DATE

Κυριακή 13 Μαΐου 2018


 Ωχου ρε μάνα, σταμάτα τη γκρίνια γιατί σήμερα γιορτάζεις!

του Ίωνα Παπαδάκη


Βάλε μπουφάν… θα κρυώσεις! Μα καλά, ακόμα δεν άνοιξες το μάτι σου και άναψες τσιγάρο; Φάε κάτι πουλάκι μου… «πετσί και κόκκαλο» έχεις γίνει… Βάλε κάτι πάνω σου… γυμνή θα βγεις έξω; Τι ώρα γύρισες χθες το βράδυ; Γι’ αυτό δεν έχεις ξυπνημό το πρωί…

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει αυτές τις ατάκες… Και πόσες φορές δεν έχεις απαντήσει γεμάτος βαριεστημάρα και αγανάκτηση:
Ωχου ρε μάνα, σταμάτα τη γκρίνια πρωί, πρωί…
Πόσες όμως φορές, -αφού έχουν περάσει τα χρόνια-, δεν έχεις σηκώσει τηλέφωνο για να πεις: Μάνα τι κάνεις, πως είσαι; Ή έχεις κοιτάξει στον ουρανό (όπως έχω κάνει πολλές φορές, χαμογελώντας γλυκά) για να πεις: Α, ρε μάνα πόσο δίκιο είχες…
Πόσες φορές δεν είπες ή δεν σκέφτηκες να το πεις. Κάθε φορά που σε μάλωνε, κάθε φορά που σε φρόντιζε, κάθε φορά που έδειχνε την έννοια της, κάθε φορά που σε αγκάλιαζε σφιχτά σαν να είναι πάντα η πρώτη φορά.
Και όποτε αγανακτούσες το μετάνιωνεςε, αλλά -με μαθηματική ακρίβεια- την επόμενη φορά έκανες ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί κατάλαβα τι σημαίνει το «όταν κάνεις παιδιά συγχωρείς πολλά στους γονείς σου» και ότι «όταν κάνεις παιδιά θα με καταλάβεις…»
Και την κατάλαβα!
Και κάνοντας μία αναδρομή στο παρελθόν (και στις τύψεις μου) σκέφτομαι ότι αν τα παιδιά μου, μου είχαν κάνει όσα έκανα εγώ στη μάνα μου τώρα θα ήμουν σε καροτσάκι με το στόμα στραβό… Και αυτόματα κοιτάω προς τον ουρανό και μονολογώ χαμογελώντας: «α, ρε μάνα συγγνώμη…»
Και καταλαβαίνω τη μάνα των παιδιών μου, που μπορεί να την λέω υπερβολική αλλά αμέσως επανέρχομαι στην… τάξη και λέω από μέσα μου: «ευχαριστώ, που νοιάζεσαι, φοβάσαι και γίνεσαι τόσο υπερβολική για να είμαστε ήσυχοι (όσο αυτό είναι δυνατόν) για τα παιδιά μας…».


Ναι! δεν είναι λίγες οι στιγμές που μου λείπει η μάνα μου… Μου λείπουν οι καυγάδες μας, τα γέλια μας, η παρουσία της, η μυρωδιά της… Βέβαια έχει άξιο αντικαταστάτη, την αδελφή μου, γι’ αυτό και της έχω αδυναμία και την ευχαριστώ που είναι «εδώ»!
Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια που η μάνα μου ταξίδεψε… Και είναι πάρα πολλές οι στιγμές που θα ήθελα να ήταν εδώ. Για να με βρίσει για τις μαλακίες μου, να μοιραστώ μαζί της τη χαρά μου, να μου σπάσει τα νεύρα με την έννοια της και την παραξενιά της. Όμως θα ήθελα να είναι εδώ…
Ναι, πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό το δημιούργημα
που ακούει στο όνομα: «Ελληνίδα μάνα»…
Γιατί η Ελληνίδα μάνα, θα υπερασπιστεί το παιδί της ακόμα και με το αίμα της… Πόσες φορές η μάνα σου δεν έχει έρθει στο σχολείο (η δικιά μου –καλή της ώρα εκεί που είναι- έκανε συχνά-πυκνά επισκέψεις στο δικό μου) να σε υπερασπιστεί και ας είχες 100% άδικο… Βέβαια στο σπίτι μετά γινόταν κόλαση και είχες την τιμωρία στο τσεπάκι, αλλά ποιος νοιαζόταν; (είχε βάλει τον δάσκαλο στη θέση του)…
Γιατί η Ελληνίδα μάνα έχει την απόλυτη κυριαρχία, ακόμα και στο μάλωμα! Κανείς, μα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μαλώσει το ΔΙΚΟ ΤΗΣ παιδί ακόμα και αν έχει δίκιο! Αυτό είναι μόνο δικό της προνόμιο…
Αυτό το δημιούργημα λοιπόν, (κάποιου εξαιρετικού Τύπου) καταφέρνει να «παντρεύει» την καλοσύνη της Μαρίας-Τερέζα με το ραδιούργο μυαλό της Κρουέλα Ντεβίλ, την ηρεμία του Δαλάι Λάμα με την υστερία του Άδωνι Γεωργιάδη (όταν τσακώνεται με τη Λιάνα Κανέλλη),  την αφέλεια του Γκούφη, με την εξυπνάδα του Κύρου Γρανάζη…
Ένα πράγμα όμως δεν κατάφερε αυτός ο «εξαιρετικός Τύπος» να παντρέψει με κάτι άλλο. Και αυτό είναι η μοναδική αγκαλιά της μάνας. Αυτή η αγκαλιά που μπορεί να κρύβει, επιβράβευση, τιμωρία, αγωνία, μάλωμα, προστασία, θυμό, χαρά, περηφάνια, στέρηση…
Γι αυτό αν η μάνα σου είναι κοντά σου, αγκάλιασέ την σφιχτά! Και δώστης ένα φιλί για κάθε φορά που της είπες «ώχου ρε μάνα…».
Κάντε το τώρα! Και ας είναι το αύριο ένα φιλί δρόμος…
Ναι! Είσαι τυχερός που έχεις στη ζωή σου μία «Ελληνίδα μάνα», που νοιάζεται, πονάει, αγωνίζεται, ξενυχτάει, κακομαθαίνει, και αντέχει για πολλά πολλά χρόνια να ακούει:

Ωχου ρε μάνα, σταμάτα τη γκρίνια γιατί σήμερα γιορτάζεις! Χρόνια πολλά και σ’ ευχαριστώ!

πηγή : ionistis.wordpress.com

Σάββατο 5 Μαΐου 2018


Μη λυπάστε, θυμηθείτε!


 της Ελευθερίας Κόλλια


Ηταν ψηλός, μελαχροινός ο άντρας που πέταξε τη μολότοφ στην τράπεζα Marfin της οδού Σταδίου. Κάποιος τον τράβηξε από τη μπλούζα, φάνηκε προς στιγμήν το σώμα του · σφριγηλό. Το τζάμι του ισογείου είχε ήδη σπάσει. Εκτοξεύθηκε ένα μπουκάλι με βενζίνη, πέτρες… Ομάδα ολόκληρη ήταν, κουκουλοφόροι. Με πολιτικό «θυμό». Τυφλή βία. Σκατοψυχιά. «Κάψτε τους!» ακούστηκε μέσα στην οχλοβοή.
Οσο οι φλόγες έζωναν το κτίριο, οι περισσότεροι από τους υπαλλήλους στοιβάχτηκαν στον μικρό φωταγωγό που επικοινωνούσε με την ταράτσα. Ο πιο δυνατός κατόρθωσε να σπάσει το πλέγμα της οροφής του, ένα κύμα αέρα τους χάρισε παράταση ζωής. Σκαρφάλωσαν στη στέγη, πήδηξαν σε κτίριο – κατάστημα, έσπασαν την τζαμαρία του με ένα καδρόνι, κατόρθωσαν να βγουν στη Σταδίου.
Αλλά όχι όλοι. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, έγκυος τεσσάρων μηνών, η Παρασκευή Ζούλια, ο Επαμεινώνδας Τσακάλης άφησαν την τελευταία τους πνοή δηλητηριασμένοι, από την καπνίλα και τις αναθυμιάσεις. Στα τριάντα τους και κάτι.
«Τον Νώντα, τον βρήκαν στα σκαλιά , δεν τον έφτασε η ανάσα του. (…) Η Αγγελική ήταν κοντά του, στην αρχή, ήξερε για την κατάστασή της, σίγουρα θα προσπάθησε να τη βοηθήσει. (…) Μέρες μετά είδα το αποτύπωμα της, του σώματος της, των χεριών της, στο πάτωμα (…) Η Παρασκευή ήταν πεσμένη κοντά στα κιγκλιδώματα του  μπαλκονιού».
Τα εύφλεκτα υλικά σε συνδυασμό με τον τρόπο κατασκευής του κτιρίου, προκάλεσαν «το φαινόμενο της καμινάδας». Οι καπνοί που ανέβαιναν προς τα  πάνω δεν άφηναν εύκολα περιθώρια διαφυγής.
Οι μαρτυρίες στις δικαστικές αίθουσες ανέδειξαν το δράμα. Κορυφαίο.
Το αποτυπώνουν κι οι φωτογραφίες της εποχής, όλες κατάμαυρες. Με λουλούδια για τους αδικοχαμένους σε μαύρο φόντο, απ’ τον πολύ καπνό, μαυροφορεμένους ανθρώπους που βάζουν το χέρι μπροστά στο στόμα για να μην αποδράσει η ψυχή τους από τον πόνο, με αγκαλιές μαύρης απόγνωσης. Ποιος να το περίμενε, το πρωί που ξεκινούσαν για τη δουλειά…
Χιλιάδες άνθρωποι είχαν βγει στον δρόμο, στις 5 Μαΐου του 2010. Τα συνδικάτα και τοπικές οργανώσεις πρωτοβάθμιων σωματείων είχαν καλέσει σε γενική απεργία και διαδήλωση το κέντρο της Αθήνας. Εξελίχθηκε στη μαζικότερη συγκέντρωση κατά του (πρώτου) Μνημονίου.  Μέσα στις χιλιάδες που συνέρρευσαν χάθηκαν κι οι δράστες.
Οκτώ χρόνια μετά, και κανείς δεν ξέρει τα πρόσωπα τους. Το έγκλημα στη Marfin δεν έχει επισήμως δράστες. Οι δυο βασικοί κατηγορούμενοι (ένας εξ αυτών για την παράλληλη βομβιστική επίθεση στο βιβλιοπωλείο «Ιανός») αθωώθηκαν, τα στοιχεία απεδείχθησαν ισχνά, ανεπαρκή, αναξιόπιστα.
Τα διοικητικά δικαστήρια επιδίκασαν και αποζημιώσεις. Φθάνουν αλήθεια οι αποζημιώσεις, όταν έχεις χάσει στα 32 της την κόρη σου, τη γυναίκα που κυοφορεί το παιδί σου, την αδελφή σου;
Ευθύνες αποδόθηκαν μόνο στους «υπεύθυνους» της τράπεζας. Τον διευθύνοντα σύμβουλο, τη διευθύντρια του υποκαταστήματος, τον υπεύθυνο πυρασφάλειας. Πολλές οι παραλείψεις. Το πατάρι του κτιρίου δεν διέθετε καν έξοδο κινδύνου. Στο ισόγειο υπήρχε μόνο μία, κι αυτή άνοιγε με τηλεχειριστήριο που κρατούσε αποκλειστικά η διευθύντρια. Όταν είναι να έλθει η μαύρη ώρα…
Φέτος, ο Νώντας, που είχε χάσει νωρίς τον πατέρα του, θα ήταν 44 χρονών. Είναι θαμμένος κάπου στη Λευκάδα. Η Παρασκευή θα έκλεινε τα 43 της. Η μητέρα της ήταν χαρούμενη όταν γύρισε από τις σπουδές της στην Αγγλία, φοβόταν τις επιθέσεις στον υπόγειο του Λονδίνου και «μην της πάθει τίποτα η Βίβιαν». Κι η Αγγελική, το «γελαστό παιδί». Εκείνη τη μέρα ήθελε να φύγει νωρίς από την τράπεζα. Η αδελφή της, η Σίσσυ, είχε δει από την τηλεόραση την τράπεζα να καίγεται. Την έπαιρνε τηλέφωνο. Χτυπούσε κανονικά, αλλά κανείς δεν απαντούσε. Φέτος, θα γινόταν 40.


 πηγή : protagon.gr

Τρίτη 1 Μαΐου 2018

 Γιώργος Κουρής: Ο πατριάρχης του λαϊκισμού παντός καιρού…

 

του Γιώργου Καρελιά

Υποστήριξε σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις μετά τη δεκαετία του '80 και στράφηκε εναντίον τους, όταν δεν του έκαναν κάποια χάρη ή έβλεπε ότι θα έχαναν. Ο μιντιακός λαϊκισμός που καθιέρωσε διακρινόταν από τη συκοφαντία και την κολακεία. Κανείς δεν ξέρει ποιο από τα δύο ήταν τελικά χειρότερο...        

Ας αρχίσουμε με μια προσωπική μαρτυρία: τον Μάιο του 2000 δέχομαι ένα τηλεφώνημα από τον Γιώργο Κουρή. Δεν τον γνώριζα προσωπικά. Τον είχα δει, όπως και όλοι οι δημοσιογράφοι της εποχής, λίγες φορές σε συνεδριάσεις κυβερνητικών και κομματικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ, όπου έφτανε πάντα οδηγώντας μια βέσπα: «Θέλω να τα πούμε».

Απορημένος τον ρώτησα «τι να πούμε;», αλλά δεν μου είπε.
«Θα σου πω από κοντά».
Το ραντεβού ορίστηκε σε ένα από τα κεντρικά ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος, όπου έφτασε πάλι με τη βέσπα. Τον ρώτησα απορημένος: «Καλά, ολόκληρος μεγαλοεκδότης και κυκλοφορείς με μηχανάκι; Δεν φοβάσαι, είσαι και μεγάλος άνθρωπος…».
«Τι να φοβηθώ; Δεν έχω εχθρούς. Ολοι οι πολιτικοί, δεξιοί, ΠΑΣΟΚοι και αριστεροί με φοβούνται» μου απάντησε.
Συζητήσαμε κάμποση ώρα, δεν έχει σημασία τι μου πρότεινε. Από όσα μου είπε συγκράτησα κάτι που έχει σχέση με το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Κουρή. «Από μικρός έχω κάνει πολλές επιχειρηματικές δουλειές. Δεν έχω αποτύχει σε καμία. Είμαι ο μοναδικός που κατάφερα να “ρίξω” τον Μητσοτάκη! Στη δεκαετία του ’60 κάναμε μαζί μια δουλειά, τα χαλάσαμε και εκείνος βγήκε χαμένος»!
Οταν το ξανασκέφτηκα μετά από κάμποσα χρόνια, κατάλαβα πώς ο Κουρής, ένας επιχειρηματίας μακριά από την ελίτ της εποχής, είχε καταφέρει να κάνει μια αμύθητη περιουσία αγοράζοντας φθηνά και μετά πουλώντας πανάκριβα τηλεοπτικά κανάλια. Πέραν όσων είχε αποκομίσει από την «Αυριανή» τον καιρό της ακμής της, όταν σάρωνε τις κυκλοφορίες με πολύ μικρό κόστος, αφού συνήθως δεν ήταν συνεπής στις μισθολογικές και άλλες υποχρεώσεις του.
Τα τελευταία χρόνια, μετά το πλήγμα του καναλιού Alter, το κλείσιμο της «Αυριανής» και τη λυμφατική κυκλοφορία των νέων εντύπων του ήταν ένας ξεπεσμένος επιχειρηματικά εκδότης, ο οποίος προσπαθούσε να αποδείξει ότι διέθετε ακόμα πολιτική επιρροή.
Ομως, το αποτύπωμα που άφησε ο Κουρής τα τελευταία τριάντα χρόνια στον δημόσιο βίο και ειδικά στα μέσα ενημέρωσης έχει σχέση με το φαινόμενο του άκρατου και παντός καιρού λαϊκισμού, ο οποίος στην περίπτωσή του πολιτογραφήθηκε ως «αυριανισμός». Το «παντός καιρού» έχει ιδιαίτερη σημασία. Διότι η γενική εντύπωση που επικρατεί είναι ότι ο Κουρής ταυτίστηκε με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό ισχύσει εν μέρει και μόνο για την πρώτη κυβερνητική περίοδό του.
Οι πολιτικές και μιντιακές κωλοτούμπες του μακαρίτη είναι περισσότερες και εμβληματικότερες από τις αντίστοιχες των πολιτικών. Κατά καιρούς υποστήριξε σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις και μετά, αν δεν του έκαναν κάποια χατίρια, στρεφόταν εναντίον τους. Ορισμένα παραδείγματα είναι απλώς ενδεικτικά:
– Στις εκλογές του 1981 πανηγύρισε σαν προσωπική του επιτυχία τη νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου.
– Ομως, στην περίοδο του 1994 πρωτοστάτησε στην επίθεση εναντίον του, στρεφόμενος και προσωπικά εναντίον του Ανδρέα και της συζύγου του.
– Υποστήριξε στην αρχή τον Κώστα Σημίτη, αλλά αργότερα του επιτέθηκε με σφοδρότητα. Υπουργοί της εποχής μού είχαν πει ότι είχε ζητήσει από την κυβέρνηση κάτι «που δεν μπορούσε να γίνει».
– Παρασυρμένος από αυτό το (έκτοτε μόνιμο) «αντισημιτικό» μένος του, υποστήριξε και την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
– Υποστήριξε τον Αντώνη Σαμαρά το 2012.
– Αμέσως μετά υποστήριξε με πάθος τον Αλέξη Τσίπρα. Μέχρι τα στερνά του
Ο λαϊκισμός αυτός, που καθιερώθηκε ως αυριανισμός, είχε μεγάλη επιρροή και στους πολιτικούς και στις λαϊκές μάζες. Ενδεικτική ήταν η σύγκρουση του Κουρή με τον Μάνο Χατζιδάκι, στη διάρκεια της οποίας ελάχιστοι πήραν το μέρος του συνθέτη. Ακόμη και πολιτικοί της Αριστεράς συντάχθηκαν με την «Αυριανή» .
Ο Γιώργος Κουρής για σχεδόν σαράντα χρόνια υπηρέτησε αυτό το είδος του μιντιακού λαϊκισμού που γνώριζε πολύ καλά. Πολιτικά ήταν παντός καιρού. Δεν ήταν δεξιός, κεντρώος ή αριστερός. Προσαρμοζόταν. Στην εποχή της ακμής του είχε και ανταγωνιστές, αλλά ήταν αναμφισβήτητα ο πατριάρχης του. Τα τελευταία χρόνια ο λαϊκισμός αυτού του είδους έχει υποχωρήσει. Εχει μεταφερθεί σε άλλα πεδία με άλλες μορφές.
Ο λαϊκισμός που καθιέρωσε ο μακαρίτης στον Τύπο είχε δύο βασικά χαρακτηριστικά: τη συκοφαντία και την κολακεία, ανάλογα με την εποχή και τα πρόσωπα. Θα του ταίριαζε αυτή η ρήση του Διογένη του Κυνικού, όταν τον ρώτησαν ποιο από τα θηρία δαγκώνει περισσότερο: «Από τα άγρια ο συκοφάντης και από τα ήμερα ο κόλακας».

Κυριακή 15 Απριλίου 2018

Ο σμηναγός Μπαλταδώρος «έφυγε» και μείναμε με τους πολεμοχαρείς και τους ξερόλες...

 

του Βασίλη Αναστασόπουλου

 

Ο σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος ήταν ένας ήρωας. Όχι όμως επειδή το αεροσκάφος του, τύπου Mirage 2000-5, έπεσε και συνετρίβη, το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης, στη θαλάσσια περιοχή της Σκύρου.

Ήταν ένας ήρωας, επειδή κάθε μέρα έμπαινε στο αεροσκάφος του και απογειωνόταν, για να προστατέψει την Ελλάδα και τους Έλληνες από κάθε πιθανό κίνδυνο. Για να μπορούμε εμείς να κοιμόμαστε ήσυχοι, για να μπορούμε να μιλάμε και να γράφουμε ελεύθερα -και άκριτα, πολύ συχνά- τις απόψεις μας στα social media, κάνοντας κάθε λογής εκτιμήσεις για τα αίτια της απώλειας του άτυχου πιλότου.

Μια ματιά στα κοινωνικά δίκτυα είναι αρκετή. Έγιναν, αίφνης, όλοι... ειδήμονες. Έγιναν όλοι... ειδικοί και ξέρουν, καλύτερα από τους πραγματικά ειδικούς και τους επιτελείς του ελληνικού Πενταγώνου, τι έγινε το μεσημέρι της Πέμπτης πάνω από την Σκύρο. Την ώρα που η τουρκική εμπλοκή αποκλείεται με κάθε τρόπο, ο... Ελληνάρας γνωρίζει και είναι πεπεισμένος ότι το ελληνικό Mirage καταρρίφθηκε από τους Τούρκους, είτε με κάποιο μαχητικό είτε με... ηλεκτρονικά μέσα. Και, καθώς κάποιοι του κρύβουν την αλήθεια, ο Ελληνάρας είναι έτοιμος να αρπάξει το... διαδικτυακό του καριοφίλι και να βγει στους δρόμους, για να πάρει τα... σκαλπ των Τούρκων εχθρών.

Ο ίδιος Ελληνάρας είναι αυτός που δεν εστιάζει στον χαμό του άτυχου πιλότου από το Μορφοβούνι Καρδίτσας, αλλά στο ποιος ήταν ο μισθός του και πόσα χρήματα θα λάβει ως σύνταξη η σύζυγός του από το ελληνικό κράτος. Είναι αυτός που σπεύδει να τον βγάλει ανίκανο και ανεκπαίδευτο, προσβάλλοντας την μνήμη του, πριν ακόμα κρυώσει το πτώμα του και πριν γίνουν γνωστές, με κάθε λεπτομέρεια, οι συνθήκες του τραγικού του θανάτου.

Ναι, ίσως ο θάνατος του Γιώργου Μπαλταδώρου να μην είχε τίποτα το ηρωικό. Την ζωή του, όμως, την έζησε σαν ήρωας. Την έζησε, μεριμνώντας για την ασφάλεια και για την ειρήνη. Πού να ήξερε, ο δύστυχος, ότι «έφυγε» από τον μάταιο τούτο κόσμο, αφήνοντας πίσω του εθνικιστές, πατριδοκάπηλους, πολεμοχαρείς, μικρόψυχους και «ξερόλες» συμπατριώτες του...

Παρασκευή 13 Απριλίου 2018


Μας έχετε πρήξει με τον Εμφύλιο


 του Κώστα Γιαννακίδη

Η πολιτική μας ζωή είναι τόσο στείρα στην παραγωγή ιδεών, ώστε ένα κομμάτι του δημόσιου λόγου περιστρέφεται γύρω από τα ίδια και τα ίδια. Αν δεν είναι ο Εμφύλιος, θα είναι η χούντα.

 Πέθανε εκατό χρονών ένας καπετάνιος του Αντάρτικου, τον αποχαιρέτησε, μεταξύ άλλων, ο Κώστας Μπακογιάννης και άρχισε η μουρμούρα, οι αναδρομές και τα βαμμένα tweets. Αυτή η γραφικότητα, έτσι όπως εκδηλώνεται δύο γενιές μετά τον Εμφύλιο, σε βοηθάει να αντιληφθείς το σημαντικό έλλειμμα στην πολιτική μας ζωή: είναι τόσο στείρα στην παραγωγή ιδεών, ώστε ένα κομμάτι του δημόσιου λόγου περιστρέφεται γύρω από τα ίδια και τα ίδια. Αν δεν είναι ο Εμφύλιος, θα είναι η χούντα.

Φυσικά και δεν είναι κακό να συζητάς για αυτά τα πράγματα αν και συχνά η λήθη έχει παρηγορητική ή και λυτρωτική δράση. Διάβασε βιβλιογραφία, συμφώνησε ή διαφώνησε με τους φίλους σου για το πόνημα των Καλύβα-Μαραντζίδη, διαμόρφωσε άποψη, δημοσίευσε την αν θες και στο Facebook. Δεν θα μαλώσουμε για αυτό. Γενικώς δεν θα μαλώσουμε για τον Εμφύλιο.

Οι πρωταγωνιστές πέθαναν και οι συνέπειες έχουν σε μεγάλο βαθμό απορροφηθεί από τον χρόνο και τη ζωή.
Αν κάποιοι ανατρέχουν στον Εμφύλιο το κάνουν από δόλο, αναζητώντας ερείσματα διχασμού και αντιπαράθεσης. Και αυτό γίνεται και από τις δύο πλευρές που, υποτίθεται, αντιπροσωπεύουν τα δύο στρατόπεδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ επανέφερε την κουβέντα στα εμφυλιοπολεμικά προκειμένου να αξιοποιήσει πολιτικά τα περί χαμένων ευκαιριών της Αριστεράς και άλλα χαριτωμένα. Άκουγες κάτι «ψυχή βαθιά» και «ραντεβού στα γουναράδικα» και απορούσες από ποια δεκαετία κατέβηκαν όλοι αυτοί. Και, από την άλλη, το σκληρό δεξιό κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας χρησιμοποιεί αντίστοιχους όρους για πλαισιώσει την κριτική τους προς την κυβέρνηση: «μα κυβερνούν οι επίγονοι εκείνων που ήθελαν να μας κάνουν σοβιετία».

Δεν υπάρχουν τραύματα από τον Εμφύλιο στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Αν είναι να βρούμε τραύματα από τη χούντα, εντάξει, να το συζητήσουμε –αν και έτσι πάλι στον Εμφύλιο θα οδηγηθούμε αφού η ιστορικά η χούντα ανήκει στη σφαίρα των συνεπειών του. Τέλος πάντων, ακόμα και αν υπάρχουν τραύματα, είναι από εκείνα που εδώ και χρόνια μπορούμε να αγνοήσουμε. Θα έπρεπε να έχουμε προχωρήσει περισσότερο, ακόμα πιο μπροστά. Ομως να, αν βρίσκεσαι μέσα σε ένα δωμάτιο που θυμίζει μόνο το παρελθόν, κάποια στιγμή θα βρεθείς να συνομιλείς με τα φαντάσματα.

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018


Σύγχρονοι «ηρωισμοί» και (ανύπαρκτοι) «διχασμοί»

 του Γιώργου Καρέλια



 Οι εθνικές επέτειοι θα μπορούσαν να είναι αφορμές για το μόνο ωφέλιμο που μπορούν να προσφέρουν σήμερα: τον αναστοχασμό. Αλλά σιγά μην το επιτρέψουν οι ανέξοδοι ηρωισμοί και οι βαρετές -και επαναλαμβανόμενες κατ’ έτος- προφητείες περί «διχασμού».
Τι προσφέρουν, αλήθεια, σήμερα οι ηρωισμοί τύπου Καμμένου ότι «θα συντρίψουμε» όποιον αμφισβητήσει την εθνική μας  κυριαρχία, όπως συνέτριψαν το 1821 οι τότε Ελληνες την Οθωμανική Αυτοκρατορία ;
Το λέει για να ανυψώσει το ελληνικό εθνικό φρόνημα; Αμφιβάλλω αν τον ακούει κανείς. Εχει τόσα και τόσα «πατριωτικά» πει ο Καμμένος τα τελευταία χρόνια -και τα μισά τα έχει καταπιεί- που είναι καλύτερα να μιλάει όσο το δυνατόν λιγότερο.

Το λέει για να το μάθει ο Ερντογάν ή για να φοβηθεί και να κάνει πίσω, αν υποθέσουμε ότι έχει κατά νου να κάνει κάτι απονενοημένο; Περιττός λόγος. Δεν θα το κάνει (όχι επειδή κοκορεύεται ο Καμμένος, αλλά) αν ξέρει ότι απέναντί του δεν θα βρει ένα Αφρίν, αλλά μια χώρα με ισχυρή αποτρεπτική δύναμη και ισχυρές συμμαχίες. Το παράδειγμα υπάρχει. Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, όταν η Ελλάδα ήταν, λόγω της χούντας, ανίσχυρη στρατιωτικά και χωρίς συμμαχίες διεθνώς. Εκτοτε, παρά τους κατά καιρούς λεονταρισμούς, καμιά τουρκική κυβέρνηση δεν τόλμησε να ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου, διότι γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να την ξαναβρεί, για να εξέλθει.

Συμπέρασμα πρώτο: δουλειά του (εκάστοτε) υπουργού Αμυνας δεν είναι να παριστάνει τον σύγχρονο Κολοκοτρώνη, για να φοβίζει τους Τούρκους. Αλλά να κάνει τη δουλειά που του αναλογεί, ώστε να ξέρουν οι Τούρκοι ότι δεν έχουν να κάνουν με λογάδες, αλλά τα λόγια αντιστοιχούν και σε έργα.
Από την άλλη, καιρός να σταματήσει αυτή η αέναη συζήτηση περί «διχασμού». Είναι αστείο ν΄ακούς και να διαβάζεις «σοβαρές» προειδοποιήσεις ότι η Ελλάδα κινδυνεύει σήμερα να διχαστεί μεταξύ… Νοτίων και Βορείων, επειδή απειλείται με τιμωρία ο ΠΑΟΚ και έχουν βγει στα μαρμαρένια αλώνια ο Σαββίδης και ο Μαρινάκης! Στο κάτω της γραφής, αν πρόκειται να αποφύγουμε τον… εθνικό διχασμό, ας απονείμει ο Παυλόπουλος, με πρόταση του Τσίπρα, το Πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ μέσω Προεδρικού Διατάγματος (εγώ ως… γαύρος υπερεθεματίζω!). Ας σοβαρευτούμε, υπάρχουν σοβαρότερα θέματα.
Επίσης, καλό είναι να σταματήσει αυτή η καραμέλα περί διχασμού, επειδή η κυβέρνηση «έστησε» την υπόθεση Νovartis ή επειδή κυβερνητικά και αντιπολιτευόμενα κόμματα αλληλοβρίζονται στη Βουλή ή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τέτοια έχουν γίνει και στο, σχετικά πρόσφατο, παρελθόν(1989), αλλά δεν έφεραν κανένα διχασμό και δεν εμπόδισαν ούτε το σχηματισμό οικουμενικών κυβερνήσεων(1990) ούτε τη συγκυβέρνηση των άλλοτε θανάσιμων πολιτικών εχθρών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (2012-2014).
Καμιά εθνική ομοψυχία δεν κινδυνεύει από αυτά, καμιά πολιτική δύναμη δεν θα υπονομεύσει την όποια κυβέρνηση αν (υποθέσουμε ότι) οι εξ Ανατολών κάνουν κάτι περισσότερο από αυτά που λένε. Αλλωστε, εκείνοι έχουν πολύ περισσότερα προβλήματα εθνικού διχασμού και ο Ερντογάν κυβερνάει με τον βούρδουλα.
Δεν βρισκόμαστε στο 1915 (αρχή του εθνικού διχασμού). Δεν υπάρχουν «Βενιζελικοί» και «Κωνσταντινικοί» για να τον τροφοδοτήσουν. Η Ελλάδα είναι ενιαίο κράτος με ισχυρή συνοχή, μέλος της ισχυρότερης οικονομικής συμμαχίας και, παρά τα οικονομικά προβλήματα, μεταξύ των 40 πλουσιότερων χωρών.

Συμπέρασμα δεύτερο: η Ελλάδα δεν κινδυνεύει σήμερα από κανέναν  διχασμό και η σχετική συζήτηση έχει μόνο φιλολογικό χαρακτήρα. Οι προηγηθέντες διχασμοί και εμφύλιοι πόλεμοι έχουν κάνει τους πάντες σοφότερους, τα παραδείγματα -ακόμα και πρόσφατα στη γειτονιά μας, π.χ. Γιουγκοσλαβία– είναι πολύ διδακτικά και εξόχως αποτρεπτικά.
Κίνδυνος διχασμού, λοιπόν, δεν υπάρχει. Και ο μόνος «ηρωισμός» που σήμερα επιβάλλεται είναι να οργανώσει η χώρα τη μετάβασή της στην μεταμνημονιακή εποχή (η μνημονιακή τελειώνει -έστω τυπικά, έστω εν μέρει- τον προσεχή Αύγουστο), ώστε να μην επανέλθει στην προ του 2010 ανεξέλεγκτη κατάσταση. Αν αυτό επιτευχθεί στοιχειωδώς, θα έχουν πιάσει τόπο τα μαθήματα από την κρίση.
Αλλωστε, για τους ηρωισμούς και τους ήρωες φαίνεται ότι μεγάλη δόση αλήθειας περικλείεται σ’ αυτήν εδώ την (ανώνυμη) ρήση: «Οι ήρωες χρειάζονται μόνο τη στιγμή του κινδύνου. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, οι ήρωες είναι επικίνδυνοι».

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018

Τι ομάδα είσαι ρε ηλίθιε;


 Του Κώστα Βαξεβάνη

Σου κόβουν το μεροκάματο και τη ζωή σε αδικούν κατάφωρα, αλλά δεν αντιδράς. Σε αδικεί ο διαιτητής και γίνεσαι μια μάζα οργής και ηλιθιότητας που δεν “ανέχεται την αδικία”. Είσαι πιο ένοχος από αυτούς που σε θέλουν στρατό ηλίθιων πίσω απ' τον οποίο κρύβουν τα συμφέροντά τους.



Υπάρχουν χιλιάδες αφεντικά σαν αυτά της ομάδας σου, λεφτάδες που τρώνε, πίνουν και εγκληματούν αλλά δεν τόλμησε κανένας να τους κατονομάσει ούτε να τους φωτογραφίσει. Αν τα βάλουν με την ομάδα όμως γίνονται πρωτοσέλιδο. Για αυτό ακριβώς θέλουν την ομάδα. Το κατάλαβες; Για να μπορεί να καλύψει και να προστατέψει τη δράση τους.

Επί δεκαετίες ο Γιώργος Βαρδινογιάννης έμπαινε στα γήπεδα με το πιστόλι. Τον κατέγραφαν οι φωτογραφίες όταν το τράβαγε, αλλά κανένας δεν τολμούσε να πιάσει το όνομά του επί ματαίω. Ο Βγενόπουλος άδειαζε Τράπεζες αλλά ήταν Πρόεδρος. Ο Γιάννης Αλαφούζος έδειχνε κάθε μέρα ένα μισητό πρόσωπο Μαρίας Αντουανέτας αλλά αντιστάθμιζε την εικόνα του με την λαοφιλία του ποδοσφαίρου. Ο Μελισσανίδης έκλεινε δουλειές με τις ευλογίες του Σαμαρά αλλά στο μυαλό των ηλίθιων κάποιοι επιβουλεύονταν και αυτόν τον Πρόεδρο. Και φτάσαμε στο σημείο, ο Μαρινάκης να πρέπει να απολογηθεί γιατί μια εταιρεία του φαίνεται να χρηματοδοτεί τα παλικάρια του Noor 1, αλλά να υπάρχουν άνθρωποι που λένε πως δεν πρέπει να απολογηθεί γιατί χτυπιέται η ομάδα. Ο Λάσκαρης του μπασκετικού Άρη και συνεταίρος της Μαρέβας εμφανίζεται να ξεπλένει μαύρο χρήμα αλλά μην ακουμπάτε τον Πρόεδρο. Χθες ο Ιβάν Σαββίδης, ένας επιχειρηματίας που το 2012 πήρε τον ΠΑΟΚ και το Μακεδονία Παλλάς και το 2013 τη ΣΕΚΑΠ (και αυτός επί Σαμαρά), επέλεξε να εισβάλει με το κουμπούρι στο γήπεδο. Και υπάρχουν δημοσιογράφοι και πολίτες που λένε είναι λογικό να γίνει.

Η χώρα αυτή προσπαθεί πλέον να επιβιώσει σε αντιπαράθεση με τον παραλογισμό. Δεν γίνεται να ξαναανακαλύψουμε τον τροχό ούτε να κάνουμε πως δεν ξέρουμε τι είναι η πυρίτιδα. Σε όλο τον κόσμο, «επιχειρηματίες» εγκληματικής δράσης αγοράζουν ομάδες για να αντισταθμίζουν το βρώμικο έργο τους με το λαϊκό προφίλ του Προέδρου της ομάδας. Από τον Εσκομπάρ στην Κολομβία, έως τον Αρκάν στη Σερβία και από το γιο του Καντάφι ως το λαμόγιο της τοπικής ομάδας, το έγκλημα γυρνά μαζί με τη μπάλα. Επί δεκαετίες στοιχηματίζει κιόλας, μετατρέποντας το θέαμα του ποδοσφαίρου σε ένα απέραντο στημένο τζόγο. Και τι κάνουν οι ηλίθιοι; Γίνονται στρατός και δικαίωση του κάθε εγκληματία. Γίνονται ο λούστρος και η προστασία του. Μην τολμήσεις να πεις κουβέντα για τον Πρόεδρο γιατί είναι η ψυχή της ομάδας. Και συ τι ομάδα είσαι αγαπητέ ηλίθιε; Ναρκοομάδα; Πετρελαιοομάδα; Λευκής σαρκός; Όπλων; Τι είσαι; Πόσο ηλίθιος είσαι που ανακαλύπτεις την κοινή δράση και την αλληλεγγύη για να μην αδικηθεί η ομάδα και ο Πρόεδρος αλλά είσαι κάθε μέρα το θύμα της αδικίας, ένα δουλικό που βαράει προσοχές ανυπομονώντας να εκτονωθεί στο γήπεδο;


Το γήπεδο πρέπει να πάψει να είναι γήπεδο επίδειξης δύναμης επιχειρηματικών κουτσαβακίων που εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο με όλο το οπλοστάσιο της βίας και των εκβιασμών, αλλά όταν βγουν κλαίνε και οδύρονται επικαλούμενοι την αδικία. Πρέπει να σταματήσει το παραμύθι με τους άθλιους που γίνονται συνομιλητές κομμάτων, κυβερνήσεων και της κοινωνίας ανεμίζοντας πειρατικές σημαίες ομάδων. Να σταματήσει τώρα. Και ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι, να σταματήσει αυτό το πρωτάθλημα που δικαιώνει τους κατσαπλιάδες της Ελλάδας μέσα από την ανατροφοδότηση του παιχνιδιού που παίζουν. Δεν θα έχουν καμιά δύναμη αν τους πάρεις την μπάλα από τα χέρια.