Το σκάνδαλο των τραπεζών με απλά λόγια
  
Του Κώστα Βαξεβάνη
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και με βάση τα πραγματικά γεγονότα. Αυτός είναι ο ασφαλέστερος τρόπος όχι για να συμφωνήσουμε, αλλά για να μιλάμε για πράγματα που ισχύουν και όχι για αόριστες πολιτικές.
Οι τράπεζες είναι επιχειρήσεις που η λειτουργία τους εκ των πραγμάτων συνδέεται με την Οικονομία. Οι μεταβολές σε μια επιχείρηση όπως η τράπεζα, επηρεάζει ή μπορεί και να καθορίζει την Οικονομία, άρα και την κοινωνία. Αυτό είναι ένα δεδομένο.
Το δεύτερο είναι πως οι τράπεζες από τα τέλη τη δεκαετίας του ‘80 δεν λειτουργούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή δεν παίρνουν τα χρήματα των καταθετών με τα οποία επενδύουν δίνοντας κέρδη στον καταθέτη μέσω των τόκων. Οι τράπεζες επέλεξαν έναν τρόπο λειτουργίας που υπόσχεται άλλου είδους κέρδη. Δηλαδή δημιουργούν «επενδύσεις» και «προϊόντα», τα οποία είναι εικονικά, αποκαλούνται με διάφορα εξωτικά ονόματα και υπόσχονται μεγάλη κερδοφορία αν και αποκρύπτουν το ρίσκο. Ένα τραπεζικό προϊόν για παράδειγμα, μπορεί να είναι ένα «στοίχημα» για το αν θα βρέξει στο Κάιρο ή αν θα καταρρεύσει η οικονομία της Ελλάδας. Όσο και αν φαίνεται απλοϊκό το παράδειγμα, είναι μια πραγματικότητα. Οι τράπεζες έχουν δημιουργήσει έναν εξωπραγματικό, ιπποδρομιακό καπιταλισμό, που δεν σχετίζεται ούτε με επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, ούτε με το κοινωνικό όφελος απαραίτητα.
Παρ όλα αυτά, επειδή οι τράπεζες είναι επιχειρήσεις που συγκεντρώνουν χρήμα και συνδέονται με την Οικονομία, η σταθερότητά τους είναι πραγματικά ένα ζητούμενο. Αυτό δεν σημαίνει πως όταν οι Τράπεζες ενεργούν ή βάζουν προϊόντα στην αγορά έχουν ως προβληματισμό τη σταθερότητά τους ή το τι ζημιά θα κάνουν στην Οικονομία της χώρας. Τους ενδιαφέρουν τα κέρδη. Η κατάρρευση της Lehman Brothers, από την οποία ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι μια αρκετά ισχυρή απόδειξη γι αυτό. Έτσι παρότι το επιχείρημα της ευστάθειας που χρησιμοποιούν οι τράπεζες για να εξασφαλίζουν την κρατική βοήθεια (ναι την κρατική παρά τον καπιταλισμό που υπηρετούν και τον αντικρατισμό τους) δεν είναι ο θεός που προσκυνούν (αυτός είναι το κέρδος) αλλά ο ψευδοπροφήτης που χρησιμοποιούν για να πιστέψουν τα πλήθη στην απάτη τους.
Όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση, οι έλληνες τραπεζίτες, με πρώτο και κύριο τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γ. Προβόπουλο, υποστήριζαν πως η Ελλάδα δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο, γιατί οι ελληνικές τράπεζες ήταν ισχυρές και δεν είχαν εκτεθεί σε τοξικά προϊόντα όπως αυτά που οδήγησαν στην πτώση την αμερικανική Lehman Brothers. Στο αμέσως επόμενο διάστημα, η τραπεζική φιλολογία άλλαξε, οι τράπεζες εμφανίστηκαν να μολύνονται από την κρίση μέσω του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας και να χρειάζονται κρατική στήριξη.
Οι κυβερνήσεις δεν σεβάστηκαν την βασική αρχή της αγοράς και του δικού τους νεοφιλελευθερισμού που λέει «ο ισχυρός στην οικονομία προχωρά και ο αδύναμος πρέπει να βγαίνει από την κούρσα και να πεθαίνει». Αντιθέτως ανακεφαλαιοποίησαν τις τράπεζες, δηλαδή δανείστηκαν με υψηλά επιτόκια για να εξασφαλίσουν ρευστό στις τράπεζες. Το δάνειο αυτό το πληρώνουμε εμείς.
Γιατί όμως κατέρρευσαν οι «ισχυρές» ελληνικές τράπεζες που μερικά χρόνια πριν διαφήμιζαν το ελληνικό τραπεζικό θαύμα στα Βαλκάνια; Γιατί αναγκάστηκαν να αγοράσουν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου τα οποία κουρεύτηκαν, απαντούν οι τραπεζίτες. Είναι αλήθεια αυτό; Είναι η μισή αλήθεια.
Κατ αρχήν το να αποφασίζει μια τράπεζα να επενδύσει σε ένα προϊόν, όπως η αγορά των ομολόγων του Δημοσίου, είναι ένα ρίσκο το οποίο αποφασίζει να πάρει. Αν για παράδειγμα τα ομόλογα του Δημοσίου δεν κουρεύονταν, αλλά είχαν κέρδη, οι τράπεζες θα μοίραζαν μέρισμα στους έλληνες πολίτες; Άρα ακόμη και αυτή η αγορά των ομολόγων, ήταν μια απόφαση  ρίσκου την οποία έπρεπε να πληρώσουν. Ακόμη όμως και αυτό το κούρεμα που αποφασίστηκε, (ένα ακόμη σκάνδαλο Βενιζέλου) ενώ κούρεψε τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία καταστρέφοντάς τα, δεν πείραξε άλλους επενδυτές των οποίων δεν κουρεύτηκαν τα ομόλογα.
Οι ζημιές όμως των τραπεζών δεν προήλθαν από τα ομόλογα του Δημοσίου όπως θέλουν να λένε οι τραπεζίτες. Οι ελληνικές τράπεζες δεν είχαν χρήματα. Οι ανακεφαλαιοποιήσεις τους  προέρχονταν από διαδοχικές δανειοδοτήσεις που έκαναν ο ένας στον άλλο. Δηλαδή η Τράπεζα Α, δάνειζε μια offshore εταιρεία η οποία ήταν συμφερόντων της Τράπεζας Β, για να εμφανιστεί ρευστότητα. Μετά η Τράπεζα Β, δάνειζε μια άλλη εταιρεία συμφερόντων της Α η οποία έκανε αύξηση κεφαλαίου της Α. Το εικονικό χρήμα έκανε κύκλο με την άδεια της Τράπεζας της Ελλάδας δίνοντας μια ψεύτικη εικόνα ευρωστίας και χρήματος για τις Τράπεζες.
Οι τραπεζίτες όμως έκαναν ακόμη μεγαλύτερα αίσχη. Έδιναν δάνεια σε offshore εταιρείες που ανήκαν στους ίδιους και τις οικογένειές τους, χωρίς εγγυήσεις και στη συνέχεια χρέωναν τα θαλασσοδάνεια στις ζημιές της Τράπεζας κλέβοντας τους μικρομετόχους. Έδιναν επίσης δάνεια σε επιχειρηματίες (πάντα χωρίς εγγυήσεις) οι οποίοι έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε άλλες δικές τους επιχειρήσεις. Έτσι δημιουργούσαν εικόνα ισχυρών επιχειρήσεων, με δανεικά και αγύριστα, χειραγωγώντας και εξαπατώντας τους επενδυτές που επένδυαν στις ίδιες επιχειρήσεις εξαιτίας της πλαστής εικόνας που είχε δημιουργηθεί.
Πολλοί τραπεζίτες πουλούσαν ή νοίκιαζαν στις τράπεζές του ή στο Δημόσιο, κτήρια τα οποία είχαν αγοράσει με δάνεια των τραπεζών τους αλλά μέσω παρένθετων προσώπων σε τιμές πολλαπλάσιες των πραγματικών.
Ταυτόχρονα δανειοδοτούσαν τα κόμματα, ώστε να έχουν την πολιτική κάλυψη και τα ΜΜΕ για να εξασφαλίζουν τη σιωπή για τα σκάνδαλά τους. Μεγάλα ποσά τα έβγαλαν στο εξωτερικό μέσα από κομπίνες με τα υποκαταστήματα των Τραπεζών που άνοιγαν στα Βαλκάνια. Δημιούργησαν μέσα από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ την εικόνα οικονομικού τραπεζικού θαύματος στα Βαλκάνια, και διοχέτευσαν έτσι ποσά σε δανειολήπτες του εξωτερικού που δεν ήταν άλλοι από τους εαυτούς τους.
Όλα αυτά τα σκάνδαλα και η ευθεία ληστεία του χρήματος, εμφανίστηκε ως μόλυνση από την κρίση. Οι μαύρες τρύπες από τη ληστεία και τη συναλλαγή με τη διαπλοκή (600 εκατομμύρια είχε πάρει το ALTER από τις τράπεζες χωρίς εγγυήσεις) εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της κρίσης. Έτσι στο όνομα της ευστάθειας των τραπεζών, αυτές ανακεφαλαιοποιήθηκαν με τα χρήματά μας. Όχι όμως οι τράπεζες, αλλά οι τραπεζίτες. Οι τράπεζες δεν ελέγχθηκαν πριν ανακεφαλαιοποιηθούν, ώστε να βρεθεί ποιό κομμάτι της ζημιάς οφείλεται στην κρίση και ποιό στη ληστεία. Οι τραπεζίτες, αυτοί που είχαν ρίξει τις τράπεζες έξω (αν δεν τις είχαν ληστέψει) θεωρήθηκαν ικανοί να συνεχίσουν να διοικούν τις τράπεζες.
Το κράτος μέσα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας πήρε το 80% των μετοχών των τραπεζών αλλά χωρίς το κράτος να μπορεί να ασκήσει καμία διοίκηση. Ενώ η ανακεφαλαιοποίηση έγινε για να υπάρξει σταθερότητα, ρευστότητα και λειτουργία της ελληνικής οικονομίας, τα δάνεια σταμάτησαν, οι επιχειρήσεις που έπρεπε να σωθούν άρχισαν να κλείνουν και τα σπίτια να πλειστηριάζονται. Συνέχισαν βέβαια να παίρνουν δάνεια μη παραγωγικές επιχειρήσεις όπως τα Μέσα Ενημέρωσης, παρά τα χρέη τους και τις ζημιές τους και βέβαια και διαφήμιση από τις τράπεζες. Το Mega για παράδειγμα, με ζημιές 25 εκατομμύρια, χρέη 200 εκατομμύρια πήρε δάνειο 110 εκατομμύρια για να συνεχίσει να λειτουργεί και κυρίως να υποστηρίζει πως η κυβέρνηση και οι τράπεζες ακολουθούν σωστή πολιτική. Ποια τραπεζική διαδικασία μπορεί να κρίνει ως επωφελές ένα τέτοιο δάνειο; Αντίστοιχα δάνεια έχουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα.
Αφού ανακεφαλαιοποιήθηκαν οι Τράπεζες η κυβέρνηση προχώρησε την Κυριακή στην κορωνίδα του σκανδάλου. Με το άρθρο 2 του «πολυνομοσχεδίου» δίνει τη δυνατότητα στους παλιούς αποτυχημένους τραπεζίτες, να επαναγοράσουν τις μετοχές τους, όχι στην τιμή που τις αγόρασε το κράτος (ΤΧΣ) με την ανακεφαλαιοποίηση, αλλά σε εξευτελιστικές τιμές. Δηλαδή για παράδειγμα στη Eurobank, ενώ το κράτος αγόρασε τις μετοχές της Τράπεζας με 1,24 ευρώ ανά μετοχή, τώρα ο τραπεζίτης μπορεί να αγοράσει πίσω τις μετοχές με 30 λεπτά. Δηλαδή η κυβέρνηση θεσμοθέτησε όχι μόνο την προκλητική επιστροφή των μετοχών αλλά και τη δεδομένη απώλεια χρημάτων που έχουμε ήδη καταβάλει. Πλήρωσε, έσωσε τις τράπεζες και τώρα τις παραδίδει πίσω στους διαφθαρμένους τραπεζίτες τους οποίους ποτέ δεν ήλεγξε.
Ας αφήσουμε το ηθικό, πολιτικό και οικονομικό κομμάτι του σκανδάλου και ας πάμε στις παραβάσεις με βάση αυτούς τους ίδιους τους νόμους της αγοράς. Η ελληνική κυβέρνηση η οποία καταγγέλλει τον κρατισμό σε βαθμό που να απολύει δημόσιους υπαλλήλους μέσα από μια πρωτοφανή δαιμονοποίηση, παρεμβαίνει ως κρατική οντότητα υπέρ των τραπεζών. Όχι μόνο ζημιώνει το ελληνικό Δημόσιο, αλλά παραβαίνει το ευρωπαϊκό δίκαιο. Η Ελλάδα έχει καταδικασθεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για επιδοτήσεις που έχει δώσει σε εταιρείες (πχ ΟΣΕ, Ολυμπιακή) αφού θεωρείται πως έτσι καταστρατηγεί την αρχή της ανταγωνιστικότητας και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Οποίο θαύμα λοιπόν, η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου, επιδοτεί τους τραπεζίτες, δίνοντάς τους σε τιμές ευκαιρίας πίσω τις τράπεζες τις οποίες χρησιμοποίησε για την αφαίμαξη των πολιτών.
Είναι η ίδια κυβέρνηση η οποία έχει ξεκινήσει ανένδοτο αγώνα κατά των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων (πάλι στο όνομα του ελεύθερου ανταγωνισμού και της αγοράς) την ίδια ώρα που με νόμους και σκανδαλώδεις ρυθμίσεις, έχει δημιουργήσει ολιγοπώλιο μόλις τεσσάρων τραπεζών.
Άλλωστε τα νομοσχέδια που καταθέτει κάθε μέρα είναι γεμάτα αδιόρατες ρυθμίσεις με τις οποίες αμνηστεύονται όσοι έχουν παράνομα ευνοήσει το προκλητικό καθεστώς λειτουργίας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Μια τέτοια ρύθμιση είναι η τροπολογία που απαλλάσσει από τις ποινικές ευθύνες τους τραπεζίτες και τους υπαλλήλους που δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις τα κόμματα. Τα χρήματα αυτά, πάνω από 270 εκατομμύρια για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, θα πληρωθούν φυσικά από εμάς. Ο ίδιος ο Βενιζέλος, έκανε νόμο με τον οποίο παρέχει στον εαυτό του ασυλία για την απόφασή του να δώσει στην Proton Bank του Λαυρεντιάδη, παρανόμως 100 εκατομμύρια ευρώ.
Οι τράπεζες δεν λειτουργούν πια σκανδαλωδώς έστω ως κομμάτι της Οικονομίας αλλά είναι οι ίδιες η εξουσία. Άλλωστε με το νόμο  4021/11 (φυσικά του Βενιζέλου) στην Τράπεζα της Ελλάδος και στις Τράπεζες, ανατίθενται εξουσίες πέρα από τον έλεγχο και τη λειτουργία της κυβέρνησης και της Βουλής. Υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτές είναι το κράτος;

 ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Του Μάκη Ανδρονόπουλου 

Δέκα λόγοι που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για ταχεία απαλλαγή από το παλιό καθεστώς, ώστε να μην προλάβει να ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο
Του Μάκη Ανδρονόπουλου
Αυτές οι ευρωεκλογές δεν είναι σαν τις άλλες της χαλαρής ψήφου. Είναι εκλογές δημοψήφισμα, γιατί με αυτές θα τεκμηριωθεί η διάσταση κυβέρνησης και εκλογικού σώματος και έτσι, με δημοκρατικές διαδικασίες θα οδηγηθούμε σε εθνικές εκλογές και στην ανάκτηση του ελέγχου των αποφάσεων για το μέλλον της κοινωνίας και της χώρας μας. Άλλωστε, γιατί δικαιούνται η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ να είναι στην ευρωβουλή; Τι έκαναν οι ευρωβουλευτές τους από τον Ιούλιο του 2009 που η πατρίδα χειμάζεται; Τι ερωτήσεις έκαναν; Τι επιπτώσεις είχαν στις εξελίξεις; Ποια απάντηση πήραν που έγινε θέμα στην Ελλάδα που φώτισε το αδιέξοδο; Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, η χώρα καταστρέφεται μαζί με τους ανθρώπους της. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Οι λόγοι είναι εκατοντάδες, χιλιάδες. Εδώ συγκεντρώνουμε δέκα στρατηγικής σημασίας λόγους για τους οποίους πρέπει να απαλλαγούμε από το παλιό καθεστώς. Για τους δημοκράτες μία λύση υπάρχει: εκλογές.
1.    Μη βιώσιμο χρέος: Το χρέος όταν ξέσπασε η κρίση ήταν 120% του ΑΕΠ και στο τέλος του 2013 ανήλθε στο 175,7% του ΑΕΠ και έφτασε τα 321,47 δισ. ευρώ, από 305,5 δισ. ευρώ που ήταν το 2012 (157,7%). Δηλαδή το 2013 αυξήθηκε κατά 16 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 12 είναι λόγω της μείωσης του ΑΕΠ. Το 2014 έχουμε να πληρώσουμε 39,9 δισ. ευρώ. Μέχρι το 2018 θα πρέπει να αποπληρώσουμε το 23,3% του χρέους, ενώ το υπόλοιπο 76,7% λήγει μετά το 2019, δηλαδή μεταφέρεται έως το 2040 στα παιδιά μας. Οι δανειστές φιλοδοξούν το 2022 να πέσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ όσο δηλαδή στην αρχή της κρίσης και για να συμβεί αυτό, εκτός από την ιδιωτικοποίηση του κράτους και την ανθρωπιστική κρίση, πρέπει να «παράξουμε» και 4% πρωτογενές πλεόνασμα το χρόνο, ώστε το χρέος να είναι εξυπηρέτησιμο, αλλά όχι βιώσιμο.
2.    Το «εθνικό» σχέδιο της υποταγής: Καμία κυβέρνηση, ούτε του Γιώργου  Παπανδρέου, ούτε του Παπαδήμου, ούτε φυσικά των Σαμαρά-Βενιζέλου συνέταξε ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του χρέους και των μνημονίων και ανασυγκρότησης της χώρας και της κοινωνίας. Η άρνηση «κουρέματος» του χρέους από τη Γερμανία ισοδυναμεί με συνέχιση της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και διεύρυνσή της. Το Ινστιτούτο Levy εκτιμά πως αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, το 2015 το ελληνικό χρέος θα βρίσκεται στο 208% του ΑΕΠ. Η δεξαμενή σκέψης Bruegel εκτιμά ότι η χώρα θα χρειασθεί νέα χρηματοδότηση 40 δισ. ευρώ και ότι η έξοδός της στις αγορές δεν θα είναι εφικτή πριν το 2030! Ο Ντάιζελμπλουμ λέει τώρα πως ίσως δεν χρειαστεί χρηματοδότηση, όπως ισχυρίζεται άλλωστε και η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ο Σόρος λέει πως οι Γερμανοί τα έκαναν μαντάρα στην Ελλάδα… Είναι προφανές ότι μας δουλεύουν ή δουλεύονται μεταξύ τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κρατήσουν τη χώρα σε καθεστώς χειραγώγησης και υφαρπαγής του πλούτου της, αλλά και να πληρώνονται τα χρέη.
3.     Το ασφαλιστικό καταρρέει:  Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ προβλέπει για το 2014, απώλειες εσόδων που θα φθάσουν τα 8 δισ. ευρώ, μόνο από την αύξηση της ανεργίας. Η επίσημη πρόβλεψη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για το τρέχον έτος τοποθετεί την πραγματική ανεργία στο 31,5% και τους άνεργους στα 1.575.000 άτομα. Η αύξηση της ανεργίας και η μείωση των μισθών στέρησαν από την κοινωνική ασφάλιση πόρους της τάξεως των 10,5 δισ. ευρώ μέσα σε ένα έτος, ενώ η εισφοροδιαφυγή από την αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία, καθώς και από τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, άλλα 8,5 δισ. ευρώ. (+1% ανεργία= -450 εκατ. έσοδα για το σύστημα). Οι δαπάνες του ΙΚΑ λόγω αυξημένης συνταξιοδότησης  αυξήθηκαν από 10,8 δισ. ευρώ σε 11,08 δισ. ευρώ μεταξύ 2011 και 2012.
4.    Τρία εκατομμύρια ανασφάλιστοι: Ο αποκλεισμός 3 περίπου εκατ. πολιτών από την πρόσβαση στα φάρμακα και τις υπηρεσίες υγείας δημιουργεί μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα. Ο αριθμός των ανασφάλιστων Ελλήνων εκτινάχθηκε στα τέλη του 2013 στο 28% του συνολικού πληθυσμού. Οι γεννήσεις γίνονται πια χωρίς έλεγχο και διατυπώνονται φόβοι ότι θα επανεμφανιστούν διάφορα σύνδρομα στα νεογέννητα. Μία ανασφάλιστη έγκυος χρειάζεται 650 ευρώ για προγεννητικό έλεγχο, 650 ευρώ για φυσιολογικό τοκετό και 1.200 ευρώ για καισαρική, ενώ αντίστοιχα, ο βασικός εμβολιασμός ενός παιδιού κοστίζει 1.400 ευρώ. (Στοιχεία από την συνέντευξη των προέδρων των «Γιατρών του Κόσμου» από τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες: την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία).
5.    Η ανθρωπιστική κρίση: Το 1,5 εκατ. άνεργοι, το 60% των νέων χωρίς απασχόληση, τα 3 εκατ. ανασφάλιστων, η στέρηση τροφής σε χιλιάδες παιδιά, η στέρηση θέρμανσης και νερού σε χιλιάδες νοικοκυριά, οι χιλιάδες των αστέγων, οι 4000 αυτοκτονίες της κρίσης, η καταλήστευση των συντάξεων, η υφαρπαγή των ομολόγων από τα ταμεία και τους ιδιώτες, το αλκοόλ και τα φθηνά ναρκωτικά, η απειλή της απώλειας της στέγης, η διάλυση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, ο ανηλεής συστηματικός από το 2007 βομβαρδισμός της κοινωνίας με αρνητικά μηνύματα (αδυναμία του κράτους με πυρκαγιές, σκάνδαλα –υποκλοπές, δομημένα, Ζαχόπουλος, Λαυρεντιάδης, ΤΤ ,ΜΚΟ-, μνημόνια, διαφθορά  κ.ο.κ.), η εγκατάλειψη της χώρας από 150.000 υψηλής κατάρτισης επιστήμονες, η επίσης ανελέητη λοιδορία των Ελλήνων αποτελούν τα χαρακτηριστικά μιας μεταμοντέρνας εξόντωσης ενός υπερήφανου λαού, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και τα συστατικά ενός εύφλεκτου υλικού, η έκρηξη του οποίου καλό θα ήταν να αποφευχθεί.
6.    Τράπεζες, βιομηχανία παραγωγής «μαύρου κεφαλαίου»:  Οι τράπεζες αποτελούν το ποιο προβληματικό κομμάτι της ελληνικής πραγματικότητας. Κατασκεύασαν τη φούσκα του χρηματιστηρίου με τα ψευδή και σκανδαλωδώς υπερτιμημένα Ενημερωτικά Δελτία, προσυπέγραψαν αποτιμήσεις που ήταν απολύτως πλασματικές και συνέβαλαν καθοριστικά στη συγκρότηση του τεράστιου «μαύρου κεφαλαίου» που διέφθειρε και μαγάρισε τα πάντα. Δεν χρηματοδότησαν την παραγωγική ανάπτυξη και «έδεσαν» την κοινωνία στα καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια.  Ευθύνονται και για την υπερχρέωση του κράτους, αφού δάνειζαν αντι-οικονομικά τις κυβερνήσεις χωρίς ουσιαστικό έλεγχο της δυνατότητας του κράτους. Σήμερα, υπολογίζεται ότι έχουν πάρει από το κράτος ζεστό χρήμα και εγγυήσεις της τάξεως των 240 δισ. ευρώ από το 2008. Σήμερα οι τράπεζες ανήκουν στο κράτος κατά 85-94%, αλλά διοικούνται από τους κατασκευαστές του εθνικού μας κραχ, όμως η κυβέρνηση επιδιώκει έναντι ευτελούς τιμήματος, κατώτερου των 41+5  δισ. ευρώ της ανακεφαλαιοποίησης, να τις δώσουν ξανά στους ιδιώτες (δηλαδή, στις ξένες τράπεζες που θα ελέγξουν τα πάντα). Ήδη οι διοικήσεις των τραπεζών πουλάνε τα δάνεια σε ξένα distress funds… Είναι προφανές ότι οι τράπεζες δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν σε αυτή τη φάση για λόγους οικονομικούς και αναπτυξιακούς. Αυτό μπορεί να γίνει αργότερα, ώστε το κράτος να ρεφάρει και να επιλέξει αξιόπιστους στρατηγικούς εταίρους, όχι επαγγελματίες κερδοσκόπους …
7.    Το ξεπούλημα του Ελληνικού: Η επικείμενη πώληση του Ελληνικού έναντι συμβολικού τιμήματος 500 εκατ. ευρώ ισοδυναμεί με παράδοση εθνικού εδάφους, όχι μόνο για το τίμημα, αλλά και για τους όρους (θα πληρώνουμε εμείς κάθε καθυστέρηση, κάθε πρόβλημα στις ανεξέλεγκτες δραστηριότητες των ξένων επενδυτών). Το Ελληνικό των 5500 στρεμμάτων συγκρίνεται με το Μονακό των 1950 στρεμμάτων που παράγει 6,6 δισ. δολάρια το χρόνο (καθηγητής Δημ. Μάρδας). Οι αναπτυξιακές δυνατότητες με την πώλησή του μαζί με τις αθλητικές εγκαταστάσεις και όλο το


παραλιακό μέτωπο θα χαθούν, ενώ θα αφαιρεθεί από τον αθηναϊκό λαό η πρόσβαση στον αθλητισμό και στη θάλασσα…
8.    Το ξεπούλημα των υδάτων και της ΔΕΗ: Οι ιδιωτικοποιήσεις των ΕΥΑΘ, ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ ισοδυναμούν με την παράδοση καίριων συστατικών της έννοιας του κράτους στους ιδιώτες και στα ξένα συμφέροντα. Κράτος είναι μια κοινωνική σύμβαση που παρέχει υγεία, παιδεία, ασφάλεια και εγγυάται τα ανθρώπινα δικαιώματα (πρόσβαση στο νερό, το ρεύμα, τη δημοκρατία κλπ). Οι ιδιωτικοποιήσεις υδάτων όπου έγιναν, μετά την αποτυχία τους, επαναγοράζονται (Les Eaux de Paris)… Σε ότι αφορά το ρεύμα, όλοι θυμόμαστε τι έγινε στην Καλιφόρνια…
9.    Φυσικό αέριο και πετρέλαια στο στόχαστρο: Εννοείται ότι τελικός στόχος των μεγάλων δυνάμεων είναι η υφαρπαγή του εν δυνάμει εθνικού πλούτου του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Ποιος Έλληνας πιστεύει ότι ο πάλαι ποτέ αντιμνημονιακός Σαμαράς και ο καθ΄ έξιν  αυτοθαυμαζόμενος Βενιζέλος μπορούν να διαφυλάξουν υπέρ ημών αυτόν τον πλούτο;
10.    Η δημοκρατία στα σκουπίδια: Είναι εμφανές σε όλο και περισσότερους, αν όχι στους πάντες, ότι η δημοκρατία «είναι» κατ΄ επίφαση. Κανένας δημοκρατικός θεσμός δεν λειτουργεί και η χώρα διοικείται με αυταρχισμό, με προεδρικά διατάγματα και με μνημόνια που παραβιάζουν το σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες. Τα ΜΜΕ παίζουν ένα έθλιο ρόλο τρομοκράτησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Τα υπόλοιπα τα κάνει η αστυνομία. Η δικαιοσύνη λειτουργεί ύποπτα σαν εκκρεμές, έχει απολέσει την ουσία της και είναι έκθετη στα μάτια του λαού. Κάθε μέρα που περνάει η δημοκρατία χάνει έδαφος …
Είναι σαφές κατόπιν όλων αυτών ότι τα σχέδια της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-δανειστών δεν πρέπει να ολοκληρωθούν γιατί η κατάσταση θα είναι δραματικά δύσκολο να ανατραπεί. Δεν πρέπει να προλάβουν να υπογράψουν με τους δανειστές, ούτε να παραδώσουν ότι έχει απομείνει. Η τελευταία ευκαιρία είναι οι ευρωεκλογές-δημοψήφισμα για να ακολουθήσουν εθνικές εκλογές επανάκτησης της χώρας.

 ΔΙΑΣΩΣΗ ΕΡΗΜΗΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Εμβαλλωματική η λύση με το νέο δάνειο και την επιμήκυνση – Το χρέος παραμένει μη βιώσιμο, αλλά εξυπηρετήσιμο - Άγνωστα τα νέα προαπαιούμενα, ενώ ήδη κατέρρευσε η φοροδοτική ικανότητα μισθωτών και συνταξιούχων - Τι κρύβει η συμφωνία «εταιρικής ανοικοδόμησης» με τη Γερμανία

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η ακόμη άτυπη λύση που προωθούν το Βερολίνο και η Τρόικα για την διάσωση του ελληνικού προγράμματος, με ένα συνδυασμό νέου δανείου (13-20 δισ. ευρώ) για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού 2014-2016 και επιμήκυνσης της αποπληρωμής 53 δισ. ευρώ του ελληνικού χρέους κατά 20 χρόνια με μείωση κατά 50 μ.β. του επιτοκίου, αποβλέπει σε τρία πράγματα: 1) την συνέχιση της συνεισφοράς του ΔΝΤ μέχρι την εκπνοή του προγράμματος στο τέλος του 2016, 2) τον αποκλεισμό οιασδήποτε μορφής «κουρέματος» του χρέους και 3) την στήριξη της μνημονιακής κυβέρνησης στην εφαρμογή παλαιών και νέων προαπαιτούμενων. Η προωθούμενη λύση είναι αποτέλεσμα δύο παραγόντων: της πίεσης του ΔΝΤ για εφαρμογή της συμφωνία του Νοεμβρίου 2012 για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού και των επικείμενων εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η λύση -όπως έχει γίνει γνωστή από τις ελεγχόμενες διαρροές- δεν αποκαθιστά την βιωσιμότητα του χρέους, απλώς το καθιστά εξυπηρετήσιμο. Συνεπώς είναι εμβαλλωματική, δηλαδή το θέμα του χρέους θα επανέλθει το 2017 δριμύτερο, καθώς, με τα 20 νέα δισ. ευρώ που θα δανειστούμε, θα απομακρυνθεί κι άλλο ο στόχος της μείωσης του χρέους στο 120% μέχρι το 2020, οπότε και πάλι δεν θα είναι βιώσιμο (ΣΣ: η συνθήκη το θέλει στο 60% του ΑΕΠ).

Η επιμήκυνση δεν αφορά το σύνολο του ελληνικού χρέους των 320 δισ. ευρώ (175% του ΑΕΠ) για το οποίο πληρώνουμε κατά μέσο όρο περί τα 9 δισ. ευρώ το χρόνο (με εξαίρεση την τρέχουσα τριετία που απαιτεί εξοφλήσεις της τάξεως των 14-17 δισ. ευρώ το χρόνο), αλλά μόνο τα 53 δισ. ευρώ που πήραμε με το Μνημόνιο Ι (από τα 110 που προέβλεπε) που θα αρχίσουν να ξεπληρώνονται από το 2020. Η επιμήκυνση θα αποφέρει άμεσα ένα όφελος 250 εκατ. ευρώ το χρόνο, ενώ εκτιμάται ότι από το 2023 που θα αρχίσει η αποπληρωμή  των 144,7 δισ. ευρώ του EFSF, οπότε θα υπάρχει σημαντικό όφελος 3,5 δισ. ευρώ κατ΄ έτος από τα χρεολύσια.

Σε ότι αφορά το νέο δάνειο είναι άγνωστοι οι όροι του και επί της ουσίας, είναι άγνωστο αν θα υπάρξει αναπροσαρμογή των δημοσιονομικών στόχων. Λέγεται ότι δεν θα συνοδευτεί από νέα λιτότητα, αλλά από διαρθρωτικά μέτρα! Όλα αυτά ερήμην της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία δια του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα (που μέχρι πρότινος επέμενε πως δεν χρειάζεται δάνειο) επιχειρεί να καταλάβει κατά πόσο πρόκειται για ένα πακέτο take or leave it. Αυτό που θεωρείται βέβαιο είναι ότι το πακέτο προϋποθέτει πλήρη εφαρμογή των ήδη των συμφωνηθέντων προαπαιτούμενων (ακούγεται κάτι για 153 εκκρεμότητες) plus… Η απόφαση για το νέο πακέτο ελήφθη κατά πάσα πιθανότητα στο περιβόητο δείπνο εργασίας Σόιμπλε, Μοσκοβισί, ΔΝΤ, κ.ά. (ερήμην του κ. Στουρνάρα) μετά το τελευταίο eurogroup, οπότε και άρχισαν οι διαρροές και τα τελεσίγραφα με τα αλλεπάλληλα ρεπορτάζ Bild, που θέλει τους Έλληνες πιο πλούσιους από τους Γερμανούς. Η Bild επισημαίνει ότι οι Γερμανοί θα κληθούν να βάλουν τα 6 από τα 20 δισ. ευρώ του νέου δανείου. Η Bild αγνόησε ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα των Γερμανών είναι 42.000 ευρώ και των Ελλήνων κάτω από 22.000 και επικεντρώθηκε στο ότι οι Έλληνες διαθέτουν ανά νοικοκυριό περιουσία πάνω από 101.900 ευρώ, έναντι 52.000 ευρώ των Γερμανών, αν και οι δομές των δύο οικονομιών είναι παντελώς διαφορετικές. Οι Έλληνες επενδύουν στην κατοικία και οι Γερμανοί στα ασφαλιστικά συμβόλαια. Μια τέτοια σύγκριση είναι καταλυτικά υπέρ των Γερμανών. Αμήχανη η κυβέρνηση μπροστά στα δημοσιεύματα αυτά «έβγαλε» νέα εντάλματα σύλληψης του Μιχάλη Χριστοφοράκου και του Χρήστου Καραβέλα, για την υπόθεση της Siemens.  

Η κυβέρνηση τελικά θα δεχθεί τα πάντα, καθώς η οικονομία αποξεραίνεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Η φοροδοτική ικανότητα των μόνιμων υποζυγίων καταρρέει. Πάνω από 130.000 πινακίδες αυτοκινήτων κατατέθηκαν σε τρεις μήνες στις εφορίες, τα απλήρωτα χαράτσια άγγιξαν το 1 δισ. ευρώ. Το 2013 μπορεί να έκλεισε με αυξημένα έσοδα κατά 652,8 εκατ. ευρώ (+1,75%) φτάνοντας τα 38,14 δισ. ευρώ, αλλά την ίδια χρονιά οι ληξιπρόθεσμες οφειλές αυξήθηκαν κατά 13,7% στα 63,7 δισ. ευρώ με 2,347 εκατ. Έλληνες να έχουν απλήρωτα χρέη στην εφορία.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπο να καλύψει τον Μάιο ομόλογα 9,2  δισ. ευρώ που λήγουν και να δει τι θα κάνει μετά την άρνηση Ντράγκι να μετακυλήσει (rollover) τα ομόλογα που βρίσκονται στα επενδυτικά χαρτοφυλάκια των εθνικών κεντρικών τραπεζών (ANFA), ύψους 5,6 δισ. ευρώ και ομόλογα 4,47 δισ. που αφορούν τις προνομιούχες μετοχές των τραπεζών. Η κυβέρνηση είχε προϋπολογίσει το όφελος και τώρα όλα τα νούμερά της καταρρέουν. Είναι προφανές ότι οι εξοφλήσεις του Μαΐου θα μπορούσαν να αποτελέσουν όπλο στα χέρια μιας άλλης κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την εκκρεμότητα των ευρωεκλογών και το τσουνάμι αμφισβήτησης τόσο του ψηφοδελτίου των σοσιαλδημοκρατών (Σούλτς), όσο και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Το οικονομικό αδιέξοδο του ελληνικού προγράμματος είναι μεγάλο και πολιτικά δύσκολα διαχειρίσιμο, τόσο για την ελληνική κυβέρνηση, όσο και για το Βερολίνο.

Το κλου του άτυπου σχεδίου διάσωσης του ελληνικού προγράμματος είναι και τα περί ενός σχεδίου του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών που αποκαλείται «συντονισμένη εταιρική βοήθεια ανοικοδόμησης», σύμφωνα με το Reuters. Μπορούμε να υποθέσουμε πως πρόκειται για μια διμερή γερμανοελληνική συμφωνία, η οποία ενδεχομένως να αποτελέσει το όχημα του πλήρους ελέγχου κάθε ελληνικής παραγωγικής δυνατότητας.-

ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ 


Του Τάκη Φωτόπουλου

Είναι πια φανερό ότι εάν δεν είμαστε αποφασισμένοι να φύγουμε όχι μόνο από το Ευρώ, αλλά και την ΕΕ, δεν είναι δυνατή η έξοδος από την σημερινή πρωτόγνωρη καταστροφή. Παρόμοια, όμως, ριζική αλλαγή απαιτεί βαθιά συνειδητοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, που μόνο μέσα από ένα παλλαϊκό Μέτωπο, (σαν αυτό που έχω περιγράψει) μπορεί να δημιουργηθεί. Συνειδητοποίηση, ότι εάν δεν θέλουν να καταδικαστούν σε μόνιμη εξαθλίωση, απαιτούνται σημαντικές οικονομικές αλλά και γεωστρατηγικές αλλαγές. Και η εξαθλίωση θα είναι μόνιμη γιατί θα οφείλεται όχι μόνο στη φτωχοποίηση σαν συνέπεια των Μνημονίων, (όπως υποστηρίζουν «αριστεροί» οικονομολόγοι της συμφοράς) αλλά, το κυριότερο, στη καταστροφή των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων: ελαστικές εργασιακές σχέσεις, ουσιαστική κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης, ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού πλούτου και των υπηρεσιών που καλύπτουν βασικές ανάγκες (μεταφορές, επικοινωνίες και, σύντομα, ηλεκτρικό, νερό) κ.λπ. Όλα αυτά δεν πρόκειται να επανέλθουν στην προτέρα κατάσταση, ακόμη και αν βγούμε από το Ευρώ αλλά μείνουμε στην ΕΕ, όπου θα εξακολουθούμε να δεσμευόμαστε από τις συνθήκες Μάαστριχτ, Λισσαβόνας κ.ά. που επιβάλλουν το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγoρών. Το γεγονός αυτό αποσιωπάται συστηματικά από την εκφυλισμένη «Αριστερά».

Η έξοδος από την ΕΕ δεν είναι βέβαια αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την απόκτηση σημαντικού βαθμού οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας, με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία, η οποία θα έκανε δυνατό τον πραγματικό αυτοκαθορισμό μας σαν λαού στο οικονομικό, το πολιτικό, το κοινωνικό και το πολιτιστικό επίπεδο. Στον αγώνα αυτό για αυτοδυναμία δεν θα είμαστε μόνοι, εφόσον ήδη υπάρχει σημαντικός αριθμός χωρών που αντιστέκονται στην πλήρη ενσωμάτωση στην Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την οποία διαχειρίζεται η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε). Στο «στρατόπεδο» των λαών που αγωνιζόντουσαν για την εθνική τους κυριαρχία ανήκαν το Ιράκ και η Λιβύη, (πριν το ΝΑΤΟ καταστρέψει στρατιωτικά τα καθεστώτα αυτά) που στηριζόντουσαν σε αντίστοιχα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Σήμερα, το ίδιο επιχειρείται στη Συρία και το Ιράν, όπου από χρόνια έχει ξεκινήσει συστηματική προσπάθεια συντριβής των εκεί εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, είτε με στρατιωτική είτε με οικονομική βία. Και, φυσικά, αντίστοιχα καθεστώτα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης υπάρχουν και αλλού: από την Κούβα και την Βενεζουέλα έως την Βολιβία.


Όμως, το γεγονός που κάνει όχι απλώς επιθυμητή οικονομικά, αλλά και εφικτή πολιτικοστρατιωτικά, την έξοδό μας από την ΝΔΤ είναι η δημιουργία της Ευρασιατικής Ένωσης το 2011, που σχεδιάζεται να ολοκληρωθεί το 2015. Αρχικά, μεταξύ τ. μελών της ΕΣΣΔ, αλλά που τελικά αναμένεται ότι θα προσελκύσει πολλές χώρες που αντιστέκονται στη ΝΔΤ ή έχουν ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με την Ρωσία: από την Ουγγαρία, την Φινλανδία, και την Βουλγαρία μέχρι το Βιετνάμ, την Μογγολία, την Βενεζουέλα και την Κούβα.


Η Ρωσική ελίτ, κάτω από την ηγεσία του Πούτιν, αντιστέκεται στην απώλεια της εθνικής, αλλά και της οικονομικής και πολιτιστικής κυριαρχίας της, μέσα στη ΝΔΤ. Αυτό την έχει ήδη φέρει σε συγκρουσιακή διαδικασία με την Υ/Ε που συνεχώς εντείνεται και είναι πολύ πιθανό να καταλήξει τελικά ακόμη και σε πόλεμο, εάν συνεχιστεί η επιχειρούμενη σήμερα στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ. Η σύγκρουση με την Υ/Ε για την Γεωργία, πριν λίγα χρόνια (που ώθησε την Υ/Ε ακόμη και στην προσωρινή αποβολή της Ρωσίας από την «Ομάδα των 8») και η σημερινή σύγκρουση για την Ουκρανία είναι τμήματα αυτής της συγκρουσιακής διαδικασίας. Το γεγονός αυτό, καθώς και την σημασία της παγκοσμιοποίησης, έχει πλήρως αντιληφθεί το ΚΚ Ρωσίας (σε αντίθεση με τους δικούς μας «Μαρξιστές» που μιλούν για ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις μεταξύ Ρωσίας και Υ/Ε!) το οποίο έχει σαφώς ταχθεί με το μέρος της υπό τον Πούτιν ελίτ στον αγώνα κατά της ΝΔΤ, σε ένα άτυπο Λαϊκό Μέτωπο που περιλαμβάνει ακόμη και την Εκκλησία, η οποία αγωνίζεται ενάντια στη πολιτιστική παγκοσμιοποίηση. Ο αγώνας μάλιστα αυτός της Ρωσικής ηγεσίας επεκτείνεται ακόμη και στο οικονομικό επίπεδο όπου επιβάλλει κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές εμπορευμάτων και κεφαλαίου, ακόμη και σε παραβίαση των κανόνων του ΠΟΕ. Παράλληλα, έχει ξεκινήσει πελώριο πρόγραμμα εξοπλισμών που θα δημιουργήσει σε λίγα χρόνια μια νέα παγκόσμια ισορροπία, η οποία θα σπάσει το σημερινό μονοπώλιο της βίας της Υ/Ε που έχει οδηγήσει σε φυσική ή οικονομική καταστροφή την πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Αντίστοιχα, η «κομουνιστική» ηγεσία της Κίνας, μολονότι πολύ περισσότερο οικονομικά ενσωματωμένη στη ΝΔΤ από την Ρωσία, επίσης αντιστέκεται στις προκλήσεις της Υ/Ε ενάντια στην εθνική κυριαρχία της και την παράλληλη στρατιωτική της περικύκλωση ―γεγονός που ντε φάκτο την οδηγεί τελικά σε συμμαχία με την Ρωσία. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η Υ/Ε προχωρά σε οικονομικές ενώσεις χωρίς την Ρωσία και την Κίνα (υπερ-Ατλαντική συμφωνία και αντίστοιχη στον Ειρηνικό)!


Η Ελλάδα, σε περίπτωση επικράτησης ενός Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης, θα μπορούσε να ζητήσει την άμεση ένταξή της στην Ευρασιατική Ένωση και στρατιωτική συμμαχία, με τον απαραίτητο όρο του απόλυτου σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας της. Ο όρος αυτός είναι άλλωστε διακηρυγμένη Ρωσική πολιτική (που τονίστηκε πάλι τον προηγούμενο μήνα στην κοινή συνεδρία των νομοθετικών σωμάτων, αλλά και στην σύναψη της συμφωνίας με την Ουκρανία), ότι η Ρωσία θα σεβαστεί την εθνική κυριαρχία κάθε χώρας ―πράγμα βέβαια που έχει δείξει και στην πράξη (Συρία, Ιράν κ.λπ.). Στη συνέχεια, η Κυβέρνηση του Μετώπου θα μπορούσε να διακηρύξει την άμεση και μονομερή έξοδό της από την ΕΕ, ώστε να βάλει σε εφαρμογή το πρόγραμμα για την οικονομική αυτοδυναμία, που ξεκινώντας από τη μονομερή διαγραφή του Χρέους, και την κατάργηση όλων των Μνημονίων και σχετικών Νόμων, θα έβαζε τις βάσεις για μια νέα Ελλάδα οικονομικά αυτοδύναμη και εθνικά κυρίαρχη. Τότε, και μόνο τότε, θα μπορούσε να τεθεί και το θέμα του επιθυμητού από τον λαό είδους κοινωνικό-οικονομικού συστήματος.

Μεταρρυθμιστικός και κυβερνητικός λαϊκισμός

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ο λαϊκισμός είναι ένα εργαλείο της εξουσίας, το οποίο -όπως όλα τα πράγματα στην Ελλάδα- έγινε αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης. Τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια τα δύο κόμματα εξουσίας, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποίησαν και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν κατά κόρο τον λαϊκισμό για τον αποπροσανατολισμό και την παραπλάνηση του εκλογικού σώματος. Τώρα, μπροστά στην προοπτική να χάσουν την εξουσία με ότι αυτό συνεπάγεται στην παρούσα ιστορική συγκυρία, έχουν αποδυθεί σε μια λυσσαλέα προσπάθεια «καταγγελίας» του ΣΥΡΙΖΑ ως λαϊκιστικού κόμματος. Υποστηριχτές σε αυτή την προσπάθεια τα δύο κυβερνητικά κόμματα έχουν  τα ΜΜΕ, αλλά και την περιβόητη ανανεωτική αριστερά, καθώς και το ΚΚΕ. 

Στο Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσης Liddell & Scott η λέξη «λαϊκισμός» δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η λέξη «λαϊκός».  Στη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Παύλου Δρανδάκη επίσης δεν υπάρχει το λήμμα. Στην Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα επισημαίνεται ότι ο όρος δεν έχει σαφή προσδιορισμό γιατί προσδιορίζεται όχι από το «λογιστικόν», αλλά το «θυμοειδές» και εξηγείται: «η αβεβαιότητα του προσδιορισμού απορρέει από το γεγονός ότι μεταφέρει την ιστορική εμπειρία ως συναισθηματική φόρτιση και όχι ως ιστορική διερεύνηση απαλλαγμένη από στερεότυπα και προκαταλήψεις». Στο επίπεδο της πολιτικής πρακτικής, η ΠΛΜπ ερμηνεύει τον «λαϊκισμό» ως «την επιβολή του ‘’χαρισματικού ηγέτη’’ στις μάζες εν ονόματι ενός προγράμματος που θα ικανοποιούσε ‘’εθνικές, πολιτικές και κοινωνικές’’ διεκδικήσεις». Το λεξικό των εκδόσεων Πελεκάνος εξηγεί τον λαϊκισμό ως «μίμηση λαϊκών προτύπων, το κατέβασμα στο επίπεδο του πλήθους», ενώ ο Μπαμπινιώτης έχει την τρέχουσα χρήση του όρου: «ο έπαινος και η κολακεία των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του λαού, καθώς και η υιοθέτηση θέσεων που τον ευχαριστούν,  χωρίς όμως να τον ωφελούν με σκοπό την εξασφάλιση της εύνοιάς του».

Το συμπέρασμα που βγάζω από αυτή τη μικρή έρευνα είναι πως ο όρος «λαϊκισμός» είναι σχετικά πρόσφατος και κατά την αίσθησή μου, η εκτεταμένη χρήση του με την πρόσφατη έννοια της πολιτικής πρακτικής που αποβλέπει στις άνευ αντικρίσματος υποσχέσεις προς το εκλογικό σώμα για την εφαρμογή φιλολαϊκών πολιτικών ή για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής του, σχετίζεται με μια συγκεκριμένη οικονομικοπολιτική κατάσταση. Τα συντηρητικά κόμματα, αλλά και τα σοσιαλδημοκρατικά υιοθέτησαν και εφάρμοσαν τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού (ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση του κράτους, κατάλυση του ‘’κοινωνικού κράτους’’ κλπ, ανοίγοντας την ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Στην προσπάθειά τους να περάσουν αυτές τις πολιτικές, άρχισαν να εφαρμόζουν συστηματικά τη συνταγή του λαϊκισμού και να τάζουν. Με την στήριξη των ΜΜΕ πέτυχαν και όταν το παιγνίδι τους άρχισε να αποκαλύπτεται, υφάρπαξαν τα πολιτικά συνθήματα της αριστεράς (με πρωτεργάτη τον Μπους Τζούνιορ), εφαρμόζοντας ένα νέου τύπου λαϊκισμό. Αφού εξάντλησαν και αυτή τη δυνατότητα, τώρα, κατηγορούν την αριστερά για λαϊκισμό.

Ο νεοφιλελευθερισμός επικράτησε με τέτοιου τύπου εργαλεία, όπως ο πολιτικός καθωσπρεπισμός (politically correct), η καταγγελία της συνομωσιολογίας και του λαϊκισμού. Δηλαδή, τώρα καταγγέλλει αυτά που ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός κάνει.

Αυτό κάνει και η κυβέρνηση Σαμαρά. Καταγγέλλει τον λαϊκισμό της αριστεράς, την ώρα που εφαρμόζει τον πιο άθλιο λαϊκισμό οδηγώντας τη χώρα και το λαό στην υποταγή. Ο κ. Σαμαρά πέρα του να υβρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, λέει συνεχώς ψέματα για τα δήθεν «επιτεύγματα» της κυβέρνησής του, που συνεχώς αποκαλύπτονται από τα ξένα ΜΜΕ. Η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine αποκάλυψε ότι το ισχυρό επικοινωνιακό όπλο της κυβέρνησης Σαμαρά, το πρωτογενές πλεόνασμα «είναι αποτέλεσμα λογιστικών τρικ».

Τον ρόλο του πολιορκητικού κριού παίζει ο Ευ. Βενιζέλος, ο οποίος έχει ως πραγματικό πολιτικό εχθρό το ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο προσάπτει «σχέση με τα συμφέροντα», όπως άλλωστε και ο απίστευτος Άδωνης. Ο λαϊκισμός σε διάφορες αποχρώσεις αποτελεί τον βασικό κορμό της επικοινωνιακής πολιτικής των μνημονιακών κομμάτων. Ενίοτε δε οι εσωτερικές αντιφάσεις είναι αποκαλυπτικές. Ο Βενιζέλος, για παράδειγμα, αναφερόμενος στη ΔΗΜΑΡ, σημείωσε πρόσφατα ότι ακολουθεί μια πολιτικά επαμφοτερίζουσα στάση αναφερόμενος στο γεγονός ότι το κόμμα του κ. Κουβέλη ψήφισε παρών στην πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης αλλά καταψήφισε τον προϋπολογισμό.

Ο λαϊκισμός του Βενιζέλου είναι βερμπαλιστικός, λέει βαρυσήμαντα πράγματα ένα πρόσωπο που δεν έχει ίχνος αξιοπιστίας. Ο λαϊκισμός της ΔΗΜΑΡ είναι αυτό που λέμε «έντεχνος λαϊκισμός» ή …σοβαροφανής. Ο λαϊκισμός του ΚΚΕ είναι σωτηριολογικός, μεταφυσικός…

Η αλήθεια είναι πως και οι τέσσερεις επιτίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ από όλες τις πλευρές, καταγγέλλοντάς τον ότι θα οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή, λες και απέμεινε τίποτε για να καταστραφεί. Η ΝΔ δια του κ. Στουρνάρα εξαγγέλλει ότι τώρα θα πληρώσει η Εκάλη και φτιάχνει ένα φόρο για τα ακίνητα, αντιστρόφως ανάλογα προοδευτικό, δηλαδή όσο πιο πλούσιος είσαι τόσο πιο λίγα πληρώνεις. Αυτές είναι οι μεταρρυθμίσεις. Το ξεπούλημα του Αστέρα, του ΟΠΑΠ κ.ο.κ. Το απομένον ΠΑΣΟΚ που είναι πάλι έτοιμο για νέα διάσπαση, όσο πιο πολύ ταυτίζεται με τη δεξιά, τόσο ασφαλέστερα νιώθει να επιτίθεται στην Αριστερά με λαϊκίστικα ρητορικά σχήματα. Το ΠΑΣΟΚ και η ανανεωτική «αριστερά» (ΔΗΜΑΡ) είχαν την ιστορική τους ευκαιρία. Συνέπραξαν κατά την περίοδο Σημίτη και εντεύθεν, σε επίπεδο προσώπων και όχι μόνο, για τις μεγάλες «μεταρρυθμίσεις» της τραπεζικής και χρηματιστηριακής φούσκας, της υπερχρέωσης των πολιτών, των μακέτων που έγιναν έργα σε τριπλάσιο κόστος από το κανονικό, στις μετοχοποιήσεις που οδήγησαν στην παράδοση του ΟΤΕ στους ξένους κ.ο.κ. Το ΚΚΕ, βασικός στυλοβάτης του συστήματος, εγκλώβισε επί 40 χρόνια τις δυναμικές μάζες, στρατιωτικοποιώντας τες σε ένα σεχταριστικό πολιτικά ευνουχισμένο ΠΑΜΕ, ενώ θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει την εκτροπή της μεταπολίτευσης σε αυτό που σήμερα είναι η κολοβή δημοκρατία μας του πελατειακού κράτους.

Ο λαϊκισμός ασκείται από την εξουσία, διότι αυτοί που έχουν την εξουσία είναι αυτοί που χάιδεψαν αφτιά και μόλις ανέβηκαν στην καρέκλα κάνουν ακριβώς τα αντίθετα. Τα αιτήματα της Αριστεράς που εκφράζει πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι λαϊκιστικά. Κι αν κάποια από αυτά δεν μπορέσουν να υλοποιηθούν αμέσως μεθαύριο δεν θα είναι λαϊκισμός, αλλά οι δυσκολίες της ανασυγκρότησης.

.

Το έλλειμμα εξωτερικής πολιτικής

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Όταν ο υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, διαμήνυε στους δανειστές (που δυστυχώς ακόμη τους φαντασιώνεται ως εταίρους) πως «εμείς δεν ζητάμε πολιτική διαπραγμάτευση αλλά έγκυρους συνομιλητές για να κάνουμε μια οικονομική διαπραγμάτευση που να καταλαβαίνουν τα πραγματικά δεδομένα και την δυναμική των αριθμών», γέλασε και το παρδαλό κατσίκι στις Βρυξέλλες. H ατάκα αυτή δεν αποτελεί μόνο τεκμήριο της ελαφρότητας του κυβερνώντος πολιτικού προσωπικού, αλλά αποκαλύπτει το τεράστιο έλλειμμα στρατηγικής στην εξωτερική μας πολιτική και κυρίως την άγνοια του μοναδικού κανόνα της.   

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι επικοινωνία. Μετά την καζούρα που είχε υποστεί ο Ευάγγελος όταν «έδιωξε» (;) την Τρόικα ως υπουργός Οικονομικών θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η εξωτερική πολιτική είναι για τους λύκους και δεν χωράει βερμπαλιστικούς εξυπνακισμούς. Η εξωτερική πολιτική είναι συσχετισμοί ισχύος. Δυστυχώς, υπάρχει μια παράδοση στο μεταΑνδρεϊκό ΠΑΣΟΚ ογκώδους άγνοιας του παιγνίου της εξωτερικής πολιτικής και του βασικού της κανόνα. Τρανό παράδειγμα, η παράδοση από τον Γιώργο Παπανδρέου του ελληνικού «μπαζούκας» (πτώχευση με παραμονή στο ευρώ) στους πάλαι ποτέ εταίρους και νυν στυγνούς δανειστές μας και μεθαύριο ιδιοκτήτες της γης μας.

Αλλά ας έρθουμε στο τώρα. Ενώ η «πολιτική διαπραγμάτευση» με τους Τροϊκανούς που δούλευε επικοινωνιακά το Μαξίμου από το καλοκαίρι, κατέρρευσε πολύ πριν τις γερμανικές εκλογές με τα «δεν-μη-όχι», ενώ η κα Μέρκελ έστειλε για μία ακόμη φορά τον Σαμαρά στην Τρόικα, η κυβέρνηση πάλι δεν κατάλαβε. Δεν αντιλαμβάνεται ότι «πολιτική διαπραγμάτευση» δεν γίνεται ζητώντας ακρόαση από την αυτοκράτειρα. Και δυστυχώς αγνοεί ότι η εξωτερική πολιτική ασκείται μόνο σε πεδία όπου η χώρα μπορεί να ανακαλύψει ανεκμετάλλευτη ισχύ και να δημιουργήσει ισχυρές συμμαχίες.

Ανεκμετάλλευτη ευκαιρία στάθηκε η κραυγή αγωνίας για την Ελλάδα από 22 προσωπικότητες του πολιτισμού και των γραμμάτων της Σουηδία, μεταξύ των οποίων ο νομπελίστας ποιητής Tomas Tranströmer, ο διεθνούς φήμης καθηγητής ιατρικής Sven Britton, ο πρώην Πρόεδρος του Διεθνούς PEN και μέλος της σουηδικής ακαδημίας Per Wästberg, το μέλος της σουηδικής ακαδημίας κ. Jesper Svenbro, η πασίγνωστη τραγουδίστρια κα Arja Saijonmaa κ.ά. που υπέγραψαν ένα φοβερό κείμενο – έκκληση σωτηρίας για την Ελλάδα, όπου εκφράζεται η έντονη αγωνία για την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν φέρει την Ελλάδα οι μνημονιακές πολιτικές…

Άλλη ανεκμετάλλευτη ευκαιρία που πέρασε στο ντούκου, ήταν το δημοσίευμα της μεγάλης αυστριακής εφημερίδας «Κλάινε Τσάιτουνγκ» που έγραψε για την πανίσχυρη τρόικα που καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων και ότι είναι αμφίβολο εάν αυτό το τρίο έχει γνώσει από οικονομία, για να καταλήξει: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θέλει να διερευνήσει το έργο της τρόικας και αυτό είναι επιτακτικά αναγκαίο, καθώς αυτός ο θεσμός δεν έχει κανέναν ελεγκτικό μηχανισμό, και στην Ελλάδα οι διασώστες του ευρώ έχουν πέσει, μέχρι τώρα, τελείως έξω.

Η συγκυρία είναι γεμάτη ευκαιρίες, αλλά δυστυχώς η χώρα στερείται αυτών των δυνατοτήτων επειδή η κυβέρνηση Σαμαρά είναι προσκολλημένη στην ονείρωξη του success story και δεν μπορεί να βγει και να πει πως υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα… Αυτό μπορεί να το κάνει μια κυβέρνηση της αριστεράς, όπως και πολλά άλλα…

 Τα «εγκλήματα» του μοιραίου ανθρώπου

Σχεδόν δυο χρόνια τώρα η Ελλάδα κινείται στη δύνη που την έριξαν οι άφρονες πολιτικές εκείνων που την κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, αλλά κι εκείνοι που δεν κυβέρνησαν αλλά ήταν επί χρόνια εκφραστές αρνήσεων σε κάθε προσπάθεια μεταρρυθμιστικών προσπαθειών.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία τριάντα χρόνια κυβέρνησαν οι πάντες πλην των φιλελεύθερων.

Κυβέρνησαν οι δογματικοί σοσιαλιστές του «βαθέως» ΠαΣοΚ, κυβέρνησαν οι εκσυγχρονιστές σοσιαλιστές, κυβέρνησαν οι κρατιστές της λεγόμενης φιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας.

Κυβέρνησε εμμέσως και η Αριστερά, είτε με την μεγάλη της διείσδυση στον κρατικό μηχανισμό, είτε με την σχεδόν μονόπλευρη διείσδυσή της στα ΜΜΕ και συνεπώς στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης .  Για να είμαστε ακριβείς, επιχείρησαν να κυβερνήσουν και οι φιλελεύθεροι, στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, αλλά όποια μεταρρυθμιστική προσπάθεια επιχείρησαν έβρισκε ως αντίδραση είτε το …ξήλωμα της πλατείας Συντάγματος, είτε το… δημόσιο ξεβράκωμα όσων τολμούσαν να επενδύσουν.Τελικά, έπεσαν εκ των έσω!

Όλες οι κυβερνήσεις, όλο το πολιτικό σύστημα, είναι συνυπεύθυνοι για την πορεία του τόπου και την προσάραξη του σήμερα. Το γιατί και το πώς είναι γνωστά και χιλιογραμμένα.

Όμως, δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία ότι η μοιραία κυβέρνηση ήταν του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία με «εγκληματικά» λάθη και παραλείψεις οδήγησε το σκαρί στα βράχια.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, κληρονομικώ δικαιώματι πρόεδρος του ΠαΣοΚ κατόπιν ανταλλαγής δακτυλιδιού με τον πρώην πρόεδρο του κινήματος, θα περάσει στην ιστορία ως ο μοιραίος άνθρωπος για τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων και κυρίως για το μέλλον της Ελλάδας.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν εγγονός και γιός τέως πρωθυπουργών και συνεχιστής της δυναστείας τους, δύσκολα θα έκανε καριέρα σε οποιοδήποτε τομέα του ιδιωτικού τομέα. Ούτε καν ως δάσκαλος… ποδηλάτου ή κανό!

Εκείνο που δεν έγινε ακόμη κατανοητό και δύσκολα θα γίνει και στο μέλλον, είναι η απάντηση που μπορεί κάποιος να δώσει στο ερώτημα γιατί οδηγήθηκε στις καταστροφικές για τον τόπο επιλογές.

Οι λογικές και πιθανές απαντήσεις είναι τέσσερις κι μάλιστα αναπόδεικτες:

1. Ο Γιώργος Παπανδρέου, είχε προαποφασίσει ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να πορεύεται με την νοοτροπία και τις πρακτικές του παρελθόντος.

Μετέτρεψε, λοιπόν, τη μεγάλη δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας σε κρίση χρέους.

Πίστευε ότι έτσι, δηλαδή με την απειλή χρεοκοπίας, θα προκαλούσε σοκ στην ελληνική κοινωνία, η οποία θα δεχόταν ευκολότερα όσα είχε αποφασίσει.

2. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ήταν δέσμιος ιδιοτελών του κινήτρων από τα οποία δεν μπορούσε να απεγκλωβιστεί. Η εκδοχή αυτή στηρίχθηκε σε δημοσιεύματα που ενέπλεκαν τον αδελφό του με μια επενδυτική εταιρεία που επένδυσε σε ασφάλιστρα κινδύνου.

Στηρίχτηκε, ακόμη, στα πάμπολλα και συνεχόμενα ατοπήματα τόσο του ίδιου, όσο και του υπουργού Οικονομικών (Παπακωνσταντίνου), με δηλώσεις κλπ, τα οποία ήταν βούτυρο στο ψωμί των κερδοσκόπων. Φυσικά, αυτή η εκδοχή, δεν μπορεί να είναι σοβαρά συζητήσιμη, αφ’ ενός λόγω  της έντονης  αντιπατριωτικής  της κατεύθυνσης και αφ’ ετέρου λόγω ότι δεν πρόκειται ποτέ να τεκμηριωθεί με στοιχεία.

3. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ψευδαισθήσεις και όταν βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα δεν είχε καν σχέδιο να ανταποκριθεί. Τον Ιανουάριο του 2010, στο Νταβός, έχασε τ’ αυγά και τα πασχάλια και ουσιαστικά μαζί του, η Ελλάδα και οι Έλληνες.

4. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε ποτέ την πολιτική και νοητική ικανότητα να ηγηθεί του τόπου και μάλιστα στην πιο δύσκολη περίοδο της σύγχρονης ύπαρξής του.

Κι αν αυτές οι τέσσερις πιθανές απαντήσεις είναι μάλλον οι μοναδικές εκδοχές για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε και λειτούργησε συνολικά,  προϋπάρχουν και ακολουθούν άλλες ενέργειές του, απολύτως καθοριστικές και μοιραίες. Θα μπορούσαμε να τις αξιολογήσουμε και να τις αριθμήσουμε χρονολογικά.

Ας τις δούμε:

1. Αντιπολιτευτικός λαϊκισμός και… «Λεφτά Υπάρχουν»!

Όλο το διάστημα της θητείας του στην αντιπολίτευση, ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν εκ των ηγετών κάθε αποσταθεροποιητικής προσπάθειας της κυβέρνησης Καραμανλή.

Τον είδαμε σε δρόμους, πλατείες και λιμάνια, ανεβασμένο ακόμη και σε τρακτέρ. Τον είδαμε δακρυσμένο από ληγμένα δακρυγόνα να …διαμαρτύρεται ακόμη και για μεγάλες επενδυτικές προσπάθειες, όπως εκείνη των Κινέζων στο λιμάνι του Πειραιά.

Τον είδαμε να δίνει μάχες για να ψηφιστεί το αντεθνικό σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, εν αντιθέσει με τη στάση του Κώστα Καραμανλή.

Ας μη ξεχνάμε ότι επιχείρησε –ευτυχώς ανεπιτυχώς- να πείσει και τον μακαρίτη Τάσο Παπαδόπουλο.

Πέραν αυτών, είναι πλέον βέβαιο ότι από την άνοιξη του 2009 γνώριζε την δραματική κατάσταση των δημοσίων οικονομικών.

Τον δε Αύγουστο του 2009, όπως αποκαλύφτηκε, ενημερώθηκε και επισήμως από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.

 Επιβεβαιωτικό του ότι γνώριζε την δραματική κατάσταση της οικονομίας, ήταν οι συζητήσεις του με τον Στρος Καν, από τις αρχές του φθινοπώρου του 2009, για το ενδεχόμενο προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Παρ’ όλη, λοιπόν,  τη γνώση του προβλήματος και παρά τη νίκη του στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 (που προοιώνιζαν και νίκη του στις εθνικές εκλογές), ο Γιώργος Παπανδρέου σε όλη την προεκλογική περίοδο του 2009, ακολούθησε την πεπατημένη και υποσχόταν σε όλους λαγούς με πετραχήλια.

Κι όταν ο Κώστας Καραμανλής τον ρώτησε που θα βρει τα χρήματα για να κάνει όσα τάζει, απάντησε με την περιβόητη – και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων ανόητη- φράση «λεφτά υπάρχουν»!

Όταν ο Καραμανλής έλεγε προεκλογικά ότι θα πρέπει να μη δοθούν αυξήσεις στους μισθούς και να μπούμε σε περίοδο αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας για να γλιτώσουμε τα χειρότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου απαντούσε με τη φράση που θα τον κυνηγάει εφ’ όρου ζωής.

2. Παροχές και σιωπηρή απογραφή – άνοδος επιτοκίων

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μόλις γίνεται πρωθυπουργός αρχίζει τις παροχές, ως να μη συμβαίνει τίποτα και κυρίως συμπεριφερόμενος ως να μη  γνωρίζει τίποτα.

Με εντολή του, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ξεκινά σιωπηρά απογραφή της ελληνικής οικονομίας και αναγκάζει την Κομισιόν να μιλήσει για πρώτη φορά για τα περίφημα greek statistics.

 Τότε αρχίζει σιγά σιγά στην αρχή και εντονότερα αργότερα η στοχοποίηση της ελληνικής οικονομίας από τις αγορές, με αποτέλεσμα να ακριβαίνει ο δανεισμός της Ελλάδας.

Και πάλι, όμως, παρά το γεγονός ότι τα επιτόκια είναι ακόμη σχετικά ανεκτά, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν δανείζεται όσα χρήματα χρειάζεται για το επόμενο διάστημα και μέχρι την πληρωμή των ομολόγων που έληγαν τον Ιούνιο.

Μοιραία έφτασε το τέλος, λίγους μήνες μετά…

3. Οι «εγκληματικές» καθυστερήσεις

Ο Γιώργος Παπανδρέου, πίστεψε ότι μόλις έγινε πρωθυπουργός θα είχε εξασφαλισμένη περίοδο χάριτος, τόσο μέσα στην Ελλάδα, όσο και κυρίως στο εξωτερικό.

Κι αν στην Ελλάδα κάποιοι πανηγύριζαν από τις αρχικές παροχές, στην Ευρωζώνη περίμεναν την ανακοίνωση κάποιου προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων, ειδικά στον καρκινοπαθή δημόσιο τομέα.

Έκπληκτοι άκουγαν προγραμματικές δηλώσεις πλήρεις …οραμάτων και γενικολογίες.

Όλοι, πλέον, γνωρίζουμε ότι η Κομισιόν έστειλε επανειλημμένα μηνύματα, αλλά εις ώτα μη ακουόντων.

Ο Παπανδρέου και οι συν αυτώ, δεν είχαν τα αντανακλαστικά να κατανοήσουν ότι η καταιγίδα δεν θα αργήσει. 

Εν των μεταξύ όσο η τακτική Παπανδρέου παρέμενε σταθερή και… πασοκική, οι αγορές  «πυροβολούσαν».

Ο κρατικός μηχανισμός που έπρεπε να κινητοποιηθεί παρέμενε ναρκωμένος κι έτσι η δρομολόγηση των λύσεων που έπρεπε να ληφθούν δεν ελήφθησαν ποτέ.

Ενώ το πρόβλημα ήταν ξεκάθαρο ότι οφειλόταν στον υπερμεγέθη δημόσιο τομέα και την αντιπαραγωγικότητά του, άρχισαν να δρομολογούνται οριζόντιες λύσεις που έπλητταν θανάσιμα τον ιδιωτικό τομέα.

Ο θάνατος της «μεσαίας» και απροστάτευτης μεσαίας τάξης πλησιάζε.

4. Η πλήρης διάλυση του Κράτους

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μόλις έγινε πρωθυπουργός, ξεκίνησε ένα άνευ προηγουμένου «ράβε –ξήλωνε» στα υπουργεία, τα οποία άλλα καταργούσε κι άλλα συνένωνε.

Δημιουργήθηκε έτσι ένα απίστευτο χάος στον κρατικό μηχανισμό, την ώρα που η κρίση γινόταν τσουνάμι.

Χάθηκε χρόνος που ήταν πολύτιμος, πολύ περισσότερο μέχρι να ενημερωθούν πρόσωπα που δεν είχαν καμιά σχέση με την πολιτική και τα οποία ο πρωθυπουργός πήρε είτε από τα γυμναστήρια είτε από τις παρέες του και τα έχρησε υπουργούς!

5. Το τέχνασμα των βιογραφικών

Στη τελική διάλυση του ημιπαράλυτου μέχρι τότε Κράτους συνετέλεσε και το φιάσκο με τα… ηλεκτρονικά βιογραφικά όσων επιθυμούσαν να εργαστούν σε κυβερνητικές θέσεις.

Μπορεί τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη να υποδέχτηκαν θετικά το μέτρο και να το χαρακτήρισαν επιτομή της αξιοκρατίας που καταργούσε το φαύλο καθεστώς με τους αποτυχημένους να εκλεγούν βουλευτές που εν συνεχεία διορίζονταν σε υπουργεία και ΔΕΚΟ, αλλά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα επικοινωνιακό τέχνασμα.

Ένα τέχνασμα που είχε σκοπό να επιτρέψει στο περιβάλλον του πρωθυπουργού να διορίσει δικούς του ειδικούς και γενικούς γραμματείς υπουργείων και ΔΕΚΟ, παρακάμπτοντας το «βαθύ» ΠαΣοΚ και τις απαιτήσεις του για κρατικά αξιώματα.

Δεν άργησαν να προκύψουν δυσλειτουργίες είτε από την καθυστέρηση στον ορισμό των «εκλεκτών», είτε από την προφανή πολιτική τους ανικανότητα.

Κοντολογίς, ο Γιώργος Παπανδρέου, σε μια περίοδο που «καιγόταν η γούνα μας», αντιμετώπισε την κυβέρνησή του με μεταπολιτική λογική ή ακόμη και λογική μεγαλομετόχου εταιρείας του ιδιωτικού τομέα.  Ουσιαστικά, απαγόρευσε την άσκηση πολιτικής.

6. Ο διασυρμός της Ελλάδας

Τη στιγμή που η κατάσταση είναι στο πλέον οριακό της σημείο για τον τόπο και η εθνική αξιοπιστία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο, ο Γιώργος Παπανδρέου, έκανε ένα από τα κορυφαία – «εγκληματικά» λάθη που θα μπορούσε να κάνει πολιτικός άνδρας και δη πρωθυπουργός.

Για να κρατήσει αλώβητη –έτσι νόμιζε- την προσωπική του αξιοπιστία, πήγε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο , τον Δεκέμβριο του 2009, και δικαιολογούμενος για τις καθυστερήσεις και τις παλινωδίες της κυβέρνησής του, ανέφερε ότι η Ελλάδα είναι μια διαβρωμένη και διεφθαρμένη χώρα.

Μπορεί να είχε χίλια δίκια.

Όμως, το να ομολογείς ανερυθρίαστα σε όλη την Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην υφήλιο, ότι η χώρα σου έχει ηθικό έλλειμμα, αποτελεί τουλάχιστον ελαφρότητα.

Ακολούθησαν συνεχείς υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και πρωτοφανές ανέβασμα των επιτοκίων σε τέτοιο σημείο, ούτως ώστε ο δανεισμός από τις αγορές κατέστη απαγορευτικός.

7. Μνημόνιο χωρίς διαπραγμάτευση

Μετά το απαγορευτικό των αγορών, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε άλλη επιλογή από την προσφυγή, σχεδόν γονατιστός, στους εταίρους και εν πολλοίς πιστωτές μας.

Το «λεφτά υπάρχουν» μετατράπηκε σε χρόνο dt σε ικεσίες τύπου «σώστε την Ελλάδα».

Παρ’ ότι ο μηχανισμός στήριξης δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2010, οι συνεχείς παλινωδίες και η επιχείρηση «ανώδυνου περάσματος στο εσωτερικό», καθυστέρησε το πρόγραμμα, το οποίο υλοποιήθηκε τον Μάιο, λίγο πριν λήξουν τα ομόλογα τα οποία δεν είχαμε να πληρώσουμε και κηρύξουμε πτώχευση.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, παρά το γεγονός ότι μια στάση πληρωμών της Ελλάδας εκείνη την περίοδο, θα είχε καταστροφικές συνέπειες για όλη την Ευρωζώνη και τις ευρωπαϊκές τράπεζες, δεν μπόρεσε να διαπραγματευθεί απολύτως τίποτα.

Δεν κατάφερε καν  να αποσπάσει ένα πρόγραμμα το οποίο θα άφηνε χρόνο στην Ελλάδα για δημοσιονομική εξυγίανση και παραγωγική ανασυγκρότηση.

Πολλοί ισχυρίζονται –και ο γράφων- ότι ακόμη κι αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε το Κράτος, τις δομές και τις υποδομές του.

Άλλο, όμως, αυτό κι άλλο η αποδοχή του Μνημονίου χωρίς καμιά διαπραγμάτευση.

Βεβαίως, η μη ελληνική διαπραγμάτευση οφείλεται στο γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε κανένα σχέδιο με στοχευμένες παρεμβάσεις που θα δρομολογούσε την δημοσιονομική εξυγίανση.

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι αν υπήρχε ελληνικό σχέδιο και εφαρμοζόταν, η τρόικα θα αντιμετώπιζε με άλλα δεδομένα την χώρα.

Όμως κι αυτό ακόμη το Μνημόνιο, βρήκε τοίχο μέσα στην ίδια την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Υπουργοί του άλλα υπέγραφαν κι άλλα έκαναν.

Υπουργοί του δεν έκαναν τίποτα.

 Οι ολιγωρίες, οι παλινωδίες, οι ασυνέπειες και τα ψέματα που δέχτηκαν οι δανειστές της Ελλάδας, τους έκαναν ιδιαιτέρως σκληρούς διαπραγματευτές.

Το μαχαίρι που ήδη είχε μπει στο ελληνικό κόκκαλο, άρχισε να γυρίζει πάνω στην πληγή.

Εξ ου και για να καταβληθεί κάθε δόση του δανείου, προηγείται ένα κακόγουστο θρίλερ.

8. Το καθυστερημένο «κούρεμα» του χρέους

Έχει παγιωθεί πλέον η άποψη, ότι για την Ελλάδα η πιο σωστή περίοδος «κουρέματος» ήταν ταυτοχρόνως με την υπογραφή του Μνημονίου, το 2010.

Η χώρα θα γλίτωνε και τα «κουρεμένα» δισεκατομμύρια, αλλά θα γλίτωνε και όσα δισεκατομμύρια πλήρωσε από τότε για τόκους και χρεολύσια στο ακέραιο.

Όμως, ο Γιώργος Παπανδρέου –το έχουμε αναφέρει επανειλημμένως- δεν είχε σχέδιο.

Είναι σαφές ότι το «κούρεμα» χωρίς τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις δεν ήταν και δεν είναι και τώρα ικανό να ξαναστήσει στα πόδια της την νεκρή ελληνική οικονομία.

Όμως, τέλος από την κρίση δεν πρόκειται να υπάρξει χωρίς «κούρεμα».

Ο Γιώργος Παπανδρέου, υποχρεώθηκε να καταφύγει στο «κούρεμα» μετά από ενάμιση χρόνο παλινωδιών.

Κι ας μη ξεχνάμε, ότι τον Μάιο του 2010 έλεγε ότι το «κούρεμα θα είναι καταστροφικό!

9. Η καταστροφή του ιδιωτικού τομέα

Ο Γιώργος Παπανδρέου και η δογματική του κυβέρνηση, έστειλαν με την πολιτική τους στην ανεργία ένα εκατομμύριο Έλληνες και οδήγησαν σε λουκέτα χιλιάδες επιχειρήσεις.

Κι αυτό, επειδή ο δογματισμός των στελεχών της κυβέρνησης και οι αγκυλώσεις του παρελθόντος δεν τους επέτρεπε να πράξουν το αυτονόητο.

Δηλαδή, να συρρικνώσουν τον δημόσιο τομέα, ακόμη και με τις χιλιάδες απαιτούμενες απολύσεις, να τον αναδιοργανώσουν και να προχωρήσουν στις αναγκαίες αποκρατικοποιήσεις.

Υπουργοί έγιναν έρμαια των συνδικαλιστών.

Το πρωί υπέγραφαν μεταρρυθμίσεις και το βράδυ κάποιο μαγικό χέρι τις τοποθετούσε στα αλήστου μνήμης χρονοντούλαπα!

Ταυτοχρόνως, η έλλειψη κάθε σχεδίου, ανάγκασε στην καταφυγή οριζόντιων και άδικων περικοπών σε συντάξεις και μισθούς, αλλά και σε υπέρμετρη φορολογία.

Αποτέλεσμα;

Η κορύφωση της ύφεσης και το νέκρωμα κάθε παραγωγικής διαδικασίας.

10. Το σάλτο μορτάλε του δημοψηφίσματος

Ο Γιώργος Παπανδρέου, έχοντας χάσει κάθε επαφή με την οδυνηρή πραγματικότητα, λίγο μετά τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου, επιχείρησε το μεγάλο και άκρως τυχοδιωκτικό σάλτο μορτάλε.

Μόλις ανακοινώθηκε η απόφαση της Κομισιόν για το «κούρεμα» του χρέους, ο Έλληνας πρωθυπουργός θεώρησε ότι αν θέσει στον ελληνικό λαό το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», θα καταφέρει να βρει διέξοδο μέσα από μια εκβιαστική κάλπη.

Έβαλε στην πολιτική τον τζόγο.

Άνοιξε το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, κάτι που δεν τολμούσε μέχρι τότε να θέσει κανένας ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό.

Το «κωμικοτραγικό» της υπόθεσης είναι ότι η αναγγελία του δημοψηφίσματος, έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς και ομόφωνη απόφαση στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ το ίδιο συνέβη και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠαΣοΚ.

Εκτός από το κωμικοτραγικό, υπάρχει και το τραγικό.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο υπουργός του αρμόδιος για την Εθνική Άμυνα (κάποιος Μπεγλίτης αγνώστων λοιπών πολιτικών περγαμηνών), άφησαν να αιωρούνται φήμες περί επέμβασης του Στρατού.

Αποκεφάλισαν, μάλιστα, την ηγεσία του στρατεύματος.

Όλο αυτό το σάλτο μορτάλε, αποδείχθηκε θανατηφόρο για τον Γιώργο Παπανδρέου.

Διακυβευόταν η εκταμίευση της 6ης δόσης του δανείου.

Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι μέσω του δημοψηφίσματος υπήρχε το ενδεχόμενο να διακυβευτεί η ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, μόνο και μόνο από αντίδραση των πολιτών στον Παπανδρέου και τις πολιτικές του. Οι Μέρκελ και Σαρκοζί αντέδρασαν ακαριαία.

Κάλεσαν τον Γιώργο Παπανδρέου στις Κάνες και περίπου τον ξευτίλισαν.

Του τόνισαν ένα και μόνο πράγμα. «Αν θες να κάνεις δημοψήφισμα, το ερώτημα που θα βάλεις είναι η παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη».

Η γελοιοποίηση του Παπανδρέου, πλήγωσε και την Ελλάδα.

Οι ίδιοι οι υπουργοί και βουλευτές του που χειροκροτούσαν την αναγγελία δημοψηφίσματος, τώρα έφτασαν στις αποδοκιμασίες εναντίον του και στην ουσιαστική του καθαίρεση.

Κι αν αυτό αφορά τον Γιώργο Παπανδρέου και εκείνους, το πλήγμα που δέχθηκε η Ελλάδα αφορά όλους μας.

Το σάλτο μορτάλε του μοιραίου πρωθυπουργού, έκαψε πολιτικά την έστω και απειροελάχιστη πιθανότητα επαναδιαπραγμάτευσης της ελληνικής πολιτείας για την ασκούμενη οικονομική πολιτική.

by gr post