Βy Ion Papadakis 

 Ήταν ένα δύσκολο βράδυ. Από αυτά τα καλοκαιρινά βράδια που θα ήθελες να τα περάσεις αλλιώς ! Ξέρεις τώρα, με ποτάρες, μουσικάρες, χαλαρή ατμόσφαιρα και ερωτήσεις για διακοπές, για επόμενες διακοπές και τέτοια όμορφα...

Αυτό όμως ήταν βράδυ δύσκολο! Με εντάσεις, regrets, δαίμονες και σκελετούς που βγήκαν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας… Φεύγοντας φιληθήκαμε σταυρωτά, ζήτησε συγγνώμη για τις εντάσεις και τις «αναδρομές», συμφωνήσαμε ότι χαρήκαμε που βρεθήκαμε και δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα.

Δευτερόλεπτα μετά το «θα τηλεφωνηθούμε από Δευτέρα», λέω αφηρημένα, λες και μιλούσα στον εαυτό μου:, “Καλώς ήρθες στο «κάποια μέρα»” και σχεδόν ακαριαία, ένιωσα ένα χέρι να με τραβάει λέγοντάς μου: «Τι εννοείς;»

Σάστισα γιατί πραγματικά εκείνη τη στιγμή δεν κατάλαβα ούτε πως μου ήρθε, ούτε τι εννοούσα… Γυρνώντας σπίτι, (έχοντας αφήσει αυτό «τι εννοείς» αναπάντητο) αναρωτιόμουνα τι σκεφτόμουνα και μου υποσχέθηκα, ότι «κάποια μέρα» πρέπει να αρχίσω να προσέχω τι ξεστομίζω έτσι απλόχερα!

Από παιδάκια ακόμα τα όνειρα και οι συζητήσεις με τον φανταστικό μας φίλο, κατέληγαν στο «κάποια μέρα»… Κάποια μέρα θα γίνω αστροναύτης, κάποια μέρα θα πάρω πατίνι, κάποια μέρα θα φιλήσω τη Μαρία (που κάθεται στο μπροστινό θρανίο και μυρίζει τόσο ωραία), κάποια μέρα θα μεγαλώσω και θα μπορώ να κάνω ότι θέλω, κάποια μέρα θα…

Μεγαλώνοντας η «κάποια μέρα» διέφερε ελάχιστα, από αυτήν της παιδικότητάς μας, αν και δεν είχε πάντα θετικό πρόσημο. Είχε και μαυρίλα, είχε πείσμα, είχε και θυμό, είχε και ανάγκη… Κάποια μέρα θα πω αυτά που νιώθω, κάποια μέρα θα τα βροντήξω και θα φύγω, κάποια μέρα θα σου δείξω εγώ, κάποια μέρα θα, θα, θα…

Και κάπως έτσι όσο απομακρυνόμασταν από την παιδικότητα και μπαίναμε στον εφιαλτικό κόσμο των μεγάλων, η «κάποια μέρα» γινόταν στόχος, προσδοκία, λύτρωση, άλλοθι, επανάσταση! Και τα χρόνια περνούσαν και η «κάποια μέρα» όλο και… απομακρυνόταν! «Τρέχαμε» να την πιάσουμε, αλλά κουραζόμασταν γιατί τα «μήπως», τα «ίσως», τα «μπορεί», τα «και αν;» γίνονταν πιο μεγάλα από εμάς (ή τουλάχιστον έτσι νιώθαμε)…

Και συνεχίζαμε να τρέχουμε, να κουραζόμαστε να θυμώνουμε γιατί αυτή η «κάποια μέρα» ήταν τόσο κοντά μας και τόσο μακριά μας ταυτόχρονα… Και τα χρόνια περνούσαν και η «κάποια μέρα» έδωσε τη θέση της, στο «κάαααποια στιγμή, θα…»!

Ώσπου η «κάποια μέρα» μεταμορφώθηκε σε ένα «βράδυ δύσκολο». Στην αρχή δεν το κατάλαβες, αλλά η «πίστα» άλλαξε και αντί εσύ να την κυνηγάς, ήρθε εκείνη και σου χτύπησε την πόρτα! Δύσκολο πράγμα να σου χτυπάνε την πόρτα «απρόσκλητοι»…

Καλώς ήρθες λοιπόν (κάπως έτσι), στην «κάποια μέρα»! Που αναμετράσαι με τους στόχους σου, με τους δαίμονές σου, με τα «θέλω» σου, με τα συναισθήματά σου αλλά και με τους γύρω σου!

Που θα πρέπει να επιλέξεις αν αυτή η «κάποια μέρα» θα είναι λύτρωση ή εφιάλτης. Γιατί στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να διαλέξεις αν θα «εισπράξεις» τις επιλογές σου ή θα τις «πληρώσεις»!

Δεν θα σου πω ότι είναι εύκολο γιατί -συνήθως- δεν είναι. Όμως, θα σου πω ότι η επόμενη μέρα θα είναι αλλιώτικη είτε «πληρώσεις» είτε «εισπράξεις» τις επιλογές σου, γιατί απλά η «κάποια μέρα» ούτε «κάααποια στιγμή» θα γίνει, ούτε θα σε στοιχειώνει με όλα αυτά τα «μήπως», τα «ίσως», τα «μπορεί», ή τα «και αν;»!

Γι’ αυτό -ευχή και κατάρα- φρόντισε να μην είναι αργά ώστε να την βρεις, πριν σε βρει…

Επίλογος

Την φίλη με την οποία πέρασα το «δύσκολο βράδυ» την ξέρω πολλά πολλά χρόνια… Υπήρξε ένα μεγάλο κομμάτι της «ενδιάμεσης» εργένικης ζωής μου και έκτοτε δεν πάψαμε ποτέ να νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλο… Εξ’ ου και το «δύσκολο βράδυ»! Της χρωστούσα λοιπόν τι εννοούσα…
Και κάπως έτσι αγαπημένη μου φίλη, σου (και «μου») εξήγησα
επιτέλους τι εννοούσα όταν σου είπα: Καλώς ήρθες στο «κάποια μέρα»… 

Υ.Γ.

Τέτοιες μέρες εκεί στο μακρινό 2021 η «κάποια μέρα», μου χτύπησε και μένα «απρόσκλητη» την πόρτα και μου είπε: «τώρα πάμε πάλι από την αρχή»… Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν τι εννοώ!

Οπότε θα πρέπει να πω στην φίλη μου ένα μεγάλο «ευχαριστώ»
γιατί μου θύμισε πως αυτή η «κάποια μέρα» είναι στο κάθε «τώρα»
και όχι στο κάθε «κάποτε», που μπορεί να μην έρθει «ποτέ»!

Tι ζόρι τραβάει η ΝΔ με τα πρακτικά του 2015 ?

 Τι ζόρι τραβάει η ΝΔ με τα πρακτικά του 2015

 Αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε σήμερα.

Πριν από μερικές μέρες, ο Τσίπρας ζήτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να δώσει στην δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, που έγινε μετά το δημοψήφισμα του 2015.

Ο Τασούλας είπε όχι. Πράγμα που μας οδηγεί στην υπόθεση ότι η ΝΔ δεν ήθελε να δοθούν τα πρακτικά.

Και η ΝΔ με τους μηχανισμούς της, αντέδρασε προσπαθώντας να χλευάσει τον Τσίπρα και να υποβαθμίσει την συζήτηση.

Ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι η προοπτική να δημοσιευτούν τα πρακτικά την έκανε να νοιώθει άβολα.

Γιατί όμως; Από την δημοσίευση των πρακτικών που τελικά έγινε από το in.gr δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι που να την εκθέτει.

 Ας δούμε τι μπορεί να συμβαίνει.

 Το πρόβλημα της ΝΔ με τα πρακτικά είναι το εξής. Πρώτον «κανονικοποιούν» τον Τσίπρα.

Ο Τσίπρας φαίνεται ορθολογικός σε αυτά που λέει και με μια αντίληψη που προσπαθεί να υπερασπιστεί το δημόσιο συμφέρον.

Στο σημείο που βρισκόταν η χώρα, τέλος πάντων.

 Αυτό είναι το αποτέλεσμα, το ΟΧΙ δεν είναι ΝΑΙ, πάμε για συμφωνία που να έχει μέσα το χρέος.

 (Για να θυμηθούμε και τον Σαμαρά που έλεγε δεξιά και αριστερά ότι το χρέος είναι βιώσιμο για να μην δυσαρεστήσει τους δανειστές που μας έσκιζαν. Αλλά τέλος πάντων..)

Και επίσης, ο Τσίπρας ήταν σαφής ότι το δημοψήφισμα είναι εντολή διαπραγμάτευσης και όχι εντολή εξόδου από το ευρώ ή την ΕΕ.

Και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί δείχνουν να συμφωνούν.

 Αυτό χαλάει την εικόνα που χτίζει η ΝΔ για τον Τσίπρα εδώ και δέκα χρόνια. Ότι ήταν ένας παρανοϊκός άσχετος, που έκανε διάφορες ατζαμοσύνες και έπαιξε τη χώρα στα ζάρια για τις ιδεοληψίες του.

Και ότι δεν έχει νόημα καμιά πολιτική συζήτηση μαζί του. Αυτή είναι η γραμμή Μητσοτάκη απέναντι στον Τσίπρα.

 Το δεύτερο που ενοχλεί την ΝΔ από τα πρακτικά εκείνης της σύσκεψης είναι ότι οι υπόλοιποι αρχηγοί φαίνονται να μπαίνουν σε συζήτηση μαζί του.

Και να διαφωνούν μεν, αλλά και κάπου να συμφωνούν. Σε μια κοινή γραμμή διαπραγμάτευσης ώστε να κατοχυρωθούν κάποια βασικά πράγματα.

 Και αυτό είναι αδιανόητο για την ΝΔ Μητσοτάκη η οποία ουδέποτε μπήκε σε γραμμή συναίνεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω και για τα προφανή και τα ελάχιστα.

Γιατί η γραμμή της, σταθερά είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτό που λέει ότι είναι και οι θέσεις που διατυπώνει, αλλά είναι κάτι άλλο, που δεν αξίζει καν τον κόπο να το πάρεις σοβαρά.

Είναι η γραμμή του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου. Από την οποία η ΝΔ τρέφεται, αποφεύγοντας την αξιοπρεπή πολιτική αντιπαράθεση.

Είναι, επίσης, η κλασσική γραμμή των Τραμπικών όλου του κόσμου απέναντι στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Καταστρέφει βέβαια την Δημοκρατία, αλλά ποιος ενδιαφέρεται για αυτό;

 Αξίζει να σημειώσουμε το εξής: όσο αρχηγός της ΝΔ ήταν ο Μεϊμαράκης, η γραμμή του ήταν πάντα να στηρίζει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στους θεσμούς.

 Γιατί αυτό βοηθούσε στο να μην φορτωθούν οι πολίτες περισσότερα από όσα θα άντεχαν.

 Αντίθετα η γραμμή του Μητσοτάκη ήταν πάντα ότι μεταξύ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και δανειστών, η ΝΔ είναι ξεκάθαρα με τους δανειστές.

Και ότι όσα περισσότερα φορτώνονται οι πολίτες, τόσο το καλύτερο, γιατί θα αυξανόταν η δυσαρέσκειά τους για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θυμάστε τον Χατζηδάκη που έλεγε στον Μοσκοβισί φέρετε επιτέλους περικοπές στις συντάξεις για να πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

 Και δεν θυμάστε τον Άδωνη που έλεγε δεν με ενδιαφέρει να κλείσει η διαπραγμάτευση, με ενδιαφέρει να πέσει η κυβέρνηση;

 Αυτός είναι ο Μητσοτάκης. Τι να κάνο

 Είναι ο άνθρωπος ο οποίος στο εσωτερικό έριχνε λάδι στην φωτιά του Μακεδονικού και έλεγε πουλήσατε την Μακεδονία για τις συντάξεις.

Και την ίδια ώρα έλεγε στους Ευρωπαίους μην ανησυχείτε, για εσωτερική κατανάλωση τα λέω, όποια συμφωνία περάσει θα την τηρήσω με ευλάβεια. Τόση ακριβώς είναι η πολιτική ηθική του.

Αυτό είναι λοιπόν που στριμώχνει την ΝΔ με τα πρακτικά του 2015. Ένας Τσίπρας να μιλάει ορθολογικά και τα πολιτικά κόμματα να κάθονται στο τραπέζι να συζητάνε.

 Και μάλιστα να έρχονται στο προσκήνιο αυτή την περίοδο, που έχουν χαθεί τα αυγά και τα καλάθια με τα σκάνδαλα και η εικόνα του Μητσοτάκη είναι συρρικνωμένη μέχρι αηδίας.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Ότι τα πρακτικά βγήκαν από ιστοσελίδα συγκεκριμένων συμφερόντων.

Και η ΝΔ διακατέχεται από αγωνία ότι τα συμφέροντα αυτά την έχουν εγκαταλείψει.

 Και είναι κρίμα γιατί η ΝΔ έχει ματώσει για αυτά τα συμφέροντα.

Και την άρση ασυλίας του Πολάκη κατ’ απαίτηση του Κουρτάκη ψήφισε δύο φορές, και το έμεσμα του Παπαχρήστου για την βίλα στο Σούνιο προσκύνησε ως υπόδειγμα ερευνητικής δημοσιογραφίας και τον Παπασταύρου και τον Μπρατάκο αποκεφάλισε και τα πάντα όλα.  

Και τώρα δειλά δειλά και μέσα από τα δόντια της γκρινιάζει για ισχυρά συμφέροντα που την πολεμάνε. Το ακούσαμε και αυτό.

Όχι φυσικά επειδή έκαναν κάτι που τα έβλαπτε. Η ΝΔ δεν κάνει τέτοια, προς Θεού.

 Αλλά, μάλλον επειδή τα έχουν κάνει πραγματικά μαντάρα με τις υποκλοπές. Εκεί στράβωσε εντελώς το πράγμα.

 Ας πρόσεχαν. Για να δούμε που θα πάει όλο αυτό..

Η Δεξιά πάντα τέτοια ήταν: Πατριδεμπορία, χριστιανοκαπηλία, αυταρχισμός…

του Γιώργου Καρελιά

Το αλήστου μνήμης δόγμα "πατρίς - θρησκεία - οικογένεια" επανέρχεται, αν και ποτέ η παραδοσιακή Δεξιά δεν το ξέχασε.

Όσοι νομίζουν ότι η σημερινή ΝΔ είναι κάτι διαφορετικό από τη διαχρονική δεξιά παράταξη αυτές τις μέρες πρέπει να πήραν την απάντηση: όχι, δεν είναι. Είναι το κόμμα που στηρίζεται σε παραδοσιακές «αρχές»: πατριδοκαπηλία, καπηλεία της θρησκείας, αυταρχισμός. Το αλήστου μνήμης δόγμα «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» επανέρχεται, αν και ποτέ η παραδοσιακή Δεξιά δεν το ξέχασε.

Μήπως οι διαπιστώσεις αυτές είναι υπερβολικές και δυσφημούν το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, που θέλει να το εμφανίζει σαν σύγχρονο ευρωπαϊκό και προοδευτικό; Ας δούμε ορισμένα γεγονότα συγκριτικά με άλλα του πρόσφατου παρελθόντος.

ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΙΑ: Μόλις μια πενταετία έχει περάσει από τότε που η «σύγχρονη» ΝΔ -χέρι χέρι με ό,τι πιο ακροδεξιό και αναχρονιστικό υπάρχει στη χώρα- καβαλούσε τον Βουκεφάλα και πρωτοστατούσε στα συλλαλητήρια, για να υπονομεύσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία διευθετούσε αξιοπρεπώς για τη χώρα τη χαμένη εδώ και δύο δεκαετίες υπόθεση του ονόματος της γειτονικής χώρας. Στο βωμό εκλογικών σκοπιμοτήτων οι πλέον ακραίοι της ΝΔ μιλούσαν για «μειοδότες» και «προδότες» της τότε κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Και ο κ. Μητσοτάκης, λαϊκίζοντας ασύστολα, απειλούσε με βέτο κατά την ενταξιακή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας. Όμως, όταν ήρθε στην κυβέρνηση, όαλ αυτά πήγαν περίπατο, αποδεικνύοντας ότι όσα έλεγε περί «επικίνδυνης συμφωνίας» ήταν λόγια του αέρα και μόνο προς άγραν ψήφων.

Τι ανάλογο συμβαίνει σήμερα; Η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης παίζουν ξανά το παιχνίδι του «πατριωτισμού» -πατριδοκαπηλία είναι το σωστό- σε άλλο πεδίο. Ανακινούν, εκ του μη όντος, θέμα στη μειονότητα της Ροδόπης, επειδή έδωσε περισσότερες ψήφους στον ΣΥΡΙΖΑ. Με το ακαταμάχητο «επιχείρημα» ότι, για να συμβεί αυτό, «παρενέβη το Προξενείο της Τουρκίας» υπέρ συγκεκριμένων υποψηφίων. Μόνο που αυτό συμβαίνει εδώ και πολλές δεκαετίες και έχουμε γίνει μάρτυρες διαφόρων επεισοδίων με μειονοτικούς βουλευτές. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν το 1990, όταν οι τότε «ανεξάρτητοι» βουλευτές Σαδίκ και Φαίκογλου, που δήλωναν ανοιχτά και προκλητικά «Τούρκοι», έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Σήμερα έφτασε στο σημείο η Ντόρα Μπακογιάννη να εκβιάσει-ανοιχτά , επιτόπου και δια ζώσης- τους μειονοτικούς ψηφοφόρους, με την πρωτοφανή απειλή ότι αν δεν ψηφίσουν ΝΔ, τώρα που θα γίνει ξανά κυβέρνηση θα υποφέρουν. Τέτοιο μείγμα πατριδοκαπηλίας, παλαιοκομματισμού και απειλών είχαμε πολλές δεκαετίες να συναντήσουμε.

Και ο νεόκοπος εθνικόφρων εκπρόσωπος της ΝΔ κ. Σκέρτσος ανακαλύπτει ότι το δεύτερο κόμμα της ελληνικής Βουλής είναι «εθνική εξαίρεση». Αστόχησε στον χαρακτηρισμό. «Εθνικό μίασμα» έπρεπε να πει, για να είναι σύμφωνος με την παλαιά ρητορεία των πολιτικών του προγόνων, των «εθνικοφρόνων».

ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ: Η παράταξη τη Δεξιάς έχει συνδέσει, διαχρονικά, την πολιτική πορεία της με τη θρησκεία. Ποιος έχει ξεχάσει την απόλυτη ταύτιση όλης της ΝΔ με ό,τι πιο σκοταδιστικό στην Ιεραρχία, κατά τη «μάχη των ταυτοτήτων» το 2000; Η «δεξιά του Κυρίου» του Χριστόδουλου και σύμπασα η πολιτική Δεξιά συμπορεύτηκαν στην τελευταία μάχη του 20ου αιώνα υπέρ αναχρονιστικών και σκοταδιστικών αντιλήψεων.

Τι γίνεται σήμερα; Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν ανέχεται την αμφισβήτηση του… «θρησκευτικού πατριωτισμού» της, που επιχειρείται από τα δεξιά της και επιστρατεύει όλα τα κλασικά στηρίγματά της- από τον Καρατζαφέρη και τον Αρχιεπίσκοπο μέχρι Μητροπολίτες και Ηγουμένους- για να μην της πάρει χριστιανικές ψήφους το κομματίδιο ΝΙΚΗ.

Αυτή, λοιπόν, είναι η σημερινή Δεξιά με το φτιασιδωμένο πρόσωπο της «κεντρώας» και «φιλελεύθερης» ΝΔ. Με όπλα την καπηλεία της έννοιας πατρίδα, την καπηλεία της θρησκείας και τον αυταρχισμό.

Ζούμε ξανά μέρες εθνικοφροσύνης και πατριδοκαπηλίας. Οι αντίπαλοι πρέπει να δίνουν διαπιστευτήρια «πατριωτισμού» στους «κεντρώους» και «φιλελεύθερους» νεοεθνικόφρονες και πατριδεμπόρους.

Πώς το έχει πει ο Άγγλος συγγραφέας Σάμιουελ Τζόνσον; «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων»…

Η προπαγάνδα κάνει θαύματα: SOS κινδυνεύουν τα μερίσματα των… φτωχών!

του Γιώργου Καρελιά 

Στη δημόσια συζήτηση εν όψει των δεύτερων εκλογών αντί να ερωτώνται πιεστικά οι αυριανοί κυβερνήτες, βομβαρδίζονται αυτοί που δεν θα κυβερνήσουν.

Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη κέρδισε τις εκλογές της 21ης Μαίου με χαώδη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ και, αν δεν συμβεί κάτι εντελώς απρόβλεπτο, θα σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση.

Τι θα έπρεπε να γίνεται στη δημόσια συζήτηση; Το απλό: να ερωτώνται πιεστικά ο κ. Μητσοτάκης και οι επίδοξοι υπουργοί του πώς θα υλοποιήσουν τις πολλές υποσχέσεις τους, που κοστίζουν πολλά δισεκατομμύρια ευρώ, την ώρα που το σήμα από τις Βρυξέλλες είναι «πατήστε φρένο, τέρμα στις παροχές».

Τι γίνεται; Η θηριώδης κυβερνητική προπαγάνδα κάνει θαύματα. Και στη συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης σφυροκοπούνται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, δύο κομμάτων που δεν έχουν καμιά ελπίδα να κυβερνήσουν.

Στην κυβερνητική της θητεία 2019-2023 η κυβέρνηση Μητσοτάκη:

1. Αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 45 δισεκατομμύρια. Ουδείς ρωτάει τον τέως πρωθυπουργό και τους υπουργούς του αν θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο.
2. Μοίρασε 50 δισεκατομμύρια σε παροχές παντός είδους. Ουδείς τους ρωτάει αν θα συνεχίσουν να το κάνουν και από πού θα τα βρουν.
3. Η ακρίβεια καλπάζει, αλλά η προπαγάνδα της ΝΔ θριαμβολογεί για την… πτώση του πληθωρισμού. Ουδείς ρωτάει τι θα κάνουν στη νέα θητεία τους για τους ανθρώπους που μετά βίας βγάζουν το μήνα.
4. Τα νοσοκομεία έχουν κακά χάλια. Ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Πλεύρης μιλάνε για «αναβάθμιση του ΕΣΥ» και ουδείς τους ρωτάει γιατί στην πρώτη θητεία τους, όταν σκορπούσαν αφειδώς χρήμα, το άφησαν να φτάσει κοντά στην κατάρρευση, χωρίς γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό.

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία θα έπρεπε να καλούνται πιεστικά να απαντήσουν αυτοί που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κυβερνήσουν ξανά.

Αντ΄αυτού, τι παρατηρούμε; Μια μεγάλη αγωνία διακατέχει τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές και τους ιμάντες τους στα συντριπτικά περισσότερα μέσα ενημέρωσης: μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, που δεν θα κυβερνήσουν, εξοντώσουν τους …φτωχούς ραντιέρηδες, αυξάνοντας το φόρο στα μερίσματα από το 5% στο… κολοσσιαίο 15%. Ουδείς ρωτάει τον δεινό προπαγανδιστή κ. Σκέρτσο γιατί σε όλες οι προηγμένες χώρες της Ευρώπης ο φορολογικός αυτός συντελεστής είναι από 15% έως και 45%. Επίσης, ουδείς ρωτάει γιατί είναι κοινωνικά δίκαιο να απαλλάσσονται από φόρο μεταβίβασης ακίνητα, μετρητά, μετοχές εκατομμυρίων ευρώ, όταν αυτοί που τα έχουν όλα αυτά είναι μόλις το 2% των φορολογουμένων.

Κάπως έτσι γίνεται η δημόσια συζήτηση εν όψει των δεύτερων εκλογών. Αντί να ερωτώνται πιεστικά οι αυριανοί κυβερνήτες, βομβαρδίζονται αυτοί που δεν θα κυβερνήσουν. Λες και το 90% των ψηφοφόρων είναι μερισματούχοι και κάτοχοι περιουσίας εκατομμυρίων, που τρέμουν μην έρθουν οι αριστεροί και σοσιαλιστές και τους εξοντώσουν με φόρους.

Η δύναμη της προπαγάνδας είναι, διαχρονικά, διαπιστωμένη. Ο Γάλλος φιλόσοφος Βολτέρος το είχε πει έτσι: «Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες». Ο Ιταλός Ουμπέρτο Έκο το έγραψε αλλιώς: «Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση».

Μέσα στην υπερβολή της η ρήση αποτυπώνει αυτό που συμβαίνει αυτές τις πρώτες μέρες μεταξύ των δύο εκλογών. Δεν ξέρουμε τι θα συνέβαινε αν το αποτέλεσμα δεν ήταν τόσο προφανές…

 Η Επιτροπή Αγγελόπουλου για το 2021 και η απουσία της γενιά του '30

  

του Μάκη Ανδρονόπουλου

                                                          

Δεν θέλω τη γνησιότητα για να είναι το έργο ελληνικό

Θέλω την ελληνικότητα, για να είναι το έργο γνήσιο

Κωνσταντίνος Τσάτος, Πριν το ξεκίνημα, 1938

Το «ξήλωμα» της επικοινωνιακής ομάδας που είχε συγκροτήσει η πρόεδρος της επιτροπής «Ελλάδα 2021» Γιάννα Αγγελοπούλου από την ίδια ένα μήνα μετά τον διορισμό της δείχνει πως υπάρχει ουσιαστικό ιδεολογικό ζήτημα γύρω από το νόημα του εορτασμού των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, καθώς το φιλόδοξο αυτό έργο μοιάζει να διαμορφώνεται έξω από την κοινωνική πραγματικότητα. Η συγκρότηση μιας νέας εθνικής αυτοπεποίθησης δεν μπορεί να συντελεστεί με ελιτίστικους όρους, ούτε με όρους κοινωνικής ψυχανάλυσης τύπου Ράμφου, ούτε με την συμβολή των αναμφίβολα καλοπροαίρετων και καταξιωμένων ιστορικών Mark Mazower, Roderick Beaton και Richard Clogg.

 

Το όντως φιλόδοξο εγχείρημα είναι mission impossible όπως επισημάναμε εξ αρχής κι αυτό γιατί όντως η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε ένα περίπλοκο ταυτοτικό σταυροδρόμι, παρ΄ ότι  κανείς δεν μπορεί πια, εντός και εκτός, να αμφισβητήσει την ευρωπαϊκότητά της. Όμως, είναι μια κοινωνία ηττημένη που έχει υποστεί την χρεοκοπία, την αποσάθρωση των μεσαίων στρωμάτων, την εισβολή 150.000 αλλόθρησκων μεταναστών και η οποία τελεί υπό την απειλή του τουρκικού αναθεωρητισμού και του casus belli.

 

Η «τραγική επίγνωση της ελληνικότητας» είναι δηλαδή υπαρκτή, όπως άλλωστε και η μοναξιά της, εξ ου και «ο καημός της ρωμιοσύνης» (Γ. Σεφέρης). Όμως, δυστυχώς σε αυτή την συγκυρία δεν υπάρχει μια «γενιά του ‘30» για να δώσει το στίγμα της, αν και οι συνθήκες προσομοιάζουν με εκείνες που αντιμετώπισε εκείνη η λαμπερή γενιά. Ήταν η γενιά που ακολούθησε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τώρα είναι η γενιά της χρεοκοπίας, της κρίσης  και της επιτροπείας των τροϊκανών. Ήταν η γενιά που υποδέχθηκε ένα εκατομμύριο Έλληνες πρόσφυγες, και τώρα είναι η γενιά που πρέπει να συμβιώσει με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους ενός άλλου πολιτισμού. 

Τότε, σε όλη την Ευρώπη αναζητούσαν την italinita, την ispanidad κ.οκ., όπως και σήμερα που οι περιθωριοποιημένες μάζες της παγκοσμιοποίησης επαναζητούν την εθνική τους ταυτότητα. Η Ελλάδα τους φαινόταν στενάχωρη και στενοκέφαλη, όπως και τώρα με τους braindrainers που σηκώθηκαν και φύγαν. Τότε, συγκροτήθηκε με μαγικό τρόπο μια κρίσιμη ομάδα λογοτεχνών και διανοούμενων που παρά τη δικτατορία του Μεταξά μπόρεσε για ψηλαφίσει μια νέα κοσμοθεωρία της ελληνικότητας, όπως οι Θεοτοκάς, Ελύτης, Σεφέρης, Εμπειρίκος και τόσοι άλλοι, αναδεικνύοντας τα ελληνικά υλικά στο επίπεδο της μαγείας.

 

Σήμερα ποιοι; Η δημοσιογραφία των τραπεζών; Οι ακαδημαϊκοί που περιμένουν τη σειρά τους για βουλευτοποίηση; Η αριστερή ιντελιγκέντσια της πολυπολιτισμικότητας; Οι ελίτες του κυριακάτικο τύπου; Οι ευπώλητοι ροζ λογοτέχνες με ιστορικό περίβλημα; Οι δημοσκόποι; Η γενιά του Πολυτεχνείου που πήγε για ψώνια στο Λονδίνο; Οι νεομακεδονομάχοι; …κ.ο.κ. Ίσως, η ΔιαΝέοσις που τουλάχιστον παράγει σοβαρή οικονομική και κοινωνική ανάλυση;

 

Πολιτικός διάλογος δεν υπάρχει, μόνο επικοινωνιακά τερτίπια για να αποσιωπάται η αλήθεια.  Η νεολαία απουσιάζει. Δεν έχει βήμα, με εξαίρεση την ΚΝΕ, τους αναρχοαυτόνομους και τους πρώην χρυσαυγίτες. Ποιοι; Πώς; Σε ποια κανάλια; Για 40 δεύτερα;

 

Σε αυτές τις συνθήκες, οι καλές προθέσεις της Επιτροπής Αγγελοπούλου δεν επαρκούν και είναι ένα ερώτημα με ποια διαλεκτική μέθοδο θα υπάρξει μια δημιουργική σύνθεση.

52 χρόνια από τη χούντα: 

 Η μνήμη και η γνώση…

 

 Του Γιώργου Καρελιά

Η χούντα του 1967 ήταν η τελευταία στρατιωτική δικτατορία που έζησε η Ελλάδα. Ήταν κατάλοιπο και αποτέλεσμα μιας ανώμαλης εποχής που διήρκεσε πολλές δεκαετίες. Ήταν ένα διδακτικό μάθημα για τον πολιτικό κόσμο και ο καταλύτης που οδήγησε τη χώρα στον ευρωπαϊκό δρόμο, οριστικά και αμετάκλητα.

 Απρίλης του 1967, απογευματάκι. Σε ένα μικρό ορεινό χωριό της ελληνικής επαρχίας ένα τσούρμο γαβριάδες παίζει με ένα ξεφούσκωτο τόπι στον χωματένιο δρόμο. Από μακριά ακούνε τον ήχο της εξάτμισης από το μηχανάκι του Τάσου του χωροφύλακα. Τον ήξεραν καλά αυτόν τον ήχο από εκείνη την πρώτη φορά που τους είχε «κατασχέσει» τις σφεντόνες τους.

Ο χωροφύλακας σταμάτησε δίπλα τους και αυτή τη φορά δεν τους είπε τίποτα για τις σφεντόνες. «Άντε, μαζέψτε τα και σπίτι». «Γιατί, κύριε Τάσο; Είναι πολύ νωρίς ακόμα». «Ρε, ακούτε τις σας λέω; Στα σπίτια σας. Έχομεν επανάστασιν, εκηρύχθη στρατιωτικός νόμος. Μόλις πέφτει ο ήλιος όλοι μέσα».

Οι πιτσιρικάδες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, δεν καταλάβαιναν τίποτα. Τι να καταλάβουν οκτάχρονα και δεκάχρονα παιδιά; Τα μάζεψαν και έφυγαν. Το ημερολόγιο έδειχνε 21 Απριλίου 1967, ημέρα Παρασκευή πριν από το Σάββατο του Λαζάρου. Για αρκετές ημέρες ο χωροφύλακας έκανε περατζάδα στα γύρω χωριά, για να δει αν εφαρμοζόταν ο νόμος και όλοι κλείνονταν στα σπίτια τους.

Έτσι, εκείνο το Πάσχα έμεινε αποτυπωμένο στο μυαλό των παιδιών περισσότερο από κάθε άλλο, επειδή ένας νόμος κι ένας χωροφύλακας δεν τα άφηνε να παίζουν μετά τη δύση του ήλιου. Ο,τι συνέβη εκείνο το Πάσχα του 1967 ήταν η αρχική αιτία(ακολούθησαν κι άλλα…) γι’ αυτό που τα συνόδευε επί πολλά χρόνια: ο φόβος του χωροφύλακα.

Η χούντα του 1967 ήταν η τελευταία στρατιωτική δικτατορία που έζησε η Ελλάδα. Ήταν κατάλοιπο και αποτέλεσμα μιας ανώμαλης εποχής που διήρκεσε πολλές δεκαετίες. Ήταν ένα διδακτικό μάθημα για τον πολιτικό κόσμο και ο καταλύτης που οδήγησε τη χώρα στον ευρωπαϊκό δρόμο, οριστικά και αμετάκλητα. Αυτόν τον δρόμο γνωρίζουν σήμερα όλες οι γενιές που έζησαν και ζουν όλα αυτά τα χρόνια. Οι παλιότερες γενιές μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά, οι νεότερες όχι.

Η ετήσια υπενθύμιση της επετείου της στρατιωτικής δικτατορίας-52η φέτος- έχει αξία για την ιστορική μνήμη. Αλλά όχι μόνο γι’ αυτήν. Σήμερα μαύρα φίδια σηκώνουν τα κεφάλια τους σε όλη την Ευρώπη, σε ορισμένες χώρες κυβερνούν κιόλας. Στη δική μας χώρα ομοϊδεάτες των δικτατόρων του 1967 και πολιτικοί απόγονοι των ναζιστών έχουν καταλάβει τα ακραία δεξιά έδρανα του Κοινοβουλίου.

Επομένως, η λήθη και η άγνοια- λόγω και της χρονικής απόστασης- δεν πρέπει επικρατήσουν. Αυτό θα ήταν μεγάλος κίνδυνος. Η μνήμη πρέπει να παραμείνει ισχυρή και η ιστορική γνώση, ειδικά για τις νεότερες γενιές, είναι εκ των ων ουκ άνευ.
Διαφορετικά, μπορεί να συμβεί αυτό για το οποίο έχει προειδοποιήσει ο Ισπανός φιλόσοφος Τζόρτζ Σανταγιάνα: «Όσοι δεν θυμούνται το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το ξαναζήσουν».

Ο Λοβέρδος, ο (άλλος) Ανδρέας και ο Χατζηπετρής…

 

 

του Γιώργου Καρελιά

 

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν, για την ποινική συμπεριφορά και ευθύνη των υπουργών, δεν αποφάσιζε η εκάστοτε πλειοψηφία της Βουλής, αλλά οι φυσικοί δικαστές, έστω με τη μορφή κάποιοι διευρυμένου οργάνου, που δεν θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι χειραγωγείται από κανέναν υπουργό και καμιά πλειοψηφία;

 

Πρώτα μια μικρή ιστορική αναδρομή. Το 1989 η Ελλάδα συγκλονιζόταν από το σκάνδαλο Κοσκωτά. Τον Ιούλιο του έτους αυτού η Βουλή παρέπεμψε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. 

Ο ίδιος, μιλώντας λίγο πριν απόφαση για την παραπομπή του, είχε πει: «Αναλαμβάνω προσωπικά το μερίδιο της δικής μου πολιτικής ευθύνης, όχι μόνο γιατί αυτήν την περίοδο το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση -θα είχε συμβεί και σε άλλη- αλλά και γιατί δεν κατορθώσαμε να εμποδίσουμε την οικονομική και κοινωνική αναρρίχηση ενός ανθρώπου χωρίς επιφάνεια, που αποδείχτηκε εκ των υστέρων επικίνδυνος πραγματικά απατεώνας. Βέβαια, σε παγκόσμιο επίπεδο δεν σπανίζουν οι αχυράνθρωποι και οι χάρτινοι οικονομικοί κολοσσοί [...] Για την επιλογή των συνεργατών μου όπως και για τις πολιτικές τους αποφάσεις ουδέποτε απέφυγα να αναλάβω την πολιτική ευθύνη που είναι εύλογο να μου ανήκει. Ομως, η τιμή, η υπόληψη και η στάση ζωής του καθενός είναι προσωπική του υπόθεση που καλύπτεται από τη δική του ατομική ευθύνη. Κατηγορώ τους κατηγόρους μου ότι διαστρέβλωσαν με πολιτική ιδιοτέλεια την έννοια της κάθαρσης, για να μπορέσουν έτσι να οργανώσουν αυτόβουλα τον πολιτικό μου διωγμό».

Τρεις μήνες μετά, μιλώντας στην τηλεόραση, είχε πει για το ίδιο θέμα: «Χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο μείναμε στις εικασίες και στις υποψίες. Στέλνουν πρωθυπουργό οκτώ ετών στη Δικαιοσύνη. Βεβαίως η Δικαιοσύνη θα κάνει το έργο της. Πιστεύουμε σε αυτό και η αλήθεια θα λάμψει. Αλλά το ότι ένας πολιτικός διωγμός πήρε αυτή την μορφή είναι απαράδεκτο και επικίνδυνο για τον τόπο. Σκεφθείτε αν κάποια νέα πλειοψηφία στο μέλλον-δεν μιλώ ούτε για τις επόμενες εκλογές- η κάθε πλειοψηφία αποφασίζει να στείλει στη Δικαιοσύνη την τότε αντιπολίτευση, που ήταν πριν κυβέρνηση, αν ποινικοποιηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο η πολιτική ζωή, μπορεί ο τόπος να πάρει μπροστά;».



Από τότε πέρασαν 30 χρόνια. Μια νέα σκανδαλώδης υπόθεση(Novartis) βρίσκεται στο προσκήνιο. Οι εισαγγελείς στέλνουν στη Βουλή αίτημα να αρθεί η ασυλία ενός πρώην υπουργού, ώστε να κληθεί να δώσει εξηγήσεις. Αυτός απαντά ως εξής:



«Οταν αναδύθηκε στην επιφάνεια αυτή η ελεεινή και δυσώδης πλεκτάνη είχα χαρακτηρίσει τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της άθλιους και με χαρακτηριστικά παλιανθρώπων. Μετά το σημερινό συμπληρώνω: πρόκειται περί κακοποιών. Και κακώς ορισμένοι μιλούν για φαρσοκωμωδία. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, μόνο για πολιτική αλητεία μιας συμμορίας κακοποιών οφείλουμε να μιλάμε. Ακόμη κι αν χρειαστεί να γυρίσω τη γη ανάποδα, θα το κάνω, προκειμένου οι υπεύθυνοι να λογοδοτήσουν από το εδώλιο του κατηγορουμένου. Έχω ήδη καταθέσει από τις 26 Φεβρουαρίου 2018 μηνύσεις κατά των κουκουλοφόρων ψευδομαρτύρων. Τώρα δηλώνω ότι θα προχωρήσω σε υποβολή μηνύσεων για τα αδικήματα που τελέστηκαν και τελούνται σε βάρος μου, συμπεριλαμβανομένου και του κακουργήματος της κατάχρησης εξουσίας, εναντίον όλων ανεξαιρέτως των εμπλεκομένων προσώπων. Προφανέστατα έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Δεν έχω όμως καμία εμπιστοσύνη στους λίγους, εκείνους και εκείνες, που καταχράστηκαν την εξουσία τους και παραβίασαν τον όρκο που έχουν δώσει. Και κάτι απολύτως προσωπικό, αλλά συνάμα βαθύτατα πολιτικό. Είμαι ο πιο στοχοποιημένος πολιτικός μετά το 1989. Η στήριξη, όμως, του κόσμου μετατρέπει τις κατηγορίες των άθλιων κακοποιών σε τίτλο τιμής για μένα».



Στη δήλωσή του σημερινού Ανδρέα(Λοβέρδου) υπάρχουν οι εξής χαρακτηρισμοί(επίθετα και ουσιαστικά): «ελεεινή και δυσώδης πλεκτάνη», «άθλιοι και παλιάνθρωποι», «κακοποιοί», «αλητεία», «συμμορία κακοποιών».



Κοιτάζω τις δηλώσεις του παλιού Ανδρέα(Παπανδρέου). Δεν υπάρχει κανένας χαρακτηρισμός για τους πολιτικούς αντιπάλους του. Επισημαίνει, όμως, τους κινδύνους από το γεγονός ότι η εκάστοτε πλειοψηφία (θα) μπορεί να διώκει πολιτικά την εκάστοτε μειοψηφία. Προσοχή: ο Ανδρέας Παπανδρέου, πρωθυπουργός επί οκταετία, είχε παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο. Ο σημερινός Ανδρέας(Λοβέρδος) δεν έχει παραπεμφθεί πουθενά. Απλώς ζητείται η άρση της ασυλίας του. Αναρωτιόμαστε: αν ασκηθεί δίωξη εναντίον του, ποιες λέξεις θα χρησιμοποιήσει για να χαρακτηρίσει τους πολιτικούς αντιπάλους του; Δεν έχουν μείνει πολλές: «μαφία», «συνδικάτο εγκλήματος», «χούντα»…



Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Βασικός λόγος είναι ότι, παρά την φρικτή εμπειρία του 1989, οι πολιτικοί κράτησαν για τον εαυτό τους την ευθύνη για την ποινική μεταχείριση του σιναφιού τους. Το κόμμα του κ. Λοβέρδου, που ωρύεται σήμερα, μαζί με το κόμμα του Αδωνι Γεωργιάδη, που μπορεί να ωρύεται αύριο, κράτησαν επί 30 χρόνια το νόμο περί ευθύνης υπουργών που ίσχυε και το 1989(θα αλλάξει, αν αλλάξει, στην επόμενη Βουλή, αν η τότε πλειοψηφία κρίνει ότι πρέπει να τροποποιήσει το σχετικό άρθρο του Συντάγματος): ούτε κάν για κατάθεση δεν μπορεί να κληθεί ένας υπουργός, αν δεν αποφασίσει η Βουλή.

Με βάση το νόμο αυτόν, τον δικό τους νόμο, η σημερινή πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ θα αποφασίσει αν θα κληθούν οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση Novartis(αντίπαλοί της) πρώην υπουργοί για να δώσουν κατάθεση.



Ο κίνδυνος που είχε επισημάνει το 1989 ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ελήφθη υπόψη ούτε από την μετέπειτα δική του κυβέρνηση(1993-1995), ούτε από τις επόμενες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν, για την ποινική συμπεριφορά και ευθύνη των υπουργών, δεν αποφάσιζε η εκάστοτε πλειοψηφία της Βουλής, αλλά οι φυσικοί δικαστές, έστω με τη μορφή κάποιοι διευρυμένου οργάνου, που δεν θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι χειραγωγείται από κανέναν υπουργό και καμιά πλειοψηφία;



Δεν ξέρω τι θα γίνει στην υπόθεση Novartis, για την οποία όλοι λένε ότι είναι σκάνδαλο με ζημιά δισεκατομμυρίων για το Δημόσιο, αλλά χωρίς ευθύνη κανενός πολιτικού. Όλα τα έκαναν-λένε- οι γιατροί και τα υπηρεσιακά πρόσωπα των υπουργείων. Το πιθανότερο είναι να συμβεί αυτό που περιγράφει ο στίχος από ένα τραγουδάκι του Λουκιανού Κηλαηδόνη: «Φταίμε κι εμείς/ φταίτε κι εσείς/φταίνε κι οι άλλοι/ φταίει κι ο Χατζηπετρής»!




Με τις υγείες μας…