Οι τέσσερις γκάφες με την ψήφο εμπιστοσύνης και η καταψήφιση από το Χρηματιστήριο του 

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Οι δανειστές ξέρουν ότι το πρόγραμμά τους έχει αποτύχει παταγωδώς και τρέμουν, για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, μην τους «σκάσει» η Ελλάδα στα χέρια με τα 320 δισ. ευρώ χρέος. Ψάχνουν να βρουν τρόπο να τα μπαλώσουν πριν συμβεί κανένα «ατύχημα», εξ ου και οι εκτιμήσεις πως δεν πρέπει να βγείτε ξεβράκωτοι στις αγορές, πως το ΔΝΤ δεν μας εγκαταλείπει, πως η χώρα χρειάζεται ένα «προληπτικό πρόγραμμα στήριξης» κ.ο.κ.

Όμως, για να τα μπαλώσουν, οι δανειστές  χρειάζονται  και κάποια πολιτικά εχέγγυα, όπως η περιβόητη «πολιτική σταθερότητα» που μόνο οι 180 την εξασφαλίζουν ως το 2016. Επειδή όμως αυτό δεν υπάρχει, το δίδυμο Σαμαράς-Βενιζέλος που αντιμετώπιζαν την ανατροπή τους εκ των έσω (από Ντόρα και Χρυσοχοϊδη) σκέφτηκαν την ψήφο εμπιστοσύνης για να προλάβουν το διπλό πραξικόπημα, αλλά και να εκτονώσουν γενικά την πίεση, μπας και ο Γιούνκερ τους δώσει κάτι τις για να βγάλουν τον προϋπολογισμό του 2014 και του 2015 (οπότε και αναμένεται το ασφαλιστικό κραχ)… Δηλαδή, η ψήφος εμπιστοσύνης ήταν ένα πολιτικό κολπάκι  για να αποφύγουν την «κυβέρνηση ειδικού σκοπού» που απεργάζονται οι μεγάλοι πάτρωνες και να κερδίσουν λίγους μήνες μήπως και έτσι μπορέσουν να αναστήσουν το εντελώς ψόφιο success story…
Το πρώτο το απέφυγαν, αλλά η νίκη ήταν πύρρειος! Διότι, πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε επί τρεις μέρες να ξεδιπλώσει το πρόγραμμά του (όταν στη ΔΕΘ έκοψαν την ομιλία του Αλ. Τσίπρα) και να το ακούσουν οι πάντες αναλυτικά. Δεύτερον, εξέθεσαν όλους τους τζάμπα μάγκες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που κάνουν θορυβώδη κριτική στην κυβέρνηση και υπερψηφίζουν σιωπηλά. Τρίτον, το φιλοθεάμον κοινό βλέποντας την Βούλτεψη να καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ για όσα κάνει η μονταζιέρα του Μαξίμου στο διαδίκτυο, αισθάνθηκε την χυδαιότητα του εμπαιγμού.  Τέταρτον και σημαντικότερο, την ώρα που ανέβαινε η παράσταση της ψήφου εμπιστοσύνης, κατέρρεε το χρηματιστήριο.
Την Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου, οι «επενδυτές» καταψήφιζαν το success story!... με δύο μακροβούτια του γενικού δείκτη κάτω από τις 1000 μονάδες, για να τον μαζέψουν τελικά στις 1005. Δηλαδή, βρέθηκε στα χαμηλά 13 μηνών με απώλειες 26% από τα υψηλά της 18ης Μαρτίου για το γενικό δείκτη και 36% για τις τράπεζες.
Οι εξηγήσεις που δίνουν οι αναλυτές είναι πολύ επιφανειακές και συγκυριακές. Μία φταίει η Τρόικα, μία ο ΕΝΦΙΑ, μία ο ΣΥΡΙΖΑ, μία ο Άδωνης, μία οι συνωμοσίες της Νέας Υόρκης και της Φρανκφούρτης υπέρ των short  παικτών, μία τα stress tests, τα «κόκκινα δάνεια»  ... ενώ είναι σαφές ότι το Ελληνικό Χρηματιστήριο είναι εντός του «σπιράλ του θανάτου» εδώ και μήνες εξ αιτίας της καταστροφής που έχει υποστεί η ελληνική οικονομία και αποτελεί την αρένα για τα hedge funds που έρχονται και κάνουν αρπαχτές με όχημα τις τράπεζες. Τα όποια ανοδικά «ράλι» του δείκτη είναι για να βγάλουν λεφτά οι κερδοσκόποι. Η μετοχή της πάλαι ποτέ κραταιάς Eurobank κάνει κάτω από 3 δεκάρες του ευρώ, με κεφαλαιοποίηση 4,26 δισ. ευρώ. Αστεία νούμερα, η Εθνική με κεφαλαιοποίηση 7,7 δισ. ευρώ,  η Alpha Bank με 7,6 δισ.  και η Πειραιώς με 7,3 δισ….
Όλα αυτά δεν είναι συγκυριακά. Το χρηματιστήριο είναι ο καθρέπτης των διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, που τα δύο μνημόνια δεν κατάφεραν να λύσουν, απεναντίας εκθεμελίωσαν τον όποιο παραγωγικό ιστό υπήρχε, σε σημείο μάλιστα που τα καθιστά ύποπτα. Δημιούργησαν διαρθρωτική ανεργία και κατέστρεψαν το κοινωνικό κράτος.
Γι΄ αυτό και ο προηγούμενος μήνας Σεπτέμβριος έκλεισε με απώλειες 8,63% για τον Γενικό Δείκτη και ανάλογες απώλειες στο 9μηνο. Το χρηματιστήριο δεν είναι «εγκλωβισμένο στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του πολιτικού κινδύνου» όπως υποστηρίζουν έγκυροι αναλυτές, αλλά είναι εγκλωβισμένο στην ανικανότητα της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου να κάνει οιαδήποτε ουσιαστική μεταρρύθμιση υπέρ της ανάπτυξης. Το χρηματιστήριο ξέρει πια καλά ότι αυτή η κυβέρνηση υπηρετεί μόνο τους χορηγούς της διαπλοκής, γι΄ αυτό και καταψηφίζει τη κυβέρνηση και τη φούσκα του success story.

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΓΚΑΦΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η υφαρπαγή της εξουσίας από τον αντιμνημονιακό Αντώνη Σαμαρά που εν μία νυκτί μεταβλήθηκε σε σταυροφόρο των μνημονιακών πολιτικών που διέλυσαν τη χώρα, δεν έγινε για να σώσει την πατρίδα. Η κωλοτούμπα  έγινε ως αντεκδίκηση σε όσους εμπόδισαν τη γραμμική πολιτική εξέλιξη του «πρίγκιπα» και τον έστειλαν, ως αποστάτη, για πολλά χρόνια στην «εξορία». Έγινε από πλέγμα στους Μητσοτάκηδες, τους Καραμανλήδες και τους Παπανδρέου.
Εμφορούμενος από τέτοια υποδόρια κίνητρα, ο Αντώνης Σαμαράς διέπραξε μια τραγική πολιτική γκάφα: δεν διαπραγματεύτηκε με τους εντολείς του μια «ανάσα», ένα μπόνους για την διεκπεραίωση του εξουθενωτικού πακέτου που ανέλαβε να διεκπεραιώσει, με αποτέλεσμα, σήμερα να είναι εγκλωβισμένος σε ένα θανατηφόρο αδιέξοδο. Η ανθρωπιστική κρίση έχει προσλάβει εκθετικές διαστάσεις και αυτός απλώς «το ξέρει». Δεν κάνει τίποτε. Πηγαίνει στη Μέρκελ και αυτή τον πετάει έξω, γιατί τον έστυψε σαν λεμονόκουπα και τώρα τον πετάει σαν άχρηστο…
Η ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσε στη χώρα μας η εφαρμογή ακραίων πολιτικών λιτότητας και ολοσχερούς απορρύθμισης του κράτους, αποτελεί μείζον πολιτικό επιχείρημα για τον τερματισμό της ύποπτης πλέον αυτής πολιτικής και την αλλαγή πορείας. Η μόνη πολιτική δύναμη που έχει ήδη θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η επίκλησή της έναντι των δανειστών θα είναι καταλυτικής σημασίας όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τις επερχόμενες πολιτικές εξελίξεις στην ΕΕ.
Ο Σαμαράς, αν δεν συνέβαιναν μέσα του όλα τα παραπάνω, ως «αντιμνημονιακός» έπρεπε να πει στους εντολείς του: αναλαμβάνω για να σώσω τη χώρα, και φυσικά να διασφαλίσω τα συμφέροντά σας, αλλά πρέπει να ξέρετε ότι στη χώρα έχει ξεσπάσει ανθρωπιστική κρίση, η οποία θα σας γυρίσει μπούμερανγκ αν δεν την ελέγξουμε. Δεν το έκανε, γιατί ως «πριγκιπόπουλο» αγνοούσε  και αγνοεί τι γίνεται έξω από τη βίλα του. Δεν θέλει άλλωστε να ξέρει, δεν το αντέχει. Γι΄ αυτό κλείστηκε εξ αρχής στο Μαξίμου. Ούτε στη Βουλή πήγαινε, ούτε υπουργικά συμβούλια έκανε.  Όχι από πολιτικό στιλ που υπονοούσε εργασιομανία, αλλά από αδυναμία αντιμετώπισης της πραγματικότητας και του εαυτού του.
Η Μέρκελ τον τελείωσε. Τώρα του ζητούν να κόψει πάλι μισθούς και συντάξεις, να κάνει απολύσεις, να ενώσει ταμεία, κ.ο.κ. Ο Σαμαράς ξέρει ότι δεν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά. Και ο Χρύσανθος γνωρίζει πως ότι δεν έγινε έξι χρόνια κρίσης, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει αύριο. Ξέρει μάλιστα πως αν γίνει, θα είναι δέκα φορές ισχυρότερο από το αν γινόταν το 2011 ή το 2012…
Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο γνωρίζουν την ενοχή τους. Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο του Χέρμαν Βαν Ρομπάι, «Η Ευρώπη στη Θύελλα: Υποσχέσεις και Προκαταλήψεις» που πρόσφατα κυκλοφόρησε, ξεκινάει με την αφήγησή του από την πρώτη του Σύνοδο Κορυφής ως προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 11 Φεβρουαρίου του 2010, όπου οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι είχαν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις, καθώς «μία ευρωπαϊκή χώρα, η Ελλάδα, βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας». Ήδη τον Δεκέμβριο του 2009, γράφει, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε σοκάρει και εντυπωσιάσει τους εταίρους του, αποκαλύπτοντας με «ασυνήθιστα ειλικρινείς όρους την οικτρή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της χώρας του». Τι υποκρισία! Λες και δεν ξέρανε… Αλλά τώρα βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να καλπάζει και να κρατεί τον απολογισμό της ανθρωπιστικής κρίσης, κάνουν τους έκπληκτους.
Ο Σαμαράς θα γραφτεί στην ιστορία, ελπίζουμε, ως ο τελευταίος πολιτικός του παλιού κόσμου, που έκανε ότι του ζητούσαν οι ξένοι εντολείς. Ο παλιός κόσμος των κοτζαμπάσηδων, των φονιάδων του Καποδίστρια, των μαυροφορεμένων ακροδεξιών, των δοσίλογων και της Κόκκινης Προβιάς, των προδοτών της Κύπρου, της μεταπολιτευτικής λαμογίας και διαπλοκής, των βαμπίρ του κράτους, καταρρέει. Ο γδούπος θα είναι εκκωφαντικός!

ΥΓ 1: Ως γνωστόν, ο Βενιζέλος διαπραγματεύεται με τους πασόκους την διάσωσή του. Γράφεται πως θα παραδώσει την προεδρία του κόμματος σε κάποιον άλλο ή ότι στο ιδρυτικό συνέδριο του αυθαίρετου της «Δημοκρατικής Παράταξης» θα αναδειχθεί άλλος αρχηγός μαϊμού (παίζει και ο Λυκούδης) και αυτός θα παραμείνει αρχηγός της στιβαρής συνιστώσας του ΠΑΣΟΚ. Γελάει και το παρδαλό κατσίκι …
ΥΓ 2: Η ατάκα του Άδωνη πως θα βγάλει τα λεφτά του έξω, δεν απευθυνόταν στους πλούσιους για να είναι σε εγρήγορση καθώς αυτοί, πλην ελαχίστων γιατί υπάρχουν και τέτοιοι, τα έχουν ήδη όλα έξω (80 δισ. ευρώ έστειλαν σε Ελβετία και Σιγκλαπούρη).  Ήταν μια δραματική έκκληση προς αυτούς για να φέρουν κάνα  φράγκο μέσα να πληρώσουν φόροος, μπας και σωθούνε…

Γιατί ο Έλληνας αρνείται να αντιδράσει μαζικά στην κρίση; Τρεις και ένας λόγοι

 Ή μάλλον για να είμαστε ακριβείς, τρεις λόγοι για τους οποίους οι περισσότεροι εξ ημών "κοιμούνται". Ένα άρθρο για την αδράνεια και το "μούδιασμα" της κοινής γνώμης έναντι των χειρουργικών επεμβάσεων που έχει υποστεί και θα υποστεί η ελληνική κοινωνία και η μεσαία τάξη.

Γράφει ο Χρήστος Δεμέτης
Η τρόικα πάει κι έρχεται, βαρκούλες αρμενίζουν, η ελληνική προεδρία είναι γεγονός και τα μέτρα έγιναν ισοδύναμα. Ανάπτυξη θες; Περίμενε λίγο ακόμα, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Ναι, αλλά για να την κάνει κάποιος τη δουλειά, πρέπει και να εργάζεται. Κι αν όχι να δρα, να αντιδρά.

Η κρίση διανύει ακόμα ένα χρόνο ζωής, καλά να είμαστε να την χαιρόμαστε. Η κυβέρνηση μας, περιδιαβαίνει αγέρωχη στα σοκάκια της Ε.Ε. φέρνοντας αέρα "αλλαγής" στη χώρα και τάζει success story την ώρα που οι εταίροι της γελάνε πίσω από την πλάτη της. Από επιτυχίες χορτάσαμε. Σε λίγο καιρό θα έχουμε και τις πρώτες εκλογές μετά την κυβέρνηση συνεργασίας. Θα είναι αν μη τι άλλο ένα γερό τεστ για το που οδεύουμε ομαδικά.

Δεν ξέρω αν έχει υπάρξει άλλη περίοδος μεταπολεμικά κατά την οποία τα κόμματα ήταν τόσο χαμένα σε ένα κυκεώνα πολιτικής αστάθειας. Όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως. Σαν να πάει να γίνει κάποια ζύμωση και να μη γίνεται. Και από την άλλη, τα συμφέροντα των λόμπι και της ελίτ πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους να εξυπηρετηθούν μέσα από μικροχειρουργικές επεμβάσεις.

Ας μιλήσουμε λίγο ποδοσφαιρικά για μικροχειρουργική. Για να "στήσεις" έναν αγώνα, δεν χρειάζεται να το κάνεις πάντα απροκάλυπτα, δεν χρειάζεται να βάλεις τον διαιτητή να δώσει πέναλτι που εφηύρε μόνος του και να μπουν οι κερκίδες μέσα να σε φάνε. Αποβάλλεις τους καλύτερους παίκτες του "εχθρού" έναν αγώνα πριν το ντέρμπι και αποδεκατίζεις με "τακτ" το αντίπαλο δέος πριν την κρίσιμη μάχη. Ή αγοράζεις τα αστέρια του ανταγωνιστή σου για να τον αποδυναμώσεις.

Έτσι γίνεται και στην εν Ελλάδι πολιτική τον τελευταίο καιρό. Η επικοινωνιακή λειτουργία της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη. Βάλλει κατά των αντιπάλων της, μιλώντας ακόμα και για συσχετισμούς με την τρομοκρατία και την ίδια ώρα περνάει "αθόρυβα" τα μέτρα της. Αφήνει τον κύριο κοινοβουλευτικό της αντίπαλο να αναλώνεται σε εσωκομματικές μάχες, υπερθεματίζει τη φαγωμάρα του αντιμαχόμενου στην αρένα της διακυβέρνησης της χώρας και ταυτόχρονα κάνει τη δουλειά της ανενόχλητη εξυπηρετώντας το συμφέρον της τρόικας και της κάθε τρόικας. Ωραία όλα αυτά. Μήπως εμείς ως πολίτες δεν τα καταλαβαίνουμε;

Ας μη γελιόμαστε. Όλα τα καταλαβαίνουμε. Γιατί όμως δεν αντιδρούμε; Οι μεγαλύτεροι κοινωνιολόγοι και πολιτικοί αναλυτές θα είχαν σκίσει τα ιμάτια τους για να εξηγήσουν το φαινόμενο. Προσωπικά, σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να το εξηγήσω απόλυτα, μπορώ όμως να καταθέσω δυο τρεις αυθόρμητες σκέψεις.

Γιατί λοιπόν δεν ξεσηκωνόμαστε μαζικά απέναντι στο κοινό καλό; Υπάρχει κοινό καλό; Τι κάνει η μεσαία τάξη;

Παράγοντας υπ' αριθμόν ένα: Η συνενοχή

Ποτέ δεν υποστήριξα το "μαζί τα φάγαμε". Πρόκειται για την πιο χυδαία πολιτική προσπάθεια συστράτευσης στη λαμογιά που έχει ειπωθεί τα τελευταία χρόνια. Όμως μία μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας, πήρε μέρος στο φαγοπότι, έστω και ευκαιριακά. Κάπου κάποιον δικό του βόλεψε, κάπου κάπως βολεύτηκε, σε έναν δημόσιο οργανισμό, σε κάποια ΔΕΚΟ, σε κάποιον φορέα, κάπως έβγαλε μια μικρή μίζα, κάτι καρπώθηκε.

Το είδε να γίνεται παλιά, προσδοκά ότι θα το ξανακάνει τώρα. Και πατάει στη σίγουρη λύση των παλαιών κομμάτων του δικομματισμού. Ο μαθημένος έτσι, δεν θα βγει να αντιδράσει, δεν θα βγει στον δρόμο να συστρατευθεί με τον πολιτικό του αντίπαλο απέναντι σε μια κυβέρνηση που τον οδηγά στην εξαθλίωση, γιατί ακόμα και τώρα ψάχνει να βρει το παραθυράκι του "βολέματος". Περιμένει να κοπάσει η καταιγίδα για να βγει από το καβούκι του.

Σίγουρα δεν μιλάμε για την πλειοψηφία, είναι όμως αρκετοί εκεί έξω που δεν θα έβαζαν το κοινό καλό πάνω από τα λίγα κεκτημένα τους. Και μετά είναι και το παράδειγμα που παίρνουν σαν μικρά παιδάκια που αντιγράφουν τον μπαμπά τους. Αφού ο πολιτικός που με εκπροσωπεί κλέβει, γιατί να μην κλέψω κι εγώ; Ας γίνουμε όλοι Λιάπηδες λοιπόν.

Δεύτερος παράγοντας. Ο "παρτακισμός"

Μπορεί ο όρος να μην είναι δόκιμος, οφείλει όμως να συμπεριληφθεί στα επικαιροποιημένα λεξικά. Η κατηγορία του Έλληνα που κοιτάει την "πάρτη" του. Εγώ να είμαι καλά και οι δικοί μου και άσε τους άλλους να καίγονται. Γιατί δεν υπάρχει αλληλεγγύη στην Ελλάδα; Ή μάλλον για να μην είμαστε και μηδενιστές, υπάρχει μεν, αλλά γιατί μένει στο επίπεδο κάποιων ηρωικών ΜΚΟ που παλεύουν στον ωκεανό των κοινωνικών προβλημάτων και στο χάος των αστικών τοπίων που χαρακτηρίζονται από πόρτες κλειστές; Το αντεπιχείρημα είναι αστείο. "Αν είσαι εσύ τόσο μεγαλόψυχος, πάρε τους αλλοδαπούς και τους άστεγους στο σπίτι σου".

Σοβαρά τώρα. Ο έχων εργασία και ένα κομμάτι ψωμί, μπορεί να διαθέσει έστω μία κουβέρτα στον συνάνθρωπο του που στερείται των βασικών προς επιβίωση. Δεν το λέω σαν καλός Χριστιανός, δεν ήμουν άλλωστε ποτέ το παράδειγμα του καλού Χριστιανού. Το λέω σαν πολίτης που απογοητεύεται από την παγωμάρα των συμπολιτών του, από την έλλειψη ακόμα και της βασικής επικοινωνίας, από την άρνηση συνεργασίας. Προσπάθειες γίνονται κυρίως μεμονωμένα, σε ατομικό επίπεδο ή σε οργανωμένη μεν δράση, μικρής έκτασης δε, με περιορισμένο εν τέλει αποτέλεσμα.

Σε αυτή τη χώρα πρέπει εκ νέου να καλλιεργηθεί η κουλτούρα συνεργασίας και αλληλεγγύης. Τώρα που το σκέφτομαι, υπήρξε και ποτέ, ή στο DNA μας έρεε πάντα ο ιός του πολυτεμαχισμού;

Έστω τώρα ότι τα 10 εκατομμύρια Ελλήνων αντιστοιχούν σε 10 μονάδες ατόμων. Οι 4 εξ αυτών δεν αντιδρούν γιατί βολεύονται με την όλη κατάσταση ή επειδή φοβούνται ότι σε λίγο θα έρθουν τα χειρότερα. Οι 3 δεν εμπιστεύονται την αντιπολίτευση γιατί δεν τους έχει πείσει. Ο ένας είναι πολιτικά αδιάφορος, άρα και επικίνδυνος. Και οι 2 που μένουν να αντιδρούν, κατεβαίνουν στον δρόμο σε ξέχωρες παρατάξεις, κρατώντας ο καθένας το πανό του. Υπερβολή; Ρητορικό το ερώτημα. Το κάνω εικόνα σαν γελοιογραφία και το βρίσκω πάντως πολύ ρεαλιστικό.

Τρίτος παράγοντας. Ο ντόπιος, ο γηγενής, ο παραδοσιακός μας "ωχαδερφισμός"

Ο επαναστάτης του καναπέ. Ο μουτζαχεντίν των social media. Ο Άρης Βελουχιώτης του γραφείου. Ο αντιρρησίας συνείδησης του φραπέ. Και άλλα τέτοια. Έλα μωρέ, που να κατεβαίνουμε τώρα στον δρόμο, κούραση, δακρυγόνα, τρέξιμο, ε και να κατέβουμε, σάμπως και θα αλλάξει τίποτα; Ας επαναστατήσουμε μέσω Twitter απόψε για να κάνουμε και το χρέος μας και να κοιμηθούμε ήσυχοι. Ας κράξουμε το wi-fi του Σαμαρά και τον Άδωνι στο Facebook και μετά όλα καλά. Αποτέλεσμα; Μηδέν.

Γιατί είναι πλέον ουτοπικό το να βγουν 500.000 άνθρωποι στον δρόμο. Ταυτόχρονα, ενωμένοι, συμπαραταγμένοι. Αριστεροί, από όλο το φάσμα της αριστεράς, απογοητευμένοι πασόκοι, απογοητευμένοι νεοδημοκράτες, hipsters, νεολαίοι, συνταξιούχοι για να ζητήσουν περισσότερα μέτρα υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας και λιγότερες περικοπές, λιγότερα "μαχαίρια" και να αρνηθούν τα νέα μέτρα με τη δύναμη της φωνής τους. Να περάσουν έστω έτσι το συμβολικό τους μήνυμα.

Ναι, ουτοπικό. Αντιθέτως το να μαζέψει κανείς 1.235 "likes" σε μια "πολιτική" ανάρτηση του στα κοινωνικά δίκτυα είναι πολύ πιο εφικτό, πολύ πιο εγωκεντρικό και σε κάθε περίπτωση, πολύ πιο ανούσιο. Χρήσιμο μόνο όταν συνδυάζεται με κοινωνικό αγώνα στο δρόμο. Μόνο έτσι προκύπτει νέα πολιτική, νέες ιδέες, νέες κοινωνικές διεργασίες. Από την συμπόρευση των κινημάτων στον δρόμο.

Και τέλος, ο ρόλος των media

Θα μου πεις, ποιος τα λογαριάζει; Θα μου πεις, ποιος δεν καταλαβαίνει τι συμφέροντα εξυπηρετούν; Και όμως, ακόμα η ατζέντα ορίζεται από την ολιγαρχία ορισμένων καναλαρχών και ιδιοκτητών εφημερίδων. Μπορεί να περνούν γραμμή χωρίς να μπορούν να κρυφτούν, η δημόσια γνώμη ωστόσο, ακόμα επηρεάζεται.

Η διασπορά φόβου και η κυριαρχία της θεωρίας των δύο άκρων, σχετίζεται άμεσα με τη λειτουργία των media τα τελευταία δύο χρόνια. Η περαιτέρω διείσδυση του κοινού στα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, θα μπορούσε να οδηγήσει σταδιακά στην κυριαρχία των εναλλακτικών μέσων. Αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα να διανυθεί μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που ο πολίτης θα είναι πυλωρός και πηγή πληροφορίας, ή έστω "αυτόφωτο" και αυτόνομο φίλτρο πληροφορίας και όχι ένας δέκτης .

ΤΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 

 

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μην βγάλει ευρωβουλευτή στις ευρωεκλογές της 25^ης Μαΐου. Αλλά και να καταφέρει να βγάλει έναν και πάλι η ήττα θα είναι στρατηγική και θα δρομολογήσει πολιτικές εξελίξεις εντός και εκτός του ΠΑΣΟΚ. 

Γιατί όμως το κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και κυβέρνησε τη χώρα για δεκαετίες συγκεντρώνει τη μήνη του εκλογικού σώματος, δεδομένου μάλιστα ότι όλοι γνωρίζουν πως η θανατηφόρα εκτροπή των δημοσίων οικονομικών –δηλαδή η βασική αιτία που πήγαμε στα μνημόνια- έγινε από την κυβέρνηση της σπατάλης και των σκανδάλων του Κώστα Καραμανλή; 

Κατ΄ αρχήν να θυμηθούμε ότι στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 το ΠΑΣΟΚ πήρε 36,65% και στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 πήρε 43,92% με τον Γιώργο Παπανδρέου.  Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2012 με αρχηγό τον Βενιζέλο, το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε στο 12,28% και τώρα άλλοι δημοσκόποι το βγάζουν κάτω από 4% οπότε δεν εκλέγει ευρωβουλευτή και άλλοι στο 5,5% που εκλέγει έναν. Εννοείται ότι η ΕΛΙΑ δεν είναι παρά ένα φθηνό τρικ για την διάσωση του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ (ο Λοβέρδος και ο Μόσιαλος δεν εκπροσωπούν παρά τον εαυτό τους). Συνεπώς, ότι πάρει η ΕΛΙΑ θα είναι τα ποσοστά του Βενιζέλου.

Είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ έπεσε από το 44% στο 12% επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου είτε από ογκώδη άγνοια είτε από κρυφή σκοπιμότητα κορόιδεψε το εκλογικό σώμα λέγοντας ότι λεφτά υπάρχουν και κρύβοντας την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, την οποία όφειλε να γνωρίζει και να έχει εξηγήσει στον ελληνικό λαό. Δεν το έκανε, ψήφισε ένα γελοίο προϋπολογισμό για το 2010 που κατέρρευσε αμέσως και χωρίς πάλι να εξηγήσει και να ζητήσει τη γνώμη του λαού πήγε στο Καστελόριζο και είπε πως θα εκχωρήσει εθνική κυριαρχία. Ούτε τότε εξήγησε τι ήταν το μνημόνιο που υπέγραψε, παραβιάζοντας το σύνταγμα, δηλαδή την έγκρισή του από 180 βουλευτές. Το 12% που απέμεινε ήταν καλοβολεμένοι συντηρητικοί κομματικοί παράγοντες που έβγαλαν λεφτά και τα εναπομείναντα σημιτογενή νεοφιλελεύθερα στελέχη.

Τώρα γιατί το 12% θα γίνει 5,5-2,5% είναι πολύ απλό. Πρώτον, γιατί το PSI που κατέστρεψε ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και μικροαποταμιευτές είναι έργο του Ευάγγελου, και τώρα αποκαλύφθηκε (από το Κουτί της Πανδώρας) ότι αυτός επέλεξε, χωρίς λόγο, το αγγλικό δίκαιο. Δεύτερον, γιατί προσέβαλε το πασοκικό credo συνεργαζόμενος με την δεξιά. Τρίτον, γιατί ότι και να πει ο Ευάγγελος, ακόμη και τα σωστά τα οποία ενίοτε του ξεφεύγουν, δεν τα πιστεύει κανείς, διότι τα λέει αυτός ο ίδιος. Τέταρτον, γιατί ο ακατάσχετος βερμπαλισμός του -έτσι όπως εκφέρεται από τον ίδιο- προκαλεί αισθητική αλλεργία στο κοινό του. Πέμπτον, επειδή υπάρχουν πολλά άλλα ερωτηματικά για τον ίδιο στο εκλογικό σώμα και στους πάλαι ποτέ πασόκους που δεν είναι του παρόντος. Τέλος, έκτον, οι παραληρηματικές δηλώσεις του τελευταία, οι οποίες οφείλονται στην καλπάζουσα παγκαλίτιδα που προκάλεσε η συνειδητοποίηση πως ο Σαμαράς δεν θα τον στείλει Επίτροπο στις Βρυξέλλες να σωθεί, γιατί τον συμφέρει περισσότερο να στείλει τη Ντόρα, τον έχουν απαξιώσει πλήρως ακόμη και μεταξύ των υποτιθέμενων φίλων του.

Συνεπώς, στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ θα πληρώσει τον Βενιζέλο. Από το 12% οι περισσότεροι θα πάνε ΝΔ για να καλύψουν τις διαρροές της ΝΔ προς τα δεξιά της και προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Ο Γιώργος Παπανδρέου περιμένει, η Φώφη καραδοκεί ως outsider, ο Σκανδαλίδης φαντασιώνεται ότι μπορεί να γίνει king maker και οι κηπουροί να φτιάξουν το liberal pasok. Αν η ΝΔ χάσει ένα 5% από το 29,66% του Ιουνίου του 2012, η Ντόρα θα κινηθεί για να ρίξει τον Σαμαρά σε συνεννόηση με τον Παπανδρέου που θα ρίξει ταυτόχρονα τον Βενιζέλο. Η Ντόρα θα επιχειρήσει να γίνει πρωθυπουργός, με ΥΠΕΞ τον Γιώργο και τον Κουβέλη προτεινόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν δε ο φίλος του Γιώργου Παπανδρέου, Ντορής Μαργέλλος, που ερευνάται από τη δικαιοσύνη για την εμπλοκή του με τα cds για το ΤΤ, είναι ο σπόνσορας του «Ποταμιού», ε!...τότε το όλον πράγμα έρχεται και δένει. Αυτό, όπως εδώ και εβδομάδες έχουμε γράψει, είναι το έσχατο χαρτί των μνημονιακών δυνάμεων για να μην γίνουν εθνικές εκλογές, σενάριο που στηρίζεται από τους τραπεζίτες… και τη διαπλοκή.  

  ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ???

 Του Μαρκ Μαζάουερ

Στις 29 Ιουνίου 2011, την εποχή που άρχιζε η άγρια λιτότητα για συνταξιούχους και μισθωτούς και το GREXIT, οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο του Βρετανού ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ με τίτλο «Η Ελλάδα, το λίκνο τηςδημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη», στο οποίο επεσήμαινε ότι «τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης». Υπονοούσε σαφώς ότι οι Ευρωπαίοι περιμένουν να δουν τι θα πράξουν οι Έλληνες για να κινηθούν αναλόγως. Στο χθεσινό eurodebate, o Αλέξης Τσίπρας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και η οικολόγος Στα Κέλερ σκιαγράφησαν μια άλλη Ευρώπη, πέρα από την Ευρώπη των τραπεζιτών και της λιτότητας των εργαζομένων. Η ανατροπή των συσχετισμών είναι στο χέρι μας. Αξίζει να θυμηθούμε το  άρθρο του Μαζάουερ που έχει ως εξής:

«Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ίσως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποίημα του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην "ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη" στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο - τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο - ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.

Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη - μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του '90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του '90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα θέσει το ερώτημα: "ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;".

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη - κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον».

............................................................

* Ο κ. Μαρκ Μαζάουερ είναι Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

Απειλές κατα της δημοκρατίας στο δρόμο για τις ευρωεκλογές

  

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η ευρωπαϊκή κρίση έχει πάψει να είναι απλά μια μεγάλη χρηματο-οικονομική κρίση, έχει υπερβεί τη φάση της κρίσης του χρέους και εξελίσσεται ταχύτατα σε μια βαθύτατα διαρθρωτική κρίση, κοινωνική, αξιακή, δημοκρατίας και ενδεχομένως και ασφάλειας. Η διοίκηση της ΕΕ από τις συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις απέτυχε σε όλα τα πεδία. Απέτυχε να χρησιμοποιήσει το ευρώ ως μείζον εργαλείο δημιουργίας  της ενιαίας ευρωπαϊκής συνείδησης, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην προχωρήσει η εμβάθυνση και η πολιτική ολοκλήρωση, αλλά αντίθετα χρησιμοποίησε το ευρώ ως εργαλείο μεγέθυνσης των ταξικών και εθνικών ανισοτήτων. Οι ευθύνες του γαλλογερμανικού άξονα είναι εγκληματικές, όπως άλλωστε και ο απομονωτισμό του Λονδίνου.

To blog EXTRAPOLATION προσκλήθηκε και συμμετείχε στις 30 Απριλίου σε συζήτηση που οργάνωσε η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα με θέμα «Απειλές κατά της δημοκρατίας στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές: Η αναζήτηση μιας νέας αφήγησης για την Ευρώπη». Στόχος της Αντιπροσωπείας είναι να αναδείξει το φλέγον ζήτημα της ανόδου ακραίων κι ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων ενόψει των Ευρωεκλογών του Μαΐου και να προτάξει ιδέες, ανησυχίες και πιθανές λύσεις, αναφορικά με τους τρόπους διαχείρισης του φαινομένου ώστε να μειωθούν οι απειλές κατά των δημοκρατικών αρχών στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι βασικές θέσεις που διετύπωσα ήταν οι ακόλουθες:

1.      Ξαφνικά οι κυρίαρχες δυνάμεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, νεοφιλελεύθερη δεξιά και σοσιαλδημοκράτες, αλλά και οι επικυρίαρχες χώρες όπως η Γερμανία, ανησυχούν για την επικείμενη άνοδο των «ακραίων και ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων» που ενδέχεται να φτάσουν το 30% στις ευρωεκλογές και να σχηματίσουν πολιτική ομάδα, εξέλιξη που μπορεί να διαταράξει το μονοδιάστατο των αποφάσεων. Έτσι βλέπουν «απειλές» κατά της δημοκρατίας και αναζητούν μια νέα αφήγηση για την Ευρώπη.

2.       Όλος αυτός ο προβληματισμός και οι δήθεν απειλές για τη δημοκρατία είναι το λιγότερο υποκριτική. Κι αυτό γιατί η πραγματική απειλή για το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο και την ευρωπαϊκή προοπτική δεν είναι τα δηλωμένα ακροδεξιά κόμματα, αλλά οι προαναφερθείσες κυρίαρχες δυνάμεις, οι οποίες με τις πολιτικές που εφαρμόζουν από την επομένη της γέννησης του ευρώ μόχλευσαν τις ταξικές ανισότητες, ιδιωτικοποιούν τα δημόσια αγαθά και τις κρατικές λειτουργίες, καταργούν συστηματικά το κοινωνικό κράτος.

3.      Η χρηματοοικονομική κρίση και η κρίση χρέους της ευρωζώνης ήρθαν να αποκαλύψουν την καταστροφικότητα των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Οι κυρίαρχες δυνάμεις θεσμοθετούν και διοικούν σε καθεστώς εξαίρεσης (πχ δημοσιονομικό σύμφωνο).

4.      Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν επί το πλείστον θεσμική θωράκιση έναντι του δηλωμένου ναζισμού και φασισμού.

5.      Το πραγματικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι η μετάλλαξη του φασιστικού ιού που ενδύεται τη λεοντή του politically correct για να εφαρμόσει ακραίες μορφές βιοπολιτικής εξουσίας  που αφαιρούν ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Η διαχείριση της ελληνική κρίσης προκάλεσε ανθρωπιστική κρίση (1,5 εκατ. άνεργοι, 3 εκατ. ανασφάλιστοι, 1 εκατ. απλήρωτοι εργαζόμενοι, 4000 αυτοκτονίες κ.ο.κ.) και εκθεμελίωσε μεγάλο μέρος του παραγωγικού ιστού της χώρας.

6.      Οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ  επιχειρούν να μοχλεύσουν φοβίες στους Ευρωπαίους ψηφοφόρους  για να καλύψουν την πολιτική τους χρεοκοπία. Ουδείς αποτολμά να μιλήσει επίσημα για τη γερμανοποίηση της Ευρώπης και την επιβολή του οργανωτικο-οικονομικού μοντέλου της, με την ίδια βιαιότητα που το επέβαλε στην Ανατολική Γερμανία με τα γνωστά αποτελέσματα…

7.      Η Γαλλία δεν φοράει πια τα παντελόνια, ο γαλλογερμανικός άξονας έχει ξεπεραστεί και η Συνθήκη των Ιλισίων  είναι πλέον ένα cout de theater, που μπορούσε να το παίζει ο Σαρκοζί, αλλά όχι ο Φρανσουά Ολάντ. Και ο Κάμερον, αυτός που ήθελε να κατεβάσει το ίντερνετ και το στρατό όταν κάποιοι πιτσιρικάδες έκαψαν ένα κτίριο στο Λονδίνο, το μόνο που διεκδικεί είναι η διάσωση του City.

8.      Είπε ο Υβ Μπερτοντσίνι της Notre Europe πως αν οι ευρωσκεπτικιστές πιάσουν 30%, οι υπόλοιποι θα είμαστε 70%!... Ξεχνά πως ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με 33%.

9.      Την Ευρώπη θα την σώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες σταδιακά, με πολύ πόνο και ελπίζουμε χωρίς αίμα. Στη Γαλλική Επανάσταση πήρε 80 χρόνια για να ισορροπήσει στην Τρίτη Δημοκρατία…

10.   Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία δεν μπορεί να συγκροτηθεί με τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό σε έξαρση. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα υπάρξει όταν δεν θα υπάρχουν επικυρίαρχες δυνάμεις, δηλαδή όταν τα γερμανικά λάντερ θα πάψουν να είναι ομοσπονδία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία κ.ο.κ. θα διασπασθούν για να συνενωθούν  ξανά στην Ευρώπη των Κοινωνιών, όπου οι μικρές πατρίδες θα διασφαλίζουν την αρμονία και την ισορροπία.

Αναλυτικότερα θα ήθελα να επισημάνω και τα ακόλουθα για το πώς φτάσαμε έως εδώ και τι παίζεται στις ευρωεκλογές:

• H ΕΚΑΧ έγινε να μοιραστούν οι Γάλλοι και οι Γερμανοί την αγορά του πολεμικού μετάλλου του Χάλυβα. Η ΕΟΚ κατασκευάστηκε για να ενσωματωθεί η Γερμανία στην ευρωπαϊκή προοπτική. Η Συνθήκη των Ιλισίων 1963 Ντε Γκολ – Αντενάουερ έγινε για να τρέξουν μαζί την Ευρώπη, όπου η Γαλλία θα φορούσε τα παντελόνια. Αυτό ανατράπηκε με την απρόσμενη ενοποίηση της Γερμανίας…
• Το ευρώ ανταλλάχθηκε με την ενοποίηση, αλλά οι Γερμανοί μπόρεσαν να το χτίσουν όπως ήθελαν…
• Στο μεταξύ η διεύρυνση με Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία έγινε με κύριο κίνητρο την διασφάλιση της δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Το ίδιο συνέβη και αργότερα με τις 10 χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Το ζητούμενο ήταν η δημοκρατία και η Ευρώπη…
•  Όλα αυτά έχουν καταρρεύσει. Η Κομισιόν προωθεί πολιτικές κατάλυσης του κοινωνικού κράτους και των δημοσίων αγαθών. > 86 πόλεις πήραν πίσω τα νερά τους που ιδιωτικοποίησαν παράνομα οι κυβερνήσεις. > Επενδύσεις δεν γίνονται στην Ευρώπη (τις κάνουν έξω) > Η Γαλλία δεν βγαίνει > Η Γερμανία πλουτίζει (το πώς το ξέρουμε) αλλά, η Budensbank μας αποκάλυψε τη γερμανική φούσκα (2,7 τρισ. ευρώ το γερμανικό ΑΕΠ έναντι των 55,6 τρισ.ευρώ είναι τοποθετημένα σε παράγωγα).
•  Η δημοκρατία και η δημοκρατικές διαδικασίες είναι για το θεαθήναι. Η ΕΕ προχωράει με διακρατικές συμφωνίες. Και η Ελλάδα με προεδρικά διατάγματα και αντισυνταγματικές διατάξεις στους νόμους της. Οι σχέσεις «ισότιμων εταίρων» μετατράπηκαν σε σχέσεις δανειστή και δανειζόμενου.
• Οι Financial Times καλούν τις χώρες να βάλουν βέτο στην τραπεζική ενοποίηση, η οποία εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του Βερολίνου.
• Η λέξη «ευρωομόλογο» είναι απαγορευμένη, κυριάρχησε η γερμανική γραμμή του «σκληρού ευρώ».
• Είναι ορατό πλέον και στους πιο δύσπιστους πως οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτούργησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια για να μεταφέρουν, μέσω της κατανάλωσης, οικονομικά πλεονάσματα από το Νότο στο Βορρά. > Είναι τυχαία η κίνηση για την αυτονόμηση του Βένετο; (Καταλωνία, Σκωτία, Φλάνδρα …μεθαύριο η Βαυαρία).
• Ζούμε την ραγδαία Γερμανοποίηση της Ευρώπης. Και το ερώτημα είναι για ποια Ευρώπη αξίζει ή δεν αξίζει να θυσιάζουμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας σήμερα ή και την εθνική μας υπόσταση αύριο;
• Αυτή είναι άραγε η Ευρώπη που ονειρεύτηκαν σοφοί και μεγάλοι πολιτικοί, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην έκφραση της Ευρωπαϊκής Ιδέας και έβαλαν τα θεμέλια για μια Ευρώπη της ειρήνης, της προόδου, της ανάπτυξης και της δημοκρατίας;

Οι συντηρητικοί δεξιοί και οι συντηρητικοί σοσιαλδημοκράτες που εφαρμόζουν τις επιταγές του νεοφιλελευθερισμού έχουν πληγώσει θανάσιμα το ευρωπαϊκό ιδεώδες και ποτίζουν τη γλάστρα του εθνικισμού. Η ανασυγκρότηση και η αναγέννηση της Ευρώπης δεν μπορεί να γίνει από αυτούς, ούτε μπορεί να γίνει υπό την κηδεμονία του Βερολίνου, ούτε με την υποταγή του Παρισιού. Αυτοί οδηγούν την Ευρώπη στον χαμό της… Οι πιο ουσιαστικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις βρίσκονται στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς και της οικολογίας.

 Mια απάντηση στα ψέματα και τις εκτροπές του κυρίου Σόιμπλε

 Του Θύμιου Πατρινού

Οι Γερμανοί δεν μαθαίνουν και δεν διδάσκονται από την ιστορία διότι διακατέχονται από την  εμμονή πως στην πολιτική πρέπει να περάσει το δικό τους. Δεν κατάλαβαν πως οι «παραινέσεις» τους στις εκλογές του 2012 όχι μόνο δεν επηρέασαν το εκλογικό σώμα, αλλά έσπειραν την αμφιβολία για τις προθέσεις τους, ακόμη και στις φίλιες προς αυτούς δυνάμεις. Δεν το κατάλαβαν ούτε στην Κύπρο, ούτε στην Ουκρανία και να πάλι, που ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, παρενέβη στις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις από τη δημόσια γερμανική τηλεόραση ARD, κάνοντας έκκληση στους πολίτες της Ελλάδας να μην παρασύρονται από ανεύθυνους πολιτικούς που «υποστηρίζουν ότι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματά τους».

Λάθος κ. Σόιμπλε. Αυτά σας τα λένε οι Σαμαράδες πως δήθεν τα υποστηρίζει ο αριστερός λαϊκισμός, για να τους κρατάτε στην εξουσία και για κρύψουν από σας ότι ο ελληνικός λαός πιστεύει πως δεν μπορούν να μας σώσουν αυτοί που βούλιαξαν και κατάκλεψαν τη χώρα.  Μόνο οι υποκριτές λένε ότι φταίνε οι άλλοι για τα προβλήματά μας. Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι φταίνε και προσπαθούμε να απαλλαγούμε από αυτούς και αυτό θα το πετύχουμε σύντομα. Θέλουμε να απαλλαγούμε από τους ανεύθυνους πολιτικούς που ακολουθώντας τους όρους και τις επιταγές σας προκάλεσαν ανθρωπιστική κρίση στη χώρα, διέλυσαν τον ιδιωτικό τομέα και εκποιούν το κράτος με ύποπτες διαδικασίες σε αμφιλεγόμενα συμφέροντα. 

Είπατε ο κ. Σόιμπλε ότι η Ευρώπη και η Γερμανία δεν είναι υπεύθυνες για τα προβλήματα της Ελλάδας. Εδώ τα πράγματα έχουν κι άλλη πλευρά. Η Ευρώπη και η Γερμανία αλλάζουν τροπάριο κάθε τόσο. Από τη μια αποδέχτηκαν το swap της Goldman Sachs και τις δημοσιονομικές απογραφές Αλογοσκούφη και Παπακωνσταντίου και εκ των υστέρων μας λέτε ότι κακώς δεχθήκατε τη χώρα στην ευρωζώνη. Παρενθετικά σημειώνεται ότι πίσω από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στην Ελλάδα ήταν γερμανικές εταιρείες. Οι περισσότερες ευθύνες είναι δικές μας, αλλά έχετε και εσείς. Και οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Εμείς φταίμε που ανεχθήκαμε πολιτικούς που εσείς χειραγωγούσατε και χειραγωγείτε για τα δικά σας συμφέροντα. Εσείς φταίτε για την υποκρισία και τα κρυφά σας σχέδια που αποκαλύπτονται. Αλλά αυτό τελειώνει.

Είπατε ο κ. Σόιμπλε ότι η Ελλάδα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο και πως «εάν οι Έλληνες συνεχίσουν την ίδια πορεία έχουν καλές πιθανότητες να τα καταφέρουν», αν και ομολογήσατε ότι «το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί, αλλά βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο»…

Όλα αυτά είναι ξεδιάντροπα ψέματα. Υπάρχει βέβαια και μισή αλήθεια, ότι δηλαδή μετά από τέσσερα χρόνια λιτότητας, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Ολόκληρη η αλήθεια είναι πως το πρόβλημα της Ελλάδας έχει επιδεινωθεί. Θα συμπληρώναμε δε και της ευρωζώνης. Αυτό θα το καταλάβετε μόλις καταπέσει η δήθεν τραπεζική ενοποίηση που φιλοτεχνείτε.

Τα ψέματα τώρα.

Ψέμα 1^ο: Δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος. Το ελληνικό πρόβλημα ήταν η χρηματοδότηση του χρέους που ήταν στο 120% του ΑΕΠ όταν αποκαλύφθηκε το πρόβλημα και παρά το κούρεμα που πληρώσαμε είναι στο 175% και θα πάει στο 205% σε δύο χρόνια. Και ταυτόχρονα, η ανεργία από το 10% εκτινάχθηκε στο 28%... Το δε πρωτογενές πλεόνασμα είναι πλασματικό και αντανακλά την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν οι πολιτικές που υπαγορεύετε.

Ψέμα 2^ο: Αν οι Έλληνες συνεχίσουν την ίδια πορεία δεν έχουν καμία πιθανότητα να τα καταφέρουν, γιατί η συνταγή ήταν λάθος και το ξέρατε από την αρχή, ενώ οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή, δηλαδή στο ξεπούλημα των παραγωγικών πόρων της χώρας και στη λουμπενοποίηση των εργαζομένων και την καταστροφή των πολιτισμικών χαρακτηριστικών των Ελλήνων. Ότι προτείνετε είναι ύποπτο πλέον και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας μας και του λαού μας.

Ψέμα 3^ο: Αν είμαστε στο σωστό δρόμο, δεν θα είχαμε 3 εκατ. ανασφάλιστους, 1,5 εκατ. άνεργους, 1 εκατ. απλήρωτους, 60 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμα, ούτε 70 δισ. ευρώ κόκκινα δάνεια, ούτε θα είχε στεγνώσει η οικονομία από ρευστότητα και επενδύσεις.

Οι πολιτικές που επιβάλετε οδηγούν στην υπερχρέωση και στην αποανάπτυξη, προκαλούν ανθρωπιστική κρίση και καταστρέφουν τη χώρα. Οι πολιτικές σας κάνουν κακό στην Ευρώπη. Κι αυτό πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει.