DATE

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018


Ο ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΣ ΑΡΧΟΝΤΟΧΩΡΙΑΤΗΣ

  •  Κουνηθήκατε καλά από τον σεισμούλη;

Ξεχάσατε και πολυνομοσχέδιο και πλειστηριασμούς και μακεδονικό σε τρία δευτερόλεπτα, έτσι;

Στημένο ήταν για αποπροσανατολισμό.
  • Όμως μετά τις χθεσινές "μεγαλειώδεις" κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν από την ΑΔΕΔΥ και την ΓΣΕΕ  (το ΠΑΜΕ δεν το μετράμε εμείς, για λόγους που δεν είναι της ώρας να εξηγήσουμε, ΑΝ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΑΜΕ είχε ΠΟΛΥ κόσμο εχθές), ο Τσίπρας έχει χεστεί από τον φόβο του και έχει κρυφτεί στο καινούργιο φουστάνι της Μπέτυς και κλαίει.
  • "Να δεις που δεν την γλυτώνω με τίποτα Μπετούλα" μάθαμε από έγκυρες πηγές μας, ότι έλεγε ο Αλέξης απελπισμένος. "Θα μας ξαναψηφίσουν οι μαλάκες. Αυτοί δεν αντιδρούν με τίποτα και τους άλλους τελικά τους έχουν εντελώς χεσμένους".
  • "Μία λύση   έχω για να γλυtώσω Μπέτυ μου σκέφτομαι.   ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΝ ΓΑΠ! Μόνο με αυτόν αγανακτούν οι μπαμπουϊνοι σε αυτή τη χώρα. Μπας και κατέβουν στο Σύνταγμα, να μας ρίξουν να ησυχάσει η κεφαλάρε μας από τις σκοτούρες".
  •  
  • "Πρέπει να φύγω Μπέτυ μου πριν γίνει ο πρώτος πλειστηριασμός, γιατί θα με κρεμάσουν σαν σφαχτό για γδάρσιμο. Πόσο θα τους δουλεύω τους κουτόφραγκους με τις μηνιαίες αναβολές για να αρχίσει το πάρτι η εφορία; Άντε θα βρούμε μια μαλακία να πούμε και την Πρωτομαγιά - αργία άλλωστε είναι, θα το πάμε λίγο πιο πίσω. Μετά; Θα τσακώνονται ποιος θα με πρωτοβουτήξει;;;"
  • "Πρέπει να διαλύσω και τον Λεβέντη, που μου κάνει τον Μακεδονάρχη - μη χέσω - ώστε να ψηφίσουν και οι δικοί του τον Κυριάκο, να γλιτώσω Μπέτυ μου".
  • "Πρέπει να έρθει ο Κoύλης, Περιστέρα  μου οπωσδήποτε, για να εφαρμόσει εκείνος σωστά αυτά που ψηφίζουμε εμείς, που του αρέσουν. Για να λέμε εμείς μετά, ότι αν δεν μας έριχναν, εμείς δεν θα τα εφαρμόζαμε και θα τα αλλάζαμε. τον Αύγουστο, που θα βγαίναμε από τα μνημόνια και είναι και παχιιές οι μύγες.
  • Χωrιαταρέοι είναι θα μας πίστευαν Εδώ πιστεύουν τον Κυριάκο που τους λέει ότι υπερασπίζεται το δικαίωμα στην απεργία που εμείς υπονομεύουμε. Ό,τι και να τους πεις το πιστεύουν αυτοί οι μπαμπουίνοι., άμα τα έχουν πάρει. Μόνο με το θυμικό ψηφίζουν, έτσι και αλλιώς".
  •  
  • "ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΓΛΙΤΏΝΟΥΜΕ ΜΠΕΤΥ ΜΟΥ, να αφήσω τον Κούλη να κυβερνάει και να πάμε να αράξουμε στην Αίγινα. Τετράδιο θα τα κάνω τα μέζεά μου. Νέα παιδιά είμαστε ακόμα."
  • "Άσε που έχω και το .... συγκυβερνών κόμμα" έλεγε ο Αλέξης στην Μπέτυ εχθές που της άνοιξε την καρδιά του.
  • "Αυτοί ρε είναι τόσο καραγκιοζαρέοι που όταν ο Ζουράρις τους τρόλαρε, λέγοντάς τους ότι δεν τρέχει τίποτα αν χάσουμε μερικά νησιά δεν είπαν τίποτα, το κατάπιαν αμάσητο και τώρα έγινε της πουτάνας που του έβρισε του άλλου, του κωλόγαβρου την ομάδα. Δεν θέλω άλλο Μπέτυ μου, δεν τους μπορώ, .ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΜΜΕΝΟΙ!
  •  "Βούλγαροι, Βούλγαροι, χανούμισσες, βαζέλες, όλο το έθνος προσκυνά, σώβρακα και φανέλες"
  •  Πάντως - στα σοβαρά τώρα  (μπουχαχαχα) εκείνοι οι μεγαλοσυνδικαλιστές, που εμπνέουν τον λαό να κινητοποιηθεί δια τα δίκαιά του, όπως εχθές,  μήπως θα πρέπει να σκεφτούν - έστω και ως ένα ενδεχόμενο, ένα plan B, να πούμε - το ενδεχόμενο ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ, αφού δεν εκφράζουν παρά την πάρτη τους και μια κλίκα ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΑΔΩΝ ?

πηγή :  http://www.stinplatia.gr

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Λίγοι άνθρωποι μπορούν να χαίρονται χωρίς φθόνο για την ευτυχία των φίλων τους

  Της Έλενας Γεωργίου   

 

Δεν υπάρχει καλύτερη επένδυση από τη φιλία. Και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τη χρειάζεται στη ζωή του.

Που να μην έχει δώσει κομμάτια του εαυτού του στ’ όνομά της.

Γιατί όταν είναι αληθινή, έχει την ικανότητα να ξεγυμνώνει χαρακτήρες και να γεμίζει ψυχές. Να γίνεται αισθητή ακόμη κι όταν επικρατεί η απόλυτη σιωπή, γιατί πολύ απλά μπορεί να εκφραστεί χωρίς την παρουσία λέξεων.
Aληθινός φίλος λοιπόν, είναι αυτός που χαίρεται μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς του για την ευτυχία σου. Χωρίς να δηλητηριάζεται η ψυχή του από ζήλια και φθόνο. Χωρίς να αποδοκιμάζει τις επιλογές σου και να αμφιβάλλει για όλα όσα έχεις καταφέρει στη ζωή σου. Αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος που πετάει στα ουράνια με τις χαρές σου και πέφτει απ’ τα σύννεφα με τις λύπες σου. Που είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να σε δει να χαμογελάς και να βάλει στη θέση του όποιον τολμήσει να σε κάνει να δακρύσεις.

Δεν έχουν πολλοί το προνόμιο να έχουν δίπλα τους τέτοιους μοναδικούς ανθρώπους. Γιατί είναι όντως δυσεύρετοι. Κι αν έχεις την τύχη να μοιράζεσαι στιγμές και να δημιουργείς αναμνήσεις με φίλους πραγματικούς, μην τους αφήσεις ποτέ να φύγουν απ’ τη ζωή σου. Θα’ ναι πάντα εκεί για να σε ενθαρρύνουν όταν διστάζεις και να σε στηρίζουν όταν χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου. Είναι μέρος της ευτυχίας σου, γι’ αυτό και δε θα ζηλέψουν ποτέ την έντασή της.
Ήταν, είναι και θα είναι πάντα δίπλα σου γιατί έχουν ταιριάξει τα κομμάτια σας χωρίς πολλά-πολλά. Έχετε βρει αυτά που σας ενώνουν και δε θ’ αφήσετε ποτέ αυτά που σας χωρίζουν να μπουν στη μέση της φιλίας σας. Συμπληρώνετε με λίγα λόγια, ο ένας τον άλλο και μαζί, είστε ανίκητοι. Κι η φιλία να ξέρεις, γίνεται ακόμη πιο πολύτιμη με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί σημαίνει πως αντέχει στη φθορά του και ξεπερνάει με πείσμα κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στο μονοπάτι της. Όποια μορφή κι αν έχει.
Κι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να χαίρονται χωρίς ίχνος φθόνου για την ευτυχία των φίλων τους. Να το θυμάσαι όταν επιλέγεις τους ανθρώπους που θέλεις να κρατήσεις στο πλάι σου. Γιατί οι διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι πολλοί κι οι μάσκες διαθέσιμες για όποιον τις κάνει κέφι, ακόμη περισσότερες. Ό,τι κι αν έχεις ζήσει, μη γίνεις ένας από αυτούς. Να παραμείνεις ο παλιός, καλός εαυτός σου και πίστεψέ με, αυτοί που έχουν σημασία θα το εκτιμήσουν.
Αν γνωρίζεις λοιπόν για τη θλίψη του φίλου σου, μη διστάσεις να την κάνεις δικιά σου. Να είσαι εκεί και για τις χαρές, αλλά και για τις λύπες του. Και θα σ’ το ανταποδώσει. Θα ξημερωθεί στο πλάι σου, ακούγοντάς σε να ονειροπολείς και να γκρινιάζεις για το παραμικρό. Θα είναι εκεί για να σε ταρακουνήσει όταν είσαι έτοιμος να ξεστρατήσεις και να σε επαναφέρει στο σωστό μονοπάτι. Γι’ αυτό να εμπιστεύεσαι αυτούς που δεν πρέπει να το ζητήσουν. Τους σπουδαίους ανθρώπους που κατάφεραν να εγκατασταθούν στην καρδιά σου και δε θα φύγουν ακόμη κι αν σε μια στιγμή τρέλας και απόγνωσης, τους το ζητήσεις.


Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017


Να κλαίνε σαν τις χήρες πάνω από το μνήμα


 του Γιώργου Κολοκοτρώνη

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω ότι η μοναδική λύση σωτηρίας του Παναθηναϊκού είναι ο κόσμος του.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτά είναι τρίχες κατσαρές και απορώ πώς είναι δυνατόν να γράφονται τέτοια πράγματα.
θα βρεθούν, λέει, 300.000 παναθηναϊκοί που θα δώσουν από 50 ευρώ ο καθένας και όλα θα τακτοποιηθούν.
Κούνια που τους κούναγε, λέω εγώ. Ούτε μία στο εκατομμύριο να γίνει κάτι τέτοιο.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι γίνεται. Και τι θα συμβεί; Το πρόβλημα θα σκεπαστεί για λίγους μήνες.

Μετά από καιρό πάλι τα ίδια. Και τι θα γίνει τότε; Θα τους ζητήσουν άλλο ένα 50άρι;

Σε ποιον, άραγε, απευθύνονται; Για χαζό τον έχουν τον κόσμο;
Και δεν το λέω μόνο λόγω κρίσης που ο άλλος σκέφτεται ακόμα και το 10άρικο πού θα ξοδέψει.

Αλλά κι επειδή από αυτή την ομάδα έχουν περάσει απίστευτα λεφτά και χάθηκαν δεξιά κι αριστερά.

Κανένας δεν έχει εμπιστοσύνη και καλά κάνει. Ποιος θα του εγγυηθεί ότι το 50άρικο θα πιάσει τόπο; Ουδείς διαθέτει τέτοια δύναμη να το κάνει.

Ξεχάστε την Μπαρτσελόνα και την Ρεάλ που έχουν δομηθεί διαφορετικά εδώ και δεκαετίες. Μην τις συγκρίνουμε με το ελληνικό ποδόσφαιρο και τις δικές μας ομάδες.

Δυστυχώς, εδώ είναι Ελλάδα και είμαστε στον δικό μας κόσμο. Έχουμε την δική μας πραγματικότητα που δεν σηκώνει εταιρίες λαϊκής βάσης.

Αυτό ίσως να πάρει σάρκα και οστά μόνο αν οι ΠΑΕ κλείσουν και ανοίξουν ξανά για να λειτουργήσουν από το μηδέν.

Με τη φιλοσοφία ότι ξοδεύουμε όσα βάζουμε κι όσα έχουμε. Κι όχι βέβαια από την Σούπερ Λίγκα και τον πρωταθλητισμό, αλλά από τα χαμηλά.

Άρα, η μοναδική λύση είναι να βρεθούν δυνατά πορτοφόλια. Είτε ένας μόνος του, είτε αρκετοί μαζί. Ελληνες η, ξένοι.

Το θέμα είναι να γίνει οργανωμένη δουλειά, σοβαρή, μεθοδική και κυρίως αθόρυβη.

Να "κτυπηθούν" οι κατάλληλες πόρτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και ειδικά σε ΗΠΑ, Αυστραλία που υπάρχουν πανίσχυροι ομογενείς επιχειρηματίες.

Ο Παναθηναϊκός είναι Παναθηναϊκός. Δεν έχει πεθάνει. Ακόμα είναι ζωντανός και το όνομά του εξακολουθεί να περνάει ακόμα κι εκτός συνόρων.
Πρέπει να εξαντληθεί και η κάθε πιθανότητα να βρεθεί άκρη κι όχι κάποιοι να κλαίνε σαν τις χήρες πάνω από το μνήμα....

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017



Ο αντίλογος του «μαζί τα φάγαμε»

Η επιχείρηση συγκάλυψης των ευθυνών μέσω της θεωρίας της διεφθαρμένης χώρας. Πώς καλλιεργείται η κουλτούρα ατιμωρησίας και πώς πραγματικά πρέπει να μοιραστούν οι ευθύνες. 



Γράφει ο Β. Παζόπουλος.


 Η φράση «μαζί τα φάγαμε» δεν είναι απλώς μια διαπιστωτική πρόταση. Υπονοεί μια διατακτική ερμηνεία: μην ψάχνεις να βρεις τους ενόχους της χρεοκοπίας, γιατί εσύ φταις.
Πρόκειται για την πιο επιτυχημένη αλλά και για την πιο ύπουλη φράση, που έγινε «σημαία» από τους εκπροσώπους του διεφθαρμένου συστήματος. Βρήκαν τη λύση μέσα από την ενοχοποίηση του συνόλου.
Όταν όλοι είναι ένοχοι, δεν είναι κανείς ένοχος. Η τέλεια απενεχοποίηση για όποιον έχει λερωμένη τη φωλιά του.
Ε, λοιπόν, όχι. Δεν τα φάγαμε μαζί. Εγώ δεν διόρισα χαριστικά κανέναν για να πληρώνεται χωρίς να έχει πατήσει το πόδι του στη δουλειά. Ούτε ήμουν ποτέ κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας για να επωφεληθώ από χαριστικές συμβάσεις.
Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους περισσότερους από εμάς. Όσοι πιστεύουν ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», μάλλον αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως συνένοχο.

Η θεωρία της διεφθαρμένης χώρας

Η διαφθορά πλήττει πάνω από όλα αυτούς που επιθυμούν να σέβονται τους νόμους και την ηθική. Όσους βασίζουν την ανταγωνιστικότητά τους στην επίπονη εργασία. 
Το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα διαπότισε τους πολίτες με μια κουλτούρα ατιμωρησίας. Αυτοί που πραγματικά τα φάγανε, αναρριχήθηκαν μέσα από την αναζήτηση συνενόχων. Η ανοχή στις μικρές αυθαιρεσίες των πολλών καλλιεργήθηκε εσκεμμένα. Στόχος τους ήταν να υπάρξει ανοχή στις αποτυχίες και τις ανομίες αυτών που είχαν πρόσβαση στο δημόσιο χρήμα
Επιχειρείται να μας πείσουν ότι η χρεοκοπία δεν ήταν αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης. Ισχυρίζονται ότι η χρεοκοπία έχει πολιτισμικά αίτια. Ότι ο λαός είναι ανώριμος. Ότι προέκυψε από κάποιο έλλειμμα ηθικής εκ μέρους των πολιτών. Πρόκειται για ασυναρτησίες που διατυπώνονται με υπεροψία από όσους είχαν επενδύσει στο φαύλο κατεστημένο.
Επιδιώκουν να διαχύσουν την ευθύνη ατομικά σε καθέναν από εμάς, για να προσπεράσουμε τα ίχνη αυτών που πραγματικά ευθύνονται. Η υποκρισία των φαύλων πολιτικών τύπου Πάγκαλου είναι ότι σκόπιμα δεν διαχωρίζει το ζήτημα της αντικειμενικής ωφέλειας από το ζήτημα των ευθυνών.

Η ευθύνη των πολιτών

Οι αυξημένες κρατικές δαπάνες δεν έγιναν με ανιδιοτέλεια από τους κυβερνώντες. Είναι αλήθεια πως από το φούσκωμα της οικονομίας μέσω δανεικών όλοι «φάγαμε» σε κάποιο βαθμό.
Από πότε όμως είναι μεμπτό να επιδιώκεις ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για την οικογένειά σου; Να επωφελείσαι από τις συνθήκες που δημιουργούν άλλοι -εν άγνοια σου, για να προάγουν τα δικά τους συμφέροντα- ενεργώντας νόμιμα;
Θεωρήθηκε κατακριτέο που θέλουν όλοι να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, δημόσιοι υπάλληλοι και όχι επιχειρηματίες. Παράλληλα όμως μένουν στο απυρόβλητο οι δημιουργοί του νοσηρού περιβάλλοντος που εμποδίζει τις επιχειρηματικές προσπάθειες. Λες και αν υπάρχουν ευκαιρίες να πλουτίσεις νόμιμα στον ιδιωτικό τομέα, δεν θα το προτιμούσαν οι πιο φιλόδοξοι και δημιουργικοί.
Πράγματι κάποιοι υποψιαζόμασταν τη σπατάλη. Όμως γιατί ακριβώς κατηγορούμαστε; Που δεν υποκαταστήσαμε τον αστυνομικό ή τον εισαγγελέα; Τι θα έπρεπε να κάνουμε δηλαδή; Να βάλουμε μαύρη στολή και να απονέμουμε δικαιοσύνη όπως ο δικαστής Ντρεντ;
Μεταθέτοντας την ευθύνη στον απλό ψηφοφόρο επιχειρούν να συγκαλύψουν την αναποτελεσματικότητά τους. Η άθλια αυτή δικαιολογία ακυρώνει τη σχέση εμπιστοσύνης και ασφάλειας που εμπνέει η ύπαρξη των θεσμών. Λες και ο πολίτης πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζει με λεπτομέρειες κάθε πτυχή των πολύπλοκων υποθέσεων της διοίκησης.

Η ευθύνη των κυβερνήσεων

Αλλά ακόμα και έτσι να είναι, από πότε η αφέλεια των πολιτών αποτελεί άλλοθι στον δόλο και στην ανικανότητα όσων κατείχαν θέσεις εξουσίας;
Πέρασαν από τα χέρια τους εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και χαμηλότοκα δάνεια. Πόροι που ουδέποτε είχε τολμήσει να ονειρευτεί οποιοσδήποτε κυβερνήτης στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας.
Το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Να χρεοκοπήσουν τη χώρα! Απέτυχαν όχι μόνο να αποφύγουν την κρίση, αλλά αποδείχτηκαν ανίκανοι και να τη διαχειριστούν. Δεν παρουσίασαν ποτέ έναν αντικειμενικό καταλογισμό ευθυνών, ένα συγκροτημένο σχέδιο για την αντιμετώπισή της.
Και η Αριστερά συμμετείχε στο πάρτι κακοδιαχείρισης. Δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Παθητικά ή και ενεργητικά, όπου είχε τη δυνατότητα. Ωστόσο, όταν το παρακάνουν με τις απαιτήσεις τους οι συντεχνίες ζητώντας αυξήσεις, υπάρχουν οι κυβερνήσεις για να θέτουν τα όρια που αντέχει μια οικονομία με υπευθυνότητα. Αυτός είναι ο ρόλος τους.

Εγκλημα και τιμωρία

Για όσους νιώθουν ενοχές χωρίς να έχουν «φάει», ίσως αποτελεί παρηγοριά ότι δεν γίνεται για πρώτη φορά. Στον Μεσαίωνα, κατά την έξαρση της πανούκλας, πίστευαν ότι έφταιξε η αμαρτωλή ζωή τους. Αυτομαστιγώνονταν με προθυμία, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Αντίθετα, οι συνένοχοι του συστήματος πορεύονται αυτοδοξαζόμενοι, χωρίς σπονδυλική στήλη. Δεν αυτομαστιγώνονται. Αρκούνται να μαστιγώνουν τους πολλούς, από τον θρόνο του ναρκισσισμού τους.
Ευτυχώς μεταφορικά, γιατί αν τους δινόταν η ευκαιρία να βρεθούν με ένα πραγματικό μαστίγιο στα χέρια…

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017




Αγαπητέ Αλέξη, επίτρεψέ μου




Αγαπητέ Αλέξη,

Αρχικά θα ήθελα να σε ευχαριστήσω διότι χθες με έκανες να ανατρέξω στο Βικιλεξικό (θα το έλεγα Wikipedia, αλλά επέλεξα τον ελληνικό όρο για να μην σε μπερδέψω) για να βρω την ετυμολογία της λέξης «σθένος», της λέξης «courage», της λέξης «δέσμευσης» και φυσικά εάν υπάρχουν διαφορετικά είδη «σθένους»…
Ναι, σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό!
Βρήκα λοιπόν στο Βικιλεξικό ότι «σθένος» είναι  το θάρρος, η τόλμη, η αντοχή, η δύναμη, η ισχύς, η ρώμη κάθε είδους, τόσο ηθική όσο και σωματική…

Βρήκα επίσης ότι η μετάφραση της λέξης «courage» είναι «θάρρος» ή «κουράγιο» (τι μας είχε ευχηθεί ο κύριος Γιουνκέρ; ε, αυτό!)…

Βρήκα επίσης την ετυμολογία της λέξης «δέσμευση» (πάλι στο Βικιλεξικό)… «Δέσμευση» λοιπόν είναι το να αναλάβει κάποιος μια υποχρέωση, ηθική ή επίσημη…

Θεωρώ ότι είσαι αρκετά έξυπνος για να καταλάβεις ότι αναφέρομαι στην βράβευσή σου για το πολιτικό σου σθένος και για την δέσμευσή σου στο Ευρωπαϊκό Ιδεώδες.
Όμως, αγαπητέ Αλέξη, επίτρεψέ μου να σου εξηγήσω, γιατί προβληματίστηκα και γιατί θα απορούσα (για να μην σου πω ότι θα γελούσα) αν, με βράβευε για τη δουλειά μου κάποιος διευθυντής εφημερίδας από την Μποτσουάνα και όχι κάποιος Έλληνας διευθυντής.   
Αρχικά (επίτρεψέ μου και πάλι) να σου πω, πως εγώ, αντιλαμβάνομαι τις λέξεις «σθένος» και «δέσμευση».
«Δέσμευση» λοιπόν για μένα, είναι να τηρώ αυτά που έχω υποσχεθεί ή δηλώσει. Με λίγα λόγια να μην λέω άλλα με την ντουντούκα πάνω σε ένα τρακτέρ, ή σε μία διαδήλωση κατά των πλειστηριασμών (βλέπε: «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», ή «θα βαράμε το ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν» και διάφορα τέτοια επαναστατικά) και άλλα όταν έρχεται η στιγμή να κάνω πράξη τις υποσχέσεις μου!
«Σθένος» για μένα είναι να στέκομαι όρθιος και να κοιτάω τους πάντες στα μάτια όταν έρθει η στιγμή να αθετήσω τις «δεσμεύσεις» μου!
Και επειδή το βραβείο που σου απονεμήθηκε -όπως σου είπα παραπάνω- με προβλημάτισε πολύ θα σταθώ λίγο παραπάνω στη λέξη «σθένος»…
«Σθένος» λοιπόν αγαπητέ Αλέξη, δεν είναι να εμφανίζεσαι στη Βουλή με αμφιβόλου ποιότητας «ανετίλα» και χιουμοράκι κατατροπώνοντας τους αντιπάλους σου με ατάκες και «κλισεδάκια» που πουλάνε στους ομοίους σου (δόξα τω Θεώ είναι μόνο 299)!
 «Σθένος» δεν είναι να ανακοινώνεις με περίλυπο ύφος την μη τήρηση της όποιας «δέσμευσής σου» και να μην μπαίνεις στον κόπο να ζητήσεις έστω και μία συγγνώμη!
«Σθένος» δεν είναι να φταίει για τα πάντα η «κακούργα κενωνία», ή «ο κακός μας ο καιρός» και –φυσικά- να κάνεις δικό σου το τραγούδι του αξέχαστου Λουκιανού «για όλα φταίνε οι γκόμενες, οι πρώην και οι επόμενες» (όπου «γκόμενες» βάλε όποιον θέλεις)!
Αγαπητέ Αλέξη,
«Σθένος» είναι -κάτω από όποιες συνθήκες- να κοιτάς στα μάτια αυτούς τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπείς και να τους λες αλήθειες.
«Σθένος» είναι να ακυρώσεις το ταξίδι σου (όσο σημαντικό και αν είναι) και να βρεθείς δίπλα στους νεκρούς της Μάνδρας, ασχέτως ποιος φταίει για την καταστροφή που έγινε.
«Σθένος» είναι να ζητάς συγγνώμη και να αναλαμβάνεις
έστω και μία -τόσο δα- ευθύνη.
«Σθένος» είναι να διορθώνεις λάθη και όχι να τα συντηρείς γιατί είσαι εγκλωβισμένος στις ιδεοληψίες και στο παρεάκι με το οποίο επέλεξες να κυβερνήσεις. Και μια και είπαμε για «παρεάκι» εξήγησέ μου σε παρακαλώ, τι προσφέρουν κάποιοι «πολιτικοί σχεδιαστές» και «υπουργοί» πέρα από το να περιφέρουν το χάλι τους και να βρίζουν χυδαία στο twitter και στο facebook (είχαν twitter και facebook και στο χωριό τους, τρομάρα τους;)
«Σθένος» είναι να τους διατηρήσεις αν θες, σαν κοινωνικό «παρεάκι» αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλά, αλλά να τους απολύσεις από υπαλλήλους μου ! Γιατί -μην το ξεχνάς- και αυτοί και εσύ υπάλληλοί μου είστε…
 Αγαπητέ Αλέξη,
Όταν μίλησες για το πρώτο βραβείο (αυτό του «σθένους») είπες ότι ανήκει στον ελληνικό λαό και απλά εσύ το παραλαμβάνεις και πολύ καλά έκανες…
Ξέρεις όμως τι θα ήταν «σθένος» και πως θα είχες κερδίσει το σεβασμό μου και –ίσως- την ψήφο μου;
Αν πηγαίνοντας στο Παρίσι, είχες πάρει μαζί σου, έναν συνταξιούχο που δεν μπορεί να βγάλει το μήνα του με την πετσοκομμένη του σύνταξη, έναν Πυροσβέστη που αγοράζει παπούτσια από τον πενιχρό μισθό του (γιατί ο προϋπολογισμός προβλέπει 3 «συμβούλους» στους βουλευτές αλλά όχι ένδυση για πυροσβέστες, αστυνομικούς και άλλες κατηγορίες -σκληρά και επικίνδυνα- εργαζομένων), έναν καρκινοπαθή που δεν μπορεί να αγοράσει τα φάρμακά του, τη μάνα ενός νεκρού από τη Μάνδρα και τους ανέβαζες να παραλάβουν αυτοί το βραβείο «σθένους», τη στιγμή που εσύ θα τους ζητούσες συγγνώμη!
Ναι ξέρω… σίγουρα δεν φταις εσύ για όλα τα δεινά αυτής της χώρας!
Τι να κάνουμε όμως; Σε αυτή τη δεδομένη στιγμή εσύ είσαι ο «κυβερνήτης» και επειδή δεν μπορείς (και είναι λογικό) να διορθώσεις όλα τα κακώς κείμενα, τουλάχιστον πέρα από το να προσπαθήσεις, μπορείς να ζητήσεις μία συγγνώμη!
Α! και κάτι τελευταίο αγαπητέ Αλέξη…
Δεν υπάρχει «πολιτικό σθένος»! Το «σθένος» είναι κουλτούρα, είναι παιδεία, είναι στάση ζωής και η ιστορία έχει αποδείξει ότι ουδεμία σχέση έχει με την πολιτική…
Με απογοήτευση
(πόσο θα ήθελα να μπορούσα να γράψω «με σεβασμό»)
Ιονιστής


Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017



Where Europe went wrong
A timely warning for both sides of  the Atlantic 

by Paul Taylor
Sometimes an outsider’s eye perceives symptoms of decay more clearly than those who live in the midst of Europe’s daily churn.
In “Fractured Continent: Europe’s crises and the fate of the West,” veteran U.S. journalist and think tanker William Drozdiak shows how three flawed projects launched at the end of the Cold War — the euro, the Schengen zone of passport-free travel, and the eastward enlargement of the EU and NATO — have stumbled into trouble, opening deep rifts in Europe.
“Today, the dream of European unity has begun to wither away, and the future stability of the Continent is clouded in uncertainty,” Drozdiak says in an assessment that contrasts starkly with European Commission President Jean-Claude Juncker’s recent assertion that Europe has the wind back in its sails.
Compounding the crises, the former Washington Post foreign correspondent says the United States’ disengagement has left Europeans adrift where previously a steadying hand from Uncle Sam often helped navigate the Continent through troubled waters. Drozdiak is a lifelong Atlanticist steeped in the late Richard Holbrooke’s vision of the U.S. as a benevolent, hands-on European power. He warns that, in the absence of strong American leadership, Europe risks being consumed by its old demon: nationalism.
Drozdiak points to a deep-seated EU methodological problem: the habit of setting out to achieve ambitious objectives with half-baked plans forged in late-night compromises, without anticipating what would happen when things go wrong.
Adopting a single currency without a fiscal union or a lender of last resort; opening internal borders without joint action to protect Europe’s external frontiers; bringing former Soviet satellites into the Western orbit without anticipating a hostile Russian backlash — in each case, Europe’s leaders appear to have been naively optimistic and unprepared.
Drozdiak stops short of predicting whether the EU will fall apart, pitching Europe back into conflict, or seize the chance to pull itself together in a salutary response to Trump and Brexit. But he makes clear the key lies chiefly in Berlin, “the new epicenter of power.”
U.S. President Donald Trump’s disdain for Europe and for multilateralism has piled a huge burden of leadership on the weary shoulders of German Chancellor Angela Merkel, to whose inner circle Drozdiak enjoyed unrivaled access as the former longtime head of the American Council on Germany. Each of Europe’s overlapping crises has placed new demands on the EU’s reluctant hegemon.
The insider anecdotes Drozdiak recounts highlight Merkel’s lonely responsibility at the peak of the crises, as she rushed from negotiations with Vladimir Putin in Minsk over Russia’s destabilization of Ukraine to an all-night summit in Brussels on Greece’s debt crisis and then talks with British Prime Minister David Cameron on how to avoid a British exit from the EU.
He reveals how reluctant Merkel was to stand for a fourth term and how intensively former U.S. President Barack Obama worked last November to convince her she had a responsibility to the West to run again after the shock of Trump’s election.
Her biggest frustration in battling the multiple crises has been the lack of strong partners in Europe. She could never rely on Cameron, a hostage to Euroskeptics in his party, and was frequently disappointed by French Presidents Nicolas Sarkozy and François Hollande, unable to reform France’s bloated state and shackled economy.
“France’s weakness has become one of Europe’s — and Germany’s — biggest problems,” Drozdiak quotes Merkel as telling aides. When Sarkozy, who irked her with his impulsiveness and inferiority complex, tells Merkel: “Angela, we are made to get along. We are the head and legs of the European Union,” she retorts: “No Nicolas, you are the head and legs. I am the bank.”
Drozdiak takes readers on a tour of European capitals, diagnosing the fractures he says still threaten to pull the EU apart, despite a recent return to modest economic growth, the election of the energetic pro-European Emmanuel Macron as French president and an uptick in public support for European unity after nearly a decade of deepening disenchantment. Some of his sharpest observations take place in Warsaw, Moscow and Ankara.
He sees liberal democracy under threat not only in former communist countries such as Poland and Hungary, which joined the EU after the collapse of the Soviet empire, or from authoritarian rulers in Russia and Turkey on Europe’s fringes, but also at its Anglo-Saxon core, with angry nationalism trumping enlightened self-interest in Britain and the United States.
Though Drozdiak paints with a broad brush primarily for an American audience unfamiliar with the minutiae of the EU, his dark tableau is a usefully unflattering mirror for any Europeans tempted by complacency following the defeat of anti-EU populists in France and the Netherlands earlier this year. The surge of support for the anti-immigration far right in Germany and Austria underlines the persistent danger of centrifugal forces tearing at the fabric of European integration.
At times, Drozdiak’s picture may be a shade too black, notably on France, which looks less stagnant and doomed to perpetual decline six months into Macron’s reforming presidency than it did late last year when he was writing. Yet he is right to warn of the potential for Islamist terrorist attacks to trigger anti-Muslim violence by extreme-right vigilantes who are arming and training, against a backdrop of rising tensions over Islam, secularism and security.
He pinpoints Italy as the next potential flashpoint of European crisis if renewed political instability after next year’s election brings unresolved banking problems to a head in the heavily indebted country, which may be too big to bail out. It’s a judgment that may err on the side of gloom. Italy has a history of teetering on the brink without falling into the abyss.
Drozdiak, who does not hide his dismay at the defeat of Hillary Clinton, depicted as a committed pro-European internationalist, is at his most vitriolic in analyzing the “America first” approach at work in Washington. He compares Trump’s outlook to the isolationism that dominated U.S. policy in the 1930s, ushering in trade protectionism and ignoring the dangers of rising fascism in Europe.
Europeans and Americans alike would benefit from heeding Drozdiak’s warning: That European unification may go into reverse and unravel due to blinkered nationalism on both sides of the Atlantic.

Drozdiak compares Trump’s outlook to the isolationism that dominated U.S. policy in the 1930s, ushering in trade protectionism and ignoring the dangers of rising fascism in Europe.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017


H OΔΥΝΗΡΗ ''ΚΑΘΟΔΟΣ'' ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 


Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη


Λιγότερο από τέσσερα χρόνια μας χωρίζουν από μια σπουδαία επέτειο της σύγχρονης Ιστορίας του Ελληνισμού. Την συμπλήρωση των 200 χρόνων από την έναρξη του μεγάλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα, του 1821. Και ενώ θα περίμενε κανείς, σε αυτή τη συμβολική επέτειο, ο Ελληνισμός να εμφανίζει στοιχεία ανάτασης και αισιοδοξίας για το παρόν και το μέλλον του, η πραγματικότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη. Η Ελλάδα διανύει μία από τις χειρότερες συγκυρίες της σύγχρονης Ιστορίας της, αφού η «γάγγραινα» έχει εισχωρήσει βαθιά σε όλα τα μέλη του οργανισμού της. Τίποτα δεν μπορεί να αποκρύψει αυτή την «σήψη», όπως, για παράδειγμα, η «θεατρικού τύπου» πόλωση του ελλιπούς πολιτικού προσωπικού, που παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες.

Είναι μια Χώρα, που υφίσταται την σκληρή μνημονιακή κηδεμονία, πίσω από την οποία κρύβονται οι στρατηγικοί στόχοι των δανειστών για βίαιη εσωτερική υποτίμηση, έτσι ώστε να μπορούν να εκποιηθούν πάμφθηνα οι φυσικοί πόροι και η δημόσια περιουσία. Αυτή η στρατηγική «αποικιοποίησης» βρίσκεται σήμερα σε πλήρη υλοποίηση, με «πρόθυμους εκτελεστές» το «ημιθανές» πολιτικό προσωπικό και την «κλεπτοκρατική» οικονομική ολιγαρχία. Η «αιμορραγία» είναι συνεχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «εξοστρακισμός» της νέας γενιάς των επιστημόνων, η οποία, αντί να ενεργοποιηθεί ως «ατμομηχανή» για την ανάπτυξη της Χώρας, χρησιμοποιείται ως έτοιμο εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό στις καπιταλιστικές οικονομίες της Δύσης. 

Η βαθειά κρίση αποτυπώνεται σε όλα τα επίπεδα και το οικονομικό πρόβλημα, πλέον, έχει μετατραπεί σε πρόβλημα επιβίωσης του Λαού. Παράλληλα, θέτει πολλαπλά ερωτήματα, που αγγίζουν το κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, φιλοσοφικό και ψυχολογικό επίπεδο, ως προς την επιβίωση του Ελληνισμού.

Η απάθεια μεγάλης μερίδας του Λαού, ως ιδιότυπη έκφραση διαμαρτυρίας, αποτυπώνεται στη μαζική αποχή από τα πολιτικά τεκταινόμενα και στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Η εξέλιξη αυτή, όμως, είναι καταστροφική. Τόσο βραχυπρόθεσμα, γιατί αποτελεί «ασπίδα προστασίας» στο σημερινό «σάπιο» πολιτικό εποικοδόμημα, όσο και μακροπρόθεσμα, αφού δεν παρεμβάλλεται κανείς και τίποτα για την ανακοπή της πορείας της Χώρας προς τον «γκρεμό». 

Οι σκληρές αυτές διαπιστώσεις, είναι προφανές ότι έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα αισιόδοξα επικοινωνιακά «φληναφήματα» της σημερινής πολιτικής εξουσίας. Πλην όμως, δυστυχώς, επιβεβαιώνονται τόσο από τα βιώματα της πλειοψηφίας των πολιτών και την αίσθησή τους ότι η Χώρα βρίσκεται σε έντονη κατηφορική πορεία, όσο και από όλα τα αντικειμενικά στοιχεία. Χαρακτηριστικές είναι οι δύο πρόσφατες εκθέσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την ανταγωνιστικότητα («Global Competitiveness Report») και του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για την απασχόληση, τις επενδύσεις και τους μισθούς. Οι διαπιστώσεις τους σοκάρουν: 

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 87η θέση της παγκόσμιας κατάστασης ανταγωνιστικότητας, πίσω από Χώρες όπως η Αλγερία, η Σρι Λάνκα, αλλά και Βαλκανικές, γειτονικές μας χώρες, όπως η Αλβανία και η Βουλγαρία. Στους δώδεκα πυλώνες, που εξετάζονται στην έκθεση αυτή, καταλαμβάνουμε την 87η θέση, στους θεσμούς, την 117η θέση στο μακροοικονομικό περιβάλλον, την 93η θέση στην αποδοτικότητα της αγοράς προϊόντων, την 110η θέση στην αποδοτικότητα της αγοράς εργασίας, την 133η θέση στην ανάπτυξη των χρηματοοικονομικών αγορών και την 75η θέση στην καινοτομία. Οι βασικοί, δε, παράγοντες που συμβάλλουν στα παραπάνω είναι οι φορολογικοί συντελεστές, η αναποτελεσματική κρατική γραφειοκρατία, το φορολογικό πλαίσιο, οι ασταθείς πολιτικές, η πρόσβαση στη χρηματοδότηση, η διαφθορά και η αδυναμία παραγωγής καινοτομίας. 

Αλλά και οι διαπιστώσεις που εξάγονται από την έκθεση της ΓΣΕΕ δεν προσφέρουν την παραμικρή αισιοδοξία. Οι επενδύσεις βρίσκονται 63% χαμηλότερα από αυτές του πρώτου τριμήνου του 2008, ενώ με βάση τον μέσο ρυθμό αύξησης του 2016, ο όγκος των επενδύσεων θα φτάσει στο επίπεδο του α’ τριμήνου του 2008, το έτος 2033 !! Ο βαθμός απασχόλησης του εργατικού δυναμικού παραμένει ιδιαίτερα χαμηλός στο 52%, το δε ποσοστό της πραγματικής ανεργίας στο δεύτερο τρίμηνο του 2017, κυμαίνεται στο 28,7%. (30,8% το αντίστοιχο τρίμηνο το 2016). Σύμφωνα, τέλος, με τη δήλωση του Προέδρου του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ: «δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις εκείνες που μπορούν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα για σταθερή και διατηρήσιμη ανάπτυξη».

Μοναδική ελπίδα αποτελεί η συνειδητοποίηση από όλους μας, ότι η συνεχιζόμενη «κάθοδος» του Ελληνισμού, δεν έχει «πάτο», εάν εμείς δεν αντιδράσουμε δυναμικά απέναντι σε αυτή την πορεία παρακμής. Αυτό μπορεί να αποτελέσει και το πρώτο σημαντικό εφαλτήριο για τη δημιουργία αναχώματος και την απαραίτητη προϋπόθεση της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής.