Αιδώς Αργείοι... Πασοκονουδούδες!

του Θάνου Οικονομόπουλου 

Μπορείς να κατηγορήσεις για πολλά τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά να τον μέμφεται κάποιος επειδή φτάσαμε στα χάλια που βρισκόμαστε σήμερα, μετά από πέντε χρόνια κρίσης και μνημονίων, είναι αυταπόδεικτη σαχλαμάρα. Σπατάλησε (πολύτιμο) χρόνο, ναι. Βρίσκεται αντιμέτωπος με τις ιδεοληψίες και τις εμμονικές ψευδαισθήσεις του, αναμφίβολα. Και σίγουρα παραδέρνει ζαλισμένος από την απότομη πρόσκρουσή του με την πραγματικότητα-πόσο μάλλον που δεν είναι ένας αλλά... “δυό, τρεις, χίλιοι δεκατρείς...”!

Είναι για γέλια ο “προβληματισμός” στο εσωτερικό της ΝΔ, αλλά και του... εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, αν θα ψηφίσουν στην Βουλή την (όποια!) συμφωνία με τους δανειστές φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, ανάλογα αν θα είναι... καλύτερη η χειρότερη από το διάσημο πλέον “μέιλ Χαρδούβελη”. Κακό και υφεσιακό ήταν το περιώνυμο μέιλ, μια από τα ίδια θα είναι, αν υπάρξει όπως ελπίζεται, και η συμφωνία που πασχίζει να κλείσει ο Τσίπρας. Που επιτέλους αποφάσισε ή αναγκάσθηκε (έτσι φαίνεται τουλάχιστον) να αφήσει στην πάντα τις ιδεολογικές και προεκλογικές ψευδαισθήσεις του, και να προσγειωθεί στην πιεστική πραγματικότητα, προσπαθώντας να την αντιμετωπίσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται και να την διαχειρισθεί. Να κάνει, δηλαδή, την “κωλοτούμπα” που πάμπολλοι περίμεναν και σήμερα του ζητούν να κάνει, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Και θα' ρθει η ΝΔ  και το... ολίγον ΠΑΣΟΚ (των περικοπών μισθών και συντάξεων αντί για μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό, της επαχθέστατης φορολογία και του ΕΝΦΙΑ αντί για αναδιάταξη του φορολογικού πλαισίου και των ελεγκτικών μηχανισμών, κλπ, κλπ...) να τον στήσουν στον τοίχο γιατί αναγκάζεται να κάνει κάτι ανάλογο (και μάλλον πιο ελπιδοφόρο σε προοπτική) μ' αυτούς ; Στα σοβαρά ;

Από την στιγμή που χάθηκε δια παντός η ευκαιρία που είχαμε το 2010 να διαπραγματευτούμε καλύτερα και αποτελεσματικότερα την “συνταγή” της διάσωσής μας από την χρεοκοπία, αυτό που κάνουμε ως χώρα είναι να κρατηθούμε  μέσα στην Ευρώπη (γιατί αλλιώς...) και με  το κεφάλι έξω από το νερό. Με την ελπίδα  ν' αλλάξουν οι συνθήκες, να προβληματισθεί ολόκληρη η Ευρώπη για το πως αντιλαμβάνεται και σχεδιάζει το μέλλον της, να καταφέρουμε κι' εμείς επιτέλους με κόπους και θυσίες να γίνουμε κανονικό, σύγχρονο κράτος.

Το “ναι” στην συμφωνία που ελπίζεται να συνάψει ο Τσίπρας με τους εταίρους δανειστές μας, δεν σημαίνει επιβράβευση γιατί θα είναι.... καλή, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για να μην πάμε στα βράχια και βουλιάξουμε. Να αποφύγουμε τώρα τα χειρότερα, και μετά όλοι μαζί να δούμε τι θα κάνουμε- κι' έχουμε να κάνουμε, πρέπει να κάνουμε, πολλά και δύσκολα για μακρύ χρονικό διάστημα. Να μην χρεοκοπήσουμε τώρα, και ν' αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το μέλλον και την αναγκαία αναπτυξιακή ανασυγκρότησή μας...

Αυτό έλεγε  τα 2,5 τελευταία χρόνια η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που... έκανε μόνο οριζόντιες περικοπές και επέβαλλε φόρους, χωρίς να τολμάει την παραμικρή πραγματική μεταρρύθμιση που θα προϋπέθετε σύγκρουση με την πελατειακή νοοτροπία που αυτά τα δυό κόμματα είχαν ως... αξιακή ιδεολογική παντιέρα! Και τώρα που ο Τσίπρας (δυστυχώς, όχι και ο... όλος ΣΥΡΙΖΑ!) φαίνεται διατεθειμένος από... φύλαρχος εμμονικών ιδεοληπτικών “ανταρτών” να γίνει υπεύθυνος πρωθυπουργός που πατάει τα πόδια του στην γη, αντί να τον ενθαρρύνουν και να τον στηρίξουν έναντι των εσωκομματικών αντιπάλων του (και επικίνδυνων για την πατρίδα “ρεβανσιστών” και επίσης οπαδών του πελατειακού μεγάλου κράτους) τον... απειλούν, τον λοιδορούν και ενισχύουν μέσω ... τεθλασμένης τους Λαφαζανοστρατούληδες; Τόσο μικροκομματική πρεσβυωπία πια; Και το “φτύσιμο” των δημοσκοπούμενων, δεν το νοιώθουν;

Ελληνική Ανάσταση 

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η επικυριαρχία των κοτζαμπάσηδων (εκμισθωτές φόρων του σουλτάνου) στο ελεύθερο νεοελληνικό κράτος και η «καχεξία» της αστικής τάξης που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεριζώσει την εξουσία τους, καθήλωσαν τη χώρα στην κατάσταση του πελατειακού κράτους, την οδήγησαν σε διχασμούς, δικτατορίες, στον εμφύλιο και στη διαφθορά, με αποτέλεσμα οι πολίτες να θεωρούν a priori το κράτος εχθρικό προς τα συμφέροντά τους και κάπως έτσι φθάσαμε εδώ που φθάσαμε…

Στον αναστοχασμό αυτό οδηγήθηκα αυτές τις μέρες διαβάζοντας την «Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας» του Νίκου Σβορώνου που κυκλοφόρησε ένθετη στο «Βήμα». Υπήρξαν αρκετές φάσεις που πήγε να ανατραπεί η εξουσία των εκάστοτε κοτζαμπάσηδων, αλλά ποτέ δεν υπήρξε αρκετός χρόνος για να εδραιωθεί μία ουσιαστικά δημοκρατική διοίκηση και προοπτική για τη χώρα. Διασπάσεις, προσωπικές φιλοδοξίες, ματαιοδοξίες, μαξιμαλισμοί αποδυνάμωναν το εγχείρημα της δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης. Ανάμεσα σε αυτές λάμπει η περίοδος του ΕΑΜ με αποκορύφωμα την συγκρότηση της Προσωρινής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ). Δυστυχώς, η ιστορική ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ θα καταγραφεί, εκ του αποτελέσματος, ως μια περίοδος λαϊκισμού, κατασπατάλησης των εθνικών και των κοινοτικών πόρων, διαφθοράς και χρεοκοπίας. 

Σήμερα, υπό τις χειρότερες δυνατές συνθήκες, η σκυτάλη βρίσκεται στα χέρια της Αριστεράς. Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να γίνει η Ελλάδα «μια άλλη χώρα» και να διεκδικήσει τη θέση που μπορεί να έχει ανάμεσα στους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ο φορέας της εθνικής ανασυγκρότησης; Δύσκολη απάντηση.

Διότι το ιστορικό διακύβευμα δεν είναι μόνο να μείνουμε στην ευρωζώνη χωρίς να σκάσουμε, αλλά να απαλλαγούμε από το «σύνδρομο της θυματοποίησης», να καταργήσουμε τον λαϊκισμό όλων των χρωμάτων, να τελειώσουμε με τη διαπλοκή των media, των τραπεζών και των ολιγαρχών.  Αυτά είναι προϋπόθεση για την Ανάσταση της Ελλάδας και την ουσιαστική εκπλήρωση των λαϊκών προσδοκιών.

Αυτά είναι και προϋπόθεση για να έρθουν οι επενδύσεις που θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, υψηλής εξειδίκευσης και αμοιβών. Την ανάπτυξη δεν μπορεί να την κάνει το κράτος. Μπορεί όμως να την δρομολογήσει, να την καθοδηγήσει και να την ρυθμίσει. Πολλοί πιστεύουν ότι το κράτος μπορεί. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε μια τέτοια σύλληψη και μεταπολιτευτικά έφτιαξε τράπεζες και φορείς και επιχειρήσεις, όπως η ΕΛΕΒΜΕ, η ΚΕΔ, τα Ελληνικά Σιδηροκράματα κλπ που όμως δεν μπόρεσαν να παίξουν το ρόλο που ήθελε. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 ρώτησα σε μια προσωπική συζήτηση τον Γεράσιμο Αρσένη «τι έφταιξε;» και δεν πήγε καλά η πρώτη περίοδος του ΠΑΣΟΚ στην οικονομία και μου απάντησε με ειλικρίνεια «υπερτιμήσαμε τις δυνατότητες του δημόσιου τομέα». Αυτά λέει η ιστορία. Λέει, δηλαδή, ότι το κράτος στην Ελλάδα παράγει γραφειοκρατία και φακελάκια (και τώρα). Ο πλούτος, δηλαδή οι θέσεις εργασίας και οι καλοί μισθοί, παράγονται από τον ιδιωτικό τομέα. Και δεν εννοούμε εδώ τα σουβλατζίδικα και τους φούρνους που ξεπλένουν βρώμικο χρήμα, ούτε τα φαραωνικά έργα οδοποιίας, ούτε στην οικοδομή. Ο νέος πλούτος θα παραχθεί από τη βιομηχανία τροφίμων, την ψηφιακή τεχνολογία και τις υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Για να γίνουν αυτά χρειάζεται ένα άλλο κράτος που θα ανοίγει τους δρόμους της ανάπτυξης, εφόσον διαθέτει και την κατάλληλη διοίκηση, η οποία δεν μπορεί να είναι πια κομματική, καθώς οι απαιτήσεις σε επίπεδο τεχνογνωσίας είναι μεγάλες… 

Ο ψύλλος και το τηγάνι

του Κώστα Βαξεβάνη 

Οι αντιφάσεις στην πολιτική δεν είναι απόδειξη αδιεξόδου, αλλά διεξόδου που πρέπει να βρεθεί. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, βιώνει από τις πρώτες μέρες διακυβέρνησης την αναζήτηση ενός τέτοιου διεξόδου με τον σαφή όμως κίνδυνο να θεωρήσει ως δάσος της πολιτικής το δέντρο της διαπραγμάτευσης.

Στους τρεις μήνες διακυβέρνησης, η κυβέρνηση ασχολείται μοιραία με το δέντρο της διαπραγμάτευσης ζώντας και μια αντίφαση την οποία πρέπει πρώτα να σταθμίσει και στη συνέχεια να προχωρήσει σε εξεύρεση διεξόδου.

Η διαπραγμάτευση δεν μπορεί να λύσει το θέμα της Ελλάδας. Μπορεί μόνο να το αναδείξει, μαζί με όλα τα προβλήματα τα οποία έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά το σοκ που υπέστησαν οι “θεσμοί” από την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, επανήλθαν στην δική τους ατζέντα με τους δικούς τους όρους.

Οι διαπραγματεύσεις τριών μηνών, έχουν αναδείξει τα εξής:

1. Μια  κυβέρνηση  που προσπαθεί να προστατεύσει με κόκκινες γραμμές την χώρα αλλά και την πολιτική της εντιμότητα

2. Μια κυβέρνηση που ταυτόχρονα έχει χαθεί σε αυτή της προσπάθεια, πιστεύοντας πως θα πιστοποιηθεί από ανακοινώσεις των θεσμών περί καλής πορείας των πραγμάτων

3. Τους “θεσμούς” που καταναλώνουν τον πολιτικό χρόνο της κυβέρνησης διαμορφώνοντας στο εσωτερικό με διφορούμενες δηλώσεις αξιωματούχων και διαρροές (να ναι καλά η τρόικα εσωτερικού σε αυτή την προσπάθεια) κλίμα φόβου και ανασφάλειας

4. Την ουσία του θέματος που είναι πως οι “θεσμοί”, προκειμένου να αποφύγουν τις ελληνικές συνταγές που μπορούν γρήγορα να επεκταθούν στην Ευρώπη και προκειμένου να επιβάλουν τις “λύσεις” τους, χρησιμοποιούν την ΕΚΤ και τη ρευστότητα εκβιαστικά.

Το παιχνίδι λοιπόν παίζεται γύρω από το δέντρο της διαπραγμάτευσης και έξω από την έννοια τους δάσους που είναι η συνολικότερη πολιτική. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του Τσίπρα πριν την άνοδο στην εξουσία, ήταν πως κατάφερε ειδικά στις Ευρωεκλογές, να θέσει στην Ευρώπη τον προβληματισμό για το τι Ευρώπη υπάρχει. Μίλησε για το δομικό λάθος στην κατασκευή της Ε.Ε, για το ρόλο των Τραπεζών για την Ανθρωπιστική κρίση. Για τους ευρωπαίους που μάθαιναν πως η Ελλάδα έπεσε έξω γιατί κατανάλωσε περισσότερες μερίδες μουσακά από όσες έπρεπε, ήταν μια πρωτόγνωρη πολιτική προσέγγιση.

Η κυβέρνηση δείχνει να χάνει το συγκριτικό της πλεονέκτημα να μιλά για πολιτική και μια άλλη Ευρώπη. Κλεισμένη στην μικρή περιοχή της διαπραγμάτευσης, πασχίζει να μην φάει γκολ, να μην κλείσουν δηλαδή οι κάνουλες της ρευστότητας. Ούτε σκέψη να βάλει γκολ η ίδια.

Τα αδιέξοδα όμως στην διαπραγμάτευση δεν είναι η ουτοπική ελληνική θέση. Είναι η σαφής διάθεση όσων κυβερνούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, να συνεχίσουν να το κάνουν με τον ίδιο τρόπο. Με λιτότητα, ελαστικές σχέσεις εργασίας, υποαπασχόληση, χωρίς κοινωνικές δαπάνες, με κέρδη για τις Τράπεζες και την οικονομική ελίτ. Οι θεσμοί, ακόμη και όταν στις προσωπικές επαφές με παράγοντες της κυβέρνησης γίνονται συμπαθείς, εκπροσωπούν πάντα πολύ συγκεκριμένες θέσεις.

Όσο η κυβέρνηση θεωρεί πως θετική έκβαση θα είναι μια ανακοίνωση συμπάθειας από τους δανειστές ή η επισήμανση μιας πιθανής λύσης, τόσο θα χάνει το πρωτεύον, εγκλωβισμένη στο δευτερεύον με το οποίο την έβαλαν να ασχολείται. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, θα μετατραπεί από νέα φωνή μιας νέας Ευρώπης σε διαπραγματευτή  που προσπαθεί αγχωμένος να επιβιώσει. Η μοναδική διαφορετική φωνή στην Ευρώπη είναι πολύ εύκολο να μετατραπεί από φάρος και παράδειγμα σε καντήλι μνημοσύνου και αντιπαράδειγμα. Αυτό τουλάχιστον επιδιώκουν.

Αυτή τη φορά δεν έχουμε μια εικονική διαπραγμάτευση Σαμαρά ή Βενιζέλου. Έχουμε πραγματική διαπραγμάτευση με τον κίνδυνο όμως να εγκλωβιστούν σε αυτή άνθρωποι με οράματα και στόχους. Με όνειρα και πολιτική δράση. Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη, όχι ένα καλό δελτίο τύπου από μια διαπραγμάτευση. Σε αυτό ακριβώς πρέπει να επιμείνει. Στο να βάλει το παιχνίδι στο δάσος της πολιτικής πριν μετατραπεί σε δραματικό πικ νικ κάτω από το δάσος της διαπραγμάτευσης. Πρέπει να συνεχίσει να μιλάει στην Ευρώπη για την προβληματική και άδικη λειτουργία της, για το ρόλο της ΕΚΤ, για όσα συμβαίνουν και δεν γίνονται αντιληπτά.

Δεν είναι πια στην αντιπολίτευση για να καταγγέλλει, είναι όμως ο αρχηγός μιας κυβέρνησης που μπορεί να εμπνεύσει και άλλους στην Ευρώπη μέχρι να δημιουργηθούν οι συνθήκες των γενικότερων αλλαγών. Σε όλα αυτά υπάρχει συγκεκριμένο παράθυρο χρόνου.

Υπάρχει μια ιστορία με τον ψύλλο και το τηγάνι. Ο ψύλλος είναι ένα έντομο που είναι στη φύση του να πηδάει ψηλά. Αν την ώρα που πηδάει ο ψύλλος βάλεις από πάνω του ένα τηγάνι στο οποίο θα χτυπήσει, τότε θα προσαρμόσει το πήδημά του για να μην χτυπάει. Χαμηλώνοντας συνεχώς τα τηγάνι, μπορείς να κάνεις τον ψύλλο να πηδάει όλο και λιγότερο, ώσπου να χάσει τη φύση του. Τα μεγάλα άλματα να γίνουν σύρσιμο. Σε μια όχι και τόσο πολιτική ανάλυση δηλαδή, αντιλαμβάνομαι τον Αλέξη Τσίπρα ως ψύλλο στον κόρφο τους και όχι ως ψύλλο κάτω από τηγάνι.

Είναι αναγκαίο ίσως η κυβέρνηση να κάνει φυγή προς τα μπρος, προς το δάσος της πολιτικής. Να αλλάξει την ατζέντα, να την μετατρέψει από εσωτερικισμό της διαπραγμάτευσης σε πολιτικούς στόχους που πρέπει να μπουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Πρώτα απ όλα πρέπει να μιλήσει ανοιχτά στο εσωτερικό. Οι προτάσεις εχεμύθειας από τους “θεσμούς” ευνοούν το παιχνίδι των διαρροών και της σύγχυσης.

Όταν ο δρόμος δεν σε βγάζει πουθενά δεν περιμένεις να αλλάξει ο δρόμος, αλλάζεις εσύ πορεία.

Πέντε χρόνια εξευτελισμού και οικονομικής εξαθλίωσης


του Γ.  Παπιδά

Πέντε χρόνια τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα να κουνάνε τα δάχτυλα στα βοθροκάναλα της γκεμπελικής προπαγάνδας και να σπέρνουν τον τρόμο στην κοινωνία..
Πέντε μαρτυρικά χρόνια που εξέβρασαν 1.500.000 άνεργους στα αζήτητα, έκλεισαν εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και έστειλαν στα συσσίτια χιλιάδες αξιοπρεπείς συνανθρώπους μας...
Ώσπου τον περασμένο Γενάρη στις εθνικές εκλογές ο λαός έστειλε αυτούς ακριβώς τους εκφραστές της καθημερινής του εξαθλίωσης στα αζήτητα της ιστορίας...
Κάθε άλλος ένοχος και αποτυχημένος στην θέση τους θα σιωπούσε και θα εξαφανιζόταν διακριτικά για να σώσει αν όχι το τομάρι του τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του...
Θα έκανε ίσως και μια αυτοκριτική προσδοκώντας την λήθη της ιστορίας...
Αντ' αυτού τα θρασίμιa αυτά της πολιτικής ξεφτίλας αμετανόητα και ξεψαρωμένα επανακάμπτουν...
Τσιμπιόμαστε μήπως και δεν βλέπουνε καλά τα ματάκια μας όταν βλέπουμε τους διάφορους Αδωνηδες, Λοβερδους, Σαμαραδες και Βενιζελους να ξεμυτίζουν από τα καβούκια τους και να ξανακουνάνε τα δάκτυλα...
Ορισμένοι τσιρίζουν κιόλας σαν βιασμένες μωρές παρθένες που δεν ξέρουν τίποτα για τον... φόνο...
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι φανερό ότι κάνει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ και σκληρές διαπραγματεύσεις με τους τοκογλύφους - δανειστές - εταίρους μη αποδεχόμενη να κάνει πίσω από τους βασικούς πυλώνες του προεκλογικού της προγράμματος..
Θα κριθεί λοιπόν όταν οι διαπραγματεύσεις αυτές φθάσουν στο τέλος τους είτε θετικά είτε αρνητικά...
Το ότι δεν κάνει πίσω από τις κόκκινες γραμμές της νομίζω ότι είναι θετικό ...
'Ολοι κρινόμαστε καθημερινά εκ του αποτελέσματος...
Έτσι και η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση θα κριθεί από το τελικό αποτέλεσμα των επίπονων , όπως φαίνεται από την διακύμανση τους , διαπραγματεύσεων...
Ας ξαναμπούν λοιπον στα καβούκια τους οι ναιναίκοι και οι οσφυοκάμπτες της ιστορίας....
Είναι τουλάχιστον θράσος με μόλις 3 μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να τσιρίζουν και να κωλοχτυπιούνται σαν υστερικοί αντί να λουφάζουν ελπίζοντας στο κοινωνικό έλεος για τα δεινά που επέφεραν σε ΟΛΟΥΣ....
Στο μεσοδιάστημα ας απαντήσουν έστω για μια φορά με εντιμότητα.

Δέχονται η όχι μείωση μισθών και συντάξεων ?
Δεχονται η όχι εργασιακό μεσαίωνα?
Δεχονται η όχι αύξηση φόρων και χαρατσιών ?
Δεχονται η όχι ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας ?
Δεχονται η όχι την γερμανική επικυριαρχία?

Δεν περιμένουμε απαντήσεις βέβαια ....
Απλά να το βουλώσουν επιτέλους...

Το «ατύχημα» ισχύει και για τις δύο πλευρές ...


του Μάκη Ανδρονόπουλου 

Ενδέχεται λοιπόν πίσω από την ελληνική δυστοκία ποσοτικοποιημένων μεταρρυθμιστικών  προτάσεων προς τους δανειστές να κρύβεται μια νέα στρατηγική του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η οποία συνίσταται στην ενοποίηση των δύο διαπραγματεύσεων (της τρέχουσας και του Ιουνίου, για τη ρύθμιση του χρέους). Είναι επίσης εμφανές ότι κάποιοι στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες δεν θέλουν να συμβεί αυτό. Επιδίωξη του πρωθυπουργού φαίνεται να είναι να καταστεί το χρέος βιώσιμο, δηλαδή, εξυπηρετήσιμο, χωρίς να βυθιστεί η χώρα στην ανέχεια με μια ευνοϊκή ρύθμιση, μέσα στον Μάιο. Έτσι, οι οίκοι αξιολόγησης θα έχουν τον Ιούνιο τον χρόνο να πάνε την Ελλάδα στο Α, ίσως και στα ΑΑ, και η Ελλάδα να βγει στις αγορές με νέο προφίλ και ίσως με ένα μεγάλο 50ετές ομόλογο όπως η Ισπανία (που έσκισε).
Αν του κάτσει αυτό το σενάριο, όχι μόνο καλύπτει το δημοσιονομικό κενό των 30 δισ. ευρώ και το μνημόνιο που θα το συνοδεύει, αλλά ανοίγει διάπλατα την πόρτα της ανάπτυξης. Και φυσικά, θα πληρώσει τα 9,585 δισ. ευρώ που λήγουν στις 20 Ιουλίου και τα 8 δισ. ευρώ του Αυγούστου (σύνολο 17,585 δισ. ευρώ)… Δηλαδή, αν βγει το στοίχημα, τον Σεπτέμβριο θα ζούμε σε μια «άλλη χώρα»… Σε αυτό το σενάριο συνηγορεί και η διαρροή των Financial Times για τις μεταρρυθμίσεις που συζητιούνται στο Brussels Group, όπου γίνεται λόγος πλεόνασμα 3,1 - 3,9% του ΑΕΠ το 2015, αν εφαρμοστούν οι υπό συζήτηση μεταρρυθμίσεις. Πρόκειται, όπως διευκρινίστηκε, για το καλό σενάριο και ότι η κυβέρνηση μένει προς το παρόν στο χαμηλό σενάριο για πλεόνασμα 1,2%...
Τέσσερα  είναι τα εμπόδια σε αυτή την στρατηγική.
Πρώτον, η ασφυκτική κατάσταση της ρευστότητας, στο κράτος, στις τράπεζες και στους ιδιώτες. Τα 147 εκατ. ευρώ που έδωσε η ρύθμιση-εξπρές είναι μια καλή μπάζα, αλλά δεν φτάνουν ούτε για ζήτω. Οι καταστάσεις είναι οριακές και αυτό φαίνεται και από την εκτίναξη των μη εξυπηρετούμενων δανείων πάνω από τα 80 δισ. ευρώ.
Δεύτερον και κρισιμότατο,  πληρώθηκαν μεν μισθοί και συντάξεις τον Απρίλιο με τα λεφτά της Περιφέρειας, αλλά οι εργολάβοι αν δεν πληρωθούν θα σταματήσουν αναγκαστικά τα έργα και θα απολύσουν. Έτσι, δουλεύει η οικονομία. Αν το κράτος βάζει όλα τα λεφτά στην εξόφληση  των υποχρεώσεων (και σωστά κάνει), υπάρχει κίνδυνος κραχ στον ιδιωτικό τομέα, δεδομένου ότι οι τράπεζες δεν δανείζουν. Η φυγή των 20 δισ. ευρώ από τις καταθέσεις και η παράλυση της ροής των κρατικών εσόδων επί τέσσερις μήνες έχει προκαλέσει ασφυξία και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς το κράτος είναι ο μέγας κυκλοφορητής χρήματος.
Τρίτον, έχουμε να πληρώσουμε 450 εκατ. ευρώ στο ΔΝΤ και 1.400 εκατ. σε έντοκα που λήγουν τις επόμενες μέρες. Τα 700 από αυτά θα ανανεωθούν από τις ελληνικές τράπεζες, αλλά όχι από τις ξένες, που σημαίνει ότι πρέπει είτε να βάλουν τα 700 οι Κινέζοι, είτε οι Ρώσοι… είτε ο Ντράγκι (;)… Υπάρχει και ένα κουπόνι 200 εκατ. προς το τέλος του μηνός κ.ο.κ.
Τέταρτον, ο «έντιμος συμβιβασμός» έχει και μερικά -έως και πολλά- ζόρια, πολιτικά, κομματικά, κοινοβουλευτικά. Υπάρχει μια εκνευριστική διγλωσσία, όχι μόνο περί τον ΕΝΦΙΑ, υπάρχει το κύμα των καταλήψεων από τους αναρχικούς, υπάρχουν όλα αυτά που ξέρουμε και δεν μιλάμε, γιατί όλοι κάνουμε υπομονή να τελειώσει η διαπραγμάτευση.
Τα τρία αγκάθια της Deutsche Bank
Νέο ραπόρτο της Deutsche Bank, σύμφωνα με το euro2day.gr, διαπιστώνει  πως παραμένει μεγάλο το κενό ανάμεσα στις δύο πλευρές στις διαπραγματεύσεις που υποτίθεται ότι τελειώνουν 8-9 Απριλίου και εντοπίζει τα εξής τρία αγκάθια: 1) η κυβέρνηση προτείνει μια θεσμική επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και κατάργηση των εργασιακών νόμων που πέρασαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. 2) οι στόχοι για τις ιδιωτικοποιήσεις έχουν μειωθεί, και το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η απορύθμιση της αγορές ενέργειας και η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. 3) δεν έχει υπάρξει συμφωνία για τους δημοσιονομικούς στόχους και το δημοσιονομικό κενό του 2015. Η ελληνική κυβέρνηση προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα για φέτος λίγο πάνω από το 1%, ενώ οι θεσμοί προβλέπουν έλλειμμα λόγω της μεγάλης επιδείνωσης στο outlook για την ανάπτυξη. Οι αναλυτές της Deutsche Bank δίνουν ίσες πιθανότητες να καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις: α) Σε μια συμφωνία που θα απαιτεί πιθανότατα μια αλλαγή στον κυβερνητικό συνασπισμό για να περάσει από το κοινοβούλιο. β) Σε ένα δημοψήφισμα στη συμφωνία που θα έχει τη διστακτική στήριξη της κυβέρνησης, αλλά στο τέλος θα υποστηριχτεί από τα περισσότερα κόμματα γ) Σε κατάρρευση των συνομιλιών λόγω έλλειψης προόδου. Μια τέτοια εξέλιξη θα συνοδευτεί πιθανότατα από αποτυχία να αποπληρωθεί το ΔΝΤ ή το χρέος του ιδιωτικού τομέα, λέει η Deutsche Bank.
Οι πιέσεις που ασκούνται στην ελληνική πλευρά έχουν ουσιαστικά ιδεολογικό και σημειολογικό χαρακτήρα και λιγότερο οικονομικό, άσχετα αν μας πατάνε στο λαιμό με τη ρευστότητα. Η εμπιστοσύνη έχει κλονιστεί και στις δύο πλευρές. Ούτε αυτοί εμπιστεύονται την κυβέρνηση, ούτε εμείς αυτούς. Η εμπιστοσύνη θα αποκατασταθεί μόνο με ένα έντιμο συμβιβασμό. Συνεπώς, η ευθύνη ενός «ατυχήματος» ανήκει και στις δύο πλευρές. Αν συμβεί, η Ελλάδα θα υποστεί τις οικονομικές συνέπειες και η ευρωζώνη τις πολιτικές και τις κοινωνικές.

ΥΓ / απάντηση: 1) Στο φινάλε, σύντροφοι, πως θα αλλάξουμε την Ευρώπη αν δεν είμαστε μέσα; 2) Και κάτι ακόμα, που δεν εννοούμε να καταλάβουμε. Ο καπιταλισμός, όπως λέει ο καθ΄ ημάς Σλαβόι Ζίζεκ, είναι συνεχώς σε κρίση και γι΄ αυτό πραγματοποιεί συνεχώς υπερβάσεις… και γι΄ αυτό νικάει. 3) Επίσης, την επόμενη μέρα που ο Ιγγλέσιας θα γίνει πρωθυπουργός θα γίνει κατανοητό ότι δεν μπορεί να υπάρξει «μέτωπο του νότου». Είναι ένα παντελώς λανθασμένο concept. Η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία δεν διεκδικούν ευρωπαϊκότητα, γιατί δεν είναι ζητούμενο γι΄αυτές. Και παρ΄ ότι διαθέτουν πραγματικό βιομηχανικό προλεταριάτο, καθώς έχουν βιομηχανία, δεν διανοούνται να παίξουν με τη φωτιά. 4) Εμείς ούτε βιομηχανικό προλεταριάτο διαθέτουμε και οι οικοδόμοι και δευτερευόντως οι αγρότες που ήταν τα κοινωνικά στηρίγματα του ΚΚΕ, έγιναν εργολάβοι και αφεντικά. Η ενεργός αποχή των ανέργων από τα τεκταινόμενα εξηγεί πολλά. 5) Κάποιοι πρέπει να ξυπνήσουν στο 2015 και να αντιληφθούν τις πραγματικές λαϊκές προσδοκίες.

Το λόμπι της φτώχειας

του Στέφανου Δάνδολου

Η στιγμή όπου θα βαρέσει ο συναγερμός και θα πέσει το τσεκούρι. Ζούμε το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου; Ίσως. Αλλά το ζούμε χρόνια. Τώρα απλά το εμπεδώνουμε. Ζήσαμε τις αλλαξοκωλιές, τις κωλοτούμπες, τα μισόλογα, τους συμβιβασμούς, τις μαγκιές. Την τελευταία πενταετία τα ζήσαμε όλα, άλλοτε με πρωταγωνιστές σοβαρούς, άλλοτε με πρωταγωνιστές λιγότερο σοβαρούς.

Στο προκείμενο. Έχει φτάσει η στιγμή του λογαριασμού. Εάν συνεισέφερε κάποιος ουσιαστικά στην προσπάθεια να βγούμε από την κρίση, αυτός δεν είναι το τάδε ή το δείνα κόμμα, είμαστε εμείς, οι πολίτες.
Εμείς που μείναμε χωρίς δουλειές αλλά συνεχίσαμε να πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας προς το κράτος, εμείς που είδαμε τους μισθούς μας και τις συντάξεις μας να πετσοκόβονται, εμείς που συνταχτήκαμε με τον φόβο ή την αγανάκτηση αλλά συμβιβαστήκαμε με τα χαράτσια όπως και να τα βαφτίζουν, εμείς που όταν χρωστάμε ένα ευρώ μάς πιάνει κρύος ιδρώτας. Πέντε χρόνια μετά, βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, μια ανάσα από την ανώμαλη προσγείωση. Τι άλλαξε σε αυτά τα πέντε χρόνια εκτός από το γεγονός ότι εσύ έγινες φτωχότερος; Χρεοκοπημένες επιχειρήσεις δεν έπαψαν να επιχορηγούνται, η φοροδιαφυγή δεν πατάχθηκε, οι αθρόες μονιμοποιήσεις στο δημόσιο δεν εξανεμίστηκαν. Θέλουμε να ανήκουμε στην Ευρώπη με τους δικούς μας όρους, με τους όρους του αποτυχημένου συστήματος, του χρεοκοπημένου. Είναι το σύστημα που θέλει να παίρνουμε δανεικά για να μην πτωχεύουμε, που θέλει να δουλεύουμε λίγο και να πληρωνόμαστε πολλά, που θέλει να παίρνουμε σύνταξη στα πενήντα, που θέλει να βάζουμε φόρους υπέρ τρίτων, που θέλει να μην συγχωνεύουμε τα ταμεία, που θέλει να μην αφήνουμε τον κόσμο να δουλέψει στα κλειστά επαγγέλματα. Θέλουμε να ανήκουμε στην Ευρώπη με τον τρόπο μας. Δεκαοκτώ χώρες έχουν άδικο, εμείς ξέρουμε καλύτερα. Εμείς που πέντε χρόνια τώρα δεν καταφέραμε παρά να μεταφέρουμε τα βάρη στους ασθενέστερους, παρατείνοντας την ύφεση και δίνοντας την χαριστική βολή στην κοινωνία. Ίσως δεν φταίνε οι πολιτικοί μας. Ίσως κανένας Έλληνας πολιτικός δεν είναι τόσο δυνατός τελικά, ώστε να αλλάξει την χιονοστιβάδα της σαπίλας στις δομές τούτου του κράτους, να αλλάξει ριζικά τη νοοτροπία, να εξαρθρώσει το απόστημα.

Η Ελλάδα είναι θεμελιωμένη μεταπολιτευτικά πάνω στο συμφέρον των ισχυρών, όλη η δήθεν ανάπτυξη της δεκαετίας του ογδόντα, η γκλαμουριά της δεκαετίας του ενενήντα και το πάρτι του 2004 δεν αποτέλεσαν παρά το κουκούλι του πλιάτσικου και του παρασιτισμού. Ανύπαρκτοι πλούτισαν, κρατικά ταμεία στέρεψαν, σκάνδαλα από δω, απάτες από κει, υπουργοί στη φυλακή, ανέγγιχτοι επιχειρηματίες να αλωνίζουν, μίζες, διαπλοκή. Ελλάδα ίσον το μεγάλο φαγοπότι. Μήπως οι δομές της χρεοκοπίας άλλαξαν; Εξακολουθούμε να παράγουμε σε μηδενικές αξίες. Εξακολουθούμε να ακροβατούμε στον γκρεμό. Αλλά, παρόλα αυτά, παραπονιόμαστε. Μας φταίνε αυτοί που μας δανείζουν επειδή δεν μας τα δίνουν εύκολα, μας εκβιάζουν. Ενώ θα έπρεπε να μας τα δίνουν χαρούμενοι, "ελάτε, πάρτε τα, χάρισμά σας". Τίποτε δεν άλλαξε αυτά τα πέντε χρόνια. Μόνο εσύ έγινες πιο φτωχός, ακόμα πιο φτωχός. Εσύ, ο άνεργος, ο μισθωτός, ο συνταξιούχος. Εσύ που νόμιζες ότι οι θυσίες που σου ζήτησαν να κάνεις θα είχαν κάποιο αντίκρισμα, κάποια ηθική συναίσθηση, έναν ορίζοντα, βρε παιδί μου. Εσύ που τους βλέπεις να τσακώνονται για λογαριασμό σου, να ψάχνουν μια ζωή την συναίνεση. Μόνο εσύ άλλαξες. Α, και η ατμόσφαιρα στους δρόμους.

Τα νταούλια, οι τσολιάδες, τα τσάμικα και οι βρακοφόροι του συγκλονιστικού έθνους μας, που παραείναι μάγκικο για να πέσει σιωπηλό. Μα φτάνουμε στο τέλος του μονόδρομου, που είναι τα άδεια ταμεία - το σενάριο του τρόμου. Εκεί τελειώνουν όλες οι μαγκιές, αρχίζει κάτι άλλο, η δραχμή ίσως. Μα το ξέρεις πώς πάλι δεν θα αλλάξει τίποτα, ό,τι και να 'ρθει. Οι επιτήδειοι θα μείνουν επιτήδειοι, οι φοροφυγάδες θα βρουν καινούργιους τρόπους για να φοροδιαφεύγουν, ανάλγητες επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να δανειοδοτούνται. Πάντα κάποιο λόμπι περιμένει να στραγγίξει τα απομεινάρια της μέρας. Δεν ξέρω πώς θα είναι η Ελλάδα σε είκοσι χρόνια από σήμερα. Εκείνο που υποψιάζομαι όμως είναι ότι και τότε το σκηνικό θα είναι κομμένο και ραμμένο στα ίδια μέτρα. Να επινοείς τον πλούτο για να αποκρύπτεις την αλήθεια, όπως γινόταν χρόνια. Και στο μεταξύ να γεννάς φτώχεια. Όπως γινόταν χρόνια. 

Το δίλημμα του Αλέξη Τσίπρα και οι πολιτικές εξελίξεις

του Γιώργου Λακόπουλου

Η σύναξη των οκτώ στις Βρυξέλλες και η επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Καγκελαρία, τείνουν να εξελιχθούν σε γεγονότα που τέμνουν τη μετεκλογική πορεία των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα.

Όπως προέβλεψε ο πολύπειρος Κώστας Σημίτης από τις Βρυξέλλες την Τρίτη, μια νέα συμφωνία με τους δανειστές που δεν θα διαφέρει επί της ουσίας από τις προηγούμενες, είναι μονόδρομος για την ελληνική κυβέρνηση. Εκτός αν αποφάσιζε να περάσει την πόρτα του φρενοκομείου.Το πρώτο που αντιλαμβάνεται όποιος αξιολογήσει προσεκτικά τα αποτελέσματα αυτών των συναντήσεων είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με το δίλημμα της γυναίκας του Λότ: αν γυρίσει να κοιτάξει πίσω θα γίνει στήλη άλατος.

Είναι λογικό ότι ένας πολιτικός σαν τον Τσίπρα, που στα 40 του διέγραψε ήδη την πιο συναρπαστική διαδρομή που είχε ποτέ πολιτικός της νεώτερης Ελλάδας, δεν θα κάνει ότι η επιπόλαια κυρία Λότ. Αντίθετα έχει κάθε λόγο να αφήσει πίσω του την καταραμένη πόλη- για την ακρίβεια από την καταραμένη πλατεία. Με άλλα λόγια: ο Τσίπρας που ξέραμε σε λίγο δεν θα υπάρχει πια…

Αυτό σημαίνει ότι υπό την πίεση των τελευταίων γεγονότων στα οποία πρωταγωνίστησε ο Πρωθυπουργός, οι πολιτικές εξελίξεις θα τρέξουν γρήγορα και σε κατευθύνσεις που δεν μπορούσε να προβλέψει κανείς ως τώρα.

Ο Πρωθυπουργός προκάλεσε τον κύκλο των τελευταίων συναντήσεων του με την ευρωπαϊκή ηγεσία, κυρίως γιατί τον απασχολούσε ένα πρόβλημα: δεν υπάρχουν λεφτά. Σ αυτές τις επαφές όμως βρέθηκε μπροστά σε κάτι χειρότερο: δεν υπάρχει ούτε εμπιστοσύνη.Όσοι βλέπουν πίσω από τα γεγονότα διαισθάνονται ότι πολύ σύντομα το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα θα είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πήγε να διαμορφώσει η κυβέρνηση μόλις ανέλαβε. Το ερώτημα «η στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε» βρίσκει σταδιακά την απάντηση του στο μέγαρο Μαξίμου- όπου ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα… .

Οι Ευρωπαίοι - είτε μιλάμε για κυβερνήσεις, είτε για κοινοτικούς αξιωματούχους- δεν εμπιστεύονται την Ελλάδα. Πρακτικά αυτό υποδηλώνει ότι μόνο με τα λόγια και τις υποσχέσεις δεν πείθονται. Θέλουν πράξεις. Ο Γιώργος Προβόπουλος τον είχε προειδοποιήσει αλλά…

Αυτό το κλίμα δεν είναι μόνο έργο Τσίπρα. Άρχισε να δημιουργείται από το περασμένο φθινόπωρο όταν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έκοβαν φλέβες παρατηρώντας τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να μεταβάλλονται σε… αντιμνημονιακούς κήρυκες, να «διώχνουν» την τρόικα και το ΔΝΤ , να «βγαίνουν» από το Μνημόνιο και στο τέλος να μην υπογράφουν τίποτε...

Ο Τσίπρας κληρονόμησε το πρόβλημα, αλλά άργησε να καταλάβει ότι αυτό ήταν το πρώτο που έπρεπε να αντιμετωπίσει και με τον τρόπο του το διόγκωσε. Νά 'ναι καλά ο Βαρουφάκης, ο Καμένος και τα άλλα τα παιδιά που δεν έβαλαν γλώσσα μέσα από την ώρα που πήραν τα μαύρα αυτοκίνητα…

Μόλις τις τελευταίες ημέρες ο Πρωθυπουργός δείχνει να αντιλαμβάνεται ότιη πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησής του είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης. Κάτι σαν την αφύπνιση Παπανδρέου στο Νταβός τον χειμώνα του 2010.

Φεύγοντας ο Σαμαράς με τον Βενιζέλου δεν του άφησαν απλώς ανυπόγραφη την 5η αξιολόγηση του Μνημονίου. Του άφησαν και την καχυποψία που οι ίδιοι δημιούργησαν -όχι πως δεν υπήρχε έδαφος από τους προκατόχους τους- για την Ελλάδα. Αυτή ήταν η παγίδα που του έστησαν και έπεσε μέσα με τα μπούνια. Ήταν η εκδίκηση τους για την ήττα τους.

Από παντού πήρε το μήνυμα ότι δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις; Απαιτούνται συγκεκριμένες δράσεις για να αποκατασταθεί η χρηματοδοτική ροή προς την Αθήνα. Αυτό σημάνει πρακτικά τα εξής: εισπρακτικά μέτρα για να κλείσει το δημοσιονομικό κενό του 2015 και να προκύψει και πρωτογενές πλεόνασμα, ιδιωτικοποιήσεις και λοιπές μεταρρυθμίσεις, αλλά και αλλαγές στο ασφαλιστικό και την εργατική νομοθεσία. Το πακέτο είναι: take it, or leave it.Τώρα ο Πρωθυπουργός είναι υποχρεωμένος να κάνει περισσότερα και από όσα θα έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά για τον πιστέψουν οι εταίροι και δανειστές - ώστε να βοηθήσουν και να μην του μείνει η χώρα στα χέρια.

Κανένας δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Πρωθυπουργού αυτή την περίοδο. Αλλά και κανένας υπεύθυνος κυβερνήτης δεν θα έκανε κάτι διαφορετικό: θα το πάρει. Αυτό σημαίνει ότι αυτή η κυβέρνηση θα φέρει πολύ σύντομα μέτρα στη Βουλή- και φυσικά δεν θα καταργήσει τα μέτρα των προηγούμενων. Εντελώς το αντίθετο από ότι σχεδίαζε.

Είναι ένα παιχνίδι της μοίρας για ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν αντέχει τη μετακίνηση από το ένα άκρο στο άλλο. Και για μια κυβέρνηση σαν τη σημερινή, που ενσωματώσει τόσες αντιφάσεις και τις πιο ετερόκλητες συμμαχίες που υπήρξαν ποτέ στην πολιτική ιστορία της χώρας…

Καταιγιστικές εξελίξεις

Την ημέρα που θα έλθει στη Βουλή το νομοσχέδιο με αυτά τα μέτρα, δυο ενδεχόμενα θα υπάρχουν: Το ένα να καταψηφιστεί από μερίδα των βουλευτών που στηρίζουν την κυβέρνηση και να πέσει. Το άλλο να καταψηφίσουν αυτοί οι βουλευτές αλλά να περάσουν τα μέτρα με τις ψήφους των βουλευτών των άλλων κομμάτων .

Και στις δυο περιπτώσεις το αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα θα είναι το ίδιο: διάσπαση.

Για τους διορατικούς παρατηρητές είναι θέμα χρόνου να αντέξουν στο ίδιο δωμάτιο οι ευρωπαϊστές της ηγετικής ομάδας με τους αντιευρωπαϊους των άλλων συσπειρώσεων.

Ότι εκπροσώπους τους συμπεριέλαβε στην κυβέρνηση του ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται λάθος του, καθώς είναι αδιανόητο υπουργός να πιστεύει σε άλλη πολιτική από τον Πρωθυπουργό .

Για όσους η διάσπαση είναι αναπόφευκτη, επειδή είναι αναπόφευκτη η κυβερνητική προσαρμογή στην πραγματικότητα, το ερώτημα τώρα είναι κατά πόσες έδρες θα μικρύνει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό έχει σημασία γιατί, όπως είναι φυσικό η ενδεχόμενη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος, ή η διάλυση της κυβερνητικής συμμαχίας, θα μετατραπεί αμέσως σε πρόβλημα για τη χώρα. Σ αυτή την περίπτωση οι διέξοδοι θα είναι επίσης δυο:

Μία η άμεση προσφυγή στις κάλπες. Αλλά αυτό δεν είναι το καλύτερο για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και οι πάντες –εντός και εκτός- θα πιέσουν για να αποτραπεί.. Ιδίως αν η πρόβλεψη για το αποτέλεσμα των εκλογών εντείνει τη αβεβαιότητα.

Η άλλη διέξοδος οδηγεί σε ένα έργο που έχουμε ξαναδεί: μια νέα κυβέρνηση από την ίδια Βουλή με άλλους συσχετισμούς υποστήριξης... Για την ακρίβεια μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τσίπρα- αλλά χωρίς την Αριστερή Πλατφόρμα του Λαφαζάνη και φυσικά χωρίς το βαρίδι των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμένου - με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ενδεχομένως το Ποτάμι- αλλά όχι απαραιτήτως όλους μαζί.

Αλλά για να συμβεί αυτό εκτός από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ που θα το προκαλέσει, πρέπει να συντρέξει και μια άλλη βασική προϋπόθεση: η αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ..