Oι επτά μοιρολογίστρες

του Λάκη Λαζόπουλου

Επτά επί debate.

Θα βγουν και οι επτά πολιτικοί αρχηγοί σήμερα να μιλήσουν σε επτά δημοσιογράφους.
Οι δημοσιογράφοι θα παίξουν τους ανεξάρτητους και οι πολιτικοί τους αποφασισμένους!

Θα μαζευτούν δηλαδή οι εφτά και θα την κλάψουν την χώρα. Οι εφτά μοιρολογίστρες.
Όχι δεν φταίω εγώ που πέθανε, όχι όταν την πήρα εγώ στα χέρια μου ήταν ακόμα ζωντανή, όχι εσύ της έδωσες την λάθος συνταγή, όχι το λάθος το έκανε ο Βαρουφάκης, όχι το λάθος το έκανε ο Παπακωνσταντίνου, όχι εγώ κρατούσα την λίστα, όχι εγώ την είχα στο συρτάρι, όχι εγώ την έδωσα, όχι εγώ την βρήκα, όχι ο Παπασταύρου δεν είναι δικός μας, όχι ο Παπασταύρου είναι δικός σου.
Ωραία! είχε λείψει η κωμωδία απ΄τα κανάλια. Καλή επιστροφή σήμερα.

Θα δούμε λοιπόν τους επτά «αποφασισμένους» αλλά αποφασισμένος είναι μόνο ο Σόιμπλε σ΄αυτή την ιστορία. Εδώ τα μυρμήγκια συζητάνε τι θα κάνουν όταν συναντήσουν τον ελέφαντα από κοντά, πως θα του χυμήξουν, πως θα του σφίξουν τον λαιμό και θα τον πνίξουν. Η συνωμοσία του μυρμηγκιού, που τελειώνει στο πρώτο περπάτημα του ελέφαντα από πάνω τους.

Τα κανάλια που κυβερνούν εδώ και δεκαετίες την χώρα, θέλουν τώρα κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ. Φαίνεται κι απ” τις εντολές που έχουν δώσει στις δημοσκοπικές τους εταιρίες, που έχουν καταντήσει σφουγγαρίστρες του συστήματος.
Μάλιστα ο Μειμαράκης δέχεται και να μην είναι πρωθυπουργός. Τέτοια παραχώρηση, δηλαδή, θα κάνει στην χώρα.
Με έναν όρο βέβαια. Να μην δεχθεί κι ο Τσίπρας. Τέλος πάντων, το θέμα τους είναι να μην ξανακυβερνήσει ο Τσίπρας. Αυτό.
Θα βάλουν έναν, δικό τους λέει θέλουνε, έναν επιχειρηματία, έναν πολιτικό, έναν πρωθυπουργό για τα θελήματα τέλος πάντων.
Έχουμε κράτος ιδιωτικό όπου το κουμαντάρουνε πέντε οικογένειες. Να δούμε λοιπόν αν σ΄αυτές τις εκλογές θα εκλέξει πρωθυπουργό ο λαός ή το MEGA, ο ANT1 και ο ΣΚΑΙ μαζί.

Τώρα τι είδους πολιτική ανωμαλία είναι αυτή, να μιλούν εφτά για να μας κυβερνήσει ένας που δεν θα τον ξέρουμε, δεν το “χω καταλάβει. Ψάχνουν λέει για έναν τρίτο άνθρωπο. Σαν κάτι ερωτικά παιχνίδια που δένουν την γκόμενα στα μάτια και μπαίνει ένας άγνωστος και την πηδάει. Ωραία! μήπως πρέπει να μας δέσουν τα μάτια στις εκλογές αυτές και να τ΄ανοίξουμε μια και καλή την Δευτέρα, να δούμε ποιος θα “ναι μπροστά μας ο πρωθυπουργός;
Τι να τρέχουμε τώρα; Ας πουν ποιον θέλουν το MEGA, ο ANT1 και ο ΣΚΑΙ κι ας τον βάλουν. Δεν μας πέφτει και λόγος πολύς.

Ο Λαφαζάνης σε ένα ταξί, ο ταξιτζής τον ρωτάει που πάτε κι αυτός του απαντάει: στο Νομισματοκοπείο, κλείνοντας το μάτι.
Δηλαδή, μου λέει ένας φίλος μου, δεν θα πάει στην δραχμή τελικά; Και γιατί έφυγε; Που πάει; Ευρώ κι αυτός;
Σε λίγο αυτοί που φύγαν απ΄τον ΣΥΡΙΖΑ θα μοιάζουν να μην ξέρουν γιατί φύγανε. Σε λίγο θα ισχυρίζονται ότι αυτοί απλώς ήθελαν μια καλύτερη συμφωνία εντός Ευρώ. Νομίζω ότι αυτή η διάσπαση της αριστεράς πάει να γίνει η κωμωδία της χρονιάς.

Σαμαράς, Άδωνης, Βορίδης άφαντοι. Αφού οδηγώ στην Αττική οδό και κοιτάω στα aber alert να δω τα πρόσωπά τους, που είναι; Έχω αρχίσει ν΄ανησυχώ.

Πείτε, πείτε, πείτε, βάλτε δημοσιογράφους, βγάλτε δημοσκοπήσεις, ένα σας λέω: τα νεύρα μας είναι ακόμα όρθια.
Κυριακή πρωί θα αποφασίσουμε, πηγαίνοντας. Οπότε βάλτε τις σφουγγαρίστρες σας, τις δημοσκοπικές πληρωμένες εταιρίες σας να κάνουν παιχνίδι, καλλιεργήστε την κυβέρνηση συνασπισμού, βάλτε μέσα αυτούς που θέλετε, κάντε αυτό που θέλετε και την Κυριακή ο λαός θα σας δείξει ακόμα μία φορά πως αυτός και μόνο αυτός μπορεί να κάνει την έκπληξη.

Θα μοιράζουμε κοκορέτσι στην πλατεία 


 του Λάκη Λαζόπουλου

Επιστήμονας 12 χρόνια άπλυτος για να βρει.. σπρέι μπάνιου.

Το διάβασα πάνω πάνω στην espresso και φτιάχτηκα για σήμερα.

Αυτό θα πει επιστήμονας!

Έφτασε σε ακραία σημεία βρώμας ώστε το σπρέι πού θα ανακαλύψει να νικήσει την μπόχα 12 χρόνων.

Ευτυχώς κάνει μόνος του τα πειράματα!
Η πολιτική βρώμα παρούσα. Τα αριστερά σπρέι ούτε πού….

Η καινούργια γραμμή των εγκάθετων είναι «μα πώς γίνεται μια υπηρεσιακή κυβέρνηση να παράγει πιο πολύ έργο από μια αριστερή κυβέρνηση».
Οδεύουν προς κυβέρνηση συνεργασίας με Δραγασάκη πρωθυπουργό. Αυτό αποφάσισαν Μέρκελ, Σόιμπλε MEGA, ANTENA, SKAI οπότε όλοι οι προθυμογράφοι θα δείχνουν προς αυτόν τον δρόμο.
Τι θα κάνει ό λαός στο τέλος, ένας λαός το ξέρει!

Ο Τσίπρας είναι το χαϊδεμένο παιδί της Ευρώπης, δήλωσε ο Μεϊμαράκης, αλλά θα του κάνουμε τη χάρη να συγκυβερνήσουμε. Ε, βέβαια! Χαϊδεμένο παιδί της Μέρκελ και του Σόιμπλε ο Τσίπρας. Αλίμονο τόσες συμβάσεις με εξοπλιστικά τους υπέγραψε, τη Siemens τους υπέγραψε, ε! μια υποχρέωση του την έχουνε.
Οι δεξιοί είναι μέσα στις δικογραφίες, δεν είναι οι αριστεροί. Οι αριστεροί είναι στις μαλακογραφίες!

Ο κύριος Δραγασάκης, συμπαθής κατά τα άλλα, του οποίου το όνομα ακούγεται ως ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας, θα εκπροσωπεί τον Σύριζα η θα είναι τύπου Παπαδήμος. Αλήθεια ποιοί αποφασίζουν ποιός θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός κι από πού παίρνουν την πληροφορία αυτοί οι προθυμογράφοι;

Το Ποτάμι το πήρε ο ποταμός. Τον κατάλαβαν και αυτόν τον τενεκέ τον ξεγάνωτο.
Αργούμε αλλά τα πιάνουμε.

Άλλον τώρα έχουμε βάλει στο μάτι για σωτήρα. Τον προφήτη Λεβέντη. Όταν σε στριμώχνουν στη γωνία και χάνεις τον έλεγχο κάνεις μαλακίες.

Καλός ήταν ο Τσίπρας στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη. Γιατί στις προηγούμενες με το ζόρι τα έβγαζε τα λόγια.

Ενώ ο Μεϊμαράκης τι είχαμε τι χάσαμε. Τον βλέπεις και νομίζεις ότι στο τέλος της ομιλίας θα μοιράσει και κοκορέτσι δωρεάν. 
Από τον  Σαμαρά καλύτερος. Να το λέμε.

Βαγγέλα σέξι σκίσε τον Αλέξη. Έξι μήνες χωρίς εξουσία έμειναν , μετά από 40 χρόνια ,οι δεξιοί κι απ την στεναχώρια τους χάσανε το φως τους.

Βλέπουν τον Βαγγέλα σέξι. Την Βούλτεψη θεογκόμενα και τον Κυριάκο Μπραντ Πιτ. Που είναι  ο Μπραντ Ντιπ.

Η Νέα Δημοκρατία έχει συσπείρωση. Η Νέα δημοκρατία είναι πάντα έτοιμη να πάρει την εξουσία.
Οι αριστεροί πάλι τρελαίνονται γι αντιπολίτευση.
Φωνάζει ο λαός:
«Ποιος θα μου κουβαλήσει αυτό το Μπαούλο από δω, εκεί;»
Οι αριστεροί δείχνουν ο ένας τον άλλον ως ανίκανο. Οπότε αφήνουν τον Μεϊμαράκη να παίζει μόνος του μπάλα.

Στο ποδόσφαιρο τουλάχιστον το γκολ που τρώει ο τερματοφύλακας το χρεώνεται όλη η ομάδα. Στην πολιτική το εισπράττει μόνο ο τερματοφύλακας. Στην αριστερή πολιτική δε βαράν κι όλοι μαζί τον τερματοφύλακα.

Η Ζωή μπήκε στο κόμμα του Λαφαζάνη αλλά ως αυτοτελής προσωπικότητα. Τι ακριβώς δεν κατάλαβα. Δε χωράει ακριβώς στη συγκεκριμένη φόρμα; Θέλει απλώς να περισσεύει;
Ή είναι αυτό που λέμε εμείς στο θέατρο Μαζί μας και η Ζωζώ Σαπουντζάκη!

Γενεές 14 πέρασε την Ζωή Κωνσταντοπούλου ο Καμένος στο ΣΚΑΙ.
Ότι έκρυβε στα συρτάρια της Βουλής δικογραφία των υποβρυχίων, όπου οι τέσσερις εμπλεκόμενοι υπουργοί είναι ο Τσοχατζόπουλος, Παπαντωνίου, ο Μεϊμαράκης και ο Βενιζέλος , ότι ο πατέρας της ήταν δικηγόρος υπεράσπισης της γερμανικής πλευράς στην δίκη με τα υποβρύχια , ότι ο γνωστός Κάντας των μιζών είναι συγγενικό της πρόσωπο , χωρίς να ξέρουμε ούτε τί συγγένεια έχει , αλλά ούτε και τί ρόλο παίζει η συγγένεια. Φαντάζομαι να πήρε την άδεια από το Σύριζα να τα πει αυτά.

Ύστερα είδα την διαφήμιση των ΑΝΕΛ όπου λέει  Ό Καμένος στο παιδί που έσπασε το αριστερό του χέρι , θα σε μάθω εγώ να γράφεις και με το δεξί.
Το θέμα είναι Πως η Ελλάδα αποφάσισε να γράψει μια φορά την ιστορία της με άλλο χέρι και της το σπάσαν το χέρι .
Αντε λοιπόν  ξανά με το δεξί.
Λέρα με το δεξί.

Σε αυτές εκλογές καλύτερα να πηγαίναμε στο ψυχίατρο πάρα στις κάλπες. Εγώ πιστεύω ότι αυτές οι εκλογές θα αργήσουν να τελειώσουν. Θα κάθεται ό κόσμος μέσα στο παραβάν να  αποφασίσει  τι θα κάνει. Οι αναποφάσιστοι θα πάνε κατά τις 11 τη νύχτα να ψηφίσουν, αφού θα έχουν κατεβάσει τα άπειρα τσίπουρα. Από πού να το πιάσεις;
Ο Τσίπρας είπε καταργεί το μνημόνιο και τελικά το ψήφισε.
Ο Λαφαζάνης και η Ζωή θέλουν τη δραχμή τώρα, αλλά όταν πρότεινε ο Σόιμπλε δραχμή αυτοί λέγανε ότι δεν θα μας βγάλει ο Γερμανός από το ευρώ.
Ο Μεϊμαράκης ψήφισε και το τρίτο μνημόνιο, γενικά ότι του βάζουν μπροστά θά το ψηφίζει, αλλά στην Κρήτη υποσχέθηκε να μην ψηφίσει τα μέτρα κατά των αγροτών, τα οποία έχει ήδη ψηφίσει. Ο Τσίπρας λέει παραμένουμε στην Ευρώπη.

Εμείς θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη , ασφαλώς Χωρίς μνημόνιο, ασφαλώς χωρίς αυτό το χρέος.
Δεν θέλουμε δραχμή αλλά δεν θέλουμε και να χρεοκοπήσουμε, όπερ είναι απαραίτητο για να πάμε στην δραχμή.
Τρέλα καθαρή!
Βλέπουμε παράλληλα ότι σπάνε το πολιτικό σκηνικό σε μικρά -μικρά κομμάτια και κάθε πέτρα όταν θρυμματίζεται χάνει την δυναμική της να σπάσει το κατεστημένο.
Είμαστε όλοι σε μία απελπισία γιατί ποδοπατήθηκε η ελπίδα μας, αποκλεισμένοι από παντού νιώθουμε, κι αυτό όσο να ναι δημιουργεί και νεύρα και εντάσεις και διαφωνίες.

Η Χρυσή Αυγή θα είναι σαφέστατα το τρίτο κόμμα. Η δίκη δεν έγινε ποτέ. Όλα τακτοποιημένα.
Όταν χρειαζόταν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να πάρουν ψήφους η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ μέσα.
Τώρα πού χρειάζεται να μαζέψει την οργή του ΟΧΙ, έξω πάλι η Χ.Α.
Επιμένω. Έτσι όπως διαλυόμαστε νικητής των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου θα είναι ο Σόιμπλε. Απόλυτα κυρίαρχος.

Θα έρθει η ώρα που σ” αυτή τη χώρα θα παρακαλάμε να χρεοκοπήσουμε δεν θα μας αφήνουν.

Δηλαδή, άμα κερδίσω λαχείο λέει ένας φίλος μου, θα το παίρνω 50, 50 ευρώ την ημέρα;

Ακριβώς, του λέω.

Χθές πήγα στο Σούνιο βόλτα. Τόσο κόσμο στις παραλίες είχα χρόνια να δω. Ήταν σαν να ήθελαν όλοι να εγκαταλείψουν τα προβλήματα πίσω τους και να πέσουν στο νερό.

Έμεινε μόνο η θάλασσα να μας ενώνει. Στην στεριά δεν πρόκειται να τα βρούμε μεταξύ μας.

Δεν θέλω να βλέπω την τραγική φωτογραφία του Aylan στο timeline μου

της Μαριέτας Χριστοπούλου  

Τριών χρονών. Ένα παιδί που μπαίνοντας σε μια βάρκα από τα παράλια της Τουρκίας, το μόνο που περίμενε ήταν "διασκέδαση" και έλεγε "θα περάσουμε ωραία". Ένα παιδί που ρωτώντας τον μπαμπά του, για που ξεκίνησαν να πάνε στις 3 τα ξημερώματα, πήρε την απάντηση "Ευρώπη". Και ήταν χαρούμενο. 

Λίγο αργότερα, μόλις 20 λεπτά μετά, θα έβλεπε τεράστια κύματα να το ρίχνουν στη θάλασσα. Δεν είχε σωσίβιο και τρεις ώρες στο νερό, δε θα άντεχε. Ούτε εκείνο, ούτε άλλα 7 παιδιά που είχαν μπει στην ίδια βάρκα μαζί με τους γονείς τους, με προορισμό την Κω και προσδοκίες για καλύτερη ζωή.

Εκείνος, βέβαια, έγινε γνωστός. Όπως βρέθηκε νεκρός πια, μπρούμυτα στην αμμουδιά, με το κόκκινο μπλουζάκι και το μπλε παντελονάκι του, αποτυπώθηκε από την φωτογράφο Nilufer Demir και έγινε σύμβολο. Έγινε η θλιβερή προσωποποίηση της τραγωδίας των Σύρων που εκτοπίζονται λόγω του εμφυλίου της χώρας τους, που μετρά πάνω από 4 χρόνια.

Η εικόνα του έκανε το γύρω του κόσμου. Πολλά ΜΜΕ τον έβαλαν στην πρώτη σελίδα. Και πολλοί χρήστες των κοινωνικών δικτύων στους τοίχους τους. Τον γνώρισα λοιπόν και εγώ. Όχι από κάποιο Μέσο αλλά από το Facebook. Εκεί που χάζευα αναρτήσεις, ερχόμουν συνέχεια αντιμέτωπη με την εικόνα του. Και με έπιανε η καρδιά μου και γρήγορα προχωρούσα πιο κάτω.

Και όλο τον έβλεπα τον Aylan, λες και δεν έφτανε μια φορά για να με διαλύσει. Λες και χρειαζόμουν επανάληψη για να θυμηθώ ότι ο κόσμος που ζούμε δεν είναι τέλειος και ότι εγώ πρέπει κάθε μέρα να αποδεικνύω ότι είμαι άνθρωπος.

Όλο διάβαζα σχόλια για τη δημοσίευση της φωτογραφίας του. "Αυτή είναι η αλήθεια" λέγαν οι μεν για να υποστηρίξουν την απόφαση τους να κοινοποιούν την τραγική εικόνα. "Σταματήστε αυτή τη χυδαία αναπαραγωγή" έλεγαν οι άλλοι. Εγώ κάπου στη μέση, να προσπαθώ να μην την ξαναδώ, εξοργισμένη.

Δεν ήθελα άλλο. Δε θέλω άλλο να βλέπω τον Aylan νεκρό. Δεν μπορώ να τον ξεχάσω έτσι και αλλιώς . 

Πως να ξεχάσεις, άλλωστε, ότι ένα παιδί πέρασε από αυτό τον κόσμο και είδε την πολύ άσχημη πλευρά του, χωρίς να έχει ευκαιρίες για δημιουργήσει όνειρα, να απολαύσει στιγμές, αγκαλιές.

Πως να ξεχάσεις ότι εσύ από τύχη βρίσκεσαι σε μια μεριά του πλανήτη που δεν παλεύει για να έχει τα αυτονόητα. Πως να μην θυμάσαι ότι είσαι μια μικρή κουκίδα σε έναν χάρτη γεμάτο από αδικίες.

Hell is The Reality We Living In. Έτσι περιέγραψε ένας χρήστης του Τwitter το σκίτσο που επέλεξα για φωτογραφία σε αυτό το κείμενο που διαβάζεις. Φιλοτεχνήθηκε από τον Islam Gawish και πηγή έμπνευσης του ήταν φυσικά ο Aylan.

Ένα άλλο σκίτσο, δείχνει παιδάκια να κοιμούνται με πάπλωμα τη θάλασσα. Νιώθω ότι αναπαραγωγή αυτών των εικόνων, θα ήταν πιο αποτελεσματική, από τη διαρκής κοινοποίηση του νεκρού Aylan. Ξέρω τι έγινε, ξέρω τι γίνεται τι στιγμή που μιλάμε. Αλλά όχι άλλες κοινοποιήσεις.

Με ενοχλεί η επιφανειακή διάδοση. Ήταν αυτή που άλλωστε παραβίασε την επιθυμία μου να μάθω για αυτή την αβάσταχτη ιστορία του Aylan, μέσω ενός Μέσου Ενημέρωσης, το οποίο αν μη τι άλλο θα με προειδοποιούσε ότι "περιέχονται σκληρές εικόνες".

Σε όσους λένε ότι αν δεν υπήρχαν τόσες κοινοποιήσεις δε θα είχε υπάρξει τέτοια κινητοποίηση, απαντώ ότι υποτιμούν τα γεγονότα και τη συγκεκριμένη τραγική φωτογραφία. Η δύναμη της, ξεπερνάει τα όρια των social media. Δε θα γινόταν να μη φτάσει στα μάτια όλων, αλλά με τρόπο τέτοιο που να γίνεται το παιδί σεβαστό αλλά και τα γεγονότα.

Ρώτα έναν, δύο ή τρεις ανθρώπους που ανέβασαν τη φωτογραφία του και θα δεις ότι είναι λιγότερο ενημερωμένοι από όσο δείχνουν. Ρώτησε τους αν ξέρουν τι γίνεται στη Συρία, αν είναι σίγουροι για το ποιος φταίει. Δε θα ξέρουν να σου πουν με σαφήνεια.

Άλλωστε, το δείχνουν. Πάνω από μια τέτοια τραγική εικόνα, βλέπεις λεζάντες του τύπου "η Ευρώπη φταίει για όλα" ή σχόλια όπως "δε χωράνε άλλοι, ας το καταλάβουμε".

Πες τους, αν θέλεις και το πιστεύεις και εσύ ότι δε φταίει ένας. Μπορεί να φταίει ο Assad, μπορεί να φταίνε οι ισλαμιστές επαναστάτες, μπορεί να φταίει η Αμερική, μπορεί η Βρετανία, μπορεί η Ρωσία και η Ευρώπη όλη. Όποια "ομάδα" και αν πάρει την ευθύνη στην ιστορία, από άνθρωπους αποτελείται.

Άρα, οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν την αλλαγή. Και επειδή ανήκουμε σε αυτούς, ας ξεκινήσουμε από σήμερα με την υπόσχεση να μην κάνουμε περισσότερες κοινοποιήσεις από ότι πράξεις ανθρωπιάς και ουσίας.

Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο τέλειο. Πιστεύω όμως ότι μπορούμε να τον κάνουμε καλύτερο.  Μια καλή αρχή είναι να ασχοληθούμε με τις ανθρωπιστικές οργανώσεις που βοηθούν τους πρόσφυγες.

Κλείνω με κάτι που έγραψε ο δημοσιογράφος Piers Morgan στην Daily Mail, αναφερόμενος μάλλον στη Βρετανική κυβέρνηση όμως νομίζω ότι στο πρώτο πληθυντικό μπορούμε να βάλουμε τους εαυτούς μας.

"Το οφείλουμε στον Aylan να σταματήσουμε αυτή τη βίαιη τρέλα και να το κάνουμε γρήγορα. Γιατί αν δεν το κάνουμε, πολλά περισσότερα παιδιά θα ξεβραστούν στα κύματα. Και το αίμα τους θα είναι στα χέρια όλων μας '' .

Ο Έλληνας θέλει το παραμύθι του !!

Ίσως κάτι αλλάξει τώρα που ήρθε το τέλος και των αριστερών και δεξιών παραισθήσεων..

Γιατί ο Τσίπρας έχει υψηλή δημοφιλία;
Γιατί η Ζωή, ο Λαφαζάνης και ο κάθε τρελαμένος αριστερός της πλάκας έχουν… φαν;
Γιατί ο τσαρλατάνος της οικονομικής επιστήμης που διέλυσε τη χώρα έχει ακόμη οπαδούς που πιστεύουν ότι πρέπει να πάρει το Νόμπελ;
Γιατί ο Καμμένος είναι ακόμη στη Βουλή ενώ θα έπρεπε να είναι σε κανένα κοτέτσι να μαζεύει τα αβγά;
Γιατί υπάρχουν ακόμη πολίτες που σκέφτονται σοβαρά να ψηφίσουν τον Άδωνη, τον Κυριάκο, την Ντόρα ή ακόμη και την "φευγάτη" Ραχήλ ;
Γιατί τα τρελαμένα φασιστόμουτρα της Χρυσής Αυγής κυκλοφορούν ακόμα ελεύθερα ανάμεσά μας, υποσχόμενα ότι το επόμενο καλοκαίρι θα πάρουμε πίσω την Αγιά Σοφιά;

Γιατί άραγε ο λαϊκισμός επιβραβεύεται και ενισχύεται;

Είναι ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν τις επόμενες ημέρες στην πορεία προς τις εκλογές, ωστόσο, η απάντηση είναι μία και μοναδική:
Ο ελληνικός λαός είναι εθισμένος στο ψέμα, στην εύκολη ατάκα, στην υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα.

Ο Έλληνας θέλει το παραμύθι του, επιδιώκει να βρει τον λαϊκιστή που θα του περιγράψει μια εύκολη ζωή, με όσο το δυνατόν λιγότερη εργασία, όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, όσο το δυνατόν υψηλότερες συντάξεις κι αν είναι και από τα 40 ακόμη καλύτερα.

Ο Έλληνας έχει μάθει να παίρνει τηλέφωνο τον βουλευτή να του βρει δουλειά, ακόμη και σε σούπερ μάρκετ. Έχει μάθει να σβήνει τα πρόστιμα στην τροχαία και να μην πληρώνει τους φόρους στην εφορία αφού έτσι κι αλλιώς μένει ατιμώρητος.

Ο Έλληνας έχει μάθει να ακούει ευχολόγια, όμορφα λόγια, ακόμη κι αν αυτά καίγονται εύκολα.
Για σκεφτείτε τι του υποσχέθηκε ο Αλέξης πέρυσι για να γίνει πρωθυπουργός;
Για σκεφτείτε τι του λέει τώρα ο Λαφαζάνης και ο Βαρουφάκης:
Θα βγούμε από το ευρώ, θα τυπώσουμε δραχμές χωρίς αντίκρυσμα, θα πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις όπως γουστάρουμε, θα φάμε και πατάτες με μακαρόνια για μερικούς μήνες και στη συνέχεια θα ζήσουμε… ζωή και κότα. Ασχέτως αν η κότα έρχεται από άλλη χώρα.

Τι του λέει η Ζωή στο παραλήρημά της; Ότι θα διαγραφεί το χρέος γιατί είναι παράνομο. Πόσο παράνομο είναι όμως αφού τα… φάγαμε όλα αυτά τα χρόνια;

Εδώ υπάρχει ακόμη ένα 30% και πλέον του ελληνικού λαού που πιστεύει ότι μας ψεκάζουν με αλουμινόσκονη κι ας μην το έχουν αποδείξει ποτέ.
Η μόνη… ρίψη που ξέρω μέχρι τώρα είναι αυτή των αβγών στην Κω.

Ο ελληνικός λαός έχει γίνει οπαδός του ψέματος, του λαϊκισμού που δεν έχει όρια. Δεν μπορεί να αντέξει την αλήθεια.

Για παράδειγμα, αν βγει κάποιος και του πει τη μαύρη αλήθεια ότι η χώρα είναι χρεοκοπημένη και πρέπει να κάνει τεράστιες θυσίες, το πιο πιθανό είναι να τον πάρουν με τις πέτρες.
Ας βγει κάποιος και να πει: «Κύριοι και κυρίες, το πάρτι τέλειωσε. Είμαστε μια Βουλγαρία που όμως δεν παράγει τίποτε. Είμαστε απλά γκαρσόνια των ξένων και καλά θα κάνουμε να γίνουμε καλοί σ’ αυτό γιατί δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε».
Ας βγει να πει ότι τα τελευταία 30 χρόνια μια τεράστια φούσκα μας… φούσκωσε τα μυαλά και νομίσαμε ότι είμαστε κάτοικοι του Μανχάταν.
Ας βγει κάποιος να πει ότι οι μεγάλοι μισθοί και οι συντάξεις δεν υπάρχουν πια, ότι το παραγωγικό μοντέλο της χώρας πρέπει να αλλάξει και δε μπορεί να στηριζόμαστε σε επιχορηγήσεις, δανεικά και άλλα κόλπα.

Αν όμως βγει αυτός ο κάποιος αμέσως θα χαρακτηριστεί με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό του… τεχνοκράτη ή όργανο του διεθνούς κεφαλαίου ή του κατεστημένου.

Ο κόσμος έχει μάθει στην αρλούμπα, στην παρλαπίπα, σιγά μην ακούσει καμιά σοβαρή φωνή.
Είναι δύσκολο ο… Γκρέκο μασκαρά να αλλάξει, όμως, είναι δύσκολο να ζούμε μια ζωή με όλους αυτούς τους Πινόκιο της πολιτικής σκηνής που επιβιώνουν χάρη στο ψέμα και την εξαπάτηση.

Ας τα σκεφτούμε όλα αυτά στο δρόμο προς τις κάλπες.
Ίσως κάτι αλλάξει τώρα που ήρθε το τέλος και των αριστερών & δεξιών παραισθήσεων...

Το καλαμπούρι της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η φάση είναι εξουθενωτική. Επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια, ίδια και απαράλλαχτη. Ο κεντρικός παρουσιαστής του «δελτίου ειδήσεων» περνάει στο επόμενο θέμα και κάνει την εισαγωγή λέγοντας την «είδηση». Πχ. έκτακτη συνάντηση του οικονομικού επιτελείου στο Μαξίμου για την αποτίμηση των διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο μπλαμπλά μπλαμπλά… Θα μιλήσουμε τώρα με τον πολιτικό μας συντάκτη που είναι στο Μαξίμου… Καλησπέρα (λέει το όνομα) και ο παρουσιαστής επαναλαμβάνει όσα είχε πει πριν μισό λεπτό και ρωτάει, τι νέα έχεις από το «μέτωπο» του Μαξίμου. Οπότε, ο «ρεπόρτερ» απαντά εκνευρισμένος, πώς πράγματι πολύ σωστά τα είπες (λέει το όνομα του παρουσιαστή) και επαναλαμβάνει για τρίτη φορά το «ρεπορτάζ» που στην ουσία είναι η περιγραφή του τίποτα. Το μόνο που κάνει «είδηση» την όλη αφήγηση είναι το «έκτακτο» της συνάντησης του οικονομικού επιτελείου στο Μαξίμου. Τώρα, γιατί η αυτονόητη συνάντηση του οικονομικού επιτελείου με τον πρωθυπουργό αποτελεί έκτακτο γεγονός είναι ένα ζήτημα για το οποίο είναι μάλλον δύσκολο να γνωμοδοτήσουν ακόμη και τα Πειθαρχικά Συμβούλια της ΕΣΗΕΑ…  Σε αμηχανία ο παρουσιαστής, καθώς δεν κατάφερε να δημιουργήσει σασπένς με το «ρεπορτάζ» του πολιτικού συντάκτη, του «επιτίθεται» (ΣΣ: προφανώς από εκδικητικότητα) και τον ρωτάει το καταπληκτικό: «Με ποια σειρά προσήλθαν τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου;»… οπότε ο δύστυχος ρεπόρτερ εκστομίζει την «είδηση»: «προς το παρόν έχει έλθει μόνο ο κ. Δραγασάκης!...». Ο παρουσιαστής εκπλήσσεται, και ρωτάει «δεν μου λες ….(όνομα) … και τι λέει το ρεπορτάζ γι΄ αυτό;» …

Η επίκληση του «ρεπορτάζ» είναι ένα σχετικά πρόσφατο εύρημα για να αποδοθεί κύρος και κάματος στην εκστόμιση των «ειδήσεων» …

Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο ένας από τους δύο βεβαιωμένα υπαρκτούς θεούς, ο θεός της δημοσιογραφίας (ο άλλος είναι της Ελλάδας που ποτέ δεν πεθαίνει)… καθώς στο κουλουάρ του Μαξίμου εισέρχεται ένα αυτοκίνητο με μαύρα τζάμια. «Να ένας υπουργός που φθάνει» αναγγέλλει περιχαρής, διότι ως πολιτικός ρεπόρτερ ιδίοις όμασι περιγράφει λάιβ την είδηση της άφιξης ενός υπουργού… Ο ρεπόρτερ βρίσκεται μπροστά στο κουβούκλιο των αστυνομικών και δεν βλέπει ποιος είναι. Έτσι, ο παρουσιαστής που βλέπει την σκάλα του Μαξίμου, δικαιώνει το ρόλο του ως ανώτερος λειτουργός της «κατασκευής του πολιτικού θεάματος» και ταυτόχρονα ταπώνει τον άμοιρο ρεπόρτερ, αφού πια ξέρει πιο πολλά από αυτόν, λέγοντας «είναι ο κ. Τσακαλώτος …όνομα ρεπόρτερ… αν κρίνω από τον σάκο που έχει στον ώμο του!...»…

Εκεί αρχίζει και τελειώνει η τελετουργία της τηλεοπτικής μας δημοσιογραφίας. Το απόγειο της διεισδυτικότητάς της  στην καυτή επικαιρότητα είναι όταν ο/η παρουσιαστής του δελτίου ζητά από το ρεπόρτερ να πει «τι λέει το ρεπορτάζ»… Όπου ρεπορτάζ είναι τα αμφιλεγόμενα  μισόλογα βουλευτών στο καφενείο της Βουλής οφ δι ρέκορντ, που ενίοτε συνδυάζονται με επίσημες ατάκες (δοκιμασμένες μπροστά στον καθρέπτη – θυμάστε τον περίφημο μάστερ ΛΒ του ΠΑΣΟΚ που είχε αναγάγει σε επιστήμη το σόου των 10-15 δευτερολέπτων) άλλων συναδέλφων τους στο περιστύλιο. Εννοείται ότι ρεπορτάζ είναι και οι διαρροές του Μαξίμου ή των υπουργείων ή τα νον πέιπερ… τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν οι πρυτάνεις της δημοσιογραφίας με την τεράστια πολιτική εμπειρία που έχουν.

Όλα αυτά αποκτούν κύρος, κατά τους  επαρχιώτες έλληνες κατασκευαστές που πολιτικού θεάματος, με την επίκληση της εγκυρότητας του ρεπορτάζ των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων όπως το Ρόιτερς και το Μπλούμπεργκ ή των εφημερίδων όπως η Ουάσιγκτον Ποστ, οι Νιου Γιορκ Τάιμς, η Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε κ.ο.κ. που συνήθως έχουν όλες τις ειδήσεις και διαρροές που αφορούν την Ελλάδα. Έτσι, οι δύστυχοι Έλληνες ανταποκριτές στις Βρυξέλλες ή όπου αλλού, είναι υποχρεωμένοι, αφού συνήθως δεν έχουν οι ίδιοι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων εκτός τηλεόρασης) τις αντίστοιχες πληροφορίες, να επαναλάβουν αυτά που λένε τα ξένα μέσα. Εννοείται ότι «αποκαλυπτικά ρεπορτάζ» για τους Έλληνες ολιγάρχες κλπ είτε θάβονται, είτε διασκεδάζονται, είτε … σχολιάζονται εξ αρχής χωρίς να παρουσιαστεί το περιεχόμενό τους.

Έτσι, τα δεκάλεπτα κυλούν μαζοχιστικά για να γεμίσει η ώρα του Δελτίου που στην ουσία του είναι ζήτημα αν πιάνει 5 λεπτά τραβηγμένα από τα μαλλιά. Έτσι, το καλαμπούρι της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας (με εξαίρεση κάποιες αξιοπρεπείς εκπομπές) έχει πάψει να αφορά το παραδοσιακό της κοινό και φυσικά τους νεώτερους που προτιμούν την ενημέρωση από το ίντερνετ. Η εναλλαγή παρουσιαστών και σκηνικών, η εκφώνηση των «ειδήσεων» από όρθιους παρουσιαστές, έστω και με γόβα στιλέτο, δεν φαίνεται να σώζει την κατάσταση.

Το «τίποτε» είναι «τίποτε» και δεν μπορεί να γίνει «κάτι» εκτός κι αν πρόκειται για κάποια είδηση από το εξωτερικό… πχ η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για τα πυρηνικά. Αλλά ποιος νοιάζεται γι΄ αυτήν; Οι «κατασκευαστές» ξέρουν ότι μόνο ο ΕΝΦΙΑ και ο ΦΠΑ γράφουν νούμερα. Εδώ δεν έγραφε το Κυπριακό… (ΣΣ: πώς να γράψει άλλωστε, αφού η μητρόπολη τους πρόδωσε τόσες φορές… με αποτέλεσμα να μην αντέχονται ειδήσεις από την Κύπρο).

΄Ετσι, το μέγα ερώτημα είναι αν ο κ. Μπαλτάς και ο κ. Ξυδάκης μπορούν να αναμορφώσουν την χώρα.

Τι έπαθαν με τον Βαρουφάκη;

Του Θανάση Καρτερού

Αχ τι κακό! Η Ν.Δ. τον εγκαλεί στην εξεταστική να δώσει λόγο για τις συνωμοσίες του. Η Σαββαΐδου διέταξε ΕΔΕ. Οι εισαγγελείς που τα συρτάρια τους είναι γεμάτα με υποθέσεις υπουργικών σκανδάλων, όπως για παράδειγμα η απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ από τον Βενιζέλο, σπεύδουν να στείλουν στη Βουλή αυθωρί, παραχρήμα και αμελλητί τη μήνυση του Γκλέτσου και κάποιου δικηγόρου. Και το κύριο άρθρο του έγκυρου "Βήματος" τον χαρακτηρίζει μεταξύ άλλων υπονομευτή και επικίνδυνο.

Για τον Βαρουφάκη, όπως καταλαβαίνετε, ο λόγος. Και ο ντόρος. Που δεν υπάρχει αυτές τις μέρες κανάλι της διαπλοκής, βαρονία της φυλακής, έντυπο της πλοκής, και παλληκάρι της φακής, που να μην τον έχει στο στόχαστρο. Πάρε να 'χεις. Δρυός πεσούσης η υπόθεση, μιας και οι χθεσινοί του συνεργάτες στην κυβέρνηση τηρούν ντροπαλές αποστάσεις. Τις ίδιες περίπου που κράτησαν και με την εκστρατεία συκοφάντησης της Βαλαβάνη. Διότι νομίζουν, προφανώς, ότι τα πυρά είναι προσωπικά.

Εμ δεν είναι. Διότι μπορεί ο Βαρουφάκης, με την ασυγκράτητη τάση του για δημοσιότητα, να τους διευκολύνει άθελά του. Μπορεί απειρία και κάποιες παλινωδίες να έφθειραν το αρχικό του πολιτικό κεφάλαιο. Η ίδια η επίθεση όμως, συντονισμένη και χωρίς κανένα φραγμό, δεν έχει στόχο μόνο το πρόσωπό του. Μόνο την ηθική εξόντωση ενός ανθρώπου, που, όπως και να το δεις, σήκωσε ανάστημα στους δανειστές. Συνέβαλε στη διεθνοποίηση του ελληνικού δράματος. Έφερε στο προσκήνιο το αβίωτο το χρέους.

Την κυβέρνηση και τον τρόπο που διαπραγματεύτηκε έχουν ως στόχο τα κογιότ. Τον Τσίπρα που τον διάλεξε και τον στήριξε. Την ελληνική αντίσταση απέναντι στους δανειστές. Ο Βαρουφάκης είναι ο ιδανικός στόχος για να δυσφημιστεί μια τεράστια προσπάθεια. Θυμάστε στις κρίσιμες στιγμές, όταν οι εκβιασμοί κορυφώνονταν, για ποιο πράγμα κατηγορούσαν όλοι αυτοί, παρέα με τους δανειστές, την κυβέρνηση; Για έλλειψη σοβαρότητας. Για έλλειψη επεξεργασμένων προτάσεων. Για ελαφρότητα.

Ε, ο Βαρουφάκης, φορτωμένος τις ίδιες ακριβώς κατηγορίες, γίνεται τώρα σαπούνι για το ξέπλυμά τους. Αν τον βγάλουν μάλιστα, εκτός από επιπόλαιο, και συνωμότη, και πραξικοπηματία, και πράκτορα της δραχμής, ακόμα καλύτερα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ας προσέξουν όμως, με τη μεγάλη εκτίμηση που τους έχει ο λαός, μήπως μαζί με τα μέσα αγιάζει κι ο Γιάνης...

Ο Βαρουφάκης με πέντε κεφάλια

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Βαρουφάκης θα μας πήγαινε στη δραχμή, ο Βαρουφάκης ίσως να μας πήγαινε και στην αρχαία μνα. Ο Βαρουφάκης κατέστρεψε τη χώρα φορτώνοντάς της δισεκατομμύρια χρέος , ο Βαρουφάκης σκοτώνει παιδάκια και πουλάει τα όργανά τους, ο Βαρουφάκης  είναι προδότης και δάχτυλος ξένων δυνάμεων. Ίσως ο Βαρουφάκης να είχε σκοτώσει και τον Κένεντυ αν δεν ήταν μόλις δύο χρόνων την ημέρα της δολοφονίας του.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης παρελαύνει με εφτά κεφάλια στις φυλλάδες της διαπλοκής. Περάστε κόσμε. Αυτή η δύσμοιρη χώρα καταστράφηκε γιατί τη θέση του Αλογοσκούφη, του Παπαθανασίου, του Παπακωνσταντίνου, του Βενιζέλου και του Στουρνάρα πήρε ο Βαρουφάκης. Γι αυτό καταστράφηκε.

Παρακολουθώ με πραγματική έκπληξη τη μετατροπή του Βαρουφάκη σε σάκο του μποξ. Τον κανιβαλισμό που ξεδιψά με την αναφορά στο όνομά του και συμπεριλαμβάνω τον συντροφικό κανιβαλισμό. Η Αριστερά στο όνομα πάντα του μεγάλου σκοπού και των ακόμη πιο μεγάλων ιδεών, συνηθίζει να καταναλώνει τις σάρκες της, να ονοματίζει με ευκολία προδότη έναν Καραγιώργη ή ένα Ηλία Ηλιού όταν δεν συμφωνεί μαζί του. Αυτός ο βαμπιρικός κομματικός ζήλος είναι πάντα ένα βολικό υποκατάστατο για την Αριστερά που προτιμά να βρει έναν προδότη της στιγμής, από το να στραφεί μέσα της.

Οι λέξεις αυτές δεν γράφονται για να υπερασπιστώ το Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος αποτελεί ένα ιστορικό πρόσωπο που θα κριθεί πιο σκληρά απ ό,τι ίσως υπολογίζει ο ίδιος, αλλά γιατί στη χώρα αυτή που πέρασαν προδότες και άθλιοι, διαπλεκόμενοι και διεφθαρμένοι, για μια ακόμη φορά τον ταμπουρά τον χτυπάνε τα Μέσα της διαπλοκής και χορεύει η διάθεσή μας να βρούμε κάποιον να φταίει για όλα. Ο Βαρουφάκης δεν έκρυψε τη λίστα Λαγκάρντ, δεν νομιμοποίησε διεφθαρμένο χρήμα, δεν έκανε νόμους για να φάνε και να πιούνε οι εθνικοί εργολάβοι, δεν πείραξε τα στατιστικά στοιχεία, δεν αντάλλαξε την ολιγόμηνη θητεία του με εξυπηρετήσεις. Έφτασε στην Ελλάδα από το εξωτερικό όπου δίδασκε ως καθηγητής, έπαιξε ρόλο στην εκλαΐκευση του προβλήματος της λιτότητας για τη χώρα και διαπραγματεύτηκε ως υπουργός Οικονομικών με τον τρόπο που αντιλαμβανόταν. 

Έξι μήνες μετά, ο Βαρουφάκης μετατρέπεται από λαϊκό ήρωα σε σάκο του μποξ. Όσοι έκλαιγαν μπροστά στα κλειστά ΑΤΜ (ναι ακόμη και αυτά της Βουλής) σηκώνουν το δάχτυλο και δείχνουν το Βαρουφάκη. Άρα εκ των πραγμάτων φαντάζουν οι ίδιοι σωστοί. Ανοίγουν το στόμα τους και είναι έτοιμοι να συναινέσουν σε κάθε θεωρία συνωμοσίας που έχει στο επίκεντρο το Βαρουφάκη.Πολλές φορές οι ίδιοι οι σύντροφοί του, που επιστρέφουν χαιρέκακα τη δική τους αδυναμία με χολή.

Ανήκω στην κατηγορία εκείνων που πιστεύουν πως ο Γιάνης και ο Δραγασάκης και ο Τσακαλώτος και πολλοί άλλοι δεν διαπραγματεύτηκαν  με τον καλύτερο τρόπο. Όχι γιατί ήταν προδότες, αλλά μόνοι σε ένα σκληρό τοπίο πρωτόγνωρο για όλους. Διαπραγματεύτηκαν όμως, δεν παρέδωσαν τα κλειδιά της χώρας. Τα λάθη τους ή οι αδυναμίες τους ήταν στην πολιτική δράση και όχι στην υποτελή απραξία.

Οι φυλλάδες ψάχνουν κάθε μέρα ένα θέμα Βαρουφάκη για να αποδομήσουν τον ίδιο αλλά κυρίως για να χρεώσουν σιωπηλά το ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε φορά που ονομάζουν τον Γιάνη προδότη ή ανάξιο ή καταστροφικό, παίρνουν τη γραμμή της ευθύνης από τις κυβερνήσεις δεκαετιών για να τη μεταφέρουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Ξαναγράφουν την ιστορία με υπεύθυνο του εγκλήματος το Βαρουφάκη άρα τον Τσίπρα. Μόνο που τα βέλη στον Τσίπρα θα πέσουν όταν καθιερωθεί η άποψη πως φταίει ο Βαρουφάκης.

Σε αυτό το παιχνίδι συμμετέχουν από πολιτική ανωριμότητα και ίσως από ζήλια σύντροφοί του. Κατηγορούν, χαρακτηρίζουν , τεμαχίζουν το Βαρουφάκη παίρνοντας πίσω τη δόξα που έκλεψε από αυτούς τους οικοπεδούχους και ιδιοκτήτες του κόμματος ο ξένος εισβολέας με τα περίεργα πουκάμισα και τις αμερικανιές.

Δεν είμαι σε θέση να κρίνω τα λάθη του Γιάνη Βαρουφάκη γιατί μου λείπει ένα μεγάλο κομμάτι του παζλ το οποίο κάποια στιγμή εκ των πραγμάτων θα ενώσει η έρευνα.  Καταλαβαίνω όμως πως ο Βαρουφάκης είναι σε μεγάλο βαθμό ένα θύμα και του εαυτού του.  Ο Γιάνης μέτρησε τον εαυτό του και δικαίως τον βρήκε να υπερτερεί επιστημονικά και πολιτικά σε σχέση με τον κάθε πτυχιούχο γαλακτοκομίας Ντάιζελμπλουμ. Αυτό δημιούργησε την παγίδα πως μπορεί και να τον χειριστεί. Δεν ήταν όμως ένα παιχνίδι γνώσεων αλλά ισχύος. Ο Ντάιζελμπλουμ δεν εκπροσωπούσε τον μικρό εαυτό του αλλά την εκβιαστική ισχύ μηχανισμών που του είχαν κάνει ανάθεση έργου. Αυτή την πολιτική διάσταση ίσως να μην την είδε δίνοντας σημασία στις ακαδημαικές του δάφνες.

Το κύριο όμως λάθος του Γιάνη είναι πως υπερτίμησε και αγάπησε ίσως τον νέο του εαυτό σε βαθμό που να τον παραδώσει ναρκισσιστικά στα Μέσα Ενημέρωσης. Έγινε ο φτηνός (αναφέρομαι στο κόστος παραγωγής)  τηλεοπτικός ήρωας που στο τέλος τον σκοτώνουν on camera. Παραδόθηκε στους Αυτιάδες διάφορων διαβαθμίσεων και τα πρωινάδικα (συνεχίζει δυστυχώς να το κάνει) παραβλέποντας την ικανότητά τους να καθορίζουν την πολιτική ατζέντα με όσα από σκοπιμότητα ή άγνοια διαστρέβλωναν και λοιδωρούσαν. Ο Γιάνης έδειξε υπέρμετρη έκθεση στα ΜΜΕ. Δεν ξέρω αν το έκανε από την πίστη πως ήταν αρκετά έξυπνος για να τα κατατροπώσει ή από αυτοπαγίδευση στο ρόλο του και πολιτικό ναρκισσισμό. Μπόρεσαν έτσι να τον φθείρουν εύκολα και γρήγορα, εμφανίζοντάς τον να αυτοαναιρείται και να αυτοδιαψεύδεται. Δεν ξέρω αν αυτό έχει μια πολιτική βάση, αλλά να σε παρουσιάζει ο εσμός της διαπλοκής, μαζί και ο υδραυλικός-ηλεκτρολόγος της Καθημερινής, ως το σύγχρονο έλληνα Καραγκιόζη που έχει όλα τα ελαττώματα της φυλής, πάει πολύ.

Ο Γιάνης έχει την ευφυία ώστε να μπορεί να απαντήσει σε όλα αυτά. Πρέπει να ανακαλύψει και την υπομονή.