Ξέρουν τα πάντα, δεν καταλαβαίνουν τίποτα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Δεν ξέρω πως φαντάζεστε ένα Eurogroup.  Ίσως ως μια σοβαρή συνέλευση υπεύθυνων πολιτικών οι οποίοι προσπαθούν να βρουν λύση στα μεγάλα προβλήματα της Ευρώπης. Δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι μια καλά προκατασκευασμένη διαδικασία που επιχειρεί να εξουθενώσει όποιον περάσει τα εσκαμμένα και να υπενθυμίσει παρά την ευρωπαική ρητορική, ποιός είναι το αφεντικό στην Ευρώπη.

Σκεφθείτε λοιπόν την πραγματική εικόνα, ο εκπρόσωπος της Λετονίας, να ωρύεται στο τραπέζι της συνάντησης γιατί η Ελλάδα είναι μια καταστροφική χώρα για την Ευρώπη. Ναι,της Λετονίας. Λόγοι ισονομίας και ευγένειας δεν επιτρέπουν στο Βαρουφάκη για παράδειγμα να πει «θα μας τρελάνεις ρε φίλε;Λένε τα αποβράσματα της διαφθοράς πως η Ελλάδα καταστρέφει την Ευρώπη;». Στην ίδια συνάντηση ο υπουργός του Ραχόι, Λουίς ντε Γκίνος, φωνάζει πως η ελάφρυνση των μέτρων για την Ελλάδα θα καταστρέψει τα πάντα. Πάλι για τους ίδιους λόγους, κανένας δεν μπορεί να του πει πως η κυβέρνηση του Ραχόι δεν θέλει καμιά ελάφρυνση στην Ελλάδα παρότι πεθαίνει κόσμος, γιατί τότε αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να απολογηθεί στην Ισπανία για τα μέτρα που επέβαλε βαφτίζοντάς τα απαραίτητα όπως έκανε ο Σαμαράς.

Και μετά παίρνει το λόγο η Εσθονία, η Λιθουανία, όλοι όσοι θέλουν να εξασφαλίσουν την εύνοια της Μέρκελ και μιλούν για τα χρήματα που πρέπει να πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης, για το βάρος των τεμπέληδων ελλήνων και άλλα πολλά.

Σε κανένα Eurogroup δεν θα συζητηθεί ο ελαττωματικός ρόλος της Ευρώπης, τα εκ γενετής προβλήματα, ο δημοσιονομικός παραλογισμός, η απανθρωπιά των στατιστικών. Σε αυτό το κλίμα ο Βαρουφάκης ή ο Τσίπρας πρέπει να μην είναι Σαμαράς και Βενιζέλος, πρέπει να δώσουν στους εταίρους και συμμάχους την πραγματική εικόνα της χώρας αλλά και τα ευρωπαικά αδιέξοδα. Την ανάγκη μιας άλλης πορείας της Ευρώπης. Ναι, την ώρα που ο Εσθονός υπουργός απειλεί πως θα κλείσουν οι τράπεζες στην Ελλάδα, πως θα στερέψουν τα ΑΤΜ, πως θα καταστραφεί το σύμπαν αν η χώρα δεν συμμορφωθεί. Ποιός,ο Εσθονός.

Το Eurogoup είναι ένα πεδίο τεχνοκρατικής,οικονομικής τρομοκρατίας. Είναι ένα στημένο παιχνίδι, όπου οι παντογνώστες της Οικονομίας και των αγορών, αυτοί που ξέρουν τα πάντα, μπορούν να φοβίζουν όσους κατηγορούν.

Στα Eurogroups όπου συμμετέχει η νέα κυβέρνηση, υπάρχει μια διαφορά. Οι παντογνώστες της Οικονομίας (ναι και ο Εσθονός και ο Λεττονός και ο Ραχόι ακόμη που σκοτώνει κόσμο όπως έκανε ο Σαμαράς), ενώ δηλώνουν πως ξέρουν τα πάντα, δεν καταλαβαίνουν. Δεν καταλαβαίνουν πως μετά από δεκαετίες, η πολιτική παίρνει το πάνω χέρι στην Ευρώπη απέναντι στην Οικονομία και τις αγορές. Δεν καταλαβαίνουν πως μέτρο παύει να είναι ο πίνακας δημοσιονομικής συμμόρφωσης που δημιούργησαν οι σύμβουλοι της Μέρκελ, αλλά σιγά σιγά  γίνονται οι άνθρωποι και οι ανάγκες τους.
Πολιτική δεν είναι αυτό που απαιτεί ο Τσίπρας, οι Ποδέμος ή ο Ρέντσι στην Ιταλία πλέον, αλλά οι λαοί που εκπροσωπούν. Η δημιουργία κυβέρνησης Σύριζα, δημιούργησε μια ποιοτικά νέα κατάσταση. Απελευθέρωσε πολιτικά κόσμο που πίστευε πως η σωτηρία είναι η πολιτική υποταγή του Σαμαρά ή η προσπάθεια επιβίωσης του Βενιζέλου.

Χιλιάδες άνθρωποι μαζεύονται αυθόρμητα στις πλατείες, αναζητώντας μια άλλη προοπτική για την οποία γνωρίζουν πως δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το ίδιο συμβαίνει και στις πλατείες της Ευρώπης.
Όλα αυτά αποτελούν μια πολιτική πραγματικότητα η οποία δεν μπορεί να ψαλιδιστεί απο «οικονομικές ανάγκες».

Ακόμη και αν κλείσουν τράπεζες, είναι ανοιχτοί οι άνθρωποι. Οι «ευρωπαική προοπτική» δεν μπορεί να είναι η ίδια. Δεν κινδυνεύουμε πια εμείς αλλά περισσότερο αυτοί. Και δεν εννοώ το παιχνίδι της Οικονομίας αλλά της πολιτικής.

Μπροστά σε αυτό που συμβαίνει δεν ξέρουν να συμπεριφερθούν όπως γνώριζαν γιατί δεν έχουν απέναντί τους, τους  ηγέτες που θα χορέψουν όταν παίξουν το συγκεκριμένο σκοπό. Τα πράγματα είναι εν ολίγοις απρόβλεπτα και αυτή είναι η μεγαλύτερη απειλή και φόβος για τους ίδιους.

Το παράδειγμα που θα σας πως είναι πραγματικό. Πλησίασε ο Σόιμπλε στο Eurogroup κάποιον έλληνα αξιωματούχο και του είπε «θα σας καταστρέψουμε, θα τελειώσετε, δεν θα έχετε χρήματα». Ο έλληνας αξιωματούχος τον κοίταξε και του είπε κάτι που δεν περίμενε να ακούσει σε μια σύνοδο τεχνοκρατικής επιβολής : «μα κύριε Σόιμπλε, δεν ξέρετε πως τα λεφτά δεν κάνουν την ευτυχία;»

Το παιχνίδι, παρότι είναι ισχυροί, είναι έξω από το πλαίσιο που ξέρουν να παίζουν. Έχει μέσα του πολιτική και λαούς. Και εκτός από χρήματα, περηφάνεια και αξιοπρέπεια. Ξέρουν όσα συνήθισαν να ξέρουν,αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι καταλαβαίνουν.

ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΙΚΑΝΟΙ Η ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΑΠΛΩΣ… ΠΡΟΘΥΜΟΙ;

της Μαρίας Χωριανοπούλου

Μέχρι πρότινος ο Α. Σαμαράς και οι υπουργοί του διέδιδαν στα κανάλια και σε οποιαδήποτε επαφή τους με τους πολίτες –τις σπάνιες φορές που συνέβαινε αυτό- ότι αυτό ή εκείνο δεν μπορούμε να το κάνουμε γιατί δεν το θέλουν οι εταίροι μας.

Και αναρωτιέμαι…Ποιοι εταίροι μας; Για να υπάρχει εταίρος προϋποθέτει ότι προηγείται διαπραγμάτευση, συζήτηση, ανταλλαγή επιχειρημάτων και εύρεση λύσης που να συμφέρει, όσο το δυνατόν, και τις δύο πλευρές. Στην περίπτωση της προηγούμενης κυβέρνησης δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική διαπραγμάτευση, δεν υπήρξε ποτέ αγώνας για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Οι υπουργοί μετονόμασαν σε μεταρρύθμιση την απομείωση των εισοδημάτων των πολιτών, την έκρηξη της ανεργίας και την αποδόμηση της οικονομικής δομής της χώρας. Και μην μου πείτε ότι είναι μεταρρύθμιση η περιβόητη διαθεσιμότητα, όπου κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι παρέμειναν ταπεινωμένοι μακριά από τη δουλειά τους, περίπου 15 μήνες, αγωνιώντας για το αν θα επιστρέψουν ή όχι και συγχρόνως λαμβάνοντας το 75% του μισθού της, απλώς … με το να κάθονται στο σπίτι τους…

Η προηγούμενη κυβέρνηση συνασπίστηκε με την τρόικα και έγινε εντολοδόχος της αντί να γίνει εντολοδόχος της κοινωνίας, ως όφειλε.
Πήρε σοβαρότατες αποφάσεις χωρίς τη νομιμοποίηση τους από την κοινωνία. Δεν ρωτήθηκαν ποτέ οι πολίτες για το αν συμφωνούν με αυτό ή εκείνο. Όλα ερήμην τους…

Το πολιτικό σύστημα διαχειριζόταν την εξουσία χωρίς να ενδιαφέρεται για την κοινωνία, χωρίς να ξέρει την θέση της, την άποψή της.
Θα μου πείτε… Ποια κοινωνία να ρωτήσουν… Αφού ενοχοποίησαν την κοινωνία μετακυλίοντας σε αυτήν τα δικά τους λάθη και ελλείμματα.

Και διερωτώμαι…
Οι πολίτες φταίνε όταν συνεχίζουν να επισκέπτονται τα πολιτικά γραφεία με μοναδικό σκοπό να ζητήσουν από τους πολιτικούς οποιαδήποτε θέση εργασίας για τα παιδιά τους;
Οι πολίτες φταίνε όταν ζητούν από τον πολιτικό επίσπευση της καταβολής της σύνταξής τους;
Οι πολίτες φταίνε όταν ζητούν από τους πολιτικούς να μην υπηρετήσει το δικό τους παιδί τη στρατιωτική του θητεία στον Έβρο αλλά κάπου κοντά στο σπίτι του;
Τα παραδείγματα της αναζήτησης ικανοποίησης ρουσφετιών στα πολιτικά γραφεία είναι αναρίθμητα. Ποτέ οι πολιτικοί δεν επεδίωξαν να σταματήσει αυτή η πληγή, αυτή η γάγγραινα. Ποτέ δεν σκέφτηκαν να μηχανογραφηθούν όλες οι διαδικασίες στη δημόσια διοίκηση ώστε κανείς να μην έχει τη δυνατότητα αλλοίωσης στοιχείων, σειράς προτεραιότητας, ιδιαίτερης μεταχείρισης κλπ.
Γιατί δεν το έκαναν; Μα γιατί τότε θα έπαυαν να ασκούν εξουσία στους πολίτες.

Οι πολίτες φταίνε που το πολιτικό προσωπικό συνεχίζει να απολαμβάνει τα προνόμιά του;
Σκεφτήκατε ποτέ, εσείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα στη δουλειά σας, αν είχατε πέντε υπαλλήλους τους οποίους θα τους πληρώνει το κράτος και όχι εσείς; Σίγουρα σας φαντάζει όνειρο θερινής νυχτός. Για τους βουλευτές μας όμως είναι πραγματικότητα!
Σκεφτήκατε ποτέ ότι εσείς που έχετε ανάγκη να χρησιμοποιείτε για τη δουλειά σας το κινητό σας ή εσείς που ταξιδεύετε και πληρώνετε διόδια, ότι θα μπορούσατε δια μαγείας να έχετε δωρεάν κλήσεις έως 200 ευρώ το μήνα και δωρεάν διέλευση από τη διόδια; Φυσικά αυτό θα σας φάνταζε αστείο. Και όμως για τους βουλευτές μας είναι πραγματικότητα!
Σκεφτήκατε ποτέ ότι θα εργαζόσασταν σε μία υπηρεσία μόνο για τέσσερα χρόνια και στη συνέχεια θα κατοχυρώνατε πλήρη σύνταξη; Μην σας ακούγεται αστείο, για τους βουλευτές μας είναι πραγματικότητα, κεκτημένο που δεν θέλουν να θίξουν σε καμία περίπτωση.
Σκεφτήκατε ποτέ ότι κάποιοι αστυνομικοί της Ε.Α. θα αναλάμβαναν την ασφάλειά σας και παράλληλα θα πήγαιναν τη σύζυγό σας στα ραντεβού της και τα παιδιά σας στο σχολείο ή στο γυμναστήριο; Μην σας ακούγεται καθόλου αστείο. Αρκετοί από τους βουλευτές μας το συνηθίζουν.

Στην περίπτωση της σημερινής κυβέρνησης, οι πολίτες αισθάνονται ότι τουλάχιστον συζητάμε, ότι τουλάχιστον καθόμαστε σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων και λέμε την δική μας άποψη, ότι υπάρχει ανταλλαγή επιχειρημάτων.
Και έχει μεγάλη σημασία για έναν περήφανο λαό όπως οι Έλληνες, ο αγώνας, η προσπάθεια, το φιλότιμο, το ότι προσπαθούμε να κρατήσουμε το κεφάλι ψηλά, το ότι αρνούμαστε την απαξίωση. Από την άλλη πλευρά, οι κύριοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακόμη και τώρα που η χώρα παίζει τα τελευταία της χαρτιά πριν γίνει…επαρχία, τρίβουν τα χέρια τους από χαρά και περιμένουν το στραβοπάτημα, το λάθος, την συντριβή.
Ναι αλήθεια, κάποιοι μικροί, άμοιροι και μοιραίοι θα είναι ικανοποιημένοι με την συντριβή.

Στη δύσκολη αυτή καμπή που βρίσκεται η χώρα μας, είναι αδήριτη ανάγκη να πάψουμε όλοι να είμαστε αριστεροί ή δεξιοί, γαλάζιοι, πράσινοι, ή κόκκινοι. Πρέπει να είμαστε Έλληνες.

Για να μπορέσουμε όμως να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό και να ανασυγκροτηθεί εκ βάθρων το κράτος, πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες που αναλογούν στο πολιτικό σύστημα και να αρθούν κάθετα όλα τα προνόμια των πολιτικών έως ότου η χώρα σηκώσει κεφάλι.

Αυτή η κυβέρνηση έχει μία χρυσή, μία μοναδική ευκαιρία. Να κάνει το ανέλπιστο, το μη αναμενόμενο, να κάνει αυτό θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, αυτό που ονομάζουμε κοινή λογική…να κάνει το καθήκον της.

Υπουργέ μου,μόνο προσοχή μην πέσετε από τα τηλεπαράθυρα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η κυβέρνηση Τσίπρα, οφείλει να μην είναι μόνο μια νέα κυβέρνηση αλλά μια άλλη κυβέρνηση. Αυτό το “άλλη” περιλαμβάνει άλλη πολιτική, άλλη ηθική, άλλη αντίληψη,άλλη κουλτούρα και όσα “άλλη” έχει ανάγκη αυτή η ταλαιπωρημένη κοινωνία. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος αυτό το “άλλη” να φύγει από τα μέτρα της κοινωνίας και να αρχίσει να μετριέται με μέτρο αναγκαίας προσωπικής ικανοποίησης.

Οι υπουργοί της νέας και άλλης κυβέρνησης,οφείλουν να είναι άλλοι. Ούτε Αδώνηδες,ούτε καν Αδώνηδες σε καλύτερη έκδοση. Οφείλουν,για να είμαι ξεκάθαρος,να είναι υπουργοί που παράγουν πολιτική και έργο και όχι πρωταγωνιστές φτηνού κόστους παραγωγής στα κανάλια της διαπλοκής. Τον Σύριζα δεν τον έβγαλαν τα κανάλια,τον ανέδειξε η κοινωνία. Θα είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα, αυτό το απλό συμπέρασμα να στρεβλωθεί, να  φουσκώσει, να παραποιηθεί, να κακοποιηθεί για να να χωρέσει προσωπικές φιλοδοξίες και χυδαίους ναρκισσισμούς.

Ελάχιστοι από τους υπουργούς που ανέλαβαν εξουσία ως σήμερα στην Ελλάδα, ξεκίνησαν με σκοπό να υπηρετήσουν τη διαπλοκή. Αντιθέτως πίστευαν πως αυτοί θα διαφέρουν. Σταδιακά όμως κολακεύτηκαν από τη διαπλοκή, ένοιωσαν τη φροντίδα και το νοιάξιμό της και τελικά θωπεύτηκαν. Για να το πω διαφορετικά, δεν αρκεί να πιστεύεις πως είσαι άλλος ή να είσαι άλλος για να μην γίνεις κάποιος άλλος. Πρέπει να προσπαθήσεις κιόλας.

Ένα από τα μεγάλα λάθη των υπουργών της νέας κυβέρνησης θα είναι να παρασυρθούν από τα κανάλια και να αρχίσουν να εναλλάσονται στα τηλεοπτικά στούντιο με ξασμένες πρωινατζούδες και τηλεμάγειρες. Να μην μπορέσουν να αντισταθούν στην ανθρώπινη ίσως αντίδραση που δημιουργεί η επικοινωνιακή αποξένωση χρόνων και να πουν υποσυνείδητα “τώρα θα δείτε πόσο καλοί είμαστε”. Καλά θα κάνουν αν πιστεύουν πως είναι καλοί να το δείξουν στην κοινωνία και όχι στα τηλεπαράθυρα από τα οποία πολύ εύκολα μπορούν να πέσουν. Ας βγουν από τα υπουργεία, ας περπατήσουν στους δρόμους, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, προς θεού χωρίς κάμερες και ας αποκαταστήσουν τη σχέση που πρέπει να έχει η πολιτική και ο πολιτικός με τον κόσμο. Δεν χρειάζεται να αντικαταστήσουν τη σκόνη του πεζοδρομίου με την πούδρα στο στούντιο για να είναι ή να νιώσουν υπουργοί.

Η αποχή από τα τηλεπαράθυρα, θα προσφέρει και στους ίδιους και στην κοινωνία αλλά και στη δημοσιογραφία μεγάλο έργο. Θα καταργηθούν τα δήθεν ενημερωτικά σώοου της τηλεόρασης, όπου διεφθαρμένοι και εκμαυλισμένοι δημοσιογράφοι, κάνουν τον τροχονόμο άθλιων πολιτικών που τσακώνονται για να προσφέρουν νούμερα, αφού έχουν γίνει νούμερα οι ίδιοι. Ίσως με τον τρόπο αυτό ανακαλύψει και η δημοσιογραφία στην Ελλάδα τι σημαίνει συνέντευξη, πολιτικό ρεπορτάζ και ηθική στη δημοσιογραφία.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου υπουργοί  και βουλευτές γεμίζουν τηλεοπτικές ώρες χωρίς να έχουν να ανακοινώσουν κάτι. Δεν γράφουν άρθρα σε εφημερίδες, δεν εκφράζουν πολιτικές απόψεις, απλώς εκμαυλίζονται έχοντας εκτεθεί σε ένα τηλεοπτικό σύστημα που διαχειρίζεται την πολιτική όπως ακριβώς και την αστρολογία.

Τις πρώτες ώρες της νέας κυβέρνησης, τα τηλεοπτικά στούντιο γέμισαν με υπουργούς οι οποίοι ήδη έχουν υποκύψει στην αγένεια του ενικού αριθμού στην οποία προτρέπει ο παρουσιαστής που μέχρι χθες τους παρουσίαζε ως τέρατα. Ήδη νοιώθουν την οικειότητα που ξέρει καλά να να διαμορφώνει η διαπλοκή  αντικαθιστώντας ταυτόχρονα τη σημαντικότητα με την αναγνωρισιμότητα. Φαντάζομαι πως είναι η αντίδραση των πρώτων ημερών. Αν συνεχίσουν όμως έτσι, θα είναι σε έναν παρατεταμένο αγώνα να αρέσουν όχι στην κοινωνία αλλά στους εκδότες. Όχι σε αυτόν που τους παρακολουθεί αλλά στο δημοσιογράφο που τους καλεί. Θα μπουν στην προκρούστια κλίνη των ίδιων των ιδεών τους για τις οποίες πολλοί μάτωσαν.

Οι νέοι υπουργοί της νέας κυβέρνησης ,της νέας κατατάστασης, οφείλουν ανάμεσα στα άλλα να αποκαταστήσουν τη σχέση πολιτικής με τη δημοσιογραφία. Να ενημερώνουν τους δημοσιογράφους με συνεντεύξεις Τύπου στις οποίες θα ανακοινώνουν τι έκαναν ή τι θέλουν να κάνουν και να απαιτούν ερωτήσεις ελέγχου από τους δημοσιογράφους. Έτσι προάγεται η πολιτική. Έτσι και η δημοσιογραφία.Να εγκαταλείψουν τα στούντιο τα οποία πολύ εύκολα δίνουν της ψευδαίσθηση του θερμοκηπίου προσωπικής τους ανάπτυξης και να εκτεθούν στην πραγματική δημοσιογραφία ακόμη και αν έχει θύελλες και βροχές.

Είναι σημαντικό η δημοσιογραφία να ανασάνει σε αυτό τον τόπο μέσα από την άπλετη πληροφόρηση και τη διαφάνεια. Όποιος θεωρεί πως μπορεί να αντικαταστήσει αυτή την ανάγκη με την ικανοποίησή του από τον Αυτιά ή τους χαριεντισμούς με την Τρέμη, δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει τηλεπαράθυρο.Και κυρίως πώς πέφτεις από αυτό μέσα στα σκατά της διαπλοκής.

ΡΗΞΙΚΕΛΕΥΘΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Βαδίζοντας στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 και ενώ οι πολίτες έχουν χάσει πλήρως την εμπιστοσύνη τους στα κόμματα και στους πολιτικούς, αποφασίσαμε να καταθέσουμε προτάσεις για την βελτίωση αυτού του πολιτικού συστήματος.

1. Η θητεία των βουλευτών να μην μπορεί να παραταθεί πέραν των 8 ετών.
Η ιδιότητα του Βουλευτή δεν είναι δυνατόν να έχει γίνει για πολλούς επάγγελμα. Είναι λειτούργημα και αυτό θα έπρεπε να αποτελεί. Στη διάρκεια των 8 ετών, μπορεί ένας Βουλευτής να προσφέρει όσα μπορεί και θέλει. Από εκεί και στο εξής γίνεται μέρος του συστήματος και ακουλουθεί τις εξαρτήσεις του.

2. Μείωση του αριθμού των Βουλευτών από 300 σε 200.
Άμεσα!! Είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει γίνει μέχρι τώρα!! Αφού όλοι οι πολιτικοί μάς λένε ότι συμφωνούν σε αυτό…

3. Η ιδιότητα του Υπουργού να μην είναι παράλληλη με την ιδιότητα του Βουλευτή. Ο Βουλευτής που γίνεται Υπουργός να παραιτείται της βουλευτικής του ιδιότητας. Μόνο τότε θα αφοσιωθεί πραγματικά στο έργο του και δεν θα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του την κομματική του πελατεία.

4. Οι συνδικαλιστές (εκλεγμένοι σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συμβούλια) να μην έχουν το δικαίωμα να πολιτεύονται για πέντε έτη μετά τη λήξη της θητείας τους.

5. Οι Γενικοί και Ειδικοί Γραμματείς να είναι υπηρεσιακοί υπάλληλοι του εκάστοτε Υπουργείου(όχι αποτυχημένοι πολιτευτές και φίλοι των εκάστοτε Υπουργών και Πρωθυπουργών). Να μην έχουν το δικαίωμα να πολιτεύονται για πέντε έτη μετά τη λήξη της θητείας τους.

6. Κατάργηση κάθε μορφής ασυλίας Βουλευτών, Υπουργών και γενικότερα κάθε μορφής Αξιωματούχων.

7. Ανάρτηση μονίμως στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου του Πόθεν Έσχες των Βουλευτών (από την ημέρα που μπήκαν στην πολιτική και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας τους).

8. Κατάργηση της δυνατότητας να αποσπούν υπαλλήλους από το δημόσιο.
Αυτή τη στιγμή οι Έλληνες Βουλευτές έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν στο γραφείο τους δύο επιστημονικούς συνεργάτες (οι οποίοι αμείβονται από τη Βουλή) και να αποσπάσουν δύο δημοσίους υπαλλήλους.
Ποιος Έλληνες μικρομεσαίος επιχειρηματίας απολαμβάνει τέτοιων προνομίων?
Κατάργηση των προνομίων τους (αυτοκίνητο, δωρεάν κλήσεις στα κινητά τηλέφωνα, δωρεάν διέλευση στα διόδια, δωρεάν ταχυδρονικά τέλη κλπ. κλπ.)
Ποια μικρομεσαία επιχείρηση έχει αυτή την προνομική μεταχείριση?
Θα μπορούσε να ισχύει για τους Έλληνες βουλευτές αυτό που ισχύει και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Να λαμβάνουν ένα συγκεκριμένο budget ανά μήνα με το οποίο θα καλύπτουν έξοδα του γραφείου τους και θα πληρώνουν τους συνεργάτες τους.

9. Επειδή η Βουλή μας έχει γίνει Βουλή συγγενών και τόπος εύρεσης εργασίας των γόνων των πολιτικών οικογενειών, θα πρέπει να απαγορευθεί να είναι υποψήφιοι Βουλευτές συγγενείς πρώτου και δευτέρου βαθμού αλλά και παράλληλα να είναι υποχρεωτικό να παρέλθει μία δεκαετία για να πολιτευθεί συγγενής Βουλευτή ή Υπουργού. Επίσης οι συγγενείς πρώτου και δεύτερου βαθμού των Βουλευτών να μην έχουν το δικαίωμα να διορίζονται στη Βουλή.
Ακούμε συχνά από δήθεν «προοδευτικούς και δημοκράτες» να τοποθετούνται κατά του βασιλιά. Συμφωνώ, κανείς δεν θέλει να τον κυβερνούν άνθρωποι μόνο και μόνο εξαιτίας της κληρονομικής τους ιδιότητας!! Αλλά και οι γιοι, κόρες, ανήψια, ξαδέλφια κλπ. Βουλευτών δεν αποτελούν παρόμοια περίπτωση;

10. Να καταργηθούν οι φοιτητικές παρατάξεις στα Πανεπιστήμια. Τα κόμματα μπορούν κάλλιστα να διατηρήσουν τις πολιτικές τους νεολαίες. Όχι όμως κάποιοι τέτοιοι νεαροί, αμφιβόλου αξίας, να διαμορφώνουν ρυθμιστικό ρόλο στα πανεπιστήμια και στη συνέχεια να εξαργυρώνουν αυτή την «προσφορά» τους στο κόμμα, με μία θέση στη Βουλή!

11. Οι Βουλευτές να υποχρεούνται να επιδείξουν προηγούμενη εργασιακή εμπειρία. Η συμμετοχή τους στην παραγωγική διαδικασία είναι απαραίτητη για να κυβερνήσουν τον τόπο και να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις. Δεν είναι δυνατόν να θέλει κάποιος να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας και να μην … έχει εργαστεί…ούτε σε περίπτερο!!

12. Οι Πρόεδροι Οργανισμών, Συμβουλίων, Νοσοκομείων κλπ. να έχουν αποδεδειγμένα σχετικές γνώσεις και εμπειρία για την θέση που θα κληθούν να υπηρετήσουν και να μην έχουν διατελέσει ποτέ συνδικαλιστικά στελέχη.

13. Ένα πολύ σημαντικό θέμα είναι η δυνατότητα ενός πολίτη να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής.
Μόνο όταν βρίσκεται κάποιος κοντά στην κομματική μηχανή και έχει την εύνοια ενός πολιτικού αρχηγού, έχει ελπίδα να είναι υποψήφιος βουλευτής.
Πόσοι ικανοί, έντιμοι, με ιδεαλισμό, άνθρωποι θα ήθελαν να προσφέρουν στον τόπο τους, αλλά δεν μπορούν! Βρίσκουν πόρτες ερμητικά κλειστές!!
Σήμερα, την εποχή του διαδικτύου -wifi παντού μάς υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς- είναι απόλυτα εφικτό να ψηφίζουν διαδικτυακά οι πολίτες και να επιλέγουν οι ίδιοι τους υποψηφίους βουλευτές.
Εξαιρετικό παράδειγμα, οι εκλογές στα Πανεπιστήμια για την ανάδειξη πρυτάνεων και συμβουλίων διοίκησης που έγιναν με ηλεκτρονικό τρόπο και σημείωσαν απόλυτη επιτυχία!

14. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλέγεται από τους Πολίτες.

15. Πλήρης διαχωρισμός της Δικαστικής από την Εκτελεστική Εξουσία. Οι ανώτατοι δικαστικοί να μην διορίζονται από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία αλλά να επιλέγονται με βάση τα προσόντα τους και κατόπιν κληρώσεως.

16. Να διενεργούνται δημοψηφίσματα για σημαντικά θέματα. Δεν είναι δυνατόν 300 άνθρωποι να αποφασίζουν, ανεξέλεγκτα, για την τύχη της χώρας και την πορεία της για μερικές δεκαετίες αργότερα και να μην έχουν ακούσει τι θέλουν οι πολίτες.

17. Να υπάρχει αναζήτηση ποινικών ευθυνών για πολιτικούς αρχηγούς που ανέβηκαν στα μπαλκόνια, εξήγγειλαν υποσχέσεις, κέρδισαν τις εκλογές με βάση αυτές τις υποσχέσεις και στη συνέχεια δεν τήρησαν τίποτα από αυτά που υποσχέθηκαν!! Αυτή η τακτική εξαπάτησης των πολιτών κάποτε πρέπει να σταματήσει!!

Είναι ανάγκη ο πολίτης να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του στο Κράτος, στην Πολιτεία, στη Χώρα του. Να πάψει να αποτελεί απειλή το κράτος του για τον πολίτη!!

Μόνο με δραστικά και ουσιαστικά μέτρα, που θα θίξουν τα κακώς κείμενα στη ρίζα τους, μπορούμε να έχουμε ελπίδα για τη σωτηρία αυτού του τόπου!!
Κανένα μαγικό ραβδάκι της Κίρκης δεν πρόκειται να μας σώσει, αν οι ίδιοι δεν αναλάβουμε, ο καθένας χωριστά, και όλοι μαζί, τις ευθύνες μας!!

Μου λες να φοβηθώ …το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σκέφτομαι ότι κουράστηκα να μου προκαλείς φόβο

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής. Είναι ένας μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, μια φυσιολογική αμυντική αντίδραση του οργανισμού που δεν απαιτεί τη συνειδητή σκέψη. Η ψυχοφυσιολογική αντίδραση του φόβου είναι αποτέλεσμα διέγερσης ενός αμυντικού συστήματος με το οποίο ο άνθρωπος είναι προικισμένος ήδη από την εποχή που ο ίδιος, ή τα άλλα είδη από τα οποία εξελίχθηκε, εξασφάλιζε την επιβίωσή του απέναντι σε λιοντάρια, τίγρεις, καταιγίδες και άλλα δεινά.
Ακριβώς επειδή ο φόβος έχει τη μοναδική ιδιότητα να ξεγλυστράει της συνειδητής σκέψης, αποτελεί ένα άριστο μέσο ελέγχου του ενός ανθρώπου από τον άλλο, ή ακόμη και ολόκληρων κοινωνιών.
Ο φόβος λειτουργεί με τρόπο πολωτικό. Με το αρχέγονο δίπολο “fight or in-flight”, δημιουργούνται αυτόματα υπό το καθεστώς φόβου δύο, αποκλειστικά, επιλογές από τις οποίες μοιάζουν να εξαρτώνται τα πάντα. Εύκολα παραδείγματα είναι ο στρατός που χρησιμοποιεί αυτό το δίπολο στην εγκατάσταση πειθαρχίας “υπάκουσε στις εντολές χωρίς ερωτήσεις” (δηλαδή, χωρίς σκέψη), η θρησκευτική πίστη και ο προσηλυτισμός (παράδεισος ή κόλαση), κ.α.

O φόβος είναι το πιο αρχέγονο συναίσθημα..
Σέρνεται σαν ανάμνηση ενός γονέα που σου στέρησαν πολύ νωρίς… ή μπαίνει στην ψυχή σαν αμφισβήτηση του εαυτού.
Αλλά αυτό που όλοι φοβόμαστε περισσότερο είναι το άγνωστο.

Όμως, ο φόβος, όπως και κάθε άλλος «παραγωγικός» πόρος, υπόκειται στους νόμους της παραγωγής. Έτσι, δεν μπορεί να ξεφύγει από το νόμο της φθίνουσας οριακής παραγωγικότητας. Ακόμη και στην περίπτωση του φόβου ως μέσου ελέγχου της συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος από κυβερνήσεις. Καθώς οι διαδοχικές δόσεις διασποράς του φόβου προστίθενται μέσω της διαδικασίας «παραγωγής» τους από μία κυβέρνηση, η δημόσια αποδοχή της φερόμενης κυβερνητικής προστασίας της κοινωνίας από το υποτιθέμενο αντικείμενο του φόβου μειώνεται. Έτσι, την πρώτη φορά που η κυβέρνηση αναφέρεται στην απειλή του “κακού λύκου”, το κοινό φοβάται. Τη δεύτερη φορά που θα το κάνει, το κοινό φοβάται σε μικρότερο βαθμό. Την τρίτη φορά, φοβάται ακόμη λιγότερο. Εάν η κυβέρνηση παίζει πολύ συχνά το χαρτί του φόβου, τότε το κοινό βαθμιαία απευαισθητοποιείται, και τελικά η δυναμική μιας κυβέρνησης να συντηρεί περαιτέρω το φοβικό δίπολο εξαντλείται.
Πράγματι, ο φόβος αποτελεί μια ποσότητα με αξία σε αναπόφευκτη, σταδιακή υποτίμηση, ανάλογη του βαθμού της εξοικείωσης του αποδέκτη. Ο Μακιαβέλλι παρατηρεί ότι η ψυχραιμία της μάζας είναι άστατη: «Ενώ είναι εύκολο να πείσεις τη μάζα για κάτι, είναι δύσκολο να συντηρήσεις την πίστη της». Όταν η απειλή αποτυγχάνει να κλιμακωθεί ή να παρουσιάσει κάποια δείγματα, τότε η κοινωνία αμφισβητεί την ουσία της. Για αυτό τον λόγο, μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί τον φόβο, τείνει να ανθίσταται στην υποτίμησή του επενδύοντας στη συντήρηση και στην επικαιροποίησή του με νέα …δεδομένα. Ένα καλό παράδειγμα αυτής της τακτικής αποτέλεσε ο φόβος της πυρηνικής απειλής στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Χρειάστηκαν κάμποσες περιοδικές κρίσεις όπως, ίσως, ο κόλπος των Χοίρων, οι συχνές διαρροές στα ΜΜΕ σχετικά με αλλαγές στην ισορροπία των συσχετισμών των αντίπαλων οπλοστασίων, και ούτω καθεξής, προκειμένου να διατηρείται το “ενδιαφέρον” του κοινού.
 Τα παραδείγματα της επιβολής του φόβου για τον έλεγχο των κοινωνιών σε πολιτικό επίπεδο είναι άπειρα στην ανθρώπινη ιστορία. Ανακαλεί κανείς στο πρόσφατο παρελθόν την εκστρατεία των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας υπέρ της υποστήριξης των πολεμικών επιλογών τους την περασμένη δεκαετία, κάτω από την απειλή των “όπλων μαζικής καταστροφής”. Οι κοινωνίες των χωρών τους πείστηκαν ότι το Ιράκ διέθετε τέτοια όπλα και ότι κρύβονταν πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο. Αργότερα αποδείχθηκε, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό ψέμα στη σύγχρονη ιστορία.
Είχε, εξάλλου, προηγηθεί η εκπαίδευση της κοινωνίας μέσω του ψυχρού πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση, όπως ανέφερα προηγούμενα και νωρίτερα οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, που συνέβαλαν στην εμπέδωση ενός μέτρου ρεαλιστικής εκτίμησης της πυρηνικής απειλής στην ανθρώπινη συνείδηση με συγκεκριμένο …δείγμα. Στην τελευταία, μάλιστα, περίπτωση, ο Πρόεδρος Τρούμαν φέρεται να είχε δεχθεί, κατά την προσπάθειά του να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, τη συμβουλή ενός γερουσιαστή του κόμματός του, Άρθουρ Βάντενμπουργκ: “You’ve got to scare the hell out of them.” (πρέπει να τους τρομάξεις όσο περισσότερο γίνεται).
Είναι, ελπίζω, προφανές ότι η “πολιτική φόβου” δεν συνάδει ιδιαίτερα με τη δημοκρατική λειτουργία. Από την άλλη, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει εξίσου προφανής η χρήση αυτής της τακτικής ενόσω ένα ευρύτερο σύνολο οδηγείται στο δίπολο, μέσα στο οποίο πρέπει να επιλέξει με αρκετό άγχος, μεταξύ ενός απόλυτου σωστού κι ενός απόλυτου λάθους. Ειδικά, μια κοινωνία σε χρέος καθίσταται ιδιαίτερα ευάλωτη σε πολιτικούς χειρισμούς, καθώς τα μέλη της είναι τόσο απασχολημένα στην αποπληρωμή των δανείων τους, των ενοικίων τους και με την επιβίωσή τους, που δεν διαθέτουν ούτε τον χρόνο, ούτε την ενέργεια, ούτε και την απαραίτητη διάθεση να αμφισβητήσουν το status quo. Ο μέσος άνθρωπος που απέχει ελάχιστα από την πτώχευση, εγκλωβίζεται ολότελα σε αυτό το δίπολο, που παρακάμπτει εύκολα τη συνειδητή σκέψη.
 Δικαίως ή αδίκως, μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις των μνημονιακών ετών έχουν χρησιμοποιήσει τον φόβο πολιτικά. Η απειλή του Grexit (της εξόδου μας από την Ευρωζώνη), οι απειλές για την απώλεια των καταθέσεων, τη χειροτέρευση των οικονομικών δεικτών και της ανεργίας, κ.τ.λ., με τη συνδρομή των ΜΜΕ, προβάλλονται ως τρομακτικό δίλημμα για τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, που επανέρχεται κάθε φορά όταν οι δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στον αντίπαλο.
Στη ανατροφοδότηση αυτής της ατμόσφαιρας φόβου συμμετέχουν ακόμη και ξένοι θεσμικοί παραγόντες κάποιου κύρους, όπως ο Προέδρος της Γαλλίας στην απίστευτη πολιτική του παρέμβαση σε δελτίο ειδήσεων του MEGA Channel, στη δημοσιογράφο Όλγα Τρέμη, μια ανάσα πριν τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, ή ο Προέδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πιο πρόσφατα.
Ωστόσο και η ίδια η κυβέρνηση, με τη σειρά της, παίρνει αποφάσεις και συνάπτει δανειακές συμβάσεις με το καθεστώς του φόβου που καλλιεργούν οι δανειστές της, ή οι αγορές. Μπροστά στο ανάλογο, δικό της τρομακτικό δίλημμα, δείχνει να αποδέχεται όρους και μεταρρυθμιστικές οδηγίες με ελάχιστη διαπραγμάτευση.
 Δυσκολεύεται κανείς να ξεχωρίσει ποια είναι η αλήθεια, πίσω από ποιά συμφέροντα και ποιού κάθε φορά, ειδικά αν δεν διαθέτει γνώσεις στην οικονομική επιστήμη (πόσω μάλλον όταν οι απόψεις και των οικονομολόγων διίστανται), αλλά δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι αυτός ο φόβος, ανεξάρτητα αν είναι ή όχι τεκμηριωμένος, χρησιμοποιείται με τρόπο οπωσδήποτε συστηματικό.
Πλην όμως, η κοινή γνώμη δείχνει να απευαισθητοποιείται με τον καιρό. Όπως έγραψα παραπάνω, η κατάχρηση φέρνει αργά ή γρήγορα την εξοικείωση. Επιπλέον, οι πολίτες διαπιστώνουν ότι οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα θυμίζουν περισσότερο μεγαλόσχημη κυρία που εισέρχεται σε ακριβό κατάστημα και αγοράζει στην αναγραφόμενη τιμή χωρίς παζάρι, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι προσπαθούν με κόπο να ρυθμίζουν τις δόσεις των δικών τους δανείων, ή να αποφεύγουν τα τηλέφωνα των ενοχλητικών εισπρακτικών εταιριών.
Συμπερασματικά, η παρούσα κυβέρνηση και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τόσο την Ελληνική κοινωνία όσο και τους δανειστές της, ολοκληρώνει τον κύκλο της. Δικαίως ή αδίκως δεν πείθει και δεν έχει περιθώρια επιβίωσης. Σκεπτόμενος, δε, ως απλός πολίτης με την ενσυναίσθηση του οικονομικού βάρους πάνω στους υπόλοιπους συμπολιτές μου και αναλογιζόμενος την καθημερινή συμπίεσή τους, – ως συνωστισμένων και δικαιολογημένα αγανακτισμένων επιβατών μιας ανάπτυξης που δεν λέει να φανεί στον σταθμό των μνημονίων που παρατείνονται -, πιστεύω ότι θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να αλλάξουν οι όροι της εθνικής μας διαπραγμάτευσης το συντομότερο.
Αυτό πρέπει να ξεκινήσει από τα πρόσωπα. Πιστεύω, δηλαδή, ότι πρέπει να έχουν την ευκαιρία της διακυβέρνησης εκείνα τα πρόσωπα που δεν θα είναι, πράγματι. “γνώριμα”… στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκείνοι ακριβώς που μας υπαγορεύεται, συστηματικά, να φοβηθούμε. Υποψιάζομαι, ειλικρινά, ότι έχουμε να κερδίσουμε πολύ περισσότερα με την ανατροπή του status quo, εδώ και τώρα και μάλιστα χορηγώντας τους πλήρη ισχύ, με κοινοβουλευτική αυτοδυναμία.
Μήπως οφείλουμε να πάμε ενάντια στον φόβο μας αυτή τη φορά;

 Ο ελληνικός λαός, τους χρωστάει ένα κέρασμα

 του Μάκη Χωριανόπουλου

Δράκοι ετοιμάζονται να κάψουν τις πόλεις της Ελλάδας, η κομμουνιστική αριστερά έρχεται για να μας πάρει τα σπίτια, οι αγορές θα μας εγκαταλείψουν χορεύοντας, τα ATM θα μείνουν χωρίς χρήματα και τα ευρώ θα χαθούν από τις τσέπες μας. Επειδή τώρα έχουμε δουλειές, ευρώ και δεν απειλούνται τα σπίτια μας.
Τελικά, αν υπάρχουν κάποιοι που έχουν πειστεί από τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ για το σκίσιμο του μνημονίου, αυτοί είναι ο Αντώνης Σαμαράς, ο τρομαγμένος Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μοσκοβισί, ο Στουρνάρας και οι αγορές.
Το θέμα όμως δεν είναι το ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Το θέμα είναι ότι οι μάσκες έπεσαν και είμαστε ακόμα στην πρώτη ψηφοφορία. Τι θα δούμε μέχρι την τρίτη ψηφοφορία, είναι δύσκολο να το προβλέψεις. Όριο στην αθλιότητα, στο πάθος για εξουσία και χρήμα και στη λαιμαργία δεν μπαίνει.

Αφού ο πρωθυπουργός, που κόπτεται για σταθερότητα και ανάπτυξη, κίνησε τις διαδικασίες εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας μέσα στον Δεκέμβριο, νεκρώνοντας την αγορά, μπήκε σε εφαρμογή ένα οργανωμένο σχέδιο τρομοκρατίας σε βάρος του ελληνικού λαού, το οποίο γίνεται  με χυδαίο τρόπο, καθώς όταν έχεις απέναντί σου έναν ταλαιπωρημένο πολίτη, που τον χτυπούν από παντού επί 5 χρόνια, τα προσχήματα δεν χρειάζεται να τηρηθούν.
Παρεμβάσεις από το εξωτερικό, δημοσκοπήσεις που ξαφνικά κλείνουν την ψαλίδα, στημένα ερωτήματα για βουλευτές, που δεν θα ψηφίσουν τον Σταύρο Δήμα (προγραφές δηλαδή), δηλώσεις περί χρεοκοπίας από βουλευτές της κυβέρνησης, που μέχρι σήμερα ανησυχούσαν για τη σταθερότητα της χώρας, την οποία ταυτίζουν φυσικά με την καρέκλα τους, δημοσιεύματα που αναπαράγουν τις απόψεις των δανειστών-εκβιαστών και πολλές πολλές κυβιστήσεις.
Κάποιοι, μέχρι πριν λίγες εβδομάδες αντιμνημονιακοί και ξαφνικά ανανήψαντες, λυσσάνε σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις για την καταστροφική πιθανότητα, να εκφραστεί η βούληση του ελληνικού λαού και (θου, κύριε, φυλακήν τω στόματί μου), να αλλάξει η κυβέρνηση και να φύγει η εθνοσωτήριος συμμαχία Σαμαρά-Βενιζέλου. Είδαν το φως το αληθινό και κατάλαβαν τι εννοούσε ο Πάγκαλος όταν έλεγε ότι το μνημόνιο είναι ευλογία για τον τόπο.
Το έχουμε ξαναδεί το έργο.
Η εθνοκτόνος πολιτική της λιτότητας, βαφτίζεται «σταθερότητα»
Η χυδαία παρέμβαση, βαφτίζεται «δραματικό μήνυμα»
Οι εκβιασμοί, βαφτίζονται εκκλήσεις για «υπεύθυνη στάση»
Οι εκλογές, βαφτίζονται «εθνική καταστροφή»
Οι δηλώσεις περί Bankrun, βαφτίζονται «ανησυχία» και όχι αυτό που είναι στην πραγματικότητα, δηλαδή ικεσία προς τις αγορές, να διατηρήσουν στην εξουσία, αυτούς που διασφαλίζουν την αποπληρωμή των τόκων, σε βάρος της ζωής του ελληνικού λαού.
Έχουν κινητοποιηθεί οι πάντες, υπουργοί, βουλευτές, επιχειρηματίες, ΜΜΕ, αξιωματούχοι και παρατρεχάμενοι για να δημιουργήσουν ένα σκηνικό χάους και τρόμου, ώστε αν δεν βρεθούν οι 180 και πάμε τελικά σε εκλογές, ο λαός να ψηφίσει… σωστά.
Η επιχείρηση του τρόμου, βασίζεται στην πεποίθηση, ότι παρά την 5ετια της λιτότητας, οι πολίτες θα φοβηθούν ξανά.
Όσοι σκέφτονται έτσι, δεν έχουν υπολογίσει σωστά αυτή τη φορά.
Στο ξεκίνημα της κρίσης, όταν κάθε μήνα έμπαινε στο στόχαστρο και μια άλλη ομάδα εργαζομένων, όταν τα εργασιακά δικαιώματα, χάνονταν με μια υπογραφή και όταν κάθε απεργός παρουσιαζόταν ως εχθρός της πατρίδας, ο αριθμός αυτών που δεν είχαν να χάσουν τίποτα, ήταν μικρότερος από αυτούς, που σκέφτονταν "άστους να φωνάζουν, εγώ καλά είμαι ακόμα".
Μετά από 5 χρόνια, λιτότητας, υπερφορολόγησης και διαρκούς αύξησης της ανεργίας και της φτώχειας, οι αριθμοί έχουν αλλάξει.
Αν η απειλή τώρα είναι ότι ή ψηφίζεις σταθερότητα ή έρχεται η καταστροφή, η πιθανή απάντηση μιας μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού, είναι ότι αυτή η σταθερότητα δεν διαφέρει από οποιαδήποτε μελλοντική καταστροφή.
Επομένως, αυτοί που φοβούνται πραγματικά, είναι αυτοί που εφαρμόζουν το σχέδιο τρομοκράτησης του ελληνικού λαού. Έχουν δίκιο να φοβούνται. Μετά από 5 χρόνια εκβιασμών και τρόμου, ήρθε η ώρα να πιουν λίγο από το δηλητήριό τους, κερασμένο από τον ελληνικό λαό.
Το λυπηρό είναι ότι προκειμένου να κρατηθούν στην εξουσία, θα κάνουν όση ζημιά μπορούν στη χώρα και θα αποχωρήσουν συνεργαζόμενοι με αυτούς, που θέλουν να στείλουν το μήνυμα σε όλη την Ευρώπη ότι ένας λαός δεν μπορεί να επιλέγει ελεύθερα, ποιος θα τον κυβερνά.

Σύντομα , απέναντι στον εαυτό μας

  Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η ώρα της κρίσεως πλησιάζει και σκληρά -επιτέλους- ερωτήματα τίθενται στους εκπροσώπους της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και στους ίδιους τους πολίτες. Θα βρει ο Σαμαράς τους 180 με την βοήθεια του εκφοβισμού της Κομισιόν και των αγορών; Και τι μπορεί να συμβεί στις τρεις εκλογικές προσπάθειες για να βγει πρόεδρος της Δημοκρατίας; Μπορεί να ανατραπούν οι Σαμαράς-Βενιζέλος και να προταθεί άλλος πρωθυπουργός για να μην πάμε σε εκλογές; Και θα το φάει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; Κι αν δεν βρεθούν οι 180 και πάμε τελικά σε εκλογές, πως θα είναι το πολιτικό σκηνικό μετά την κάλπη; Τα ATM θα βγάζουν άραγε λεφτά ή θα τα έχουν αδειάσει οι έντρομοι πολίτες; Θα βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση η κάλπη ή θα πάμε σε μια πολυδιάσπαση του πολιτικού σκηνικού; Θα κατεβάσει τις «Ρίζες» ο Μπαλτάκος; Θα κάνει κόμμα ο Τζορτζ; Θα μπουν στη Βουλή ΠΑΣΟΚ και Τζορτζ ή θα μείνουν απέξω και οι δύο; Ή θα συσπειρωθούν όλοι γύρω από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και όλοι οι μικροί θα εξαφανιστούν;

Το σίγουρο είναι ότι έχουμε μπει σε μια μεταβατική φάση, προφανώς κρίσιμη, στην οποία πολλά παίζονται. Οι ξένοι και εμείς. Εμείς και οι άλλοι. Εμείς και ο εαυτός μας. Κυρίως το τελευταίο… εμείς και ο εαυτός μας! Πώς τον θέλουμε; Συντηρητικό ή ανανεωτικό; Ξεδιάντροπο ρεαλιστή ή ρισκαδόρο οραματιστή; Φοβισμένο ή έτοιμο για όλα;

Ακολουθούν 4 κείμενα που δημοσιεύθηκαν στα τεύχη 62-65 του HOT DOC.

  

Πόση πολιτική αλήθεια αντέχουμε;

HOT DOC 63: Το πόση αλήθεια αντέχουμε ως άτομα και ως κοινωνίες είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Η ψυχανάλυση, η κοινωνική ψυχολογία, η ανθρωπολογία, η ιστορία έχουν επιχειρήσει απαντήσεις. Το θέμα όμως παραμένει ανοιχτό, γιατί το κρυφτό που παίζουμε με την πραγματικότητα καθημερινά είναι η ίδια μας η ζωή, με την αλήθεια του εαυτού μας και την αλήθεια των άλλων… και έτσι χτίζουμε ισορροπίες μέσα στις αυταπάτες και τις φαντασιώσεις μας, κι εμείς κι άλλοι… μέσα σε εικονικές πραγματικότητες.

«Η αξία ενός ανθρώπου μετριέται με το πόση αλήθεια μπορεί να σηκώσει...», έλεγε ο Φρειδερίκος Νίτσε και φαίνεται πως οι πολιτικοί το ξέρουν καλά αυτό, γι΄ αυτό και δεν ζορίζουν τα πράγματα, λένε όση αλήθεια νομίζουν ότι μπορεί να αντέξει το εκλογικό σώμα. Δηλαδή, λένε αποσπάσματα της αλήθειας, κρύβοντας την ουσία της, επειδή θεωρούν τους πολίτες χωρίς πολύ αξία. Ψήφοι είναι, τίποτε άλλο. Και από εκεί ξεκινάνε όλα τα κακά, με τις μισές αλήθειες. Ασκούν τον λαϊκισμό σε όλο του το μεγαλείο. Η πραγματικότητα όμως έρχεται να διαψεύσει ακόμη και τις μισές «αλήθειες» των πολιτικών, οι πολίτες αποστασιοποιούνται, αλλά έτσι το σύστημα, στα μουλωχτά, περνάει τη βούλησή του. Και ένα πρωί ξυπνάμε καταχρεωμένοι, με τη δημοκρατία κουτσή και μια εκρηκτική ανθρωπιστική κρίση που την κρύβει επιμελώς η κυβέρνηση.

Βέβαια, το πρόβλημα έχει δύο πλευρές. Δεν είναι μόνο πόση αλήθεια αντέχουν οι πολίτες, αλλά και πόση αλήθεια αντέχουν να πουν οι πολιτικοί. Συνεπώς, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από αυτή την επικίνδυνη κρίση είναι να κάνουμε αυτό που είπε ο Διονύσιος Σολωμός: «Το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθινό». Το ζήτημα είναι ποιος θα το διδάξει αυτό και μάλιστα στην πράξη.

Ποιος θα πει στον κόσμο ότι και να θέλει η γερμανική κυβέρνηση να προχωρήσει σε κούρεμα του ελληνικού χρέους, δεν μπορεί εξ αιτίας του συντάγματός της. Και νομίζω ότι το ίδιο ισχύει και για την Ολλανδία. Αυτές είναι αλήθειες ακόμη πιο δύσκολες και από το να πείσεις 18 κοινοβούλια της ευρωζώνης να ψηφίσουν διαγραφή δανείων που έχουν δώσει. Ακόμη και μια ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος θα πέσει πάνω σε κάποια προνοητικά συντάγματα. Οι λύσεις είναι δύο: ή εξαγορά του αδιέξοδου χρέους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και παρκάρισμά του στα θησαυροφυλάκιά της (Βαρουφάκης) μέσω μιας ευρωπαϊκής διάσκεψης για το χρέος, ή μια επιμήκυνση 70-100 χρόνων με μηδαμινό σταθερό επιτόκιο.  

Η ριζοσπαστική αριστερά είναι η μόνη πολιτική δύναμη που διαθέτει το ήθος να διαπραγματευτεί την αλήθεια. Και η αλήθεια χτίζεται, από χιλιάδες μικρά πράγματα. Η αποδοχή κάθε «αντιμνημονιακού» αιτήματος, δίνει τροφή στον κυβερνητικό λαϊκισμό, όπως άλλωστε και μερικές ιδεοληπτικές εμμονές που διαμορφώνουν ένα κρατικίστικο προφίλ, την ώρα που όλοι ξέρουν ότι το κράτος θα παραμείνει προβληματικό για μεγάλο διάστημα. Γι΄ αυτό και η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό της. Αυτή είναι η μεγάλη ιστορική πρόκληση που αντιμετωπίζει. Φαίνεται να προχωράει με γοργά βήματα μπροστά, αν και συχνά κάνει βήματα πίσω.

Όμως η αλήθεια πρέπει να πάψει να είναι απειλή για την αριστερά. Η Ελλάδα πάσχει από την άρνηση της πραγματικότητας. Οι αποσιωπήσεις και οι παραλείψεις ιστορικών γεγονότων που κατατρέχουν στην αφήγηση της ιστορίας μας, έχουν λειτουργήσει ως διαρθρωτικά εμπόδια. Φτάνει να σκεφτούμε πως αντιδρά ο κόσμος  όταν καταρρέουν τα ψευδή ιστορικά στερεότυπα, για να αντιληφθούμε πόσο ανασταλτικά δουλεύει το εδραιωμένο ψέμα. Αν η ψυχρολουσία της κρίσης δεν μας ξυπνήσει όλους, πολίτες και πολιτικούς, από την ονείρωξη του μεγαλείου μας, τότε θα είμαστε άξιοι της παρακμής μας…

Διαπλοκή VS Μεταρρυθμίσεις και η ριζοσπαστική αριστερά

HOT DOC 65: Οι ελληνικές εξαγωγές έκαναν νέα βουτιά 8,7% τον Σεπτέμβριο, την ώρα που οι εισαγωγές εκτινάσσονταν κατά 7,6%, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, με αποτέλεσμα το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου να αυξηθεί κατά 34,2%, στα 2,06 δισ. ευρώ. Η συνολική αξία των εξαγωγών στο 9μηνο του 2014 έπεσε στα 20.011,8 εκατ. ευρώ, έναντι 20.938,3 εκατ. ευρώ στο αντίστοιχο διάστημα του 2013, παρουσιάζοντας μείωση, 4,4%. Με αυτά τα δεδομένα, για να επιτευχθεί ο ρυθμός ανάπτυξης 2,9% το 2015 που θέλει ο προϋπολογισμός, πρέπει οι εξαγωγές να αυξηθούν κατά 5,2%;...

Γιατί λοιπόν μετά από τέσσερα χρόνια μνημόνιο και δραστικής συρρίκνωσης του εργατικού κόστους, αλλά και δραματικής πτώσης του κόστους των ακινήτων (ενοίκια, κλπ) οι εξαγωγές αντί να εκτιναχθούν στα ύψη, όπως στην Πορτογαλία, εδώ καταρρέουν; … Και μάλιστα σε συνθήκες μιας δεξιάς, υποτίθεται φιλοεπιχειρηματικής, κυβέρνησης.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτον, οι αρμόδιοι της κυβέρνησης που ασχολούνται με το «άθλημα» των εξαγωγών κινούνται μεταξύ ασχετοσύνης και ανικανότητας (ίδιον  όλων των κυβερνήσεων). Δεύτερον, η εμπλεκόμενη αρμόδια γραφειοκρατία έχει μείνει πίσω στη δεκαετία του ’80 στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τρίτον, οι εμπορικοί ακόλουθοι είναι είτε χωρίς μέσα, είτε αδιάφοροι. Τέταρτον και σοβαρό, επικυριαρχεί ο κρατισμός, η κομματοκρατία και οι ατελέσφορες προσπάθειες να ξανανακαλυφθεί η Αμερική. Τέλος, πέμπτον και καταλυτικό, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δεν είναι μια φιλοεπιχειρηματική κυβέρνηση, αλλά μια κυβέρνηση στην υπηρεσία της μεγάλης διαπλοκής.

Αυτό είναι ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα που κατάλαβαν, επιτέλους, πρώτα οι αγορές και στη συνέχεια άρχισαν να το αντιλαμβάνονται οι θεσμικοί φορείς των δανειστών. Γι΄ αυτό και η ταπείνωση της κυβέρνησης από την τρόικα. Καταλαβαίνουν πλέον ότι σύλληψη των φοροφυγάδων, όπως έκαναν οι Πορτογάλοι που μπουζουριάσανε τον φιλοσοφούντα εις Παρισίους Ζοζέ Σόκρατες σε διαμέρισμα 3 εκατ. ευρώ, εδώ δεν παίζει. Καταλαβαίνουν πλέον ότι άνοιγμα αγορών δεν πρόκειται να υπάρξει από αυτή την κυβέρνηση, ούτε φυσικά και καμία μεταρρύθμιση. Κι αυτό γιατί όλα αυτά χαλάνε το παιγνίδι της διαπλοκής και του πελατειακού κράτους.

Υπό το καθεστώς ομηρείας της οικονομίας της χώρας από τις 10 οικογένειες  (παίζει και το 200) ούτε οι αγορές θα ρίξουνε τα spreads, ούτε οι επενδυτές θα έρθουν. Όπως έχουμε γράψει κατ΄ επανάληψη, μόνο οι κερδοσκόποι έρχονται και κάνουν αρπαχτές. Σύμφωνα μάλιστα με έγκυρες πληροφορίες, πολλές πολυεθνικές που είναι δεκαετίες εγκατεστημένες στην Ελλάδα, είναι με το ένα πόδι έξω και οι τοπικές διοικήσεις έχουν πάρει παράταση 12 μηνών για να δουν αν θα αλλάξει τίποτε και να μείνουν στη χώρα.

…Που σημαίνει ότι αν κάτσει του ΣΥΡΙΖΑ, πως πρέπει να έχει έτοιμο από χτες ένα πρόγραμμα φιλοεπιχειρηματικών μεταρρυθμίσεων που θα αλλάξει το κλίμα από την επομένη των προγραμματικών δηλώσεων. Το πρόγραμμα που ανακοινώθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο είναι μια καλή βάση. Δημιούργησε πολιτικό γεγονός, που όμως δεν έχει άλλη πολιτική δυναμική. Ένα συμπληρωματικό ΕΞΥΠΝΟ πρόγραμμα για την απελευθέρωση των αγορών από τον κρατισμό, τις επιχειρήσεις, τις εξαγωγές, τις επενδύσεις, την προσέλκυση του ξένου κεφαλαίου θα ήταν το τελειωτικό χτύπημα στην σαπίλα. Παράδειγμα, και ενόψει του νέου ΕΣΠΑ, αντί τα λεφτά να τα διαχειρίζεται το άσχετο γραφειοκρατικό κράτος, να τα δώσουν απ΄ ευθείας στους πραγματικούς παραγωγικούς συνδέσμους (εκτός ΣΕΒ φυσικά, θα επανέλθουμε γιατί) με προγραμματικές συμφωνίες, όπως κάνουν οι Πορτογάλοι… Αυτά πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για να έρθει η ανάπτυξη.

Οι «κανόνες απεμπλοκής» και ο … λικβινταρισμός

HOT DOC 64: Η κυνική πίεση που ασκούν οι δανειστές στην κυβέρνηση Σαμαρά έχει δύο στόχους. Πρώτον, να την χειραγωγήσουν ώστε να υλοποιήσει τα προαπαιτούμενα μέχρι το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου, με καρότο την περιβόητη «προληπτική γραμμή πίστωσης».  Δεύτερον, στην ουσία κάνουν καραμπόλα για να χτυπήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Βρυξέλλες επιδιώκουν να προκαλέσουν τον ΣΥΡΙΖΑ είτε ωθώντας τον σε ακραίες θέσεις και να τον εκθέσουν στα μάτια του συντηρητικού και αμφιταλαντευόμενου εκλογικού σώματος, είτε να τον σύρουν στην αποδοχή του εκβιασμού τους. Έτσι, η «μονταζιέρα» θέτει πλαγίως το ερώτημα: αφού η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται στο κούρεμα του χρέους κατά 50% και αυτό δεν συζητείται, τι θα κάνει αν συναντήσει τοίχο; …κ.ο.ν. (και ο νοών νοείτω). 

Στην ουσία διαμορφώνουν τέτοιους «κανόνες απεμπλοκής» από την «εξάρτηση» που η χώρα θα χρειαστεί πολλές δεκαετίες για να ξαναβρεί την ψυχή της, εάν αυτή εξακολουθεί να υπάρχει (και η ψυχή και η χώρα).

Στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να το έχουν καταλάβει και απαντούν στις Βρυξέλλες αντί της κυβέρνησης που σιωπά. Όταν ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) Κλάους Ρέγκλινγκ προειδοποίησε ότι για να επιστρέψει στην Αθήνα η τρόικα, θα πρέπει η κυβέρνηση να αναλάβει μεγαλύτερες δεσμεύσεις για πιο σκληρά μέτρα, διαφορετικά τα 11,5 δισ. ευρώ που απομένουν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα πρέπει να επιστραφούν, και ταυτόχρονα δεν θα εκταμιευτεί η δόση του 1,8 δισ. ευρώ από τον EFSF, ήταν ο υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μηλιός, που απάντησε το αυτονόητο: «όσο δεν θα δίνονται οι δόσεις, απλώς δεν θα αποπληρώνονται τα ομόλογα που λήγουν».

Υπό τις συνθήκες που διαμορφώνονται, δεν αρκεί απλά μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά χρειάζεται μια μεγάλη στρατηγική νίκη. Όχι μόνο για να γίνουν τομές στη δικαιοσύνη, στην παιδεία, στην υγεία, στο σύστημα, αλλά για να είναι ισχυρή η διαπραγματευτική θέση της χώρας. Είναι τόσο «εκτεθειμένοι» οι εταίροι-δανειστές, πολιτικά, νομικά, κοινωνικά και ευρωπαϊκά που μια ελληνική κυβέρνηση με γερό στομάχι και καλή προετοιμασία μπορεί, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες του κοινοτικού κεκτημένου, να πετύχει πολλά. Δηλαδή, όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του τζούντο, να μεταστρέψει την ισχύ τους εναντίον τους.

Άλλωστε, η Ευρώπη βράζει. Η ευρωζώνη θα αναπτυχθεί φέτος μόλις 0,8% (το 2015 κατά 1,1% και 1,7% το 2016), με διπλάσια ανεργία από τις ΗΠΑ και 4 μονάδες πάνω από τις χώρες-μέλη εκτός ευρώ. To Bloomberg ζητά την παραίτηση Γιούνκερ για τα χρηματο-οικονομικά προϊόντα της giga-φοροδιαφυγής, ο Munchau των FT λέει ότι το ευρώ κινδυνεύει σήμερα όσο ποτέ, οι δημοσκοπήσεις στην Πολωνία λένε όχι (64%) στο ευρώ, οι Καταλανοί στο άτυπο δημοψήφισμα ψήφισαν κατά 80% αποχώρηση από την Ισπανία και ο Κάμερον λέει πως η Βρετανία δεν πρέπει να μείνει στην ΕΕ…

Ως εκ τούτου, πολλά καλά μπορούν να συμβούν, φτάνει να μαζέψουν κάποιοι τους μαξιμαλισμούς τους και τις φαντασιώσεις τους. Το παιγνίδι με τους δανειστές και τις αγορές πρέπει να παιχτεί έξυπνα για να αποφύγουμε τον τοίχο. Επισημαίνεται αυτό διότι κάποιοι στις γωνίες μουρμουράνε για «λικβινταρίστικες απόψεις»* μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Ήμαρτον!

*Οι Λικβινταριστές ήταν μια φράξια των μενσεβίκων που διαμορφώθηκε μετά την επανάσταση του 1905 και οι οποίοι θεωρούσαν ότι υπό τις τότε συνθήκες ήταν αναγκαίο να λειτουργήσουν με τις νόμιμες μορφές αγώνα στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος, εγκαταλείποντας την επαναστατική τακτική.

Το σύνδρομο Ράλλη και η «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας»

HOT DOC 62: Το 1979 η Ελλάδα υπογράφει την συνθήκη προσχώρησης στην Ευρωπαική οικονομική Κοινότητα . Στα μέσα το 1980 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκλέγεται πρόεδρος της Δημοκρατίας και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Γεώργιος Ράλλης. Η χώρα εντάσσεται οργανικά την 1η Ιανουαρίου του 1981 στην ΕΟΚ . Λίγο πριν τις εκλογές της 18^ης Οκτωβρίου, ο Ράλλης προκειμένου να αντιμετωπίσει την επέλαση του ΠΑΣΟΚ, μοίρασε στους αγρότες επιταγές με βαρβάτα ποσά. Το γεγονός ήταν πρωτόγνωρο και δημιουργήθηκε μεγάλος ντόρος. Οι επιταγές δεν άλλαξαν τον ρου των πραγμάτων και το ΠΑΣΟΚ κατίσχυσε με το 48,07% των ψήφων και 172 έδρες στη Βουλή…

Δεν μας ενδιαφέρει εδώ η χρόνια -αν όχι εγγενής- έξη της δεξιάς στην εξαγορά ψήφων και η πρωτιά του Ράλλη στην λαϊκίστικη χρήση των κοινοτικών πόρων, που άλλωστε το ΠΑΣΟΚ τελειοποίησε και την ανέβασε στα ύψη. Μας ενδιαφέρει το πολιτικο-κοινωνικό φαινόμενο της αγνόησης των «προσφορών» μιας κυβέρνησης από το εκλογικό σώμα. Υπάρχει βέβαια η κυνική άποψη που λέει πως ο λαός σκέφτεται πως «ότι ήταν να πάρουμε από αυτούς το πήραμε, πάμε τώρα να τα πάρουμε και από τους άλλους». Αυτό ενδέχεται να ίσχυσε για κάποιους ψηφοφόρους την περίοδο της ευμάρειας, όπου στην ουσία δεν υπήρχε διακύβευμα  και όλα ήταν σκέτη επικοινωνία. Σε περιόδους όμως που υπάρχει διακύβευμα και μάλιστα δραματικό, τότε οι επιταγές, καλυμμένες και μη, δεν μπορούν να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων, ούτε να την εκτρέψουν σε ποτάμια.

Το πολιτικό διακύβευμα στις επερχόμενες εκλογές δεν είναι αν το χρέος είναι βιώσιμο, όπως ισχυρίζεται ο Σαμαράς και ορισμένοι από τους δανειστές, ή όχι, όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΔΝΤ! Ο Σαμαράς το λέει γιατί είναι εγκλωβισμένος στην επικοινωνιακή φούσκα του success story και γιατί αυτοί που τον υποστηρίζουν πληρώνουν τυπικά φόρους και έχουν τα λεφτά τους έξω. Οι δανειστές (Κομισιόν, ΕΚΤ) το λένε για λόγους πολιτικούς, για να μην παραδεχθούν την αποτυχία τους και γιατί κάποια στιγμή θα κληθούν να αποζημιώσουν  τα θύματα της καταστροφικής τους πολιτικής. Βιώσιμο κατ΄ αυτούς είναι να πληρώνονται τα τοκοχρεολύσια και όχι να είναι βιώσιμος ο πληθυσμός της χώρας. Το ΔΝΤ αντίθετα, επειδή δεν έχει πολιτικούς λόγους, λέει την αλήθεια. Πράγματι, το χρέος για να είναι βιώσιμο πρέπει να είναι στο 60% του ΑΕΠ, άντε για λίγο στο 80%. Συνεπώς δεν είναι, διότι αν ήταν δεν θα είχαμε την ανεργία, θα είχαμε σοβαρές ξένες επενδύσεις, θα είχαμε ελληνικές επενδύσεις, θα είχαμε ΦΠΑ 18% κλπ. Αντί γι΄ αυτά έχουμε μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση και διάλυση του κρατικού τομέα της υγείας. Συνεπώς, το διακύβευμα στις εκλογές είναι η διάσωση μιας κοινωνίας από τον αφανισμό της.

Και αυτό το συνειδητοποιούν πια όλο και περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες, ανεξάρτητα από ιδεολογικές καταβολές. Όπως συνειδητοποιούν ότι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου  εκτελούν ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο σχέδιο, με τραγικές βιοπολιτικές διαστάσεις και κύριο θύμα τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και οι ακάλυπτες επιταγές των σαμαρικών υποσχέσεων όπως η μείωση φόρων, η μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης 30% που έπρεπε να καταργηθεί, η αστεία μείωση του φόρου στο πετρέλαιο κ.ά. είναι εκφάνσεις της γνωστής έξης της δεξιάς ψηφοθηρίας.

Το κακό είναι πως δεν έχουν αντιληφθεί πως πάσχουν από το «σύνδρομο Ράλλη». Πρόκειται για την κυβέρνηση «εθνικής αυτοκτονίας» που θα αντικατασταθεί νομοτελειακά από την «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας», όπως την αποκάλεσε ο Αλέξης Τσίπρας.