Για να μείνουμε στα ίδια, πρέπει ν' αλλάξουν όλα!

του Θάνου Οικονομόπουλου 

Πάλι “βαρύ το κλίμα” για την Ελλάδα στην Ευρώπη. Η δόση των 2,7 δισ (την οποία έπρεπε να είχαμε πάρει από... πέρσι τον Οκτώβριο!) θα καθυστερήσει αρκετά, μπορεί και να εκταμιευθεί τελικά αρχές του 2017...

Η αξιολόγηση (εκ συνεχών αναβολών από πέρσι) του Σεπτεμβρίου, πρόκειται ν' αρχίσει οσονούπω, αλλά την πρόγευση της, μας την αποκάλυψαν οι δανειστές: “μην περιμένετε πολλά, από τα 15 προαπαιτούμενα για τα οποία είχατε δεσμευθεί να κάνετε, έχετε ολοκληρώσει μόνο τα...2”. Το deja vu  σκηνικό ρήξης, πόλωσης, απειλών, “ηρωικών”  αντιστάσεων και “κόκκινων γραμμών, θα ξαναστηθεί. Ίδιο και απαράλλακτο μ' εκείνο του περσινού  βαρουφάκειου Φλεβάρη, του περσινού  αριστερού νεομνημονιακού  Οκτώβρη, του φετινού Μάη...

Γιατί, αλήθεια; Ποια μεγαλοφυής σκέψη στρατηγικής οδηγεί τον κ. Τσίπρα στο να δεσμεύεται (γιατί, αυτό έκανε με το τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε) μεν για συγκεκριμένα μέτρα που πρέπει να πάρει σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αλλά στην συνέχεια να μην τα υλοποιεί; Με αποτέλεσμα η εξ αναβολής επαναδιαπραγμάτευση τους να γίνεται υπό δυσμενέστερους τρόπους, και η τελική εναρμόνιση σ' αυτά να μας κοστίζει πολύ περισσότερα από το κόστος που συνεπάγονταν όταν συνομολογούνταν;

Και το πιο παλαβό: τα μη υλοποιηθέντα 13 από τα 15 προαπαιτούμενα, δεν αφορούν σε νέες φορολογικές επιβαρύνσεις (τις οποίες η “κυβέρνηση του λαού” επιβάλλει δίχως την παραμικρή χρονοτριβή ή περισυλλογή...), αλλά σε μεταρρυθμίσεις. Τις οποίες αναβάλλει διαρκώς κόμμα και κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν έχουν άμεσο (και μεγάλο) επιβαρυντικό οικονομικό αντίκτυπο στην κοινωνία, όπως έχουν τα φορολογικά “ισοδύναμα” που προτιμάει... Έχουν, βέβαια, μεγάλο “ιδεολογικό” πολιτικό κόστος. Και ερεθίζουν επικίνδυνα το πελατειακό σύστημα, το οποίο η “αριστερή” κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έχει την παραμικρή διάθεση να διαλύσει, αλλά αντίθετα στηρίζεται πάνω του. Το θεωρεί ιδανικό θεμέλιο για την εμπέδωση της καθεστωτικής “λαϊκής δημοκρατίας”...

Για να είμαστε ειλικρινείς, το πελατειακό κράτος, δεν οικοδομήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί η αριστερά, με την συνεχή και άκριτη υποστήριξη, ιδεολογική και... απεργιακή, να συνέβαλε στην γιγάντωσή του τα τουλάχιστον 50 τελευταία χρόνια, αλλά δεν είναι η κύρια υπεύθυνη. Ιστορικά, το πελατειακό κράτος άρχισε να θεμελιώνεται από τα πρώτα χρόνια ανεξαρτησίας μας μετά την τουρκοκρατία, στην “λογική” του γαλουχήθηκαν πολιτικές σχολές αλλά και πολιτικά υποκείμενα, ο λαός δηλαδή, και ουδείς (πλην του  Ελευθερίου Βενιζέλου, ίσως...) δεν διανοήθηκε ή τόλμησε να εγκαταλείψει την “θαλπωρή” που προσέφερε.

Η ελληνική κρίση ( η χειρότερη και πλέον επώδυνη εκδοχή της παγκόσμιας που ξέσπασε το 2008), δεν ήρθε ουρανοκατέβατη. Επωάστηκε “ανεπαισθήτως” μέσα στο επίπλαστο και νομοτελειακά θνησιγενές κουκούλι της “ασφάλειας” που υποτίθεται παρείχε το πελατειακό κράτος-πατερούλης, και τα πρόδρομα σημάδια της (που εθελοτυφλώντας αγνόησαν όλες οι ηγεσίες, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά) έγινα  ζώσα πραγματικότητα την “ευδαίμονα” περίοδο της δανειακής ευμάρειας. Ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, αν θέλουμε να βγούμε κάποτε, με θυσίες και αίμα, από αυτόν το φαύλο κύκλο...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτοξεύθηκε σε ποσοστά εξουσίας, όταν η κρίση επέβαλε αναπροσαρμογές δύσκολες, επαναπροσδιορισμό του “ποιοι είμαστε, που πάμε και πώς”, το τέλος των ψευδαισθήσεων και της αποχαυνωτικής αμεριμνησίας. Την  (αναγκαστική και επώδυνη) διόρθωση πορείας, εκ των πραγμάτων την ανέλαβαν κόμματα και πολιτικοί που ενοχοποιούνταν για τα “έργα και ημέρες” τους από το '74 και μετά. Κι' εδώ, τίθεται το κομβικό ερώτημα: ο κόσμος ,θυμωμένος, οργισμένος, απογοητευμένος, εκδικητικός, στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ για να “τα αλλάξει όλα”, ή... για να μην αλλάξει τίποτε, να μην σπάσει αυγά, να μην θίξει “κεκτημένα” και παγιωμένες νοοτροπίες, να συνεχίσει να υπόσχεται και να κανακεύει δυναμικούς υπάρχοντες και δυνάμει “πελάτες”; Η... κοσμοσυρροή συνδικαλιστικών και πολιτικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, η “γοητεία” που άσκησε ακόμη και σε παραδοσιακούς (και συνηθισμένους στην “πελατειακή θαλπωρή”) δεξιούς ψηφοφόρους, δίνει μια πρώτη απάντηση. Αλλά το φαινόμενο είναι περίπλοκο και χρήζει προσεκτικότερης, “ψυχολογικής” προσέγγισης...

Με τον ΣΥΡΙΖΑ και την “πρώτη φορά αριστερά...”, είτε λόγω ιδεοληπτικής αγκύλωσης, είτε λόγω πελατειακού οπορτουνισμού, είτε λόγω έλλειψης προγράμματος και αφόρητου ερασιτεχνικού αυτοσχεδιασμού (το πιθανότερο, ένα μείγμα με όλα αυτά...), κινδυνεύουμε  άμεσα να βιώσουμε μιαν ακόμη (ίσως την τελευταία μας...) “χαμένη ευκαιρία”. Κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητας να πει “που το πάει” ο κ. Τσίπρας: σε ροκάνισμα του χρόνου; Σε δημιουργία κλίματος “ασφυξίας” για να προλειάνει το έδαφος για τα... επερχόμενα χειρότερα; Σε προετοιμασία συνθηκών “ηρωικής εξόδου” με πρόωρες εκλογές; Η, θύμα της ανικανότητας και των “αυταπατών” του, καταφεύγει στο “βλέποντας και κάνοντας”;

Αν όλα αυτά δεν μας προβληματίσουν (και για τον “εθνικό χαρακτήρα μας”...) όσο υπάρχει ακόμη, έστω ελάχιστος, χρόνος, πολύ φοβάμαι ότι ή έσχατη πλάνη μας, θα είναι χείρων της πρώτης, που μας οδήγησε σε αντιδράσεις οργής και απόγνωσης...

Οδεύουμε προς μετωπική με το Βερολίνο;

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η Αθήνα είναι σε δεινή θέση και η ενεργοποίηση του κόφτη αρχίζει να γίνεται απειλητική. Σε επίσης δεινή θέση όμως είναι και η Ευρώπη: Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία συνθέτουν ένα τετράγωνο ανισορροπίας. Κανείς δεν θέλει να μπει σε «πόλεμο» τώρα. Ή μήπως όχι;

Τρεις εξελίξεις των τελευταίων ημερών διαγράφουν μια πορεία που ενδέχεται να οδηγήσει σε μετωπική σύγκρουση την Αθήνα με το Βερολίνο.

Η πρώτη αφορά στην απειλή του γερμανού υπουργού Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ για την επαναπροώθηση στην Ελλάδα προσφύγων.

Η δεύτερη αφορά στην ταπεινωτική ήττα της καγκελαρίου Μέρκελ από το αντιμεταναστευτικό, λαϊκιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) που εξασφάλισε την Κυριακή τη δεύτερη θέση στις τοπικές εκλογές του Μεκλεμβούργου-Πομερανίας.

Η τρίτη είναι ένα ρεπορτάζ της Handelsblatt Global, η οποία επικαλούμενη διπλωμάτες της ΕΕ υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη δεν θα απελευθερώσει επιπλέον χρήματα για την Ελλάδα στο Eurogroup της Μπρατισλάβα.

Γιατί ξαφνικά το Βερολίνο κουνάει ξαφνικά απειλητικά το δάκτυλο στην Αθήνα; Είναι επειδή η Αθήνα έχει εφαρμόσει μόνο 2 από τις 15 μεταρρυθμίσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την εκταμίευση της δόσης; Ή μήπως γιατί στην Αθήνα συγκεντρώνονται «βαριά όπλα»; Προφανώς είναι και τα δύο. Τι είναι όμως αυτά τα «όπλα»-πειρασμός που ανησυχούν Βερολίνο και Βρυξέλλες;

Κατ’ αρχήν είναι η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία πήρε νέες διαστάσεις με την αποκάλυψη των «mail της προδοσίας» από τον Μανώλη Κοττάκη στη «Δημοκρατία», όπου το ΔΝΤ και η Eurostat εμφανίζονται να δίνουν εντολή στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να αλλοιώσει το έλλειμμα«γρήγορα και με εχεμύθεια». Η κόντρα Βρυξελλών-κυβέρνησης που ακολούθησε ήταν διερευνητικού χαρακτήρα. Η δήλωση του κ. Χουλιαράκη δεν ήταν αναδίπλωση σε ό,τι αφορά την επίμαχη περίοδο, καθώς είπε πως εμείς αναγνωρίζουμε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ πάνω στα οποία στηρίχθηκε η συμφωνία του 2015, δηλαδή, τα υπόλοιπα θα τα βρει η ελληνική δικαιοσύνη… Εννοείται πως τα καυτά mail αλλάζουν άρδην το παιχνίδι περί την ΕΛΣΤΑΤ και τον Γεωργίου (που σημειωτέον παρέμενε υπάλληλος του ΔΝΤ ενώ είχε αναλάβει την ελληνική στατιστική υπηρεσία), αλλά αλλάζουν ίσως και τους όρους της μεγάλης παρτίδας. Το ερώτημα εδώ είναι πώς διαρρέουν αυτά τα αποκαλυπτικά mail, ποιοι μπορούν να τα έχουν και ποιοι είναι οι πραγματικοί παίκτες.

Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ έρχεται και κουμπώνει με την έκθεση του ανεξάρτητου γραφείου αξιολόγησης του ΔΝΤ που σύμφωνα με πολλούς αποτελεί νομικό τεκμήριο για τη διεκδίκηση αποζημίωσης για την καταστροφή της χώρας από τις μνημονικές απαιτήσεις και πολιτικές. ΕΛΣΤΑΤ και έκθεση του ΔΝΤ είναι κάτω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και αυτό μπορεί να τρελαίνει κάποιους γιατί είναι, χωρίς αμφιβολία, πολύ επικίνδυνο, αλλά είναι εκεί. Επιπροσθέτως, στο φόντο υπάρχει και η διαδικασία περί τις γερμανικές οφειλές.

Oλα αυτά έχουν γίνει αντιληπτά από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Η Κομισιόν προκειμένου να αποφύγει τη διαφαινόμενη μετωπική, εξ ου και το «κόκκινο τηλέφωνο» για την επίλυση κρίσεων κατά τον νέο κύκλο διαπραγματεύσεων με την Τρόικα που αποφασίστηκε από τους Μοσκοβισί – Τσακαλώτο. Αυτό δύο πράγματα δείχνει: πρώτον, ότι έχουν βγει τα πιστόλια (γράφεται ότι ο έλληνας υπουργός απείλησε να φέρει στο Εurogroup την αντιδεοντολογική παρέμβαση της Κομισιόν στην υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ) και δεύτερον, ότι καμία πλευρά δεν θέλει να μπει σε πραγματικό πόλεμο τώρα.

Η ελληνική πλευρά είναι σε δεινή θέση, παρά τα καλά νέα της διάσωσης του «Μαρινόπουλου». Η φοροδοτική δυνατότητα των πολλών έχει εξαντληθεί, όπως δείχνει η άνοδος κατά 21,3% στο 7μηνο των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το κράτος από 4,2 εκατ. φορολογούμενους. Η ενεργοποίηση του κόφτη αρχίζει να γίνεται απειλητική. Ταυτόχρονα, ενώ η κυβέρνηση έχει να καλύψει τα 13 προαπαιτούμενα για τη δόση των 2,8 δισ. ευρώ, έχει μπροστά της να πηδήξει και το χάσμα στα εργασιακά της δεύτερης αξιολόγησης.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο Πρωθυπουργός τα έχει καταλάβει όλα αυτά και ζητά μια χαλαρότερη συμφωνία για τα προαπαιτούμενα της δεύτερης αξιολόγησης, «με βάση το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο». Αλλά κυρίως επιδιώκει μία συμφωνία μέχρι το τέλος του χρόνου για την ελάφρυνση του χρέους και τη μείωση των πλεονασμάτων μετά το 2018. «Η συμφωνία είναι συμφωνία και θα πρέπει να εφαρμοστεί από όλους, είτε έχουν εκλογές τον επόμενο χρόνο στις χώρες τους, είτε όχι»είπε εμφατικά. Οι δανειστές διαρρέουν πως θέλουν πλεονάσματα 3,5% για τα επόμενα οκτώ χρόνια (κάτι που δεν υπάρχει στα βιβλία) και ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, διαμηνύει πως η συμφωνία δεν αλλάζει και η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2017.

Από την πλευρά του Βερολίνου και των Βρυξελλών, επίσης τα προβλήματα είναι δύσκολα. Η Ισπανία πάει πάλι σε εκλογές, ο Ρέντσι αν χάσει τον Οκτώβριο το δημοψήφισμα πέφτει και έρχεται ο Πέπε Γκρίλο, τον Απρίλιο η Λεπέν διεκδικεί την προεδρία της Γαλλίας, και στη Γερμανία μετά την νίκη του AfD έχουν παγώσει οι πάντες. Είναι και η συμφωνία για τις επενδύσεις ΤΤΙΡ που το Βερολίνο θέλει να θάψει και οι ΗΠΑ να υπογραφτεί μέχρι το τέλος του χρόνου. Με δυο λόγια το σύστημα είναι σε τέτοια ένταση και αβεβαιότητα που δεν θα άντεχε μια αναζωπύρωση του ελληνικού ζητήματος.

Συνεπώς, πέρα από τις απειλές και τις κινήσεις στο προσκήνιο, όπου η αλήθεια που παρουσιάζεται είναι λιγότερη από τη μισή, στο παρασκήνιο πέφτουν μπουνιές και κλωτσιές κάτω από το τραπέζι. Οι επόμενοι έξι μήνες θα είναι καθοριστικοί για την ελληνική κοινωνία και τη χώρα, καθώς φαίνεται πως το παίγνιο Ελλάδας – δανειστών θα είναι αιματηρό. Στο παίγνιο αυτό αλήθειες δεν χωράνε. Αλλωστε, όπως λέει ο Φρανκ Αντεργουντ στο «House of Cards», «η αλήθεια αποτελεί πολυτέλεια στην πολιτική»…

Διαφωτισμός

Ο Διαφωτισμός ήταν ένα ευρύ πολιτιστικό κίνημα που γεννήθηκε στην Αγγλία τον 17 ο αιώνα και διαδόθηκε μετά στη Γαλλία και στην υπόλοιπη ήπειρο με σκοπό να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τον θρησκευτικό φανατισμό και από την άγνοια μέσω μιας σωστής χρήσης της λογικής. Ο Κάντ τον προσδιόρισε ως «την έξοδο του ανθρώπου από μια κατάσταση ανηλικιότητας (η ανικανότητα να επωφεληθεί της νόησής του χωρίς την καθοδήγηση κάποιου άλλου), η οποία εξαρτάται μόνο από τον ίδιο και οφείλεται όχι σε ένα ελάττωμα της νόησης, αλλά στην έλλειψη θάρρους. «Να έχεις το θάρρος να χρησιμοποιείς όλη σου την ευφυΐα! Αυτό είναι το ρητό του Διαφωτισμού!»

Από τον αγγλικό Εμπειρισμό ( Εμπειρισμός: tabula rasa) ο Διαφωτισμός πήρε την αξία της εμπειρίας και της πραγματικότητας, ενός επιστημονικού στυλ που βασιζόταν στη συνεχή πειραματική επιβεβαίωση των θεωριών, προσδιορίζοντας στην κλασική φυσική (Νευτωνισμός) το μοντέλο κάθε έρευνας που πραγματοποιήθηκε με σχολαστικότητα.

Πιο πολύπλοκες ήταν οι σχέσεις με τον γαλλικό ορθολογισμό. Αφ’ ενός, ο διαφωτισμός κληρονόμησε την επιθυμία της σαφήνειας και την ανάγκη φανερών αληθειών σε τέτοιο σημείο ώστε να είναι αδιαμφισβήτητες. Αφ’ ετέρου, αρνήθηκε το πνεύμα του συστήματος, την ιδέα του καρτεσιανού συμπερασματικού αφαιρετισμού  σύμφωνα με τον οποίον η νόηση θα πρέπει να δομεί αξιώματα από τα οποία μπορούμε να συμπεράνουμε όλες τις αλήθειες του κόσμου.
Ο Διαφωτισμός, πράγματι, αρνήθηκε να κάνει τον ορθολογισμό έναν απόλυτο παράγοντα, τη μοναδική πηγή όλης της γνώσης. Η διαφωτισμένη λογική δεν είναι ένα μεταφυσικό ον, αλλά ένα χρήσιμο όργανο: πρέπει να χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο, όχι να τον κυριεύει. Από τον άκαμπτο λογικό ορθολογισμό είναι προτιμότερη η σωφροσύνη, μια πιο αδύναμη εκδοχή του που δεν υποστηρίζει ότι είναι αλάθητη, αλλά αποκαλύπτεται γόνιμη, ικανή να συνδυάζεται με την εμπειρία και την πραγματική πολυπλοκότητα του κόσμου.

Η σωφροσύνη χρησιμοποιείται με εποικοδομητικό τρόπο, θέτοντας υπό την κριτική της κάθε πλευρά της ιδιωτικής και κοινωνικής ζωής, ειδικότερα εκείνους τους τομείς της σκέψης που παραδοσιακά υποτάσσονται στη θρησκευτική αρχή, όπως είναι η ηθική και η πολίτικη. Ο Διαφωτισμός ήταν ένα κίνημα αφοσιωμένο ολοκληρωτικά στη μεταμόρφωση του κόσμου: το πρόγραμμά του, να προσφέρει σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορεί τη μεγαλύτερη πιθανή ευτυχία, έγινε μια εκ των πιο βαθιών αιτιών της γαλλικής Επανάστασης.

Το πιο σημαντικό φιλοσοφικό θέμα του Διαφωτισμού ήταν η επιστροφή στη Φύση ( Καλός πρωτόγονος), την οποία έβλεπαν ως τη βάση της αυθεντικότητας και της σωφροσύνης, σε αντίθεση με οτιδήποτε τεχνητό και αυθαίρετο παράγεται από τον πολιτισμό του παρελθόντος. Ο κύριος πολεμικός στόχος των Διαφωτιστών Φιλοσόφων ήταν πράγματι ο φανατισμός, τον οποίον θεωρούσαν έμφυτο σε κάθε δογματική θρησκεία (επειδή η κάθε μία πιστεύει ότι είναι φορέας μιας απόλυτης αλήθειας και επομένως διεκδικεί το δικαίωμα να καταπνίγει τη διαφωνία). Στη θέση της πίστης (ως μη ορθολογική πεποίθηση) και της αρχής της αυθεντίας πρέπει να βάλουμε μια φυσική θρησκεία (στα όρια που θέτει η λογική) σύμφωνα με τις αρχές του θεϊσμού : στον θεό αποδίδονται μόνο οι ιδιότητες που η σωφροσύνη θεωρεί αληθοφανείς (όχι βέβαιες), δηλαδή η δημιουργία του κόσμου, η ύπαρξη μιας ανταμοιβής ή μιας τιμωρίας μετά τον θάνατο και πολλές άλλες ακόμη.

 Πηγή : lectures bureau

Η ρωσική ελπίδα της Δύσης

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει τη Μόσχα όπως την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ενώ έπρεπε να έχει επιδιώξει την πλήρη ενσωμάτωσή της στη Δύση  – Μια ισότιμη και λειτουργική σχέση Ρωσίας - ΝΑΤΟ και μια ρεαλιστική ενσωμάτωσή της στους δυτικούς θεσμούς είναι το αντίδοτο στην επικίνδυνη αμηχανία της Δύσης απέναντι στις ανεξέλεγκτες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές εξελίξεις που την καθιστούν ολοένα και πιο αδύναμη

Ανησυχεί η Ουάσιγκτον για την προσέγγιση Ερντογάν – Πούτιν, μια εξέλιξη που ήταν εκτός σεναρίων, που ήταν αδιανόητη. Ανησυχεί διότι εάν η προσέγγιση εξελιχθεί σε στρατηγική συμμαχία, η ποιοτική αλλαγή που θα προκύψει, θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις, θα αλλάξει την γεωπολιτική σε μια μεγάλη και κρίσιμη περιοχή του πλανήτη.  Βέβαια, ο Πούτιν χρησιμοποιεί την Τουρκία για να εξασφαλίσει την κατανόηση των ΗΠΑ, αλλά το αντιλαμβάνονται άραγε αυτό οι γέρακες της Ουάσιγκτον; Γι΄ αυτό ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν έπρεπε να πάει στη Μόσχα και όχι στην Άγκυρα. Εκτός εάν πηγαίνει στην Τουρκία για να δρομολογήσει την αποβολή της από το ΝΑΤΟ…

Η Τουρκία του Ερντογάν έχει πάρει μια οριστική στροφή που την οδηγεί εκτός Δύσης. Ίσως κάτι τέτοιο να ήταν νομοτελειακό μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ, ίσως η ενσωμάτωση της Τουρκίας στη Δύση να ήταν μια υπερβολική αυταπάτη, το σίγουρο πάντως είναι πως πρόκειται για μια στροφή μελετημένη και αυτοκρατορική, πέρα από τους συγκυριακούς αυτοσχεδιασμούς της. Αποτελεί το plan b της νέο-οθωμανικής στρατηγικής, δηλαδή της επιδίωξης μιας τουρκικής επικυριαρχίας στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Μοχλός σε αυτή την επιδίωξη είναι η ματαίωση της όποιας προοπτικής δημιουργίας Κουρδικού Κράτους και η ενσωμάτωση σε αυτό τμήματος της Τουρκίας. Το σημαντικότερο είναι ότι ο Ερντογάν φαίνεται να υποστηρίζεται από ευρεία πλειοψηφία του τουρκικού πληθυσμού.

Η απόσταση Δύσης – Ρωσίας είναι κυρίως ιδεοληπτική και απόρροια της αμερικανικής στενοκεφαλιάς (των think tankκαι του ρωσοφοβικού Μπρεζίνσκι) που σε συνδυασμό με την αυτοκρατορική αλαζονεία της Ουάσιγκτον δημιουργεί «μαύρες τρύπες» στην Ιστορία. Αν η Ιστορία θα κατηγορήσει για κάτι στο μέλλον τις ΗΠΑ θα είναι γιατί άργησε να ενσωματώσει τη Ρωσία στη Δύση, καθώς αυτό κάποια στιγμή θα συμβεί -με άλλους όρους- γιατί απλά είναι φυσικό και λογικό. Θα το κάνει -τελικά- η Ευρώπη από ανάγκη.

Η Ρωσία δεν ανήκει στη Δύση. Είναι Δύση, είναι μια ρωμαλέα και διαφορετική εκδοχή της. Ανήκει απόλυτα στην οικολογία της, ιστορικά, ιδεολογικά, θρησκευτικά, ακόμη και φυλετικά. Στη ρωσική αυλή μιλούσαν γαλλικά, όπως και στις γερμανικές αυλές. Η βιβλιοθήκη του Ντενί Ντιντερό αγοράστηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη και βρίσκεται στο Ερμιτάζ. 

Η αυτοκρατορική Ρωσία ήταν μεγάλη δύναμη τον 19^ο αιώνα και η πνευματική κληρονομιά της είναι τεράστια και κλασική για τον δυτικό πολιτισμό, στον οποίο συνεισέφερε ως προστιθέμενη αξία ένα βαθύ νατουραλιστικό ανθρωπισμό που ούτε ο Ρουσώ δεν κατάφερε να δώσει. Η δαιμονοποίηση της Ρωσίας μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση από τις δυτικές χώρες ήταν εύλογη, αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο σοβιετισμός και ο κομμουνισμός είναι γνήσια τέκνα του δυτικού πολιτισμού. Η δαιμονοποίηση είχε ιδεολογική αφορμή, αλλά στην ουσία ήταν ένας ωμός γεωπολιτικός ανταγωνισμός που δυστυχώς, εξ αιτίας της βουλιμίας για επικυριαρχία της Δύσης, συνεχίστηκε και μετά την πτώση της Σοβιετίας.

Σε μεγάλο βαθμό, πέρα από τα εγγενή προβλήματα της απουσίας ουσιαστικής ιστορικής εμπειρίας, το αργό άνοιγμα της Ρωσίας στο δημοκρατικό κεκτημένο και στα ανθρώπινα δικαιώματα, οφείλεται κυρίως στην δυτική επιθετικότητα και είναι αμυντικού χαρακτήρα. Η περίπτωση της Ουκρανίας, όπου η Δύση με όχημα τις «δημοκρατικές ΜΚΟ» και τις φασιστικές συμμορίες επιχείρησε να αλώσει τη χώρα που βρίσκεται στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, είναι ενδεικτική…

Τέσσερις ακόμη βασικές λεπτομέρειες γι΄ αυτή την ρωσική επιφυλακτικότητα: Πρώτον, η Ρωσία δέχθηκε ιστορικά δύο εισβολές, από τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ, τις οποίες απέκρουσε με επιτυχία. Δεύτερον, συμμετείχε στους δύο παγκοσμίους πολέμους από τη σωστή πλευρά και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη νίκη των φωτεινών δυνάμεων. Τρίτον, είναι η μόνη δυτική αυτοκρατορία που διατήρησε τις αποικίες της, την heartland! Και τέταρτον, η δυτική συμμαχία προκαλεί συνεχώς και απειλεί τη Ρωσία (Βαλτικές χώρες, Γεωργία, Ουκρανία, οικονομικές κυρώσεις, αντιπυραυλική ομπρέλα κλπ).

Η δυτική στρατηγική είναι κοντόφθαλμη και επικίνδυνη. Η αγγλοσαξωνική φοβία απέναντι στο δυναμισμό των Σλάβων είναι ιδεοληπτική. Είναι μια στάση ηλιθιωδώς ανταγωνιστική, ενώ θα μπορούσε να είναι εκρηκτικά δημιουργική και να παράξει νέο πλούτο που τόσο ανάγκη έχει η στείρα πλέον Δύση. 

Η ενσωμάτωση της Ρωσίας στους δυτικούς θεσμούς με όρους απόλυτης ισονομίας και ισοτιμίας, με σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων της, είναι η μόνη λύση επιβίωσης στην βυθιζόμενη στην απελπισία και στο χάος Δύση. Αλλά είναι και η μόνη στρατηγική ισορροπίας ανάμεσα στη Δύση, το Ισλάμ και την Ασία. Είναι και ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί ο δυτικός έλεγχος επί της heartland πριν την απορροφήσουν οι ασιάτες νέο-έποικοι.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μα με τη λογική, την οποία δεν πολυχρησιμοποιεί η Δύση. Τα βασικά βήματα δεν μπορεί παρά να είναι: α) Η αναγνώριση από τη Δύση της ενσωμάτωσης της Κριμαίας στη Ρωσία και της ανεξαρτησίας των φιλορωσικών ανατολικών περιοχών της Ουκρανίας, με ταυτόχρονη παροχή ενός ευρωενωσιακού καθεστώτος στη Ρωσία ανάλογου με αυτό που θα εξασφαλίσει η Βρετανία με την ΕΕ. β) Η οριστική μετατροπή του G7 σε G8. γ) Η δημιουργία μιας θεσμικής και λειτουργικής σχέσης του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. δ) Η Ουκρανία και το Ντονμπάς πρέπει να παραμείνουν ως ενδιάμεση ζώνη για μία 12ετία, υπό την εγγύηση της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ. ε)Παράλληλα, πρέπει να ολοκληρωθεί τάχιστα η ενσωμάτωση των δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Ποιος μπορεί να τα κάνει αυτά; Βασικά η Ουάσιγκτον με την στήριξη της Ευρώπης. Το κακό είναι πως η Ευρώπη είναι έτοιμη να διαλυθεί και οι ΗΠΑ είναι σε κακό χάλι. Δυστυχώς, τρίτη θητεία για τον Ομπάμα δεν προβλέπεται συνταγματικά, παρ΄ όλο που τώρα η ευφυΐα του υποτάχθηκε στη σοφία του. Αν εκλεγεί ο Τραμπ κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως θα εξελιχθούν τα πράγματα και όλες οι ελπίδες θα εναποτεθούν στο Κογκρέσο που υποτίθεται ότι θα μπορεί να φρενάρει τις παρορμήσεις του. Αν εκλεγεί η Χίλαρι, οι αβεβαιότητες παραμένουν, μια και είναι ψυχροπολεμική, αντιπαθής στον αμερικανικό λαό και εξαρτώμενη από τις τράπεζες, ενώ υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για το πώς θα κυβερνήσει.

Συνεπώς, οι ελπίδες για μια ουσιαστική και δημιουργική σχέση Δύσης-Ρωσίας εναποτίθενται στις καταστάσεις και στη λογική. Ο Πούτιν μοιάζει να ξέρει να διαμορφώνει καταστάσεις, αλλά απέναντί του δεν έχει τη λογική, αλλά την εγωιστική στενοκεφαλιά της Δύσης… 

Γιατί ο Σόιμπλε έριξε τον Σαμαρά

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Με αγωνία και έντονο προβληματισμό παρακολουθούν ελληνικοί χρηματιστηριακοί και τραπεζικοί κύκλοι από το εξωτερικό τις εξελίξεις στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και τις απαιτήσεις που προβάλει ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός (SSM) για τα πρόσωπα και τον τρόπο διοίκησης των ελληνικών τραπεζών, αλλά και για τις επιπτώσεις που θα έχει η ψήφιση του εκλογικού νομοσχεδίου στις αγορές. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, έγινε πρόσφατα συνάντησηincognito σε ευρωπαϊκή πόλη Ελλήνων ανώτατων και ανώτερων στελεχών του χρηματοοικονομικού τομέα για να εκτιμήσουν τις εξελίξεις. 

Στο επίκεντρο των προβληματισμών τους παραμένει εδώ και δύο χρόνια το ερώτημα «γιατί εξωθήθηκε ο Σαμαράς σε εκλογές από την τρόικα και την Κομισιόν;» και «τι εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί αυτή η στρατηγική;». Από την διασταύρωση απόρρητων πληροφοριών, επαγγελματικών συζητήσεων και εκτιμήσεων κατέλεξαν στο ακόλουθο σενάριο:

·         Τα προβλήματα του ευρώ το 2010 ήταν οι ιρλανδικές και οι ιταλικές τράπεζες που αποκάλυπταν τις σοβαρές κατασκευαστικές ατέλειες του ευρώ. Η Ελλάδα εμφανίστηκε ξαφνικά ως ο «ιδανικός ένοχος».

·         Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προσχωρούν όλοι ελαφρά τη καρδία σε μια αρχιτεκτονική διάσωσης  υπογράφοντας πράγματα που τώρα τα βρίσκουν μπροστά τους (πχ. διάσωση ιταλικών τραπεζών). Η ελληνική πλευρά έχει μεγάλες ευθύνες γι΄ αυτή την αρχιτεκτονική, διότι δεν είχε προτάσεις, ούτε διαπραγματευτική διάθεση.

·         Η διαχείριση των προβλημάτων της χώρας από το 2010 μέχρι σήμερα αποδείχθηκε χειρότερη από τα ίδια τα προβλήματα. Δεν υπάρχει κουλτούρα διαπραγμάτευσης.

·         Παρ΄ όλα αυτά, η ελληνική οικονομία είχε μπει το 2014 σε τροχιά ανάπτυξης, η οποία θα «έτρεχε» εκθετικά στηριζόμενη από τις χαμηλές τιμές πετρελαίου και το φθηνότερο ευρώ.

·         Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις ευρωεκλογές (Μάιος 2014), εκτιμήθηκε στις Βρυξέλλες  ότι το 2016  θα κέρδιζε και τις εθνικές εκλογές και θα εύρισκε μια οικονομία σε δυναμική ανάπτυξης, με «λίπος» που του θα έδινε δυνατότητες να κάνει πολιτικό παιγνίδι, εντός και εκτός.

·         Οι Βρυξέλλες δεν επιθυμούσαν μια τέτοια εξέλιξη, δηλαδή να καρπωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ το “success story”, γι΄ αυτό και η τρόικα διαπίστωνε το καλοκαίρι του 2014 χρηματοδοτικό κενό 10-15 δισ. ευρώ (συν ότι παραπάνω θα έβγαζαν τα stress test της ΕΚΤ για τις τράπεζες – μιλούσαν για 25 δισ. ευρώ), ενώ έβαζε στο τραπέζι 600 προαπαιτούμενα και  ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ  πρότεινε «μεταρρυθμίσεις έναντι ελαφρύνσεων του χρέους» υπό την προϋπόθεση της πολιτικής σταθερότητας. Δηλαδή, έλεγε ουσιαστικά στον Σαμαρά κλείσε το θέμα της εκλογής Πρόεδρου της Δημοκρατίας για να κλείσουμε μετά την περιβόητη 5^η Αξιολόγηση.

·         Έτσι, ο Σαμαράς εξωθήθηκε στις εκλογές τις οποίες και έχασε. Αυτό το ήξεραν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο, αλλά επιδίωκαν  να εξευτελίσουν  στα γρήγορα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ώστε να αποθαρρυνθούν οι Ισπανοί (Podemos) που είχαν εκλογές το 2015, και έτσι να αποφύγουν ένα εκρηκτικό πολιτικό κοκτέιλ στο Νότο.

·         Όμως, πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες, οι πιστωτές και κυρίως το Βερολίνο, δεν επιδίωκε απλώς μια παραδειγματική τιμωρία, αλλά και τον πλήρη έλεγχο του ελληνικού ενεργητικού, ιδιαίτερα στους τομείς που παράγουν πλούτο κυρίως τουρισμό, μέσω των τραπεζών.

·          Έπεισαν τον Δραγασάκη να μην συμμετάσχει το Δημόσιο στην τελευταία αύξηση κεφαλαίου. Έτσι, τώρα, ελέγχουν πλήρως το ΤΧΣ και άρα τις τράπεζες και μέσω αυτών όλο το παραγωγικό δυναμικό της χώρας (κόκκινα και μη δάνεια επιχειρήσεων, αγροτική γη κλπ).

·         Εκτιμάται ότι θα παρακινούν τις εταιρείες να πτωχεύουν για να τις πάρουν, μόλις τα δάνεια κοκκινίζουν. Ο «Μαρινόπουλος» θεωρείται  χαρακτηριστική περίπτωση , ο τζίρος θα πάει στα LIDL, ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ και Σκλαβενίτη. Το ίδιο έγινε με την «Ηλεκτρονική Αθηνών» κ.οκ.

·         Επιπλέον οι επενδυτές θα μεγιστοποιούν τα κέρδη τους, καθώς οι μισθοί θα είναι μισθοί Βουλγαρίας. Προσβλέπουν δε ακόμη υψηλότερα κέρδη, αργότερα, όταν οι φόροι θα πέσουν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη…

Συμπερασματικά, οι παραπάνω κύκλοι εκτιμούν πως οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες στην Ελλάδα ενόψει τόσο των γαλλικών εκλογών την προσεχή άνοιξη, όσο και των γερμανικών τον Σεπτέμβριο του 2017. Ήδη, Βρυξέλλες και Βερολίνο πιέζουν την Αθήνα και διαμηνύουν πως δεν θα υπάρξει χαλάρωση στο πρόγραμμα λόγω Brexit. Όμως, για να στηρίξουν κάπως την κυβέρνηση στο επερχόμενο κύμα δυσαρέσκειας, τον Σεπτέμβριο σκοπεύουν δια του ESM να προσφέρουν τρεις ρυθμίσεις βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα στο χρέος… 

Αν συνεχισθεί η διάλυση των πάντων όπως στην 35ετία...

του Βασίλη Αναστασίου 

Μην αυταπατώμεθα πως θα έρθει Ανάπτυξη αν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο που βαδίσαμε τα 6 χρόνια χωρίς να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για αυτήν. Ούτε οι Κυβερνώντες, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι ακατατόπιστοι ριζοσπάστες για τις παγκόσμιες αναπότρεπτες μεταβολές, που ζουν στον κόσμο των αναμνήσεων προσμένοντας 4ο Γύρο, ούτε οι υποφέροντες από τους φόρους απλοί πολίτες. Κανείς μας δεν πιστεύει ότι μπορεί να αναπτυχθεί η Ελλάδα, αν δεν αλλάξει η γενικώς διαμορφωθείσα νοοτροπία "έτσι γουστάρω".

Η όποια Ανάπτυξη απαιτεί θυσίες, και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι, και μάλιστα τώρα, στο διάστημα που απομένει, του 2016. Όχι σαν τις θυσίες για να διατηρείται η στρατιά των διορισμένων ψηφοφόρων. Θυσίες διαφορετικές, για τη δημιουργία προϋποθέσεων Ανάπτυξης. Διότι η Ανάπτυξη δεν διατάσσεται, ούτε επιβάλλεται. Γίνεται από μόνη της, αυθόρμητα, (spontaneously), όταν υπάρξει το κλίμα, και μόνο με πρωτοβουλία ιδιωτών και όχι του Κράτους. Αυτό είναι επιφορτισμένο για τη δημιουργία ελκυστικού κλίματος.

Η Βιομηχανική Επανάσταση ξεκίνησε το 1730 όχι από κρατική πρόθεση αλλά αυθόρμητα διότι είχαν δημιουργηθεί από μόνες τους οι prerequisites. Η Τεχνολογία θριάμβευε με τον Ατμό, κάρβουνο υπήρχε σε αναμονή κατασκευής των καναλιών για φθηνότερη και γρήγορη μεταφορά, η Αγροτική επανάσταση είχε αποφέρει καρπούς, οι "περιφράξεις", enclosures, συνέβαλαν στη δημογραφική έκρηξη που προμήθευσε το αναγκαίο εργατικό δυναμικό, και η αποικιοκρατία έφερε φθηνότερες Πρώτες Ύλες. Με το αποικιακό μπαμπάκι τριπλασιάστηκε σε ελάχιστο διάστημα η Υφαντουργία του Manchester ώστε η πόλη να πάρει το όνομα Cottonpolis.

Ο λόγος που ο Πρωθυπουργός μίλησε στην πρόσφατη ομιλία του στο Μουσείο της Ακρόπολης για διαφορετική... "δίκαιη" Ανάπτυξη με λογοδιάρροια αόριστων υποσχέσεων για καλύτερες ημέρες, (επιθυμία σαν τα σύκα του Πασά), ήταν για να κατευνάσει προληπτικά τις ανησυχίες ότι δεν θα θιγούν "κεκτημένα", για κάποια έργα Υποδομής, -όχι για απογείωση Ανάπτυξης- που θα πουληθούν δια του ΤΑΙΠΕΔ. 

Για κρατικές Δημόσιες Επενδύσεις ούτε λόγος. Μέχρι τώρα έχουμε μόνο καταργήσεις προγραμμάτων για αφαιμάξεις, και όχι για ενισχύσεις χρηματοδότησης. Διότι τα οικονομικά έχουν τα χάλια τους και  χειροτερεύουν.

Η 1η Δόση της 1ης αξιολόγησης που ήταν να δοθεί τον Οκτώβριο του 2015 ανέρχεται σε 
   7,5 +2,8 =   10,3 δισ. ευρώ
 1η Υποδόση θα καταβληθεί αρχές Ιουλίου, και φθάνει μόλις τα:
   7,5 δισ. ευρώ 
και θα μοιρασθεί σε 5,7 δισ. ευρώ, (τα 4/5) για την ΕΚΤ και το ΔΝΤ και 1,8 δισ. ευρώ για μέρος των απλήρωτων για μήνες και χρόνια προμηθευτών του Δημοσίου. 

Όλες οι υποχρεώσεις στην ΕΚΤ και ΔΝΤ για το 2016 ανέρχονται σε περίπου:
   --15,0 δισ. ευρώ 
ποσόν σχετικά μικρό, αν σκεφθεί κανείς πως του 2015 ξεπερνούσαν τα 23 δισ. ευρώ.
Η 2η υποδόση θα δοθεί... τον Σεπτέμβριο και θα είναι μόνον,
  2,8 δισ. ευρώ
θα καταβάλλεται δε, εφόσον θα εξοφλούνται κάθε φορά οι προμηθευτές του Δημοσίου.

Μέχρι το τέλος Μαρτίου αρχές Απριλίου το κράτος δεν είχε εισπράξει από φόρους, εισφορές, κλπ, σχεδόν    --90,0 δισ. ευρώ
και οι μη καταβληθείσες οφειλές του Δημοσίου ανέρχονταν σε περίπου 
   --7,0 δισ. ευρώ
τα οποία θα μειωθούν μόνο κατά 2,8 δισ. ευρώ όταν και εάν καταβληθεί το μέρος της 1ης υποδόσης, όπως αποφάσισε το Eurogroup.

Mε τέτοια πλούτη, πάμε για "δίκαιη" Ανάπτυξη; Και έχει σημασία αν ζητάει "παραιτηθείτε" η συγκέντρωση της 15ης Ιουνίου, ή ούτε ήταν αναμενόμενο το αποτέλεσμα αποδοκιμασίας του ΣΥΡΙΖΑ να φθάνει το 60 - 70%; (οι δημοσκοπήσεις, το 80%).

Η κατάσταση μόνο με φόρους, χειροτερεύει επικίνδυνα πάλι. 

Αλλάξτε το μείγμα μέτρων με κόψιμο υπεράριθμων διορισμένων ψηφοφόρων Δημοσίων Υπαλλήλων. Κάμετε όσα λέει το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ. Ξεκαθάρισε Κε Τσίπρα το ρέστο των 53, πενήντα τριών ανταρτών. Ας αλλάξει η τρόικα ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, αντί φόρων κόψιμο Δαπανών, και τότε μιλάμε για Ανάπτυξη που είναι μία και μόνη. Αυτή που διαμορφώνεται στην πιάτσα. Η Ανάπτυξη έρχεται ως αναγκαιότητα.

Ο Πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται όπως και οι γύρω του, ότι η Ανάπτυξη πραγματοποιείται με θυσίες. Και αυτοί που θα υποστούν θυσίες, δεν είναι οι εκατομμυριούχοι επί προμήθεια 12% Κατρούγκαλοι, ούτε οι ξεχασιάρηδες 1,5 εκατ. ευρώ Σταθάκηδες, αλλά, οι ψηφοφόροι εργαζόμενοι που θα χάσουν συλλογικές συμβάσεις και προνόμια. Και οι συνδικαλιστές θα στερηθούν τον σκανδαλώδη Νόμο απίθανων προνομίων, αντικαθιστάμενο με "δίκαιες" ευρωπαϊκές διατάξεις  και οι συνδικαλο-πατέρες θα χάσουν τα τόσα άγνωστα σε μας "κεκτημένα", ταξίδια στο Εξωτερικό, ξενοδοχεία 5 αστέρων και κουμάντο ΔΕΚΟ και Οργανισμών, που τόσα χρόνια κάνουν  αντί των Διευθυντών, οι Πρόεδροι, όπως ο Φωτόπουλος στη ΔΕΗ!

Χωρίς Παραγωγή δεν γίνεται να ζήσουμε με φόρους αναιμικής Οικονομίας. Δεν είναι παράδειγμα ο Τουρισμός. Η όποια προσέλευση τουριστών δεν ήταν αποτέλεσμα δικών μας προσπαθειών. Προήλθε από τον αποκλεισμό άλλων τουριστικών προορισμών, λόγω ταραχών σε γειτονικές χώρες. 

Εμείς, αφού δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε Υπηρεσίες και Υποδομή για υψηλό τουρισμό, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να υπάρχει νερό στην Ακρόπολη, και οι συνδικάλες αλήτες του λιμανιού να μην απαγορεύουν την έξοδο από τα κρουαζιερόπλοια!

Σήμερα στην πτωχευμένη χώρα δεν διατίθενται εύκολα Κεφάλαια για Ανάπτυξη όπως το 1952-1972/80. Δεν επενδύονται από τους ιδιώτες κεφαλαιούχους, που υπάρχουν. Είναι oι νέοι bourgeois από το ρεμπελιό και τα ελλείμματα της 35ετίας που καθημερινά αποκαλύπτονται με τα σκάνδαλα και τις χοντρές απάτες. Οι πλείστοι Δημόσιοι Λειτουργοί, αρνητικοί να τα επενδύσουν στην Ελλάδα της αναρχίας, αυτής που επωφελήθηκαν για να πλουτίσουν κλέβοντας. 

Είναι η μισή Ελλάδα, που γεμίζουν τα εστιατόρια και νυκτερινά κέντρα, που η Κηφισίας την μία ώρα την νύχτα είναι μποτιλιαρισμένη, που πάει τριήμερη εκδρομή του Αγίου Πνεύματος -πιο πολλά αυτοκίνητα από το Πάσχα- καίγοντας πυροτεχνήματα από πολυτελέστατα κότερα στις Σπέτσες, στην Μύκονο, και στα άλλα νησιά μόδας. Ο Βεζούβιος όμως είναι έτοιμος να εκραγεί από αυτή την θρασεία πρόκληση κατοίκων Πομπηίας!

Ο πολιτικά διορατικός για τον επερχόμενο ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό προσανατολισμό της Χώρας Τσίπρας, πιστεύει ότι με τις ελάχιστες ιδιωτικοποιήσεις θα αρχίσει την Ανάπτυξη που πρώιμα και επιπόλαια ανήγγειλε μαζί με την Ανάσταση του Χριστού, "δίκαιη" ή άδικη δεν έχει σημασία, διότι το ρεμπελιό παραμένει και δυναμώνει. 

Από την καταπολέμηση της γενικευμένης αναρχίας πρέπει να ξεκινήσει, αρχίζοντας από την τελείως ξεχαρβαλωμένη και ξεχειλωμένη κρατική μηχανή. Ας μην επαναλάβουμε την ανεξήγητη ανοχή στους μπαχαλάκηδες που καίνε λεωφορεία, τις απεργίες για την Cosco κρυφά υποδαυλιζόμενες από τον Δρίτσα, τον φιλοδοξούντα να εφαρμόσει Λαϊκή Δημοκρατία, Σπρίντζη. Από αυτούς να απαλλαγεί. 

Το ρεμπελιό, η χαλάρωση, "χαλαρά, χαλαρά" του Λάκη Λαζόπουλου είναι ο κυρίαρχος καταστροφέας. Για υπέρβαση νέων ελλειμμάτων ελπίζουμε πως δεν θα επιτραπεί άλλο, από τους επαγρυπνούντες επιβλέποντες της Ένωσης και του ΔΝΤ. "Οκτώ μήνες από τον Οκτώβριο κάνετε να εφαρμόσετε τα μέτρα"; –"Ιούλιο θα πάρετε υποδόση"!!

Αλλά η γενική χαλάρωση, η κατάργηση των νόμων, Κύριε Τσίπρα δεν θα διορθωθεί αν δεν κοπεί με το μαχαίρι. Μόνο με αυστηρή τήρηση των Νόμων από όλους. Για να μπει η Δημόσια Τάξη που καταργήθηκε από την μη... Προστασία του Πολίτη. Ο Τόσκας διαβεβαιώνει!!!.

Αν συνεχισθεί λίγο ακόμα η χαλάρωση, το ρεμπελιό, πάμε για οριστικό φούντο. Περιόρισέ τα αμέσως. Μάζεψέ τα, μην τα αφήσεις. Ξανακυλάνε σαν παχύρευστη λάσπη. Πιάσε επί τέλους τους μπαχαλάκηδες. Τιμώρησε παραδειγματικά τους παρανομούντες. Ακόμα και τους καταστροφείς των πινακίδων της Τροχαίας της Gate 13. Από μικρές παρανομίες ξεκινούν οι μεγάλες. Αυτούς που λερώνουν τους τοίχους. Μια αηδία στον 21ον αιώνα. Αυτούς που "κτίζουν" τους Πρυτάνεις. Εκείνους που παρκάρουν αντικανονικά. Έχουμε λασκάρει σε όλα, και το κακό; το συνηθίσαμε!! 

Αν συνεχισθεί η αναρχία της 35ετίας, δεν θα έλθει η Ευρώπη να σώσει. Το χάσιμο μερικών από το 4% του παλιού ΣΥΡΙΖΑ είναι ψιχία μπροστά στο πάνχρωμο ρεύμα που απολαμβάνεις ακόμα, παρά τις ψέματα υποσχέσεις, αοριστίες, γενικότητες περί διαγραμμάτου, και για μελλοντικούς παραδείσους .που εξακολουθείς να αραδιάζεις. Σταμάτα τα, δεν πιάνουν πλέον. 

Την διάλυση που εγκαινίασε ο Αντρέας σταμάτα την. Και ξεκίνα Τάξη και Συνέπεια. 
Έκκληση σου απευθύνουμε, οι παλιοί που έχουμε δεί και δεί! Μη συνεχισθεί η 35-ετία! Τόσο δύσκολο είναι να διδαχθείς από τη πείρα και όχι από τον Σπρίντζη και τον Καρανίκα;

«Απλή αναλογική», αντί για... απλή λογική επιβίωσης!

του Θάνου Οικονομόπουλου

Το Brexit, από όποια οπτική κι' αν επιχειρήσει κανείς να το ερμηνεύσει,( ως βρεταννική “ιδιαιτερότητα” ή ως ένα ακόμη πρόδρομο σημάδι μιας προϊούσας ευρωπαϊκής παρακμής) το βέβαιο είναι ότι ενισχύει την εκτίμηση ότι η Ευρώπη αλλά και ο κόσμος ολόκληρος βιώνουν το τέλος της εποχής των αυτονόητων, των δεδομένων και των βεβαιοτήτων...

Εδώ και αρκετό καιρό, καλούμεθα να οργανωθούμε, να προετοιμασθούμε για ένα νέο περιβάλλον στο οποίο θα ζήσουμε. Απαιτητικό και ακόμη πιο πολύπλοκο από αυτό που αφήνουμε πίσω, στο οποίο με βήματα προς τα εμπρός αλλά και πισωγυρίσματα είχαμε καταφέρει να βρούμε ισορροπίες. Τώρα, θα πρέπει να ξεκινήσουμε σχεδόν πάλι από την αρχή. Κάθε νέο, φοβίζει τον άνθρωπο και τις κοινωνίες επειδή απαιτεί το ξε-βόλεμα από συνήθειες και “βεβαιότητες” που εσφαλμένα πίστευαν ότι θα παραμείνουν αδιατάρακτες. Απαιτεί επαναπρογραμματισμό, προσπάθεια,πορεία σε αχαρτογράφητες περιοχές.

Δικαιολογημένα οι χώρες της ΕΕ ανησυχούν για το “αύριο” και προβληματίζονται για τις νέες γραμμές άμυνας ή επίθεσης που πρέπει ν' αποφασίσουν. Όφειλαν να το έχουν κάνει όταν οι πρώτες σαφείς ενδείξεις για το τι επέρχεται δεν άφηναν περιθώρια εφησυχασμού. Δεν το έκαναν. Οι πολιτικές ηγεσίες τους, εδώ και χρόνια, υστερούν σε σχέση με τις απαιτήσεις των καιρών. Και η προτεσταντική μονολιθικότητα που χαρακτηρίζει το πραγματικό αφεντικό της ενωμένης Ευρώπης, την Γερμανία, δεν ευνοεί ευελιξία σκέψης, ταχεία προσαρμοστικότητα σ' ένα κόσμο ραγδαία και άναρχα μεταβαλλόμενο. Αλλά, εκ των υστέρων έστω,η Γηραιά Ήπειρος δείχνει να θέλει ν' αντιδράσει. Μένει να δούμε αν το σοκ που ερχόταν αλλά οι ηγεσίες της εθελοτυφλούσαν, θα την συνεφέρει και θα την αναγκάσει να εγκαταλείψει τους αργόσυρτους ρυθμούς στους οποίους είχε βολευτεί τις... παλιές καλές μέρες. Πάντως αντιδρά, προβληματίζεται, δεν εφησυχάζει.

Εμείς; Τι κάνουμε εμείς εδώ στην γωνιά μας;

Εμείς, λοιπόν, έχουμε εστιάσει το ενδιαφέρον μας στον... εκλογικό νόμο, το αν θα παραμείνει η θα καταργηθεί το όριο του 3% για να μπει ένα κόμμα στην Βουλή, αν θα υπάρχει ή όχι και σε ποια μορφή και ύψος το “μπόνους” εδρών, αν για την αναθεώρηση του Συντάγματος λόγο θα έχουν οι ειδικοί ή ο λαός μέσω δημοψηφίσματος- το πώς εξελίχθηκε το λαϊκίστικο δημοψήφισμα στην Βρετανία, για το οποίο ψηφοφόροι και του Bremain αλλά και του Brexit δείχνουν μετανιωμένοι, δεν φαίνεται να μας προβληματίζει! Το πολιτικό προσωπικό μας, σκοτίζεται μονάχα για τα... επαγγελματικά του- αν θα παραμείνει στην εξουσία, αν με τερτίπια θα παραμείνει ενεργό έστω κι' αν χάσει τις εκλογές, αν με τις προτεινόμενες αλλαγές θα συσπειρώσει την κομματική βάση του (ακόμη κι' αν με την “απλή και άδολη” η κυβερνησιμότητα της χώρας πάει περίπατο!), ποιες και πόσες ανίερες συμμαχίες συναλλαγής θα καρποφορήσουν προκειμένου ο νέος εκλογικός νόμος να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ψιλοδιχασμένος αν θα πρέπει να... χαιρετίσει ή να θρηνήσει για το Brexit, προσπαθεί να συνέλθει από το φιάσκο των Podemos (μόνο ο Παπαδημούλης πανηγύρισε προκαταβολικά τα...διαψευσθέντα exit-pols!), και προετοιμάζεται να υποδεχθεί την... ανάπτυξη, και παρασύρει και τα άλλα κόμματα σ' αυτήν την ανόητη και ανώφελη διελκυστίνδα επαρχιώτικου μικροπολιτικαντισμού! Αντί να καταθορυβηθούν όλοι αντάμα, όχι μόνο λόγω των πιθανών αρνητικών εξελίξεων στην Ευρώπη, αλλά και εξ αιτίας των διαιωνιζόμενων εθνικών παθογενειών μας που παρά τα μνημόνια αρνούμαστε να θεραπεύσουμε.

Η ΕΕ, με την προσοχή της εστιασμένη στις καταιγίδες που πολύ πιθανό θα επιφέρει το Brexit, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μας πιέσει για ταχύτερη και ουσιαστικότερη υλοποίηση των μνημονιακών μας υποχρεώσεων (τις... καταραμένες μεταρρυθμίσεις, δηλαδή) και τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων για τα οποία εμείς...τσινάμε “αριστερά”. Αντί να προβληματιζόμαστε για την επανεκκίνηση της χώρας, την ανασυγκρότηση της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης, την αναδιάρθρωση του παραγωγικού μοντέλου (ποιου “παραγωγικού”, δηλαδή, δεν παράγουμε πια τίποτε!), τον εκσυγχρονισμό της Παιδείας, την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης, και όλα αυτά για τα οποία... αδιαφορούμε τις τελευταίες δεκαετίες!

Ο χρόνος φεύγει σαν σφαίρα. Και πριν το καταλάβουμε, θα έχει έρθει η ώρα ή να βγούμε στην ζητιανιά για νέα δανεικά (οπότε και εταίροι δανειστές μας θα μας φτύσουν κανονικά!) ή να ενεργοποιήσουμε τον περιβόητο “κόφτη” (μισθών, συντάξεων,πρόνοιας, κοινωνικής μέριμνας κ.λ.π.) οπότε... αποχαιρέτα την Ελλάδα που τέλειωσε...

Αναζητούνται υπεύθυνοι ταγοί να πουν την αλήθεια στην κοινωνία χωρίς λαϊκισμούς και κανακέματα, αναζητείται υπεύθυνη κοινωνία ν' ανασκουμπωθεί και να ετοιμαστεί για θυσίες και σκληρή δουλειά. Δύσκολα πράγματα για την κακομαθημένη Ελλάδα...