαφορές της ελληνικής κοινωνίας που είχαν θαφτεί κάτω από το απρόσμενο πακτωλό χρήματος των ευρωπαϊκών πακέτων. Πρόκειται για ένα soft εμφύλιο, ο οποίος διεξάγεται σε πολλά μέτωπα, αλλά τώρα θα σταθούμε σε ένα μέτωπο διαρκείας και ένα συγκυριακό, αλλά δομικό:

·         Το πρώτο μέτωπο αφορά το γεγονός ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι πληρώνουν τα σπασμένα που προέκυψαν από την καταλήστευση της χώρας από τα συμφέροντα που έχουν βγάλει τα λάφυρα στο εξωτερικό με την ανοχή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

·         Το δεύτερο μέτωπο του soft εμφύλιου που τις τελευταίες βδομάδες αναδύεται -και πάλι- δύσοσμο, έχει κέντρο την Δικαιοσύνη. Αφορά την συστηματική και ξεδιάντροπη κάλυψη ληστών του δημοσίου χρήματος, ναρκεμπόρων, εγκληματικών συμμοριών κ.ο.κ.

Πού στεκόμαστε τώρα

Επιτιθέμενοι είναι παράγοντες στη Δικαιοσύνη που καθυστερούν τη δικαστική διερεύνηση των καταλόγων μεγαλοφοροφυγάδων και εξαγωγέων παράνομου εισοδήματος, που καθυστερούν δίκες και που εξέδωσαν την αδιανόητη φιλοεργοδοτική απόφαση ότι η μη πληρωμή επί εξάμηνο εργαζόμενου δεν αποτελεί διατάραξη των εργασιακών σχέσεων!

Αυτός ο soft εμφύλιος δεν περιορίζεται σε αυτά τα δύο μέτωπα. Είναι πολυμέτωπος, αν και το κεντρικό του θέατρο είναι η προπαγάνδα των κυρίαρχων Μίντια που υπερασπίζονται υποκριτικά  τη δημοκρατία, την ιδιωτική οικονομία, τις αξίες που όλοι ξέρουμε ποιοι βίασαν και ποδοπάτησαν.

Παρά το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης και της επιτυχούς δοκιμαστικής εξόδου στις αγορές και βεβαίως, παρά την αισιόδοξη ρητορική της κυβέρνησης, τίποτε δεν προμηνύει ότι η κοινωνία θα εισέλθει σε κάποια κανονικότητα. Στο καλό σενάριο τα νούμερα θα είναι όλο και καλύτερα, όλο και πιο αισιόδοξα για τους δανειστές, τις αγορές και τους επενδυτές. Μπορεί και η ανεργία να μειωθεί κάπως, αλλά με όρους δουλείας, ήτοι 400 ευρώ καθαρά με 10-12 ώρες δουλειάς ή με μερική απασχόληση. Η κοινωνία, όμως, θα παραμένει εγκλωβισμένη στα χρέη, στην απειλή της έξωσης και στους φόρους.

Συνεπώς, σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορούν να υπάρξουν οι αναγκαίες κοινωνικές προϋποθέσεις για ουσιαστική ανάπτυξη. Ενδεχομένως ούτε για πολιτική σταθερότητα που αποτελεί επίσης βασική της προϋπόθεση. Οι αλλεπάλληλες αστοχίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε συνδυασμό με την άγνοια των κανόνων του ευρωπαϊκού παιγνιδιού και την δραματική έλλειψη τεχνογνωσίας σε ότι αφορά τις τράπεζες και την ιδιωτική οικονομία, έχουν προκαλέσει την εξάτμιση του πολιτικού-εκλογικού της κεφαλαίου. Η ανάκτησή του είναι δύσκολη, αλλά όχι αδύνατη.

Τα Μνημόνια και το χρέος

Τα Μνημόνια όχι μόνο δεν έλυσαν το πρόβλημα του χρέους, αλλά το αύξησαν κατά 50 μονάδες του ΑΕΠ. Ούτε η ακραία εσωτερική υποτίμηση έλυσε το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, ενώ η αποεπένδυση τρέχει με ρυθμό 10 δισ. ευρώ το χρόνο.  Το χρέος παραμένει «εξαιρετικά μη βιώσιμο», όπως επαναβεβαίωσε το ΔΝΤ.

Η κα. Βελκουλέσκου τόνισε: «Μια στρατηγική μείωσης του χρέους που βασίζεται στη διατήρηση πρωτοφανών πρωτογενών πλεονασμάτων ή υψηλών ρυθμών αύξησης του ΑΕΠ για παρατεταμένες χρονικές περιόδους δεν είναι αξιόπιστη, ακόμη και με πλήρη εφαρμογή των προγραμματισμένων πολιτικών». Σημειωτέον ότι εάν το ΔΝΤ αποφανθεί οριστικά ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και αποχωρήσει από το πρόγραμμα, τότε η Ελλάδα –κανονικά– πάει στο Club των Παρισίων…

Άρα, το ζήτημα του χρέους παραμένει ουσιαστικό και δεν μπορεί να το παραβλέψει καμια πολιτική ηγεσία ή οικονομική θεωρία. Επηρεάζει, άλλωστε, και το κόστος δανεισμού από τις αγορές.

Μετά την επερχόμενη εκλογική νίκη της κας Μέρκελ, θα αρχίσει και πάλι η συζήτηση για ρύθμιση του ελληνικού χρέους. Τότε, οι δανειστές  θα ζητήσουν –μεταξύ άλλων– κούρεμα καταθέσεων (και κάτω από τις 100.000 ευρώ) και κούρεμα των συντάξεων στα επίπεδα των 300 ευρώ μικτά.

Θα προβάλουν το επιχείρημα ότι δεν μπορούν να διευκολύνουν την Ελλάδα χώρες, όπως η Τσεχία και η Σλοβενία, και η Ελλάδα να δίνει μεγαλύτερη σύνταξη από αυτές. Οιαδήποτε ρύθμιση γίνει θα συνδυαστεί με υποχρεώσεις που θα καταδυναστεύουν την κοινωνία και την οικονομία για πολύ, άσχετα εάν τα νούμερα αρχίσουν να ευημερούν.

Tη σωτηρία της ψυχής τους στο πολιτικό 

''ξέπλυμα'' ψάχνουν οι βαρονέτοι του ΠΑΣΟΚ

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ευτελίστηκε το εγχείρημα της περίφημης κεντροαριστεράς – Σε οριστικό διαζύγιο το σοσιαλιστικό και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ

Οι «κινήσεις σοσιαλδημοκρατών, μεταρρυθμιστών, ευρωπαϊστών…», σημιτικών, αντρεϊκών, βενιζελικών, γιωργακικών, δημαριτών και λοιπών αποχρώσεων, όπως άλλωστε και οι  παραγκωνισμοί, οι επικοινωνιακοί καυγάδες, οι ανακοινώσεις υποψηφιοτήτων για την ηγεσία της «μεγάλης» Δημοκρατικής Συμπαράταξης και οι αποσύρσεις και λοιπά event αποβλέπουν, όπως μου εξήγησε έμπειρος πολιτικός της γενιάς του Πολυτεχνείου, στο «ξέπλυμα» της ενοχής τους και στην αναζήτηση της σωτηρίας της ψυχής τουςδιά της υπουργοποίησής τους είτε σε μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, είτε του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ιστορία του, ούτε ο κόσμος του, μόνο η «σωτηρία» τους…   

Προφανώς η εκδοχή αυτή είναι ισχυρή, ίσως και η μόνη πραγματική. Κρατάμε όμως επιφυλάξεις για κάθε πρόσωπο ξεχωριστά. Είναι όμως σαφές ότι το πολιτικό ιδεολόγημα της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα έχει καταρρεύσει και ότι ο χώρος έχει μπαχαλοποιηθεί.

Πρώτον, γιατί η όλη διαδικασία ενοποίησης του χώρου ευτελίστηκε και έλαβε το ένα πλεγματικό μονοσήμαντο αντισυριζαίϊκο πρόσημο. Προφανώς, από περιφρόνηση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που το εγκατέλειψαν μετά τη συγκυβέρνηση με τη δεξιά. Εννοείται ότι οι ψηφοφόροι που λοιδορηθήκαναπό τη Διαμαντοπούλου και άλλους, αλλά και από τη Φώφη, δεν πρόκειται να δώσουν ψήφο στο εγχείρημα, όσο κι αν είναι απογοητευμένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, το εγχείρημα δεν έχει ιδεολογική δέσμευση (για να μην πω ταξική). Είναι μια μπουρδολογία περί μεταρρυθμίσεων, αυτών που δεν έκαναν όταν ήταν στην εξουσία. Μια μεταρρύθμιση που ιστορικά δικαιώθηκε και δεν έγινε ήταν του Γιαννίτση στο ασφαλιστικό. Άλλωστε δεν λένε ποιεςμεταρρυθμίσεις… για ποιόν, πόσο και γιατί;

Τρίτον, είναι ένα ζήτημα εάν υπάρχει πολιτικό κέντρο μετά τη χρεοκοπία, τα μνημόνια, την καταστροφή και την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Το πολιτικό κέντρο ηττήθηκε μεταπολιτευτικά από το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, άσχετα εάν ο Αντρέας έκανε τη στροφή του και ο Σημίτης το έκανε σοσιαλδημοκρατικό κυριλέ.

Τέταρτον, η ανεκδιήγητη υποψηφιότητα Καμίνη, η απαίτηση της Φώφης να παραιτηθεί για να είναι υποψήφιος, η απόδραση Ραγκούση από το ελπιδοφόρο (?) τρίο με Διαμαντοπούλου-Φλωρίδη, η αποστασιωποίηση του Σταύρου Θοδωράκη, η αιφνίδια απόσυρση Γερουλάνου και η υποψηφιότητα Ραγκούση, η σιγή Βενιζέλου αλλά και του Τζορτζ αποτελούν τεκμήρια του αλαλούμ που επικρατεί και κυρίως ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τους εναπομείναντες ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, ούτε τους φευγάτους…

Πέμπτον, μέσα σε αυτό το αλαλούμ και γνωρίζοντας ότι οι εναπομείναντες γεροπασόκοι ψηφοφόροι είναι σκληρά αντρεϊκοί (οι σημιτικοί ψηφοφόροι έχουν μεταναστεύσει στη ΝΔ εδώ και χρόνια), βγήκε ο Λαλιώτης με το άρθρο-συνείδησης και τράβηξε μια κόκκινη γραμμή με τον εύλογο πολιτικό στόχο την αποτροπή της στήριξης μιας κυβέρνησης της ΝΔ από τη ΔΣ. Η γραμμή δεν τραβήχτηκε στον αέρα. Η ενδεχόμενη επιστροφή της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία όχι μόνο θα ξέπλενε ιστορικά την χρεοκοπία της χώρας από τη δεξιά και τον Κώστα Καραμανλή, αλλά θα εδραίωνε ες αεί τις ταξικές μνημονιακές πολιτικές και θα θεσμοθετούσε το καθεστώς τουπροτεκτοράτου της Siemens. Αξίζει να σημειωθεί μια ατάκα του Γερουλάνου, που μάλλον είναι σε γραμμή Λαλιώτη, κατά την δικαιολόγηση της απόσυρσής του: «το ΠΑΣΟΚ είναι ένα σοσιαλιστικό κόμμα και ότι ο κόσμος του γύρισε την πλάτη, επειδή σταμάτησε να υπηρετεί τις αρχές του». Φαίνεται ότι τη σκυτάλη του βεριτάμπλ ΠΑΣΟΚ την παίρνει ο Ραγκούσης ως πιο αυθεντικός και κλιν (αν και κάποιοι τον θεωρούν σημιτικό).

Συνεπώς, σε επίπεδο εκλογικού σώματος, μπορούμε να δούμε στον ευρύτερο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς, δύο παρατάξεις: το αντρεϊκό σοσιαλιστικό και το  σημιτικό, δημαρίτικο, ποταμίσιο, μεταρρυθμιστικό, αντισυριζεϊκό. Παρενθετικά, να σημειώσουμε ότι οι μεθεπόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική.

Και κατά διαβολική σύμπτωση, εκείνες τις μέρες που γίνονταν όλα αυτά, μετά την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, η φερόμενη σοσιαλιστική τάση υπογράμμιζε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παραμείνει κλειστό σύστημα, ενώ υπήρξαν και κάποια δημοσιεύματα που ανέφεραν την προοπτική προσχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ στο PES(το σοσιαλιστικό κόμμα του Ευρωκοινοβουλίου).

Είναι σαφές ότι ο Λαλιώτης δεν πρόκειται ποτέ να φτιάξει μιαΟργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ, όπως υπήρχε κάποτε η περίφημη ΟΑΚΚΕ. Θα επιχειρήσει αλλιώς να διασώσει την πολιτική μπράντα του ΠΑΣΟΚ και την ιστορία του. Η Φώφη διεκπεραίωσε το ρόλο της, να διώξει δηλαδή τον Βενιζέλο από την αρχηγία, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο. Αυτά τα ξέρει ο kingmaker… αλλά και αυτοί που φτιάχνουν σκορδαλιά.

ΥΓ: Λέτε κερδισμένος από όλα αυτά να βγει ο Ποτάμης… Εκτός κι αν όλοι δουλεύουν για τον Τσίπρα. Το ζήτημα είναι εμείς τι κάνουμε;

Το δράμα της Αριστεράς

του Λάκη Λαζόπουλου

Η Αριστερά ήταν πάντα μια ανυπότακτη δεσποινίς που αρνιόταν να γίνει κυρία.

Ένιωθε πως στα σαλόνια θα έχανε την αξιοπρέπεια της και πως σταπεζοδρόμια έπρεπε να αφήσει την τελευταία της πνοή .

Γι’ αυτό και όταν η Αριστερά έγινε κυβέρνηση οι πρώτοι που έχασαν τον ύπνο τους ήταν οι αριστεροί που είχανε μάθει να διαμαρτύρονται, αλλά όχι να κυβερνούν.

Ήταν σαν τους κριτικούς κινηματογράφου.

Ξέραν τα πάντα για τον κινηματογράφο, αλλά δεν ξέραν να  κάνουν κινηματογράφο.

Αυτό είναι άραγε το δράμα της Αριστεράς;

Η ενοχή του ευνούχου που ξέρει τα πάντα για το σεξ, αλλά δεν μπορεί να κάνει ο ίδιος;

***Το σίγουρο είναι ότι μετά τις 13 Ιουλίου του 2015, όταν η Αριστερά έπεσε πάνω στο ευρωπαϊκό τοίχος, το κατασκευασμένο από γερμανικά υλικά και αναγκάστηκε να υπογράψει όλα όσα απευχόταν, οι πρώτοι που ξεσηκώθηκαν ήταν οι ίδιοι οι εαυτοί τους.

Τα αστικά κόμματα της διεφθαρμένης και ξεθωριασμένης μεταπολίτευσης είχαν ήδη μάθει έναντι μίζας να προσκυνούν. Δεν ταράχθηκαν.

Τώρα έπρεπε να προσκυνήσουν και αυτοί.

Έτσι επανήλθε το δεξιό αφήγημα.

Τι λογική έχει να αντιστέκεσαι αφού στο τέλος θα υπογράψεις τα ίδια;

Δηλαδή ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης έχουν την ίδια αξία αν στο τέλος χάσουν και οι δυο.

Αυτό μας διδάσκει αυτή η θεωρία.

***Υπάρχει πια μια ενιαία δεξιά γραμμή, την οποία άρχισε να υπηρετεί πρώτα ο Σημίτης ενώ σήμερα το εναπομείναν κομμάτι τουΠΑΣΟΚ που μετονομάστηκε σε δημοκρατική συμπαράταξη, ακολουθώντας την πάγια τακτική των απατεώνων που αλλάζουν όνομα για να μην τους συλλάβουν, το εναπομείναν λοιπόν αυτό κομμάτι είναι απολύτως δεξιάς κατεύθυνσης, κολαούζος τουφιλελευθερισμού, ουδεμιά σχέση έχει με τον σοσιαλισμό. Ούτε για τα προσχήματα.

Ένα ευτελές παράπηγμα της Νέας Δημοκρατίας που περιμένει ένα νεύμα από τον γιο αυτού που έστησε την αποστασία του ’65 και οδήγησε τον ηγέτη της παράταξης τους στο ειδικό δικαστήριο.

Λυσσασμένοι για εξουσία παρουσιάζουν συνοδεία πουλημένων του συστήματος κεντρωαριστερά σενάρια σε ένα αφήγημα που ούτε κέντρο έχει, ούτε και Αριστερά.

Και την πράσινη γριά στο τζάκι καις δηλαδή, με το που αρχίσει να λέει το παραμύθι του σοσιαλισμού που τάχα βλέπει στο κέντρο κι όλο αυτό το παραμύθι, προκείμενου να συναντηθεί η Φώφη με τον Κυριάκο.

Θίασος αποτυχημένων που μένουν στην επιφάνεια λόγω των άπειρων διορισμών και των κοινών υποθέσεων διαπλοκής και αλληλοεξαρτήσεων.

Με τον νόμο Βενιζέλου, περί μη ευθύνης υπουργών, κατέλυσαν τον έλεγχο που πρέπει να ασκεί η δημοκρατία σε όσους κυβερνούν, σήκωσαν ως σημαία τη μίζα και την παραγραφή και άρχισε όλο το σύστημα να κατρακυλά σε δημοκρατεύουσα δικτατορία, σ’ αυτήν που απολογούνται οι πολίτες και αθωώνονται οι πολιτικοί.

Πάει πάλι ο Παπαντωνίου για φοροδιαφυγή στα δικαστήρια.

Γελάει ο κόσμος. Είναι ντροπή. Όλοι ξέρουν ότι ο Παπαντωνίου είναι έξω ακόμα γιατί προστατεύεται από τη σαπίλα του συστήματος. Και όλοι ξέρουν τι λεφτά είναι αυτά. Γελάν τα δίκαννα κι οι σφαίρες.

Και η Αριστερά.
Τι να κάνει η Αριστερά;
Η ανυπότακτη δεσποινίς συνεχίζει να νιώθει άβολα στο σαλόνι.
Αντί να κάνει γης μαδιάμ τα σαλόνια στρογγυλοκάθισε κι αυτή.
Όχι από εξουσιομανία.
Από ενοχή δεν πράττει.
Όλα ήταν τακτοποιημένα στη βρώμικη πλέον μεταπολίτευση.
Όλοι είχανε πάρει τους ρόλους τους.

Το ΚΚΕ με σημαία την εντιμότητα κοντεύει να γίνει σχεδόν περιπατητική σχολή που παίρνει τους πολίτες, τους πάει από Ομόνοια – Σύνταγμα και πίσω Ομόνοια, ακίνδυνοι πλέον για το σύστημα, μην πω και αγαπητοί.

Η δε Αριστερά που πήγε να εκφραστεί δια του ΣΥΡΙΖΑ συνετρίβη ιδεολογικά στο τρίτο μνημόνιο.

Έφυγε η Ζωή, ο Λαφαζάνης, ενώ οι «53»που αντιδρούν κάθε τόσο έχουν αρχηγό τον Τσακαλώτο,ο οποίος επεξεργάζεται και υπογράφει όλα αυτά τα τρομακτικά που συνεχίζουμε να βιώνουμε.

Βγάζεις άκρη; Όχι.

Όμως ούτε αυτό είναι το πραγματικό δράμα της Αριστεράς.

Είναι πιθανό να χάσεις μια μεγάλη μάχη. 

Είναι πιθανό να απλώσεις όνειρα στον ήλιο και να στα κάνει μούσκεμα ηβροχή. 

Είναι όμως δικαίωμα και καθενός από την ώρα που δεν τα κατάφερες να πάρει τις δικές του αποφάσεις. Είναι δικαίωμα του να μη σε ακολουθήσει πια.

Είναι δικαίωμα του να βρίσει και να φωνάξει για τον συνεχιζόμενοΕΝΦΙΑ, την συνεχιζόμενη εισφορά αλληλεγγύης, την εξωφρενική αύξηση της φορολογίας του ΦΠΑ,  της προκαταβολής στο 100% στους φόρους και στην απειλή φυλακής και αυτού του ανελέητουκαθημερινού κυνηγητού. Μας τα χουν ζαλίσει.

«Ζούμε πια με τους λογιστές μας», μου έλεγε μια συμπαθέστατη κυρία στη διαδρομή Αθήνας – Πάρου.

Ούτε εκεί όμως βρίσκεται το δράμα.

Το δράμα βρίσκεται στην χουντοαριστερά, που περιλαμβάνει ένακαινούργιο είδος αριστερών.

Οι αλλοτριωμένοι της μεταπολίτευσης που κυριάρχησαν επί ΠΑΣΟΚ,αφού κατάκλεψαν και μπήκαν σε διάφορα κόλπα είδαν τον ΣΥΡΙΖΑ σανκολυμπήθρα του Σιλωάμ.

Και μπήκαν για να συνεχίσουν αυτό που είχαν μάθει επί ΠΑΣΟΚ. Καθώς ο καιρός περνούσε και έβλεπαν ότι το κράτος, η δικαιοσύνη, οι τράπεζες ανήκουν στο παλιό σύστημα άρχισαν να διαμαρτύρονται για την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Άρχισαν να βρίσκουν γραφικό τον Πολάκη, αλλά πολίτικαλ κορέκτ τονΆδωνη, πολιτισμένο τον Βορίδη, μετανοημένο τον Πλεύρη, άρχισαν να βρίσκουν έξυπνο και μοντέρνο τον Κυριάκο, αναποτελεσματικό και ψεύτη τον Τσίπρα, όλους αυτούς που πούλησαν τη χώρα σαν ικανούς ηγέτες και τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ψεύτες, που τι κρίμα που τους πίστεψαν.

Είναι απλό.

Μπήκαν για να φάνε και δεν βρήκαν κι έχουν νεύρα.

Και δεν μιλώ ασφαλώς για τους σωστούς και έντιμους πολίτες που με σύνεση μικρομεσαίας λογικής κινούνται και ψηφίζουν.

Μιλώ για τους γελοίους αυτούς παριστάνοντες της Αριστεράς που γίναν θαυμαστές του κάθε νεοχουντικού και φασίστα, θύματα της τηλεοπτικής προβολής των καναλιών που παρακολουθούν.

Η χουντοαριστερά είναι το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι αυτοί που μπήκαν στο τρένο με μόνο όραμα να συνεχίζουν να ‘ναι οι γ@μάω.

Το σύστημα είναι όλο άρρωστο κι όσο συνεχίζεις να ανακατεύεις μια κατσαρόλα όπου το φαΐ έχει χαλάσει κακό του κεφαλιού σου.

Το σύστημα θέλει ξήλωμα εκ βάθρων, πέταμα της σαπίλας και ειρηνική εξέγερση λαού. Αλλιώς θα βαδίζουμε προς τα πίσω και θα αποθεώνουμε ότι ο χρόνος έχει ξεφτιλίσει.

Αυτό που χρεώνεται η Αριστερά είναι ότι επέτρεψε να ξαναζωντανέψουν οι τελειωμένοι της μεταπολίτευσης, οι αρχιδιεφθαρμένοι και τα σαπάκια της δυσωδίας, να βρυκολακιάσει το παρελθόν και ν’ ακούμε τον Τσοχατζόπουλο να λέει, προφανώς καθοδηγούμενος, ότι θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ. Αφού πρώτα μας είπε ότι δεν έβαλε το δάχτυλο στο μέλι, ένα δάχτυλο που στάζει ακόμα.

Το δράμα είναι ότι η τσογλανοπαρέα είναι έξω πάλι και ζητάει εξουσίακι ένας λαός απελπισμένος δεν έχει πια πουθενά να ελπίζει.

Οι χουντοαριστεροί ανακάλυψαν τώρα πόσο βαθιά δεξιοχουντικοί γίνανε στα μοιραία χρόνια της μεταπολίτευσης. Είναι αριστεροί που σιχαίνονται την Αριστερά κι είναι άνθρωποι δεξιοί, νοικοκυραίοι συντηρητικοί αυτοί που παρακαλάνε ν’ αλλάξουν τα πράγματα.

Έχει αναποδογυρίσει η ιστορία, έχουμε βάλει όπισθεν και τρέχουμε να συναντήσουμε ξανά τον χαλασμένο εαυτό μας.

Ηλεκτρονική κοκαΐνη

του Βαγγέλη Ντάλη

Πολλοί γονείς καταλαβαίνουν ότι οι φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επιρροή στα παιδιά. Βλέπουν τις επιθετικές εκρήξεις θυμού όταν παίρνουν τις συσκευές μακριά καιτην ελλειπή ικανότητασυγκέντρωσης όταν τα παιδιά παύουν να δέχονται αδιάκοπα ερεθίσματααπό τις συσκευές τους. Ακόμα χειρότερα βλέπουμε παιδιά που βαριούνται, που είναι απαθή, αδιάφορα και βαρετά όταν δεν έχουν μια συσκευή στα χέρια τους.

Αλλά είναι ακόμα χειρότερο απ’ ότι πιστεύουμε.

Η New York Post δεν χαρίστηκε σε αυτό που αποκαλεί «ηρωίνη από data». Σε άρθρο του, ο Δρ. Nicholas Kardaras, ψυχοθεραπευτής και αρθρογράφος είναι ξεκάθαρος. Όλα όσα αφηγείται είναι τρομακτικά, δυσοίωνα, ανησυχητικά. «Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι οθόνες μπορούν να επηρεάσουν το μπροστινό μέρος του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που το επηρεάζει η κοκαΐνη. Η τεχνολογία είναι τόσο υπερδιεγερτική που ανεβάζει τα επίπεδα ντοπαμίνης όσο το σεξ.»

Αυτό το εθιστικό αποτελέσμα είναι ο λόγος που ο Dr. Peter Whybrow, διευθυντής του τμήματος νευροεπιστήμης στο UCLA αποκαλεί τις οθόνες «ηλεκτρονική κοκαΐνη», ενώ κινέζοι ερευνητές προτιμούν τον όρο «ψηφιακή ηρωίνη». Ο Dr. Andrew Doan, επικεφαλής του τμήματος έρευνας πάνω στους εθισμούς για το Πεντάγωνο και το αμερικάνικο ναυτικό, αποκαλεί τα βιντεοπαιχνίδια και την τεχνολογία οθόνης «ψηφιακά ναρκωτικά».

Σήμερα εκατοντάδες κλινικές μελέτες δείχνουν ότι οι οθόνες αυξάνουν την κατάθλιψη, το άγχος και την επιθετικότητα και μπορούν να οδηγήσουν σε ψυχωσικά επεισόδια κατά τα οποία ο παίκτης χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Οι περισσότερες μελέτες αναφέρονται σε παιδιά και εφήβους αλλά ισχύουν, ως ένα βαθμό, και για ενήλικες.

«Στην κλινική μου μελέτη με πάνω από 1.000 εφήβους τα τελευταία 15 χρόνια, βρήκα το παλιό ρητό “Μια ουγκιά πρόληψης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας” να ταιριάζει απόλυτα όταν μιλάμε για εθισμό στην τεχνολογία. Μόλις το παιδί περάσει τη διαχωριστική γραμμή του αληθινού τεχνολογικού εθισμού, η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Για την ακρίβεια, βρήκα πολύ ευκολότερο να θεραπεύσω χρήστες ηρωίνης και κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης, παρά χαμένους στο μάτριξ video gamers ή εθισμένους στα social media και το Facebook.»

Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ

Σύμφωνα με ανακοίνωση του 2013 της Αμερικάνικης Ακαδημίας Παιδιάτρων, τα παιδιά από 8 έως 10 ετών ξοδεύουν 8 ώρες τη μέρα σε διάφορα ψηφιακά μέσα, ενώ οι έφηβοι περνούν 11 ώρες μπροστά σε οθόνες. 1 στα 3 παιδιά χρησιμοποιεί tablets ή smartphones πριν καν μιλήσουν. «Όπως αναφέρει η Δρ. Kimberly Young στο βιβλίο της “Internet Addiction”, 18% των χρηστών του internet στη φάση του κολλεγίου υποφέρουν από τεχνολογικό εθισμό στις ΗΠΑ», αναφέρει η New York Post και διευκρινίζει ότι για να αποτοξινωθεί ο εγκέφαλος ενός εθισμένου στις οθόνες χρήστη απαιτείται ολοκληρωτική αποχή από τα ψηφιακά μέσα.

«Η συνήθης περίοδος αποχής είναι από 4 έως 6 βδομάδες, αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται για ένα υπερδιεργεμένο νευρικό σύστημα να κάνει “επανεκκίνηση”. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο στην τωρινή μας κοινωνία όπου οι οθόνες βρίσκονται παντού. Ένα άτομο μπορεί να ζήσει χωρίς ναρκωτικά ή αλκοόλ. Με τον τεχνολογικό εθισμό όμως, υπάρχουν παντού ψηφιακοί πειρασμοί» προσθέτει.
Στo ερώτημα πώς προστατεύουμε τα παιδιά από τη μάστιγα ο Δρ. Nicholas Kardaras διευκρινίζει ότι είναι κάτι δύσκολο, όχι όμως ανέφικτο.

«Το κλειδί είναι να αποτρέψεις τα παιδιά από το να κολλήσουν σε οθόνες. Αυτό σημαίνει πραγματικά τουβλάκια αντί των ψηφιακών τους avatar, βιβλία αντί για tablets, φύση και άθληση αντί για τηλεόραση… Οι ψυχολόγοι καταλαβαίνουν πως η υγιής ανάπτυξη των παιδιών περιλαμβάνει επικοινωνία, δημιουργικό φανταστικό παιχνίδι και επαφή με τον αληθινό, φυσικό κόσμο. Δυστυχώς ο εθιστικός κόσμος της οθόνης θαμπώνει και εμποδίζει αυτές τις διαδικασίες υγιούς ανάπτυξης».

Τα παιδιά δεν διαβάζουν όμως βιβλία. Γιατί; Αντί να ανατρέξουμε στους ειδικούς, ας δούμε τι απάντησαν στην ερώτηση τα παιδιά της Β΄ τάξης του 4ου Γυμνασίου Χανίων :

• Οι υποχρεώσεις που έχουν οι έφηβοι και το άγχος δεν τους αφήνουν να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τα βιβλία. Επίσης τα κακογραμμένα σχολικά βιβλία δημιουργούν μια αντιπάθεια προς τα βιβλία γενικότερα. Έτσι οι έφηβοι θεωρούν πως η ανάγνωση ενός βιβλίου δεν προσφέρει ψυχαγωγία.

• Οι σημερινοί έφηβοι δεν διαβάζουν βιβλία, γιατί δεν τα θεωρούν σημαντικά.

• Γι’ αυτήν την κατάσταση ευθύνονται κυρίως οι γονείς, γιατί δεν ασχολούνται με το διάβασμα και τα παιδιά δεν μαθαίνουν την αξία που έχει το βιβλίο. Κι αφού δεν συνηθίζουν να διαβάζουν βιβλία, είναι δύσκολο να τα αγαπήσουν.

• Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια στον υπολογιστή και στις κονσόλες, αποσπούν τα παιδιά, που αφιερώνουν σε αυτά ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους.

• Μας λείπει η σωστή παιδεία και καλλιεργούμε άλλα ενδιαφέροντα. Τον ελεύθερο χρόνο μας τον σπαταλάμε αλλού, όπως βλέποντας ρηχά προγράμματα μπροστά στην τηλεόραση. Έτσι ρίχνουμε την ευθύνη στον έντονο ρυθμό ζωής και στις πολλές ασχολίες που δεν μας αφήνουν ελεύθερο χρόνο ούτε διάθεση για διάβασμα.

• Οι σημερινοί έφηβοι θεωρούν τα βιβλία άχρηστα, αφού πιστεύουν πως όλες τις πληροφορίες που μπορούν να βρουν σε αυτά, μπορούν να τις αναζητήσουν στο Ίντερνετ ή σε κάποια ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια.

• Το βιβλίο δεν ενδιαφέρει τόσο τους σημερινούς εφήβους, όσο η τεχνολογία. Ασχολούνται πιο πολύ με τον υπολογιστή, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το κινητό.

• Αρκετοί μαθητές μισούν τα βιβλία, γιατί τους θυμίζουν την αγωνία των εξετάσεων. Πιστεύουν ότι τα βιβλία και γενικά το σχολείο τους καταπιέζουν και τους αφαιρούν την ελευθερία τους.

• Οι έφηβοι σήμερα έλκονται περισσότερο από τα ηλεκτρονικά μέσα, τα οποία παρέχουν οπτικοακουστικές εντυπώσεις, δράση, πληροφορίες, διασκέδαση. Στοιχεία που θεωρούν ότι δεν μπορεί να τους παρέχει το βιβλίο.
Υπομονετικέ αναγνώστη/τρια, όποια ηλικία κι αν έχεις, εάν κατάφερες να φτάσεις ως αυτή τη γραμμή, μάλλον δεν είσαι εθισμένος στις οθόνες και τα κοινωνικά δίκτυα.

Ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός και συνέβη πέρυσι σε μια ελευθερη συζήτηση που είχα με ομάδα μαθητών στο γραφείο μου:
– Κύριε, το τάδε άρθρο σας (επιστημονικού περιεχομένου) ήταν πολύ ενδιαφέρον.
Στο κολακευτικό αυτό σχόλιο δεν έδωσα ιδαίτερη σημασία, καθότι ανέκαθεν προσπαθούσα κατά τη διάρκεια των μαθημάτων μου να εμφυσήσω στους μαθητές μου την αγάπη για την επιστήμη και τη δίψα για γνώση. Το θεώρησα καρπό αυτής της σποράς. Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας και απευθυνόμενος σε αυτόν το μαθητή μου ο οποίος είχε συστηματική σχέση με τον αθλητισμό από πολύ μικρός, να τον ρωτήσω :
– Το τελευταίο μου άρθρο (αθλητικού περιεχομένου) το οποίο ανάρτησα και στο facebook, το διάβασες;
– Το είδα αλλά δεν το διάβασα όλο. Ξέρετε, είναι και λίγο μεγάλα τα άρθρα σας. Θα το διαβάσω όμως κάποια άλλη στιγμή, φαίνεται ενδιαφέρον θέμα.
Το πώς ένα παιδί, ή και ενήλικας, δεν έχει υπομονή, δεν «αντέχει» να διαβάσει ως το τέλος κάτι που τον ενδιαφέρει, κάτι που του είναι χρήσιμο, είναι το κρίσιμο σημείο. Γι’ αυτό και θα επανέλθουμε την επόμενη εβδομάδα.