DATE

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018


 H ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ

 

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ένα από τα κρίσιμα θέματα που θα καθορίσουν την πορεία του λεγόμενου Μακεδονικού είναι η γεωοικονομική διάστασή του, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται η Νέα Πλωτή Οδός που θα ενοποιήσει τον Δούναβη με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μέσω της Σερβίας (Μοράβας) της ΠΓΔΜ (Αξιός) και της Ελλάδας (Αξιός).
Το ζήτημα αυτό είναι πάντα ψηλά στις συζητήσεις του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Σέρβο πρόεδρο Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Η Πλωτή Οδός Δούναβη- Θεσσαλονίκης αποτελεί βασικό ζήτημα συζητήσεων μεταξύ του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά και του ομόλογού του Νίκολα Ντιμιτρόφ της ΠΓΔΜ.
Ο Δούναβης, ως γνωστόν, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Ευρώπης (μετά τον Βόλγα). Πηγάζει από τον Μέλανα Δρυμό στη Γερμανία, ακολουθεί πορεία κυρίως ανατολική για 2850 χλμ., διασχίζει αρκετές πρωτεύουσες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης και καταλήγει στη Μαύρη Θάλασσα μέσα από τη Ρουμανία. Δηλαδή, είναι μία ποτάμια οδός τεράστιας οικονομικής και εμπορικής σημασίας.
Η σύνδεσή του με τον Θερμαϊκό αποτελεί ιδέα ήδη από την δεκαετία του 1970, καθώς συντομεύει κατά 1200 χλμ την σύνδεση της Βόρειας Ευρώπης με το Αιγαίο Πέλαγος. Εκτιμάται ότι το έργο είναι επενδυτικής δαπάνης της τάξεως των 17 δισ. δολαρίων. Θα χρειαστεί περί τα οκτώ χρόνια για να υλοποιηθεί η διώρυγα και θα απασχολήσει χιλιάδες εργαζόμενους και δεκάδες τεχνικές εταιρείες, καθώς στους σχεδιασμούς περιλαμβάνονται υδροηλεκτρικές μονάδες (ισχύος 400 μεγαβάτ).

Έργο τεράστιας σημασίας

Δεν είναι τυχαίο που μόλις προ ημερών η ΔΕΗ γνωστοποίησε ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην απόκτηση εταιρείας προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας στα Σκόπια, την EDS που ανήκει στον όμιλο Feroinvest (έτος ίδρυσης το 2003). Ο εν λόγω όμιλος δραστηριοποιείται στους τομείς της μεταλλουργίας, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και του εμπορίου ηλεκτρικής ενέργειας τόσο στα Σκόπια όσο και ευρύτερα στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Ενδιαφέρον για συμμετοχή στην κατασκευή αυτής της πλωτής οδού από το Βελιγράδι ως τη Θεσσαλονίκη έχουν εκφράσει επενδυτές από την Κίνα, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την ΠΓΔΜ και την Ελλάδα.
Πρόκειται για έργο τεράστιας στρατηγικής σημασίας από γεωοικονομικής άποψης και εξυπηρετεί τους νέους σχεδιασμούς μεταφοράς ενεργειακών πόρων από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Κεντρική Ευρώπη, παρακάμπτοντας την ασταθή Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο που ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε το σχέδιο του πλωτού ποτάμιου διαδρόμου «τεράστιας σημασίας έργο» για την Ελλάδα, τη Σερβία αλλά και την Ευρώπη.
Ούτε επίσης είναι τυχαίο που προχωρούμε σε σημαντικές αμυντικές προμήθειες που περιλαμβάνουν 100 μαχητικά ελικόπτερα, αναβαθμίζουμε τα F-16, αγοράζουμε 2+2 υπερσύγχρονες φρεγάτες FREMM, παραλαμβάνουμε τα ταχύπλοα Mark-V κ.ο.κ.. Στο γεωοικονομικό αυτό πλαίσιο και με δεδομένες τις ελληνικές θέσεις, αλλά και την αποφασιστικότητα των ΗΠΑ και της Ρωσίας να προχωρήσουν τα προβλεπόμενα από την περιβόητη Συμφωνία της Μάλτας (1989 πατήρ Μπους-Γκορμπατσώφ), η ελληνική πλευρά μπορεί να προσδοκά το ευτυχές κλείσιμο ενός εθνικού ζητήματος που την ταλαιπωρεί 70 χρόνια.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018


 

NOVARTIS-ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΟΥΜΕ την ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ των Νταβατζήδων!


γράφει ο netakias

Σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι να βρει ενόχους ή όχι για το σκάνδαλο Novartis, έχει αναλάβει η δικαιοσύνη και αυτή είναι υποχρεωμένη να αποδείξει ή όχι τα εγκλήματα. Στον δυτικό κόσμο ισχύει η αθωότητα μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου στα δικαστήρια
Ομως στον πόλεμο της πολιτικής προπαγάνδας, τα πρώτα θύματα, είναι αλήθεια και η λογική.
Επιχειρήματα, του τύπου «αφού δεν έχω κάνει ανακαίνιση στο σπίτι μου, άρα δεν χρηματίστηκα» είναι αφελή, μιας και από μια προκλητική αγορά σπιτιού έπιασαν τον Ακη, ενώ αν κάποιος ήθελε να κρυφτεί θα μπορούσε να κυκλοφορεί ανάμεσα μας να μην είχε ούτε αμάξι, και να κυκλοφορεί με ΤΑΞΙ.
Αλλά και ανακαίνιση να είχε κάνει, δεν σημαίνει ότι πήρε χρήματα, όλος ο κόσμος μπορεί να κάνει ανακαίνιση.
Οπως και το επιχείρημα «ανοίξτε τους επώνυμους λογαριασμούς μου» είναι εξίσου αφελές, καθώς κανείς δεν θα έβαζε κρυφό χρήμα σε επώνυμο λογαριασμό που ελέγχεται από την βουλή, αλλά θα τα πήγαινε για παράδειγμα σε offshore μέσω εκπροσώπου δικηγόρου, όπως γνωστού δικηγόρου ή και 10 από δαύτους.
Αλλά δεν είναι μόνον αυτά τα τηλεοπτικά επιχειρήματα που είναι σαθρά, αλλά κι αυτά που έχουν να κάνουν με τους αριθμούς και τον κυκεώνα με τις τιμές των φαρμάκων
Λένε λοιπόν, ότι μετά το 2010 έριξαν τις τιμές των φαρμάκων.

  1. Οι τιμές των φαρμάκων μειώθηκαν, αναγκαστικά,
α) γιατί ήμασταν από τις ακριβότερες χώρες παγκοσμίως, που ακόμη κι η Τρόικα «έπεσε από τα σύννεφα» 2000-2010: Είχαμε εκτίναξη φαρμακευτικής δαπάνης από 1,4% στο 2,1% του ΑΕΠ. 2000-2015: Πληρώθηκαν 68 δις για φάρμακα. Αν το διάστημα αυτό η Ελλάδα δαπανούσε για φάρμακα όσα ο μέσος όρος των χωρών της ΕΕ, θα είχαν ξοδευτεί 33 δισ (!) λιγότερα.
β) γιατί μετά το PSI τα Ταμεία κατέρρευσαν και απλά δεν υπήρχαν λεφτά για να πληρώσουμε οποιονδήποτε κι όχι μόνον την Novartis

  1. Η φαρμακευτική δαπάνη όμως δεν μειώθηκε τόσο πολύ από την μικρή μείωση των φαρμάκων, που σε μερικές περιπτώσεις ήταν μερικά σέντ.
α) Για παράδειγμα το Υπ.Υγείας αύξησε την τιμή του δημοφιλούς Tamiflu από 12,94€ σε 13,05€ και την κράτησε εκεί μέχρι να φύγει. Σήμερα είναι στα 12,73€, ενω το LESCOL XL  δημόσιο ασφαλιστικό ταμείο πλήρωνε στην Novartis 33 ευρώ και το ίδιο φάρμακο σήμερα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει 5,80 ευρώ.  Η φαρμακευτική δαπάνη όμως μειώθηκε περισσότερο
β) από την αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων, όπως και την αφαίρεση φαρμάκων από τις λίστες που πλήρωναν τα Ταμεία, με αποτέλεσμα να την πληρώσει πάλι ο λαός που χρειαζόταν το φάρμακο. Με αυτούς του νόμους, οι Σαμαροβενιζέλοι μας κουνάνε χαρτιά ότι μείωσαν τις Τιμές των Φαρμάκων κι άρα τις δαπάνες του δημοσίου, ενώ στην πραγματικότητα μετέφεραν τα κέρδη στην τσέπη μας. Παραδειγμα:  Σε φάρμακο 50 € η συμμετοχή μας ήταν (π.χ. 20%) 10 €. Ο πονηρός Σαμαροβενιζέλος έδωσε στο φάρμακο δυο τιμές. Δημοσίου π.χ. 30 € και φαρμακείου 50 €. Έτσι ο ασθενής πλήρωνε συμμετοχή (20% στα 30 €) 6 € και την διαφορά της Δημόσιας τιμής και φαρμακείου 20 €. Σύνολο 26 €.  Ετσι και στα χαρτιά φαίνεται ότι μειώθηκε η Τίμη και η εταιρία δεν έχανε ούτε ευρώ. Τόσο απλά
γ) από την βίαιη εισαγωγή* των γενοσήμων που τόσο διαφήμιζε η κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλων. Τα οποία όμως γενόσημα, είναι ναι μεν πιο φθηνά, αλλά είναι επίσης κερδοφόρα για τις φαρμακοβιομηχανίες, ακόμη και για την Novartis που μπορεί να μείωσε τα κέρδη της, από την μια τσέπη, αλλά αύξησε τα κέρδη της θυγατρικής της Sandoz generics

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018


ΠολιτιΖμός !

 
του Βαγγέλη Ντάλη

«Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί ανέβαιναν στα δέντρα για να φάνε βελανίδια» ! Συμπληρωματικά : «όταν εμείς είχαμε πολιτισμό, αυτοί ζούσαν σε σπηλιές» ! Ενίοτε οι φράσεις αυτές έχουν ως κατάληξη το νεοελληνικό «ΡΕ».
Αποτελούν συνήθη επωδό σε κάθε σχόλιο που προέρχεται από το εξωτερικό και θίγει τον τρόπο ζωής μας, τις συνήθειες ή ακόμα και το εθνικό «φιλότιμο» και τις ικανότητές μας. Σε κάθε αρνητική κριτική, έξωθεν προερχόμενη, έχουμε έτοιμη την απαξιωτική απάντηση.
Η σκηνή που ακολουθεί συνέβη την προηγούμενη Κυριακή στον αγώνα ορεινού δρόμου που διεξήχθη στο άλσος Βεϊκου, με ανάβαση στους λόφους Κόκκου και Φιλοθέης. Σε μια στροφή των μονοπατιών και των στενών δρόμων όπου υπήρχε πλάτωμα, αθλούμενος μέσης ηλικίας αποσπάστηκε από την χαρούμενη παρέα του και χαριτολογώντας στήθηκε στην άκρη του δρόμου και άνετα … έκανε την ανάγκη του ! Δίπλα του περνούσαν δεκάδες άνδρες και γυναίκες δρομείς αλλά … και τί έγινε ;
Μήπως ο ίδιος δεν έχει διπλοπαρκάρει στη Βεϊκου κλείνοντας κάποιον άτυχο ; Μήπως δεν έχει παρκάρει στη στροφή εμποδίζοντας τρόλευ ή λεωφορείο να συνεχίσει το δρομολόγιό του και τους άτυχους επιβάτες να περιμένουν να τελειώσει τη «δυό λεπτά» δουλίτσα του; Μήπως δεν άφησε τα κουτάκια με τις μπύρες που έπινε τις προάλες στο άλσος με την παρέα του ; Ή μήπως μάζεψε τα σκουπίδια που έκανε στο γήπεδο βλέποντας την ομάδα του ; Εννοείται ότι όταν γυμνάζεται στο γυμναστήριο δεν βάζει τα βαράκια που χρησιμοποιεί στη θέση τους όταν τελειώσει. Ας το κάνει ο επόμενος.
Το περιστατικό είναι μεμονωμένο και δεν πρόκειται να κάνουμε μαθήματα καθωσπρεπισμού από αυτή εδώ τη σελίδα. Όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή την ανάγκη μας στη φύση και δεν είναι κατακριτέο. Όχι όμως μπροστά σε τόσο κόσμο. Μόνοι μας πήγαμε, δεν αδιαφορήσαμε επιδεικτικά για τους γύρω.
Αν περιστατικά όπως αυτό ήταν σπάνια δεν θα άξιζε τον κόσμο να τα σχολιάσουμε. Δεν είναι όμως. Αποτελούν καθημερινά φαινόμενα τα οποία δείχνουν τον «πολιτισμό» μας. Η έλλειψη αγωγής (αγωγής, όχι καθωσπρεπισμού) και η κοινωνική αδιαφορία δηλώνονται πλέον προκλητικά. Από το νέο παιδί που δεν θα σηκωθεί στο λεωφορείο για να καθίσει ο μεγαλύτερος που δυσκολεύεται να σταθεί όρθιος και τον «εξυπνάκια» που προσπαθεί δολίως να πάρει τη σειρά των άλλων ως τον καταληψία της αριστερής λωρίδας ο οποίος πάει προκλητικά αργά γιατί μιλάει στο κινητό του, τα φαινόμενα είναι πολλά. Όλα μαζί συνθέτουν τον πολιτισμό μας.
Τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας δεν τον αμφισβήτησε ποτέ κανείς σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τον πολιτισμό του νεοέλληνα όμως ; Σκοπίμως συγχέουμε τον πολιτισμό ενός τόπου με τα «μεγάλα έργα» που έχει να δείξει ο τόπος αυτός ή με τους «μεγάλους» που έχει αναδείξει.
Η σύγχρονη Ελλάδα έχει αναδείξει, όντως, πολλούς «μεγάλους», άντρες και γυναίκες. Στα γράμματα, στις τέχνες, στις επιστήμες και αλλού. Αυτές και αυτοί όμως είναι μονάδες και ο έπαινος είναι ατομικός. Δυστυχώς για εμάς, δεν τον μοιραζόμαστε. Κι ας μας αρέσει να καμαρώνουμε ομαδικά. Μιάς και ξεκινήσαμε αθλητικά, ας το ολοκληρώσουμε : ο Νίκος Κακλαμανάκης υπήρξε πολλές φορές παγκόσμιος πρωταθλητής της ιστιοπλοϊας και Ολυμπιονίκης. Μόνο που ο άνθρωπος πάλευε χρόνια μόνος του με τα κύματα χωρίς κανένας να τον βοηθήσει ποτέ. Είχε μόνο τη στήριξη της οικογένειάς του και κάλυπτε τα έξοδά του από χορηγούς. Όταν έφερνε όμως τα μετάλλια τότε όλη η αθλητική και πολιτική ηγεσία έτρεχε να φωτογραφηθεί μαζί του. Κι όχι μόνο αυτοί που από τη θέση τους όφειλαν να τον στηρίζουν αλλά τον είχαν ξεχάσει. Και οι πολλοί, οι νεοέλληνες. Έτρεχαν να φωτογραφηθούν μαζί του άνθρωποι που δεν ήξεραν ούτε τι έχει κάνει στην καριέρα του ούτε τι ακριβώς είναι το άθλημά του.
Αυτοί είμαστε. Μόνο για την εικόνα, για το θεαθήναι. Για να δείξουμε στο προφίλ μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάτι. Οι λίγοι που ήξεραν, που καταλάβαιναν, δεν φωτογραφήθηκαν. Μόνο τον χειροκρότησαν. Γιατί αυτός είναι ο πολιτισμός. Δεν είναι τα επιβλητικά κτίρια κι οι «Παρθενώνες». Είναι ο σεβασμός στο συνάνθρωπο, οι καθαροί δρόμοι στη γειτονιά μας, η ευγένεια στις καθημερινές μας συναναστροφές, το να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να σέβονται τους δασκάλους τους, τους μεγαλύτερους αλλά ακόμα και τους αντιπάλους τους στον αθλητισμό. Λέτε ότι αυτά και άλλα πολλά τέτοια, τα έχουμε ;
Σε τηλεοπτικό ριάλιτυ που καμία σημασία δεν έχει ποιό είναι, οι 22 παίκτες έφτασαν στο σπίτι που θα τους φιλοξενήσει και άρχισαν αμέσως να χωρίζουν τα δωμάτια που θα μείνουν. Αμέσως άρχισαν οι παρεξηγήσεις και τα μπερδέματα, ενώ παίκτης δεν δίστασε να πει μπροστά στην κάμερα: «Δεν θέλω να έχω γυναίκες στο δωμάτιο μου. Επειδή θέλω να κοιμηθώ γυμνός. Να κλ…ω».
Στο ίδιο ριάλιτυ μπαίνει να «παίξει» κυρία ξένης καταγωγής. Μετά από μιά ήττα της ομάδας της, συναισθηματικά φορτισμένη δηλώνει ότι αποχωρεί από το παιχνίδι. Είναι εντυπωσιακή η αιτιολόγησή της :
«Δεν είναι μόνο η ήττα, υπάρχουν και άλλα πράγματα. Είναι πολλά που συμβαίνουν μέσα στο σπίτι, με μένα, με τα παιδιά και δεν νιώθω όμορφα. Η κατάσταση μέσα στο σπίτι ήταν απαράδεκτη. Όταν βλέπω ένα παιδί 20 χρονών να κάνει κάποιες κινήσεις που είναι ασέβεια προς εμένα, με τα χέρια, καταλαβαίνετε, δεν θέλω να σας δείξω… Έχουν φτιάξει ομάδες τα παιδιά, εγώ δεν υπάρχω πουθενά. Στην κουζίνα δεν μπορώ να μπω, από τότε που μπήκαμε στο σπίτι. Με θεωρούν μια γυναίκα που δεν έχω καμία σχέση μέσα στην κουζίνα. Ότι είμαι μια ξένη, που δεν μιλάω καλά ελληνικά, ασέβεια προς εμένα που με στεναχωρεί πάρα πολύ. Κάνουν κάποιες χειρονομίες τα παιδιά μπροστά μου, που μου δείχνουν ότι δεν με σέβονται και απλά δεν έχω μάθει να ζω έτσι» είπε η κυρία.
«Τους είχα πει ότι δεν μπορώ το τσιγάρο. Την κουζίνα την είχαν κάνει καπνιστήριο, αυτό το πράγμα απαγορεύεται. Ο γιος μου είχε πει “μαμά, μην πας, θα σε πληγώσουν γιατί τους Έλληνες τους ξέρω πολύ καλά”, όχι από ρατσιστικής πλευράς, μην το παίρνετε έτσι, απλά γιατί έχουμε μεγαλώσει εδώ και ο γιος μου το έχει βιώσει αυτό. Δεν φαντάστηκα ότι θα ήταν τόσο δύσκολο και θα πληγωνόταν η αξιοπρέπειά μου και αυτό δεν το ανέχομαι γιατί έχω φτάσει στα 46 μου με αξιοπρέπεια» συνέχισε.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μας κρίνουν με τρόπο που δεν μας αρέσει, ας μην αντιδράσουμε ενστικτωδώς απαξιωτικά. Ας κάνουμε και λίγο αυτοκριτική, ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να κάνουμε πολιτισμό τον πολιτιΖμό μας !

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης έφυγε χτες και κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, θα θυμόμαστε τον θάνατό του

 
 του Θύμιου Καλαμούκη (Ελληνοφρένεια)
 
 
 
Ευχαριστώ τον Μίκη Θεοδωράκη.
Ευχαριστώ τον Μίκη Θεοδωράκη γιατί μέσα από τα τραγούδια του έμαθα για τους πραγματικούς λαϊκούς αγώνες. Για το πείσμα των ανταρτών στο βουνό, για την θυσία μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, για τις πέτρες της Μακρονήσου, για τον Ωρωπό, για την Γυάρο, την Ικαρία, την όμορφη πόλη. Για τους καημούς της ξενιτιάς. 

Για την Μαργαρώ και την Μυρτιά, τις καμπάνες που σημαίνουν, το καρτέρεμα, το Μαουτχάουζεν, μέχρι το χελιδόνι και τα αετόμορφα ψηλά βουνά της δικαιοσύνη.
Για τη δολοφονία του Λαμπράκη και για το πώς πήρε λίγο μετά τον Πέτρουλα.
Για τον Αντρέα που τον χτυπάνε το βράδυ στην ταράτσα.

Ευχαριστώ τον Μίκη Θεοδωράκη που μου φύτεψε στην ψυχή τον Ελύτη τον Σεφέρη τον Ρίτσο, τον Λειβαδίτη, τον Καμπανέλη, τον Αναγνωστάκη, τον Βάρναλη.
Ευχαριστώ γιατί μέσα από τις ολοζώντανες διηγήσεις του έμαθα τη σύγχρονη ιστορία με τις διώξεις των πατριωτών, την αυθαιρεσία του παρακράτους, τον διχασμό του δεξιού κράτους, την παρανομία και την αντίσταση.
Χωρίς αυτόν δεν θα ήμουν αυτό που είμαι. Νομίζω κανείς μας δεν θα ήταν αυτό που είναι.
Από χτες τον ευχαριστώ και για κάποιους επιπλέον λόγους, που δεν είχα φανταστεί ποτέ.
 
Τον ευχαριστώ που μου έδειξε τι σημαίνει κατάντια. Πόσο εύκολα κατρακυλάς σε αυτήν όταν δεν έχεις ρίζες. Όχι όταν δεν έχεις παρελθόν, όταν δεν έχεις ρίζες βαθιές και γερές.
Πόσο απεχθές είναι να σε αγκαλιάζει το παπαδαριό, να σε χειροκροτεί το φασισταριό, να σε χρησιμοποιεί δημοσιογραφικό αληταριό. Που μου θύμισε ότι η φράση ενότητα του λαού είναι κίβδηλη. Φούσκα. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα του τραπεζίτη με τον δανειολήπτη, του βιομηχάνου και του εργάτη, του εφοπλιστή και του ναυτικού. Ότι οι μπαρούφες περί εθνικής ενότητας κρύβουν τη λύσσα των λύκων απέναντι στο πρόβατο. Τα σάλια του λιονταριού απέναντι στην αντιλόπη.
Ότι την ελληνική κοινωνία, κάθε κοινωνία, τη χωρίζουν τα συμφέροντα διαφορετικών ομάδων. Και ότι οι οικονομικά ισχυρές ομάδες κάθε κοινωνίας, κρύβουν τις επιδιώξεις τους και προσπαθούν πάντα τα δίκαια κοινωνικά αιτήματα των ανίσχυρων ομάδων να τα μετατρέπουν σε εθνικά αιτήματα.
Το ανησυχητικό είναι ότι αυτές τις επιδιώξεις τις ενστερνίζονται και οι οικονομικά αδύνατοι. Πχ μπορεί να πεινάς, να είσαι χρεωμένος αλλά είσαι απόγονος σπουδαίων προγόνων. Μπορεί να είσαι άνεργος, κακοπληρωμένος και να μην είσαι υπερήφανος για τον εαυτό σου, αλλά είσαι υπερήφανος για τον Μέγα Αλέξανδρο.
Να θεωρείς ψυχή σου το όνομα της Μακεδονίας και όχι την παιδεία.
Να μην ξεχάσω ότι τα κυρίαρχα ΜΜΕ, οι κυρίαρχες δυνάμεις προσπαθούν να αντικαταστήσουν τους κοινωνικούς αγώνες κατά της λιτότητας, με και καλά εθνικούς αγώνες, για μια υπόθεση που για όλο τον πλανήτη είναι λυμένη.
Πόσο δύσκολο είναι να είσαι συνεπής μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής σου. Όμως μέχρι το τελευταίο. Και πόσο κομβικό μπορεί να είναι το προτελευταίο λεπτό.
Τη διαφορά μεταξύ γεμάτης πλατείας τον Δεκέμβρη του 44 και γεμάτης πλατείας τον Φλεβάρη του 2018.
Ότι κάθε τι μαζικό δεν είναι κατά ανάγκην και σωστό.
Την απέχθεια στο ρεύμα της μάζας, την ευκολία της την εθελοτυφλία της. Την εύπεπτη σκέψη και την επιφανειακή ανάλυση.

Ναι προφανώς δεν ήταν φασίστες όλοι όσοι ήταν εκεί, αλλά πότε τελικά και πως αρχίζεις να φασιστικοποιείσαι. Με όλες τις αναλογίες… προφανώς, η νεολαία της Γερμανίας του μεσοπολέμου δεν φανταζόταν ότι θα ήταν αυτή που θα γύριζε σε φέρετρα μερικά χρόνια αργότερα. Ούτε οι ενήλικες της Γερμανίας του μεσοπολέμου ήθελαν να ψήνουν σε φούρνους τα πτώματα των Εβραίων. Προφανώς δεν το ήθελαν αλλά έγινε γιατί το ήθελαν κάποιοι. Που όμως ποτέ δεν το είπαν καθαρά. Και που πάντα μιλούσαν για ισχυρή και καθαρή Γερμανία.
Τον ευχαριστώ που μου θύμισε όλα αυτά που σιχαίνομαι. Να χαϊδεύω την μπόλικη αφέλεια και την άγνοια του πλήθους. Να σιγοντάρεις την επιπολαιότητα της μαζικής σκέψης.
Να βροντοφωνάζεις ότι θέλεις την Μακεδονία ελληνική ενώ η Ελλάδα δεν είναι ελληνική. Ούτε δρόμοι, ούτε λιμάνια, ούτε αεροδρόμια, ούτε παραλίες, ούτε πετρέλαια ούτε δάνεια. Τίποτε.
Τον ευχαριστώ που με βοήθησε να τελειώσω μια και καλή, με τους μύθους, τα σύμβολα και τα κεφάλαια του έθνους.
Τον ευχαριστώ που με απενεχοποίησε.
Τον ευχαριστώ που κατάλαβα ότι ο αγώνας μας για καλύτερο αύριο, είναι ακόμη πιο δύσκολος χωρίς πατερίτσες από το παρελθόν. Μπορούμε και χωρίς αυτές.
Μπορούσαμε εδώ και καιρό, αλλά για λόγους συναισθηματικούς τις κρατούσαμε στα χέρια.
Τον ευχαριστώ που μου απέδειξε γιατί δεν έπρεπε να ήμουν στο Σύνταγμα χτες.
Που μου υπενθύμισε την αναγούλα για τις μπούρδες περί εθνικής ενότητας, κυρίαρχου λαού και υπερήφανου λαού. Και είναι μπούρδες, γιατί αυτός ο λαός δείχνει μαζικότητα και υπερηφάνεια όταν έχει εξασφαλίσει ότι δεν θα έχει κόστος η όποια διαμαρτυρία του. Όταν είναι συμβατή με τα θέλω των ισχυρών. Όταν ο όποιος αντίπαλος είναι σιγουράκι. Αν αυτή την στιγμή κάποιος απειλεί την εθνική κυριαρχία είναι η πανίσχυρη Τουρκία και όχι τα ανύπαρκτα Σκόπια. Γιατί λοιπόν ψυχή είναι η Μακεδονία και όχι το Αιγαίο; Από την Μακεδονία οι βόρειοι γείτονες μας έχουν πάρει το όνομα. Οι ανατολικοί γείτονες με τις συνεχείς απειλές παραβάσεις και παραβιάσεις κάθε μέρα, δεν μας παίρνουν κάτι; Τι αλα καρτ υπερηφάνεια είναι αυτή;

Είμαστε ατρόμητοι μόνο προς τα πάνω όχι προς τα δίπλα; Επίσης σε Μακεδονία και Αιγαίο, Πελοπόννησο και Κρήτη χρωστάνε μέχρι και τα τρισέγγονα, ένα χρέος που μας φορέθηκε.
Τον ευχαριστώ που μου θύμισε ότι ναι δεν είναι όλοι φασίστες, αλλά ότι μπορούν να γίνουν όλοι φασίστες. Ακόμη και χωρίς να το καταλάβουν. Ότι υπάρχουν διαβαθμίσεις μέχρι να μπεις στο τάγμα εφόδου. Ότι η ανοχή είναι το πρώτο σκαλί.
Τον ευχαριστώ που μου υπενθύμισε να μην ξεχάσω ποτέ και να μην ξεχνάω να μπερδεύω τον αριστερόστροφο φασισμό με τον φασισμό. Γιατί ο φασισμός είναι ένας και μοναδικός. Είναι ΜΟΝΟ μαύρος, έχει μόνο αγκυλωτό σταυρό, διαιρεί, στοχοποιεί και δολοφονεί. Γιατί το μόνο που μπορεί να κάνει αριστερόστροφα ο φασισμός είναι να γυρνάει με αριστερή φορά το μαχαίρι στην καρδιά του Φύσσα.
Τον ευχαριστώ που μου θύμισε ότι τελικά δεν είναι η ελπίδα, αλλά η ξεφτίλα που πεθαίνει τελευταία.

Τον ευχαριστώ και λυπάμαι. Εγώ τον Μίκη δεν μπορώ, δεν θέλω, δεν πρέπει να τον μοιράζομαι με φασίστες. Δεν θέλω να μας ενώνει με τους φασίστες ο Μίκης. Αυτόν τον Μίκη δεν θέλω να τον μοιράζομαι. Σας τον χαρίζω. Δεν είναι ο δικός μου Μίκης. Είναι όλος δικός σας. Πάρτε τον.

Και τον ευχαριστώ που μου δίνει το δικαίωμα να ζητήσω εγώ ταπεινά συγνώμη από τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Σωτήρη Πέτρουλα, τον Ανδρέα Λεντάκη, τους 200 συντρόφους της Καισαριανής, τον Νίκο Μπελογιάννη, τους χιλιάδες εξόριστους, που δεν έγιναν ποτέ εθνικό σύμβολο, τους χιλιάδες νεκρούς, τους χιλιάδες ονειροπόλους, τους χιλιάδες αγωνιστές απλούς ανθρώπους που μέχρι τέλους πάλεψαν να κρατήσουν τον όνομα και την ιστορία τους καθαρή και κρυστάλλινη. Που δεν τραγούδησαν το «σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» μαζί με ανθρώπους που έχουν στα χέρια τους χαραγμένο τον αγκυλωτό σταυρό.
Για μένα χτες ήταν μια σημαντική μέρα. Και σημαδιακή μέρα. Και θλιβερή μέρα.
Περνά στην ιστορία. Γιατί πέθανε ο Μίκης Θεοδωράκης. Έφυγε ένας μεγάλος καλλιτέχνης, ένας μεγάλος πνευματικός άνθρωπος. Ένας κορυφαίος δημιουργός, ένας ζωντανός θρύλος που μεγαλούργησε όταν ήταν γειωμένος με τις αγωνίες του λαού μας.

Ο Μίκης Θεοδωράκης έφυγε χτες και μας άφησε έναν πλούτο μουσικής, ένα τεράστιο έργο. Μια σημαντική παρακαταθήκη.
Ήταν μια μέρα σημαδιακή και κάθε χρόνο τέτοια μέρα θα τιμούμε τη μνήμη του και θα θυμόμαστε το θάνατό του.
Θα τον έχουμε πάντα ψηλά στο μυαλό και στην καρδιά μας.
Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το Μακεδονικό (πριν κατεβείτε στο συλλαλητήριο)



του Αθανάσιου Γραμμένου  
 Διεθνολόγου


 1.Τι είναι το Μακεδονικό Ζήτημα και πότε γεννήθηκε;

Το Μακεδονικό Ζήτημα αφορά κατ’ αρχήν στον εκπαιδευτικό κι εκκλησιαστικό ανταγωνισμό μεταξύ της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδας για τον έλεγχο των μακεδονικών εδαφών και πληθυσμών της φθίνουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και χρονολογείται ήδη από τα τέλη του 19ου αι. Συνεχίστηκε στις αρχές του 20ου αι. με την αποστολή ατάκτων σωμάτων από κάθε χώρα και οι λογαριασμοί ξεκαθαρίστηκαν ουσιαστικά με τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1913 το μεγαλύτερο μέρος (60%) της Μακεδονίας είχε περιέλθει στην Ελλάδα (Μακεδονία του Αιγαίου), ένα μικρότερο (30%) στη Σερβία (Μακεδονία του Βαρδάρη) και το έλασσον (10%) στη Βουλγαρία (Μακεδονία του Πιρίν). Εκείνη την περίοδο δεν υπήρχαν βεβαίως «Μακεδόνες» με διακριτή εθνική συνείδηση. Αυτό ξεκίνησε να συμβαίνει ως αποτέλεσμα πολιτικών ζυμώσεων, όταν το Μακεδονικό πέρασε σε νέα φάση την περίοδο 1919-1943. Τότε ήταν που Σέρβοι και Βούλγαροι ανταγωνίζονταν για την εθνότητα των κατοίκων του συνόλου της Μακεδονίας, με τους δεύτερους να υποστηρίζουν ότι πρόκειται περί Βουλγάρων οι οποίοι ομιλούν ένα βουλγαρικό ιδίωμα (τη σλαβομακεδονική διάλεκτο).

Για να αντιμετωπίσει ο Τίτο τον εδαφικό ανταγωνισμό, το 1944 ίδρυσε τη «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» (ΛΔΜ) ως ομόσπονδο κρατίδιο της Γιουγκοσλαβίας, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη «μακεδονικού» έθνους όχι μόνο σε αυτή αλλά και στις γύρω βαλκανικές χώρες (Βουλγαρία και Ελλάδα) – αυτή ήταν η τρίτη φάση. Η τέταρτη φάση του Μακεδονικού –την οποία διανύουμε σήμερα- ξεκίνησε το 1991 όταν η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε και η νέα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ανακήρυξε την ανεξαρτησίας της με καθαρές αλυτρωτικές και αναθεωρητικές αναφορές στο Σύνταγμά της, κατάλοιπα του ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού.

2. Πώς γεννήθηκε το «μακεδονικό» έθνος; Δεν υπήρχε πριν από το 1944;

Το «μακεδονικό» έθνος προέκυψε από τη στρατηγική ανάγκη της Γιουγκοσλαβίας να προστατευτεί απέναντι στις διεκδικήσεις των Βουλγάρων και παράλληλα να βρει τρόπους εξόδου στη θάλασσα, εις βάρος της Ελλάδας. Προείχε λοιπόν η αποσύνδεση του κατά βάση βουλγαρόφωνου πληθυσμού από την επιρροή της Βουλγαρίας που επετεύχθη μέσω της καλλιέργειας μιας νέας εθνικής ταυτότητας. Προέκυψε τεχνητά ένα νέο εθνικό μόρφωμα που έλαβε την ταυτότητα του από τα γεωγραφικά του χαρακτηριστικά, συνθέτοντας παράλληλα τον ιστορικό και πολιτισμικό του χαρακτήρα δανειζόμενο βασικά στοιχεία των γειτόνων.
Σήμερα, η επίσημη ιστοριογραφία της ΠΓΔΜ υποστηρίζει ότι η απαρχή του έθνους βρίσκεται στους αρχαίους Μακεδόνες οι οποίοι στη συνέχεια απορρόφησαν τα σλαβικά φύλα που έφτασαν στη Βαλκανική, εκχριστιανίστηκαν από τους «Μακεδόνες» Κύριλλο και Μεθόδιο και σύστησαν το «Μακεδονικό» βασίλειο του Τσάρου Σαμουήλ. Μετά την Οθωμανική κατάκτηση ξεκίνησαν τους αγώνες για την ελευθερία τους μέχρι την επανάσταση του Ίλιντεν (1903) και τελικά την ίδρυση της ΛΔΜ. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται αστεία για τους ιστορικούς, αφού αποτελούν μια εξόφθαλμη και άκομψη συρραφή της τεκμηριωμένης και επιστημονικά αποδεκτής ιστορίας των Ελλήνων και των Βουλγάρων, ωστόσο οι μη εξοικειωμένοι πολίτες (και πολιτικοί) ανά τον κόσμο δεν είναι σε θέση να εντοπίσουν αυτές τις ανακρίβειες. Σημειώνεται ότι σε πολλά σημεία το αφήγημα αυτό οικειοποιείται στοιχεία και άλλων βαλκανικών (και όχι μόνο) λαών.
3.Τι είναι ο αναθεωρητισμός και πως τον εκφράζει η ΠΓΔΜ;
Αναθεωρητισμός είναι η πολιτική βούληση ενός κράτους να προχωρήσει σε αναθεώρηση/αλλαγή του status quo όπως αυτό εκφράζεται από τις διεθνείς συμφωνίες και Συνθήκες. Εν προκειμένω, η ελληνική πλευρά ισχυρίζεται ότι τόσο το Σύνταγμα όσο και η εθνική πολιτική της ΠΓΔΜ κρύβουν τέτοιες προθέσεις – η άλλη πλευρά το αρνείται. Το Σύνταγμα του 1991 περιέγραφε το όραμα της «Μεγάλης Μακεδονίας», δηλαδή την επέκταση προς δυσμάς με σκοπό την απελευθέρωση των «αλύτρωτων» αδελφών τους. Το ισχύον Σύνταγμα (2001), παρότι έχει «στρογγυλέψει» πολλές «γωνίες», διατηρεί σχετικές με την ύπαρξη «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα αναφορές ενώ παραπέμπει στις «ιστορικές αποφάσεις» της εθνικιστικής ASNOM (Αντιφασιστική Συνέλευση για την Εθνική Απελευθέρωση της Μακεδονίας), η οποία με μανιφέστο (Αύγουστος 1944) διακήρυττε «τη δίκαιη και αμετάβλητη επιθυμία για ένωση όλου του μακεδονικού λαού με βάση τις αρχές του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού».
4.Επομένως φοβόμαστε όντως ότι θα μας επιτεθούν;
Προφανώς όχι! Όμως, η απειλή δεν είναι απαραίτητα στρατιωτική ούτε καν βραχυπρόθεσμη. Αν αποδεχτούμε τους εθνικιστικούς ισχυρισμούς των γειτόνων μας και κυρίως τη θεωρία του «Μακεδονισμού» (βλ. παρακάτω) τότε αργά ή γρήγορα θα υποστούμε δυσάρεστες συνέπειες. Το ζητούμενο από τις διπλωματικές συνομιλίες που διεξάγονται αυτή την περίοδο είναι να προκύψει μία αμοιβαία αποδεκτή λύση και μια φιλική σχέση καλής γειτονίας με γνώμονα την ειλικρίνεια. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει και οι πάνω και οι κάτω να βάλουν νερό στο κρασί τους - και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η Ελλάδα έχει βάλει ήδη πολύ νερό.
5.Πέρα από τα νομικά κείμενα, έχουν σημειωθεί άλλες προκλήσεις;
Το Σύνταγμα, όπως οποιοδήποτε νομικό κείμενο, μπορεί να αλλάξει ξανά και ξανά. Αυτό που έχει καθοριστική σημασία για τη σταθερότητα και τη συνεργασία στη περιοχή είναι η εικόνα που έχει ένας λαός για τον εαυτό του και για τους γύρω του. Το πρόβλημα με τον «Μακεδονισμό», την εθνική ιδεολογία στην ΠΓΔΜ, είναι ότι εμφορείται από τον σπόρο του αναθεωρητισμού επειδή θεωρεί τη γεωγραφική Μακεδονία ως αδιαίρετη ενότητα η οποία εκτός από τα όρια της ΠΓΔΜ, που θεωρούνται «ελεύθερα», βρίσκεται «υπό κατοχή». Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι Σλαβομακεδόνες της διασποράς (κυρίως σε Καναδά, ΗΠΑ και Αυστραλία) διεξήγαγαν μία συγκροτημένη προπαγάνδα σχετικά με τα «κατεχόμενα» μακεδονικά εδάφη από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία καθώς και για τις διώξεις που υποφέρουν στην Ελλάδα «αλύτρωτοι Μακεδόνες».
Προηγουμένως, χιλιάδες Σλαβομακεδόνες είχαν πολεμήσει στον ελληνικό εμφύλιο μαζί με τον Δημοκρατικό Στρατό, ενθαρρυμένοι από τη δέσμευση του ΚΚΕ ότι μετά την πιθανολογούμενη νίκη, η ελληνική Μακεδονία θα ενωνόταν με τη γιουγκοσλαβική και τη βουλγαρική σχηματίζοντας την Ενιαία και Ανεξάρτητη Μακεδονία σε μια Βαλκανική Ομοσπονδία.
Οι προκλήσεις φτάνουν έως το σήμερα. To 2014 ο τότε αντιπρόεδρος της Βουλής της ΠΓΔΜ, Αντόνιο Μιλόσοσκι, αναρριχήθηκε στον Όλυμπο και φωτογραφήθηκε κραδαίνοντας κόκκινη σημαία με το αστέρι της Βεργίνας (η αρχική σημαία της «ΔτΜ»). Ο πρ. Πρωθυπουργός Νικολά Γκρούεφσκι, υλοποίησε το πολυδάπανο έργο της ανέγερσης αγαλμάτων των αρχαίων Μακεδόνων στα Σκόπια (παρά τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας του). Στην Αυστραλία οι εκεί Σλαβομακεδόνες παρήλαυναν με πανό που ανέγραφαν «η Solun (Θεσσαλονίκη) θα γίνει πρωτεύουσα της Μακεδονίας ξανά» ενώ στον Καναδά, η οργάνωση United Macedonians Organization, κυκλοφορεί χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας» με την υποστήριξη επίσημων αξιωματούχων της ΠΓΔΜ. Παράλληλα, το ακανθώδες ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού» διδάσκεται στα σχολικά βιβλία καλλιεργώντας το ανθελληνικό και αντιβουλγαρικό πνεύμα στις νέες γενιές. Άλλωστε, αναφέρεται συχνά ότι οι «Μακεδόνες» του Αιγαίου έχουν υποστεί γενοκτονία και εγείρουν αξιώσεις για εδαφικές και οικονομικές αποζημιώσεις.
Σημειώνεται ότι τα Σκόπια έχουν την αμέριστη συμπαράσταση της Άγκυρας, πολιτικά, διπλωματικά και οικονομικά. Απέναντι στην Ελλάδα, οι δύο χώρες ακολουθούν κοινή στρατηγική και δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα γραφεία των λόμπι τους στην Washington συστεγάζονται! Μάλιστα, το ειδησεογραφικό πρακτορείο Balkan Insight έγραψε ότι την περίοδο 2015-2017 τα Σκόπια ξόδεψαν πλέον του $1 εκ. σε υπηρεσίες δημοσίων σχέσεων (lobbying) στις ΗΠΑ.
6.Ναι αλλά όλοι ξέρουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας...
Μην είσαι τόσο σίγουρος! Πολλοί στην Ευρώπη δεν αγαπούν τις αρχαίες καταβολές της (δηλ. ό,τι προηγείται του Καρλομάγνου) και συχνά τσουβαλιάζουν τα γεγονότα. Το ίδιο και στην Αμερική. Ας δούμε ένα παράδειγμα: οι γείτονές μας Ιταλοί, το 2005 ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν τον τάφο του Περσέα, τελευταίου Βασιλιά της Μακεδονίας που ηττήθηκε στην Πύδνα (168 π.Χ.) από τον Αιμιλιανό Παύλο. Μετά την ήττα, η Μακεδονία έγινε Ρωμαϊκή Επαρχία και ο Περσέας μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στη Ρώμη όπου και πέθανε μετά από λίγα χρόνια. Ο φερόμενος ως τύμβος του τελευταίου βασιλιά βρέθηκε κοντά στο Magliano de’ Marsi (100 χλμ. ανατολικά της Ρώμης). Οι ιταλικές αρχές λοιπόν, αντί για Έλληνες αρχαιολόγους κι επισήμους, προσκάλεσαν ”Μακεδόνες” μαθητές και τον ”Μακεδόνα” πρέσβη να επισκεφθούν το μνημείο και μάλιστα εγκατέστησαν πινακίδα τιμής ένεκεν, από τους δήθεν απογόνους του εκλιπόντος. Η επιγραφή που στέκει ακόμα στο σημείο φέρει τα σλαβομακεδονικά, τα αγγλικά και τα ιταλικά, ενώ ουδεμία αναφορά γίνεται στα ελληνικά! Αν η ψυχή του Περσέα πλανιέται κάπου εκεί ψηλά θα παρατηρεί μάλλον με απέραντη ευθυμία την επιγραφή στο κυριλλικό αλφάβητο που ο ίδιος δεν θα μπορούσε να διαβάσει!
Ας μην ξεχνάμε ότι τον Ιανουάριο του 2017, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στα Σκόπια είπε στους οικοδεσπότες του: «Στη χώρα μου (Ιταλία) ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Φίλιππος ο Μακεδών είναι πολύ δημοφιλείς πρόγονοί σας».
Τέτοια περιστατικά σημειώνονται πολύ συχνά, αλλά όταν γίνονται με τη συμμετοχή τόσο υψηλά ιστάμενων προσώπων αποκαλύπτουν το μέγεθος του προβλήματος.
7.Η Ελλάδα γιατί δεν έκανε τίποτα για όλα αυτά;
Η εκτίμηση ότι η Ελλάδα παρέμενε αδρανής όλο το περασμένο διάστημα είναι εσφαλμένη. Τόσο σε επίσημο όσο και σε ανεπίσημο επίπεδο η ελληνική πλευρά προσπαθούσε να αποκρούσει τους αντι-δυτικούς και αντι-ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς του Τίτο, ο οποίος είχε σκοπό να αυξήσει την κομμουνιστική επιρροή στη Βαλκανική. Στις ελληνικές ανησυχίες, το ΥΠΕΞ των ΗΠΑ είχε απαντήσει τον Δεκέμβριο του 1944, δηλώνοντας ότι οποιαδήποτε συζήτηση για ύπαρξη «μακεδονικής» πατρίδας ή έθνους είναι δημαγωγική κι έχει επιθετικούς σκοπούς σε βάρος της Ελλάδας (έγγραφο 868.014/12–2644). Ωστόσο, μετά τη ρήξη του Τίτο με τον Στάλιν (1948), η γεωστρατηγική ισορροπία μεταβλήθηκε και η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπάθησε να προσεγγίσει τη Γιουγκοσλαβία με απώτερο σκοπό να αναχαιτίσει τη σοβιετική επιρροή στα Βαλκάνια. Έτσι, η Ελλάδα δεν είχε την αναμενόμενη διπλωματική στήριξη από τους συμμάχους της παρά τις σιωπηρές διαβεβαιώσεις ότι δεν θα αναγνώριζαν ένα «μακεδονικό» έθνος.
Για να συμπληρώσει την επίσημη πολιτική οδό προσπάθησε να ασκήσει πολιτιστική διπλωματία με εκθέσεις, συνέδρια και άλλες σχετικές δράσεις. Αποκορύφωμα των ενεργειών αυτών ήταν το Συμπόσιο για την ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας που διοργάνωσε το Columbia University στη Νέα Υόρκη το 1989, με τη συμμετοχή κορυφαίων αρχαιολόγων και ιστορικών. Το συνέδριο περιλάμβανε και ειδικό επιμορφωτικό εργαστήριο για διδάσκοντες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, το οποίο υλοποίηθηκε με την υποστήριξη της εκεί ελληνικής διασποράς και της Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής, επικεφαλής της οποίας ήταν μια σπουδαία μορφή της Ορθοδοξίας, ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος.
8.Τελικά, το πρόβλημα είναι το όνομα;
Ο Κωνσταντίνος Κατσάνος, στο βιβλίο «Το Ανύπαρκτο Ζήτημα» υποστηρίζει ότι αυτό που ξεκίνησε ως προπαγάνδα με εδαφικές βλέψεις εξελίχθηκε σε ζήτημα ταυτοτήτων και ιστορικής κληρονομιάς. Επί της ουσίας το όνομα είναι το μικρότερο από τα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν διότι μία συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει ρητά την αλλαγή των άρθρων του Συντάγματος της ΠΓΔΜ, απαλείφοντας τις αλυτρωτικές διεκδικήσεις, την ανασκευή της κρατικής ιδεολογίας του «Μακεδονισμού» που καλλιεργεί εχθρότητα και καχυποψία σε βάρος των γειτόνων της και βέβαια την αναγνώριση ότι το όνομα της Μακεδονίας δεν είναι αποκλειστικής χρήσης από κανέναν. Αν τηρηθούν αυτές οι προϋποθέσεις τότε το ονοματολογικό θα διευθετηθεί αρκεί να ισχύει για όλες τις χρήσεις, τόσο στο εξωτερικό όσο (και κυρίως) στο εσωτερικό.

9.Γεωγραφικός προσδιορισμός ή κάτι άλλο και πότε;
Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Ο αλυτρωτισμός ως πυρηνικό στοιχείο της κουλτούρας των Σλαβομακεδόνων θα χρειαστεί γενιές για να αμβλυνθεί και τίποτα δεν προδιαγράφει ότι τελικά κάτι τέτοιο θα συμβεί. Γι’ αυτό η Ελλάδα πρέπει να εγκαταστήσει δικλείδες ασφαλείας. Οι τελευταίες προτάσεις του ειδικού μεσολαβητή του ΟΗΕ Matthew Nimetz, για όνομα με επιθετικό προσδιορισμό έναντι όλων στη σλαβική μπορούν να αποτελέσουν βάση επίλυσης αλλά θα είναι ακόμα καλύτερα αν καταλήξουμε σε μία σύνθετη λέξη. Όμως, πρέπει να εξετάσουμε και το όνομα της εθνικότητας/ιθαγένειας όπως και της γλώσσας ώστε να αποτραπεί το μονοπώλιο της χρήσης του όρου «μακεδονικός» που θα ήταν εθνική καταστροφή.
Όσο για το πότε, αυτό μάλλον θα καθυστερήσει και δεν θα προλάβει την επόμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Άλλωστε, όπως έχει λεχθεί μια διεθνής συμφωνία πρέπει να επικυρωθεί τρεις φορές, μία στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων και από μία στο εσωτερικό κάθε χώρας. Αν συνυπολογίσουμε και τον χρόνο των απαιτούμενων κοινοβουλευτικών διαδικασιών ή/και δημοψηφισμάτων τότε θα χρειαστούμε υπομονή και εποικοδομητική διάθεση. Σε κάθε περίπτωση, η αναζήτηση λύσης στο μονοπάτι που έχει ήδη ανοίξει είναι προς όφελος όλων διότι θα σταθεροποιήσει τα Βαλκάνια και θα διανοίξει προοπτικές συνεργασίας και συμφιλίωσης.

10.Τι πρέπει να αποφύγουμε;
Τον εθνικισμό, τον εθνομηδενισμό και την ηττοπάθεια.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018


Ο ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΣ ΑΡΧΟΝΤΟΧΩΡΙΑΤΗΣ

  •  Κουνηθήκατε καλά από τον σεισμούλη;

Ξεχάσατε και πολυνομοσχέδιο και πλειστηριασμούς και μακεδονικό σε τρία δευτερόλεπτα, έτσι;

Στημένο ήταν για αποπροσανατολισμό.
  • Όμως μετά τις χθεσινές "μεγαλειώδεις" κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν από την ΑΔΕΔΥ και την ΓΣΕΕ  (το ΠΑΜΕ δεν το μετράμε εμείς, για λόγους που δεν είναι της ώρας να εξηγήσουμε, ΑΝ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΑΜΕ είχε ΠΟΛΥ κόσμο εχθές), ο Τσίπρας έχει χεστεί από τον φόβο του και έχει κρυφτεί στο καινούργιο φουστάνι της Μπέτυς και κλαίει.
  • "Να δεις που δεν την γλυτώνω με τίποτα Μπετούλα" μάθαμε από έγκυρες πηγές μας, ότι έλεγε ο Αλέξης απελπισμένος. "Θα μας ξαναψηφίσουν οι μαλάκες. Αυτοί δεν αντιδρούν με τίποτα και τους άλλους τελικά τους έχουν εντελώς χεσμένους".
  • "Μία λύση   έχω για να γλυtώσω Μπέτυ μου σκέφτομαι.   ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΝ ΓΑΠ! Μόνο με αυτόν αγανακτούν οι μπαμπουϊνοι σε αυτή τη χώρα. Μπας και κατέβουν στο Σύνταγμα, να μας ρίξουν να ησυχάσει η κεφαλάρε μας από τις σκοτούρες".
  •  
  • "Πρέπει να φύγω Μπέτυ μου πριν γίνει ο πρώτος πλειστηριασμός, γιατί θα με κρεμάσουν σαν σφαχτό για γδάρσιμο. Πόσο θα τους δουλεύω τους κουτόφραγκους με τις μηνιαίες αναβολές για να αρχίσει το πάρτι η εφορία; Άντε θα βρούμε μια μαλακία να πούμε και την Πρωτομαγιά - αργία άλλωστε είναι, θα το πάμε λίγο πιο πίσω. Μετά; Θα τσακώνονται ποιος θα με πρωτοβουτήξει;;;"
  • "Πρέπει να διαλύσω και τον Λεβέντη, που μου κάνει τον Μακεδονάρχη - μη χέσω - ώστε να ψηφίσουν και οι δικοί του τον Κυριάκο, να γλιτώσω Μπέτυ μου".
  • "Πρέπει να έρθει ο Κoύλης, Περιστέρα  μου οπωσδήποτε, για να εφαρμόσει εκείνος σωστά αυτά που ψηφίζουμε εμείς, που του αρέσουν. Για να λέμε εμείς μετά, ότι αν δεν μας έριχναν, εμείς δεν θα τα εφαρμόζαμε και θα τα αλλάζαμε. τον Αύγουστο, που θα βγαίναμε από τα μνημόνια και είναι και παχιιές οι μύγες.
  • Χωrιαταρέοι είναι θα μας πίστευαν Εδώ πιστεύουν τον Κυριάκο που τους λέει ότι υπερασπίζεται το δικαίωμα στην απεργία που εμείς υπονομεύουμε. Ό,τι και να τους πεις το πιστεύουν αυτοί οι μπαμπουίνοι., άμα τα έχουν πάρει. Μόνο με το θυμικό ψηφίζουν, έτσι και αλλιώς".
  •  
  • "ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΓΛΙΤΏΝΟΥΜΕ ΜΠΕΤΥ ΜΟΥ, να αφήσω τον Κούλη να κυβερνάει και να πάμε να αράξουμε στην Αίγινα. Τετράδιο θα τα κάνω τα μέζεά μου. Νέα παιδιά είμαστε ακόμα."
  • "Άσε που έχω και το .... συγκυβερνών κόμμα" έλεγε ο Αλέξης στην Μπέτυ εχθές που της άνοιξε την καρδιά του.
  • "Αυτοί ρε είναι τόσο καραγκιοζαρέοι που όταν ο Ζουράρις τους τρόλαρε, λέγοντάς τους ότι δεν τρέχει τίποτα αν χάσουμε μερικά νησιά δεν είπαν τίποτα, το κατάπιαν αμάσητο και τώρα έγινε της πουτάνας που του έβρισε του άλλου, του κωλόγαβρου την ομάδα. Δεν θέλω άλλο Μπέτυ μου, δεν τους μπορώ, .ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΜΜΕΝΟΙ!
  •  "Βούλγαροι, Βούλγαροι, χανούμισσες, βαζέλες, όλο το έθνος προσκυνά, σώβρακα και φανέλες"
  •  Πάντως - στα σοβαρά τώρα  (μπουχαχαχα) εκείνοι οι μεγαλοσυνδικαλιστές, που εμπνέουν τον λαό να κινητοποιηθεί δια τα δίκαιά του, όπως εχθές,  μήπως θα πρέπει να σκεφτούν - έστω και ως ένα ενδεχόμενο, ένα plan B, να πούμε - το ενδεχόμενο ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ, αφού δεν εκφράζουν παρά την πάρτη τους και μια κλίκα ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΑΔΩΝ ?

πηγή :  http://www.stinplatia.gr

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Λίγοι άνθρωποι μπορούν να χαίρονται χωρίς φθόνο για την ευτυχία των φίλων τους

  Της Έλενας Γεωργίου   

 

Δεν υπάρχει καλύτερη επένδυση από τη φιλία. Και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τη χρειάζεται στη ζωή του.

Που να μην έχει δώσει κομμάτια του εαυτού του στ’ όνομά της.

Γιατί όταν είναι αληθινή, έχει την ικανότητα να ξεγυμνώνει χαρακτήρες και να γεμίζει ψυχές. Να γίνεται αισθητή ακόμη κι όταν επικρατεί η απόλυτη σιωπή, γιατί πολύ απλά μπορεί να εκφραστεί χωρίς την παρουσία λέξεων.
Aληθινός φίλος λοιπόν, είναι αυτός που χαίρεται μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς του για την ευτυχία σου. Χωρίς να δηλητηριάζεται η ψυχή του από ζήλια και φθόνο. Χωρίς να αποδοκιμάζει τις επιλογές σου και να αμφιβάλλει για όλα όσα έχεις καταφέρει στη ζωή σου. Αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος που πετάει στα ουράνια με τις χαρές σου και πέφτει απ’ τα σύννεφα με τις λύπες σου. Που είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να σε δει να χαμογελάς και να βάλει στη θέση του όποιον τολμήσει να σε κάνει να δακρύσεις.

Δεν έχουν πολλοί το προνόμιο να έχουν δίπλα τους τέτοιους μοναδικούς ανθρώπους. Γιατί είναι όντως δυσεύρετοι. Κι αν έχεις την τύχη να μοιράζεσαι στιγμές και να δημιουργείς αναμνήσεις με φίλους πραγματικούς, μην τους αφήσεις ποτέ να φύγουν απ’ τη ζωή σου. Θα’ ναι πάντα εκεί για να σε ενθαρρύνουν όταν διστάζεις και να σε στηρίζουν όταν χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου. Είναι μέρος της ευτυχίας σου, γι’ αυτό και δε θα ζηλέψουν ποτέ την έντασή της.
Ήταν, είναι και θα είναι πάντα δίπλα σου γιατί έχουν ταιριάξει τα κομμάτια σας χωρίς πολλά-πολλά. Έχετε βρει αυτά που σας ενώνουν και δε θ’ αφήσετε ποτέ αυτά που σας χωρίζουν να μπουν στη μέση της φιλίας σας. Συμπληρώνετε με λίγα λόγια, ο ένας τον άλλο και μαζί, είστε ανίκητοι. Κι η φιλία να ξέρεις, γίνεται ακόμη πιο πολύτιμη με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί σημαίνει πως αντέχει στη φθορά του και ξεπερνάει με πείσμα κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στο μονοπάτι της. Όποια μορφή κι αν έχει.
Κι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, οι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να χαίρονται χωρίς ίχνος φθόνου για την ευτυχία των φίλων τους. Να το θυμάσαι όταν επιλέγεις τους ανθρώπους που θέλεις να κρατήσεις στο πλάι σου. Γιατί οι διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι πολλοί κι οι μάσκες διαθέσιμες για όποιον τις κάνει κέφι, ακόμη περισσότερες. Ό,τι κι αν έχεις ζήσει, μη γίνεις ένας από αυτούς. Να παραμείνεις ο παλιός, καλός εαυτός σου και πίστεψέ με, αυτοί που έχουν σημασία θα το εκτιμήσουν.
Αν γνωρίζεις λοιπόν για τη θλίψη του φίλου σου, μη διστάσεις να την κάνεις δικιά σου. Να είσαι εκεί και για τις χαρές, αλλά και για τις λύπες του. Και θα σ’ το ανταποδώσει. Θα ξημερωθεί στο πλάι σου, ακούγοντάς σε να ονειροπολείς και να γκρινιάζεις για το παραμικρό. Θα είναι εκεί για να σε ταρακουνήσει όταν είσαι έτοιμος να ξεστρατήσεις και να σε επαναφέρει στο σωστό μονοπάτι. Γι’ αυτό να εμπιστεύεσαι αυτούς που δεν πρέπει να το ζητήσουν. Τους σπουδαίους ανθρώπους που κατάφεραν να εγκατασταθούν στην καρδιά σου και δε θα φύγουν ακόμη κι αν σε μια στιγμή τρέλας και απόγνωσης, τους το ζητήσεις.