Δεν Είσαι Έργο Τέχνης

Υπάρχει ένα παλιό τραγούδι του Λευτέρη Πανταζή που λέει... Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι και από μόνη σου αγαπιέσαι. Ταιριάζει γάντι σε πολλούς από εμάς, γυναίκες, άνδρες, μικρούς, μεγάλους. Η αυταρέσκεια και η ωραιοποίηση πάντα υπήρχαν σαν χαρακτηριστικά, όμως μάλλον τώρα τελευταία έχoυν γίνει της μοδός. Πόσο γαμάτος είμαι, πόσο ωραία τα κάνω όλα, πόσο όμορφος είμαι, πόσο δίκιο έχω, πόσο απαραίτητος είμαι... Τίποτα πιο γελοίο από έναν άνθρωπο που νομίζει τον εαυτό του για Τζοκόντα, για Καρυάτιδα, για την κρυμμένη πέμπτη Εποχή του Βιβάλντι... Όλο και περισσότερο άνθρωποι-παγώνια περιδιαβαίνουν στις παρέες, στους κύκλους, γύρω μας. Και στο μυαλό είναι καρφωμένες θεόστραβες αντιλήψεις. Ένας άνθρωπος Έργο Τέχνης θεωρεί πως δεν αλλάζει! Τα Έργα Τέχνης δεν αλλάζουν. Φτιάχτηκαν μία και μοναδική φορά, έτσι αποκρυσταλλώθηκαν από τον δημιουργό τους και προχωρούν στον χρόνο. Έτσι και αυτός λέει βαθιά μέσα του ‘’έτσι είμαι εγώ’’... Και οι υπόλοιποι είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθούμε την Τέχνη, να βαράμε παλαμάκια, να ανεχόμαστε, να θαυμάζουμε και να επικροτούμε. Οι άνθρωποι δεν είναι Έργα Τέχνης! Και ευτυχώς! Πόσο βαρετό θα ήταν...! Η Τζοκόντα δεκαετίες ολόκληρες είναι υποχρεωμένη σαν Έργο Τέχνης να κοιτά με ένα συγκεκριμένο βλέμμα, σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση και να φορά τα ίδια ρούχα... Οι άνθρωποι λοιπόν είναι, ή θα μπορούσαν να είναι, δυναμικά συστήματα που τροποποιούνται και τροποποιούν, αλλάζουν, μετασχηματίζονται. Μέσα σε δυσκολίες και αναποδιές σχετίζονται μεταξύ τους, αλλάζουν, δημιουργούν σχέσεις. Αλλάζουν ρούχα και διάθεση. Γελάνε και κλαίνε. Τολμούν και φοβούνται. Κριτικάρουν και αυτοκριτικάρονται. Αυτό βέβαια προϋποθέτει να μη νιώθουν τον εαυτό τους σαν νάμπερ ουάν. Να μην κοιτούν αφ’ υψηλού τους άλλους ανθρώπους και να μην θωρούν αλύγιστοι και άκαμπτοι τις στροφές της ζωής. Οι άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους Έργα Τέχνης αισθάνονται μόνοι τους γιατί δεν χωρά άλλος μέσα στην κορνίζα της ζωής τους. Και στην πραγματικότητα γίνονται βαρετοί, άνευροι και τελικά άψυχοι. Έλα να αλλάζουμε σιγά-σιγά! Να φεύγουμε από τις στραβές, βαριές και στραβοκαρφωμένες κορνίζες! Να αλλάζουμε χρώματα και διαθέσεις. Να σπρώχνουμε τα αρνητικά μας και να τα στριμώχνουμε σε μια γωνιά... Και το καταπληκτικό είναι πως άνθρωποι με αδυναμίες, ελαττώματα και ατέλειες δημιουργούν Έργα Τέχνης. Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι λοιπόν και από μόνη σου αγαπιέσαι! Μία αγάπη ψυχρή, άκεφη, ξινή και ανασφαλής. Ένας σοφός είχε γράψει πως στους ανθρώπους αγαπάμε τις αρνητικές τους πλευρές, τις αδυναμίες τους. Και συμπλήρωνε πως δείκτης μιας πραγματικής αγάπης είναι να δείχνεις τις δικές σου ατέλειες και αδυναμίες. Και μέσα από αυτή την αμφίδρομη σχέση ίσως να γίνεσαι κάπως καλύτερος σαν άνθρωπος. Αυτά η Τζοκόντα δεν μπορεί να τα ακούσει γιατί ο καμβάς είναι το πεπρωμένο της, δεν μπορεί να αναχωρήσει από την ασφάλεια του καμβά της και τις δύο της διαστάσεις. Αλήθεια, ο καθένας από εμάς πόσες διαστάσεις έχει;

πηγή : www.patisionzei.com

Η κουλτούρα της αγένειας

της Χαριτίνης Καρακωστάκη 

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.

Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».

Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας. Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.

Και η ζωή συνεχίζεται

του Μπάμπη Βρώτσου

Δυστυχώς για άλλη μια φορά φάνηκε η ανικανότητα του κράτους, κυρίως,να διαχειρισθεί ένα ποδοσφαιρικό αγώνα ,ντέρμπυ κατά τα λεγόμενα . Και μετά άρχισε το γνωστό γαϊτανάκι  ποιός φταίει περισσότερο πετώντας τη μπάλα ο ένας στον άλλο . Είναι γεγονός πλέον αδιαμφισβήτητο ότι με ημίμετρα δεν λύνεται το πρόβλημα , και στην περίπτωση του ελληνικού πρωταθλήματος ,κατά την γνώμη μου, μόνο η διακοπή του επ’ αόριστον και η κατάργηση των οργανωμένων συνδέσμων θα μπορούσε να επιφέρει μια ριζική αλλαγή .

Η κατάσταση του ποδοσφαίρου είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας σήμερα . Εάν παραλληλίσουμε την κατάσταση με ποδοσφαιρικούς όρους καταλαβαίνει εύκολα κάποιος  πως λειτουργεί και το κράτος . Έστω ότι ο Ολυμπιακός στην προκειμένη περίπτωση είναι η εκάστοτε κυβέρνηση δηλαδή ο ισχυρός , και οι υπόλοιπες ομάδες οι πολίτες της  χώρας . Ο Ολυμπιακός (κυβέρνηση) λόγω οικονομικής ευρωστίας και κατ’ επέκταση θέσης έχει την δυνατότητα να  διαχειρίζεται , να ελέγχει και να διανέμει την πίτα σε όλα τα επίπεδα (ποδοσφαιρικά και μη ) κατά το δοκούν . Οι υπόλοιπες ομάδες (πολίτες) λόγω αδυναμίας κυρίως οικονομικής αλλά και μη εξεύρεσης εναλλακτικής , απλά παρακολουθούν και συμμετέχουν χωρίς να μπορούν να επέμβουν ουσιαστικά και δυναμικά ώστε να ανατραπεί το σκηνικό . Έτσι λογικά επέρχεται δυσαρέσκεια προς τον ισχυρό με αποτέλεσμα τις συνεχείς διαμαρτυρίες και συγκρούσεις , όπου τις περισσότερες φορές αυτές επιστρέφουν ως μπούμερανκ στους ίδιους με πολύ αρνητικές συνέπειες .

Ολοκληρώνοντας και επειδή ζούμε σε μια χώρα που όλα επιτρέπονται και λίγα απαγορεύονται ούτε τώρα πρόκειται να αλλάξει κάτι . Το μόνο άλλωστε που ενδιαφέρει τους πολιτικούς όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων, ακόμα και στη κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα είναι η ψήφος και η καρέκλα της εξουσίας , και γι αυτό ακριβώς το λόγο δεν βάζει κανένας το μαχαίρι βαθιά μέχρι το κόκκαλο σε κανένα απολύτως ζήτημα . Μόνο όταν θα πάψει να υπάρχει η αλληλεξάρτηση μεταξύ των δύο (πολιτικών – πολιτών) θα μπορέσει να φανεί κάτι θετικό στον ορίζοντα .

Το Πολυτεχνείο ενοχλεί .  Είναι επικίνδυνο

Του Δημήτρη Παπαχρήστου

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει ξεπεράσει την ιστορικότητα του, έγινε σύμβολο, έγινε μύθος, έγινε σταθμός ανεφοδιασμού για τους νέους που θέλουν να συνεχίσουν τον αγώνα από εκεί που δεν μπορέσαμε να φτάσουμε εμείς. Ως ιστορικό γεγονός έμεινε ανολοκλήρωτο γι' αυτό, ως ζώσα μνήμη, μπορεί να λειτουργεί καταλυτικά στο σήμερα και να φωνάζουν οι νέοι "το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε το '73, Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία".

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να προέκυψε αυθόρμητα, αυτό δε σημαίνει πως δεν υπήρξε προεργασία, των φοιτητών αρκετά χρόνια πριν. Οι φοιτητικές παρέες, στις διάφορες σχολές, μέσα από το σκοτάδι, αναζητούσαν το φως της Ελευθερίας.

Η Δικτατορία μας βοήθησε να καταλάβουμε πως η Δημοκρατία, η Ελευθερία, η πίστη μας πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους και ελεύθερους σκεπτόμενους ανθρώπους, είναι εφικτά. Η δικτατορία, με τη βία, τα βασανιστήρια, τις εξορίες, μα βοήθησε να συνειδητοποιήσουμε πως η Ελευθερία είναι κάτι πιο πολύ από το ψωμί.

Σε όλο τον κόσμο, μέχρι την μακρινή Ταΐλάνδη, οι νέοι ξεσηκώνονταν, ενάντια στους δικτάτορες και ενάντια στον πόλεμο. Τότε συνεχιζόταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ. Στην Αμερική, είχαν ξεσηκωθεί οι φοιτητές. Στη Γαλλία ο Μάης του '68 τα έβαλε με την καταναλωτική καπιταλιστική κοινωνία αλλά δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να τα βάλει και να ανατρέψει την κοινωνία του θεάματος για την οποία μιλούσε ο Γκυ Ντεμπόρ και σήμερα καθορίζει την ζωή των τηλεθεατών μέσα σε μια ψευδαίσθηση της πραγματικότητας.

Σε παγκόσμιο επίπεδο συντελούνταν ανακατατάξεις, αναδιαρθρώσεις του συστήματος, σε πρόσωπα και σχήματα πάντα μέσα στα πλαίσια που καθορίζονταν από την πολυεθνική οικονομική βάση της εκμετάλλευσης και του κέρδους που είχαν και έχουν υψωθεί πάνω από την ανθρώπινη αξία, καθιστώντας τον άνθρωπο αριθμό, στατιστικό στοιχείο, ον καταναλωτικό, στους λογαριασμούς τους που σημαίνει και αναλώσιμο που εμπίπτει στις παράπλευρες απώλειες και αυτό σημειολογήθηκε στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, πάνω ακριβώς από το κεφάλι μας.

Στην Σοβιετική Ένωση αλλά και στη μακρινή επικυριαρχία της, συντελούνταν κομμουνιστικές ανακατατάξεις που οδηγούσαν στον κρατικό στρατιωτικού τύπου κομμουνισμό, όπου η ελευθερία, η ισότητα, η δικαιοσύνη , πέρασε στα χέρια, δηλαδή στην εξουσία, της μεγάλης νομεκλατούρας που σήμερα είναι μικρό κομμάτι μετά την κατάρρευση του 1980. Κυβερνάει, σαν να μην έγινε η επανάσταση του '17, σα να μην υπήρξαν τα σοβιέτ κι άντε να βρούμε που κρύβεται ο Γκορμπατσόφ και ο Γέλτσιν...

Θα μπορούσαμε μετά από τόσα χρόνια να κάνουμε την προσωπική και πολιτική αποτίμηση και όλοι μαζί να αναστοχαστούμε και να δούμε πιο ξεκάθαρα γιατί φτάσαμε έως εδώ και τι γίνεται ή μπορεί να γίνει σήμερα, δηλαδή στο δια ταύτα, τι κάνουμε.

Το Πολυτεχνείο μας βοηθάει να πιστέψουμε πως ακόμα και η ουτοπία μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Λειτούργησε το φοιτητικό κίνημα αυτόνομα, δεν είχε καθοδηγητές, υπήρξε αντιαυταρχικό, αντιεραρχικό και έκανε πραγματικότητα την άμεση δημοκρατία και για τρεις μέρες, λειτούργησε ως μια μεγάλη κομμούνα.

Η πολυμορφία του, έγινε ο πλούτος και η ομορφιά του και στους κόλπους του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος δρούσαν όλες αριστερές δυνάμεις, ακόμα και η σύγκρουση με την ΚΝΕ, ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ δεν έφερε τη διάσπαση αλλά μέσα στον κοινό αγώνα και στην εξέγερση σφυρηλάτησε την ενότητα κι έμειναν μέσα - κι ας ήταν η απόφαση του πολιτικού γραφείου να βγούμε έξω, να κάνουμε διαδήλωση στο Σύνταγμα.

Σε όλες τις δραστηριότητες, στις σχολές, στους τοπικούς συλλόγους, στη σύγκρουση με τους εγκάθετους της Χούντας στις σχολές, υπήρξε αλληλεγγύη που εκφράστηκε με τις καταλήψεις της Νομικής με το σύνθημα "φέρτε μας τα αδέρφια μας πίσω", όταν με τον νόμο 1347 τον Φλεβάρη του 1973,  η Χούντα στράτευσε βιαίως διακόπτοντας τις σπουδές, πάνω από εκατό φοιτητές από όλες τις σχολές.

Η Δικτατορία περιόρισε το εύρος των αιτημάτων μας. Έγινε πρωταρχική η ανάγκη να πέσει. Έξι χρόνια είναι πολλά, δε θα γίνουνε επτά. Συνεπώς το "κάτω η Χούντα, Ελευθερία, Δημοκρατία", έφερε από δίπλα το "εργάτες, αγρότες, φοιτητές", το "κάτω το κράτος, λαοκρατία", "έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ", "κάτω ο ιμπεριαλισμός".

Εν σπέρματι, υπήρχαν όλα αυτά τα αιτήματα και το όνειρο του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και η ρήξη και η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος που φτιάχνει χούντες...

Το κυρίαρχο όμως ήταν να πέσει η Χούντα και φυσικά όχι στην αγκαλιά αυτών που την εξέθρεψαν, που παρουσιάστηκαν μετά την τραγωδία της Κύπρου ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας και ορκίστηκαν. Είναι χαρακτηριστική η φωτογραφία του Γκιζίκη, πρόεδρου της Χούντας, να ορκίζει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Είχε προηγηθεί η γέφυρα του Αβέρωφ και η πρωθυπουργία του Μαρκεζίνη.

Η εξέλιξη αυτή δεν έφερε την δικαίωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και πολύ περισσότερο των νεκρών αυτών που έδωσαν το αίμα τους και τη ζωή τους. Η κατάσταση αυτή καθόρισε την πορεία της μεταπολίτευσης και φτάσαμε στη σημερινή κρίση που δεν είναι μονάχα οικονομική.

Το Πολυτεχνείο ενοχλεί, είναι επικίνδυνο, εξακολουθεί να είναι αγκάθι στα μαλακά της υπνώττουσας κοινωνίας. Το αγκάλιασαν μέχρι ασφυξίας, αν ήταν δυνατόν να το πνίξουν. Τη μικρή μειοψηφία την έκαναν γενιά, τους ελάχιστους που έκαναν διαφορετική επιλογή και μπήκαν στα κόμματα ή πήραν κάποιες θέσεις, αποσυνάγωγους και τους παρουσίασαν ως προδότες και γενικεύοντας επί σκοπόυ κατηγόρησαν όλους και όλες που εξεγέρθηκαν, πως ευθύνονται ακόμα και για τη σημερινή κρίση.

Όλοι αυτοί υπηρέτες του συστήματος, τώρα κρίνουν και καταδικάζουν καθώς περνούν τα χρόνια. Αν υπήρχαν τότε θα ήταν ενάντια στην εξέγερση, γι' αυτό και σήμερα πάνε να συκοφαντήσουν τους συντρόφους μας που έβαλαν το κεφάλι τους στον ντουρβά.

Οι επιλογές τους πολιτικές και κομματικές, σεβαστές. Απ' τη στιγμή που γίνανε δημόσια πρόσωπα η κριτική είναι το δικαίωμα της ελευθερίας και της έκφρασης, όχι όμως η συκοφαντία, η συνωμοσιολογία, η παραπληροφόρηση  και διαστρέβλωση των γεγονότων...

Το Πολυτεχνείο είναι η ζώσα μνήμη. Έρχεται από τον Μαραθώνα, βγαίνει από τα κόκαλα τα ιερά του '21, είναι το ΟΧΙ του '41, είναι το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος κόντρα στους δανειστές μας και στην Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας, είναι το πολιτικό υποκείμενο της κοινωνίας και η αρχή των νέων αγώνων.

Ο Ελέφαντας με τη Βίβλο και το Κοράνι

του Βασίλη Παπανδρέου 

Κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε για τον Ελέφαντα στο δωμάτιο. Ο Ελέφαντας είναι 

μεγάλος, καθόλου φιλικός και είναι ο ίδιος εδώ και χιλιάδες χρόνια...

Άλλοτε ο Ελέφαντας κρατούσε σταυρό, άλλοτε Κοράνι, άλλοτε Βίβλο ή Ταλμούδ. Άλλοτε 

φορούσε ράσα, άλλοτε άλλοτε σαρίκι κι άλλοτε τουρμπάνι ή ροζάριο. Ο Ελέφαντας δεν αλλάζει! 

Αλλάζει μόνο ο «τρόπος» με οποίο θα επιλέξει να αφιονίσει τα πλήθη.

Γιατί είναι δύσκολο να πείσεις τους λαούς να ξεκινήσουν σταυροφορίες, ιεραποστολές, τζιχάντ 

και ιερά εξέταση στο όνομα του πετρελαίου, του πλούτου και της εξουσίας.

Στο όνομα του Ελέφαντα όμως; Χιλιάδες χρόνια η ίδια ιστορία, πάντα στο όνομα του ενός, του 

μοναδικού, του απόλυτου και παντοδύναμου Ελέφαντα!

Απλώς, ο δυτικός Ελέφαντας, μετά από 2,000 χρόνια, βαρέθηκε να ζητάει αίμα και αρκείται 

στους ομοφυλόφιλους, στις αμβλώσεις και ενίοτε σε κορμάκια παιδιών.

Ο ανατολικός ελέφαντας όμως, αφού παρακολούθησε για χρόνια τον δυτικό να ρημάζει το 

σύμπαν (υπήρχε κάποτε και 12θεος Ελέφαντας, αλλά δεν «έπιανε μία» μπροστά στον 

Ελέφαντα με τη Βίβλο), έχει έρθει αποφασισμένος να δείξει στον πλανήτη πόσο καλά έχει μάθει 

το «μάθημά» του.

Το θεμελιώδες ζήτημα ήταν είναι και θα είναι... με ποια «λογική» δισεκατομμύρια άνθρωποι ανά 

τους αιώνες συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ο δικός τους «φανταστικός Ελέφαντας» τους δίνει το 

δικαίωμα να σκοτώνουν «αληθινούς ανθρώπους».

Βοήθειά μας και ο Ελέφαντας να μας φυλάει! Ο δικός μας. Όχι των άλλων... 

Κάτι σκληρό, που πρέπει να ειπωθεί



Η χθεσινή νύχτα τρόμου στο Παρίσι είναι κάτι πρωτόγνωρο επειδή εισάγει το Δυτικό κόσμο και κατά βάση τη γηραιά Ήπειρο σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ολοσχερώς και αδιακρίτως. Δυστυχώς δε βιώνουμε τη δική μας – γεωγραφικά- 11η Σεπτεμβρίου μα ένα κατακόρυφο εκφυλισμό της. Οι δίδυμοι πύργοι ως στόχος αφήναν ερμηνευτικά περιθώρια για αναλύσεις με βάση τη συμβολοποίηση. Τα εξηγητικά εργαλεία της 'παραδοσιακής' τρομοκρατίας μπορούσαν ακόμα να λειτουργήσουν, έστω και ως συμπλήρωμα στο καινούργιο ουαχαμπι-ισλαμιστογενή τρόμο στη βάση του αιτίου-αιτιατού, του μέσου-σκοπού. Ακόμη, εντελώς σχηματικά και η περίπτωση του Charlie Hebdo.   Άλλωστε οι επιθέσεις σε Μαδρίτη(2004) και Λονδίνο(2005), αντιμετωπίστηκαν περισσότερο ως μεμονωμένα περιστατικά με αναλύσεις που ενέπλεκαν μέχρι και μικροπολιτικές των εσωτερικών του κράτους. Όταν όλοι οι ευρωπαίοι δηλώσαμε πως «είμαστε αμερικανοί», στη πραγματικότητα συμπαρασταθήκαμε στο πένθος ως μακρινοί συγγενείς. 

Σαν αυτούς που λυπούνται μεν, μα μειδιάζουν κιόλας όταν φέρνουν στο μυαλό στιγμές από τον έκλυτο βίο του εκλιπόντος. Υπήρξε σωρεία κριτικών στοχασμών πάνω στις έννοιες της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του «αλαζονικού» δυτικού πολιτισμού. Όμως φτάνει. Ήρθε η ώρα να πάρουμε μια σημαντική απόφαση. Επειδή η δυνατότητα «βαθυστόχαστων» κριτικών ή και αιρετικών απόψεων προκύπτει από τη καταστατική αξία που τους δίνει η φιλελεύθερη δημοκρατία. Επειδή η ελευθερία και η ανοχή στη διαφορετικότητα ως αξιώματα είναι κατάκτηση της Δύσης.

Επειδή δεχθήκαμε ένα τυφλό χτύπημα που επισήμως πια εγκαινιάζει τη τρομοκρατία του ξερού μηδενισμού που μας καθιστά εν δυνάμει θύματα ακόμα και στη πιο πεζή έκφραση της καθημερινότητας μας. Πίνοντας ένα καφέ, παρακολουθώντας μια συναυλία. Η Ευρώπη δε θέλησε να υποκύψει στον εκβιασμό του πλήρους σκότους με την 11η Σεπτεμβρίου, εκτός των άλλων, από εμμονικό σεβασμό στη φιλοσοφική της παράδοση. Και έφτασε στα όρια της. Είμαστε σε πόλεμο και πρέπει να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα της δυτικής ζωής. 

Και κάτι τελευταίο που όσο σκληρό, πρέπει να ειπωθεί. Προς όλους όσους είτε από ημιμάθεια είτε από ασχετοσύνη, είτε από μνησικακία μπαίνουν στη λογική των συμψηφισμών των νεκρών της υφηλίου, ήρθε η ώρα να το πούμε ξεκάθαρα πως η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι ντε φάκτο αδιαπραγμάτευτη. Υπάρχουν καθεστώτα που τη ξεπουλάνε, εννοιολογικοί μανδύες που τη θυσιάζουν, ολοκληρωτικά σχήματα που τη μαζικοποιούν και τη συνθλίβουν. Θρηνούμε με καταφανή τρόπο για τους νεκρούς του Παρισιού, όχι επειδή οι νεκροί της δύσης αξίζουν περισσότερο. Η ζωή όμως και η βίωση της ως αξία είναι ακόμα μια κατάκτηση του πολιτισμού μας.   

Πηγή: www.lifo.gr

Το εκρηκτικό μίγμα ISIS και μεταναστευτικού


του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το μακελειό στο Παρίσι ήρθε να προσθέσει ένα ακόμη τραγικό πρόβλημα στη λίστα των ιστορικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και κατ΄ επέκταση η Δύση. Είναι πια σαφές ότι το Ισλαμικό Κράτος που κατασκευάστηκε με την ευγενή χορηγία των ΗΠΑ, της ΕΕ και των ύποπτων εμίρηδων της αραβικής χερσονήσου δεν υπάρχει μόνο στη Συρία και στο Ιράκ, ή στις γειτονιές της Χεζμπολά στη νότια Βυρηττό (προηγήθηκε του Παρισιού διπλή βομβιστική επίθεση με 37 νεκρούς και 180 τραυματίες από τον ISIS), αλλά είναι πολύ καλά εγκατεστημένο στην Ευρώπη. Στην καρδιά της Ευρώπης, στο Παρίσι, στο Καλαί που χτες κάηκε το στρατόπεδο των μεταναστών, στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο και αλλού.

Η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας στην Ευρώπη θα δώσει την χειρότερη διάσταση που μπορεί να υπάρξει για το προσφυγικό, που αυτομάτως γίνεται εν τέλει μεταναστευτικό. Το «μεταναστευτικό» με το μέγεθος που έχει προσλάβει στην Ευρώπη της ύφεσης, της ανεργίας, της λιτότητας και του συντηρητισμού του Βερολίνου, των Βρυξελλών και της υποκρισίας του Παρισιού θα οδηγήσει σε μια έντονη εσωστρέφεια αρχικά (κλείσιμο συνόρων από Ολάντ) και στην στρατιωτικοποίηση (διάβαζε εκφασισμό) των μαζών, αλλά και στη ριζοσπαστικοποίηση (που περιλαμβάνει εύλογα και τη βία).  

Οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν έχουν άλλα περιθώρια να κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους. Η αδυναμία της ΕΕ να λύσει το χρονίζον πια ελληνικό ζήτημα, με την Πορτογαλία να ετοιμάζεται για κυβέρνηση αντι-λιτότητας, την Ισπανία να χάνει την Καταλωνία (με απρόβλεπτη συνέχεια), με την Ιταλία και τη Γαλλία πολύ νεγκλιζέ, την Βρετανία με το ένα πόδι στην ΕΕ (αν γίνει το brexit θα ακολουθήσει σύντομα η απόσχιση της Σκωτίας), την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Τσεχία να κλείνουν τα σύνορα και στα Βαλκάνια να εγκλωβίζονται εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες/πρόσφυγες, το μίγμα μοιάζει εκρηκτικό. 

Οι σύνοδοι Κορυφής είναι το τεκμήριο της αμηχανίας και της εσωστρέφειας.

Το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και ως εκ τούτου δυτικό. Ευρωπαϊκό, γιατί οι επιπτώσεις βιώνονται κυρίως στην Ευρώπη και δυτικό, γιατί οι επιπτώσεις αντανακλώνται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπου βρίσκεται και η μήτρα των άθλιων χειρισμών (Αφγανιστάν, Ιράκ, ISIS κ.ο.κ.).  Το πρόβλημα είναι κατ΄ αρχήν στρατιωτικό, καθώς το ISIS πρέπει να ηττηθεί στο έδαφός του (Συρία, Ιράκ, Υεμένη, Λιβύη, Αφρική) και στους θύλακες στην Ευρώπη. Οι Ρώσοι απέδειξαν ότι είναι εφικτό. Η Ευρώπη και η Δύση (ΝΑΤΟ) πρέπει να αντιληφθούν ότι η αντιπαλότητα με τη Ρωσία είναι μια μάταιη και κοστοβόρα υποκρισία. Η Ρωσία είναι Δύση και πρέπει να βρεθεί τρόπος υγιούς και δυναμικής ενσωμάτωσής της με όρους απόλυτης ισονομίας, αντί με προκλητικούς όρους στραγγαλισμού (Ουκρανικό ζήτημα, χειραγώγηση τιμών πετρελαίου, αποβολή από το G8 κλπ).

Από την άλλη, Ευρώπη και Δύση πρέπει να αντιληφθούν ότι το Ισλάμ δεν είναι μόνο μια άλλη θρησκεία, αλλά ένας άλλος πολιτισμός, ένας άλλος κοινωνικός και πολιτικός πολιτισμός, τον οποίο -δυστυχώς- αγνοούσαν επί της ουσίας του και δεν τον σέβονται. Ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός της Δύσης, παρά την παγκοσμιοποίηση των αγορών, δεν έχει μεταλλάξει ριζικά και διαρθρωτικά τις άλλες κοινωνίες, ούτε κάν την ιαπωνική που μοιάζει να είναι η πιο δυτικότροπη. Η πολιτισμική συνδιαλλαγή πρέπει να γίνει με άλλους όρους και αρχές. Όμως οι δυτικές ελίτ, αμερικανικές, αλλά και της ευρωπαϊκής επαρχίας, είναι μόνο κούφια και υποκριτικά λόγια (ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία, ιδιωτικότητα κλπ).

Από την άλλη, το γεγονός ότι τα κοινωνικά κινήματα και η αριστερά στην Ευρώπη δεν φαίνεται να  αποτελούν δυναμική ριζοσπαστικής εξουσίας, παρά μόνο ένα «μηχανισμό» κοινωνικής εκτόνωσης, το γεγονός ότι η διανόηση παραμένει κριτική, αλλά χωρίς προτάσεις, το γεγονός ότι η πολιτική και κυρίως οι πολιτικοί έχουν μετατραπεί σε υπαλλήλους των τραπεζών, φαίνεται ότι έχουν διευκολύνει την εκτροφή μιας βλακώδους, ανορθολογικής και αλαζονικής συμπεριφοράς  των ελίτ και της εξουσίας που είναι αυτοκαταστροφική και μετατρέπεται μπούμεραγκ. Δεν έχει κανείς παρά να δει τους «Καταραμένους» του Βισκόντι για να αντιληφθεί  πώς το κεφάλαιο (που ανέβασε ελαφρά τη καρδία τον Χίτλερ στην εξουσία) υποτάχθηκε στην τρέλα (;) του με αποτέλεσμα να καταστραφεί η Γερμανία (άσχετα αν οι Αμερικανοί την ξαναέστησαν στα πόδια της από τον φόβο των Ιβάν) . Σε κάθε περίπτωση, η ευρωπαϊκή «ακτινογραφία» δείχνει προχωρημένη κακοήθεια.

Και η  Ελλάδα μας είναι στο μάτι του κυκλώνα, αμήχανη, προδομένη, χωρίς σχέδιο, με κυβέρνηση που τώρα μαθαίνει και τα λεφτά των πλουσίων και των απατεώνων στην Ελβετία, τη Σιγκαπούρη και στα παραδεισένια νησιά, ευάλωτη στρατιωτικά , και την κοινωνία έτοιμη να σκάσει…