DATE

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Τελικά , σημασία έχει << πόσα >> έχεις ...



του Ίωνα Παπαδάκη 

Δεν έχει σημασία «πόσο» είσαι… Σημασία έχει «πόσα» έχεις.
Για πόσα μετάνιωσες, πόσα έκανες, πόσα θα ήθελες να είχες κάνει, πόσα να μην είχες κάνει, πόσα να πεις και για πόσα να σωπάσεις!
Γιατί (σίγουρα) θα έρθει η στιγμή που θα κοιτάξεις πάνω από τον ώμο σου και θα θυμηθείς, θα αναπολήσεις, θα μετανιώσεις για τους στόχους που ξέχασες και θα βάλεις νέους… Και αυτό θα το κάνεις όταν είσαι έτοιμος κάτι να αλλάξεις!
Δύσκολη η στιγμή που «κοιτάς» πάνω από τον ώμο σου! Αλλά παραγωγική και διδακτική… Ξέρεις λοιπόν τι έμαθα εγώ σε μία τέτοια «ματιά»;
Έμαθα (και κατάλαβα) ότι «χάνουμε» χρόνο, πολύ χρόνο! Και μάλιστα δεν τον «χάνουμε», ούτε τον «ξοδεύουμε»… τον σπαταλάμε άσκοπα!
Σε ανθρώπους που δεν θα έπρεπε, σε έγνοιες που δεν έχουν αξία, λύση και ουσία, σε σχέδια που έμειναν στρα χαρτιά, σε προσδοκία που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, σε συναισθήματα (καλά ή κακά δεν έχει σημασία) και υποσχέσεις που ακολούθησαν το νόμο της βαρύτητας και σε προσμονή που έγινε απογοήτευση!
Και ξέρει γιατί; Γιατί οι απαντήσεις και η ζωή είναι τώρα! Και αυτό ισχύει για όλους (και για όλα).
Και γιατί το παρελθόν μπορεί να ορίζει ποιος είσαι τώρα, όμως το παρελθόν είναι κατασκεύασμα του μυαλού! Και το μέλλον… κι’ αυτό κατασκεύασμα του μυαλού είναι…
Ένα είναι βέβαιο: Ότι και το παρελθόν και το μέλλον μπορεί να σε στοιχειώσει και να σπαταλήσεις χρόνο, αναλύοντας τα «πρίν» και κυνηγώντας τα «μετά» που δε διαφέρουν και πολύ από τους δαίμονές σου!
Και στο «τέλος της ημέρας» θα σε τυφλώνει αυτό το «κυνηγητό» (και αυτό είναι βέβαιο) και θα σε κάνει να το πιστέψεις! Και ξέρεις τι θα πάθεις βλάκα μου;
Θα σπαταλήσεις το «τώρα»! Γιατί αυτό το «τώρα» θα σου δώσει απαντήσεις, γιατί η καρδιά θέλει να ζει στο «τώρα», γιατί το «τώρα» είναι πιο δυνατό από το «πρίν» και γιατί απλά δεν μπήκες στη διαδικασία να το καταλάβεις…
Και δεν θα ζήσεις το «τώρα»! Γιατί σε αυτό το «τώρα» που έχτισες θα φέρεις παρέα και τους δαίμονές σου… (ξέρεις εσύ) τα «πρέπει», τα «δεν πρέπει», τα «και αν;»…
Και όλα αυτά χωρίς να σκεφτείς το βασικότερο:
Ότι, ότι και να κάνεις, δεν ξέρεις τι θα γίνει «μετά»…
Και προσπαθείς λυσσαλέα να το ελέγξεις… Αλλά θα χάσεις βλάκα μου!
Μην προσπαθήσεις λοιπόν, να το ελέγξεις! Και ξέρεις γιατί; γιατί από εδώ και πέρα αρχίζει η διασκέδαση. Άλλωστε δεν υπάρχει άλλος «πραγματικός» χρόνος πέρα από αυτό το διαβολικό «τώρα»!
Τι κι αν έχασες φίλους, έρωτες, δικούς σου ανθρώπους. Να τους βάλεις -με δόξα και τιμή- εκεί που τους αξίζει! Να τους τιμήσεις για το χρόνο που τους χάρισες και για το χρόνο που σου χάρισαν! Να τους θυμάσαι με αγάπη (και με κακία και θυμό και πίκρα καμιά φορά… ούτε αυτό είναι κακό!), γιατί σε έφεραν εδώ που είσαι!
Θύμωσες όταν έπρεπε, έκλαψες όταν έπρεπε, μέθυσες όταν έπρεπε, ξέσπασες όταν έπρεπε… Αν δεν τα είχες κάνει όλα αυτά τώρα δεν θα ήσουν εσύ εδώ και εκείνοι εκεί (όπου και αν είναι αυτό το «εκεί»)…
Οπότε μην σπαταλάς άλλο χρόνο βλάκα μου!
Μην μένεις χωρίς αυτοκίνητο σήμερα, γιατί ελπίζεις ότι θα αποκτήσεις μία Ferrari αύριο! Μην «θάβεις» κάτι πολύτιμο, για κάποτε σου έκλεψαν ένα ίδιο! Μην ζητάς να μάθεις το τέλος της ταινίας, γιατί δεν θα έχει καμία αξία η ταινία!
Μην αφήνεις τους δαίμονές σου να παίζουν με το «τώρα» σου και να κλέβουν το χρόνο σου… Γιατί κάποια στιγμή θα ανακαλύψεις ότι τα «πρίν» είναι πολύ περισσότερα από τα «μετά» και το «τώρα» περνάει και χάνεται (που λέει και το τραγούδι)!
Φρόντισε μόνο να μην είναι πολύ αργά και γίνουν οι δαίμονές σου, οι καλύτεροί σου φίλοι! Α! και κάτι τελευταίο… Αν αποφασίσεις να πας βόλτα στο δάσος, ένα είναι σίγουρο: Ο λύκος θα τριγυρίζει πάντα εκεί!
Τώρα, έχει καμία σημασία να πω αν αυτές
τις γραμμές τις «χρωστάω» 
σε άντρα ή γυναίκα;
Μπααααααα
Σημασία έχει οτι κάπου τις χρωστάω 
και κάπου τις χαρίζω…

https://ionistis.wordpress.com

Οι Λέσχες της Ανατροπής



του Μάκη Ανδρονόπουλου


Βαθιά κατάθλιψη κυριαρχεί στη χώρα παρά το ελληνικό καλοκαίρι κι αυτό είναι λογικό, όχι μόνο για τις καταστροφές από τις φωτιές, αλλά γιατί φαίνεται να έχει εδραιωθεί η απαισιοδοξία. Όλα δείχνουν να έχει καταστραφεί κάθε δυνατότητα διεξόδου και κυρίως, πως δεν υπάρχει ηγεσία που θα μπορούσε να οδηγήσει τον κόσμο στο ξέφωτο. Παρ΄ όλα αυτά, υπάρχουν χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες που συντηρούν τη φλόγα της αισιοδοξίας, άλλοτε μέσα από την έκφραση του θυμού, άλλοτε στα όρια του -σύμφωνα με το σύστημα- γραφικού, ίσως και στα όρια του ανορθολογισμού και έτσι εκτίθενται με προσωπικό κόστος.

Δεν πρόκειται για βολεμένους ανθρώπους με κάβες εκατομμυρίων στο εξωτερικό. Είναι άνθρωποι των μεσαίων στρωμάτων με μόρφωση και εμπειρίες που δεν αποδέχονται το μοιραίο, το πεπρωμένο και άλλα ηττοπαθή ιδεολογήματα του συστήματος. Δεν αποδέχονται το αμετάκλητο της θανάτωσης της Ελλάδας και του ελληνισμού. Δεν αποδέχονται το καθεστώς της υποκρισίας και της μιζέριας και αντιδρούν ως δημοκρατικοί άνθρωποι πολιτικά και κοινωνικά. Αντιδρούν φτιάχνοντας κυκλώματα και παρέες που θα γράψουν ιστορία, όπως έγραψε το κύκλωμα της Φιλικής Εταιρείας, ανατρέποντας την πιο σκληρή διεθνή τάξη πραγμάτων, εκείνη της Ιεράς Συμμαχίας.

Σχετική παράδοση υπάρχει διεθνώς. Οι Γιρονδίνοι (Κοντορσέ, Βερνιώ, Γκυαντέ, Ζανσονέ) ήταν μια σημαντική πολιτική ομάδα, που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη Γαλλική Επανάσταση, όπως άλλωστε και οι Ιακωβίνοι (ορεινοί – Δαντών, Ροβεσπιέρος και Μαρά) που επικυριάρχησαν (είχαν 2000 λέσχες σε όλη τη Γαλλία), άλλο εάν μετά σφάχτηκαν μεταξύ τους. Ήταν και η φιλοβασιλική Λέσχη Φεγιαντίνων που προέκυψε από διάσπαση των Ιακωβίνων, αλλά και η Λέσχη Κορδελιέρων που αυτοδιαλύθηκε το 1794 μετά το πέρας της Γαλλικής Επανάστασης. 

Στη Ρωσία, όλα τα ξεκίνησαν το 1825 από τους Δεκεμβριστές για να πάρουν τη σκυτάλη αργότερα οι Ναρόντνικοι και να φτάσουμε στους μενσεβίκους και τους μπολσεβίκους. Όλες αυτές οι λέσχες ξεκίνησαν από παρέες κοινού προβληματισμού .Στην εποχή μας, οι επαναστάσεις δεν συνηθίζονται. Εξεγέρσεις μικρής ή μεγαλύτερης κλίμακας συμβαίνουν, δεν είναι όμως ανατρεπτικές. Στην αραβική άνοιξη, με εξαίρεση την Τυνησία, τα αποτελέσματα των λαϊκών εξεγέρσεων οδήγησαν σε νέες δικτατορίες ή σε εμφύλιους. Οι ανατροπές, ειδικά στη Δύση, αν γίνονται, γίνονται μέσα από τη δημοκρατική διαδικασία και την κοινωνική πίεση. Ίσως πια οι επαναστάσεις να γίνονται μόνο στα εργαστήρια και στα γραφεία. Παρ΄ όλα αυτά, οι συνθήκες μοιάζουν επαναστατικές ή έστω, προεπαναστατικές.

Οι ΗΠΑ μοιάζουν να είναι σε μια τέτοια κατάσταση. Όταν γίνονται αυτά που έγιναν στο Σάρλοτσβιλ, όταν ο Αλ Γκορ προτείνει αλλαγή του τρόπου εκλογής προέδρου, όταν οι πιέσεις για τη δημιουργία «τρίτου κόμματος» είναι μεγάλες, όταν ο Μαρκ Ζούκεμπεργκ λέει στο Χάρβαρντ ότι κάποιο λάθος υπάρχει στο σύστημα και το σκέπτεται να κατέβει για πρόεδρος, προφανώς οι καταστάσεις είναι πια οριακές και γι΄ αυτό εγκυμονούν «επαναστατικές» διεξόδους.

Ενδεχομένως και η Ελλάδα να είναι σε κάποια αντίστοιχη φάση. Οι ευαίσθητες ισορροπίες που έχει πετύχει στα χρόνια της χολέρας 2010-2017 ο ελληνικός λαός, είναι μεν αξιοθαύμαστες, αν και δυσκολοερμηνευτές, αλλά δεν είναι από πουθενά και καθόλου εγγυημένες ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Όπως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι μεταρρυθμίσεις Μακρόν θα περάσουν στη Γαλλία. Φτάνει να θυμηθούμε το «κίνημα la nuit debout» που κράτησε τρεις μήνες, άσχετα αν το διέκοψε η τρομοκρατία και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. 

Η Ελλάδα λοιπόν έχει γεμίσει με Λέσχες προβληματισμού και Εταιρείες, Κινήσεις, Πρωτοβουλίες για το σύνταγμα, την κοινωνία, την αλλαγή, την οικονομία. Άλλες δήθεν, κρυπτοσυστημικές, άλλες είναι φορείς σκέψης για αλλαγή. Στοfacebook, όπου η Ελλάδα αναστενάζει, έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες, χιλιάδες παρέες, όχι μόνο γύρω από τη μουσική, τις ταινίες, την κουζίνα, αλλά και γύρω από την πολιτική, τα μνημόνια, τις τράπεζες, την οικονομία, την ανάπτυξη, τα επαγγέλματα. Είναι διαδικτυακές παρέες, φανερές ή κλειστές, που παράγουν ιδέες, μερικές σημαντικές μερικές όχι, αλλά με πάθος και αγωνία για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας.  Αυτές οι παρέες αρχίζουν να επικοινωνούν μεταξύ τους, καθώς συνδέονται με κοινούς φίλους… Το αν θα γράψουν ιστορία θα το δείξει ο χρόνος. Το αισιόδοξο είναι ότι υπάρχουν .

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Μπορεί να γεμίσει το αδειανό πουκάμισο της νέας Κεντρο-αριστεράς-δεξιάς;



του Νίκου Μορόπουλου*


Πολύς ο θόρυβος αυτές τις ημέρες – και τις επόμενες υποθέτω – για το ενεργό φαινόμενο της (ανα)συγκροτήσεως της Κεντροαριστεράς, του Κέντρου, της Κεντροδεξιάς, σε μια νέα πολιτική (συμ)παράταξη Κεντρο-αριστεράς-δεξιάς με ηγεσία που θα εκλεγεί πριν το τέλος του 2017.
Καθώς γράφω αυτό το άρθρο, το πουκάμισο της νέας παράταξης είναι αδειανό. Είναι μια περιθωριακή συνεύρεση, που δεν επηρεάζει την πολιτική πορεία της χώρας. Το μόνο σίγουρο για την νέα παράταξη είναι ότι θα έχει ηγεσία, και μάλιστα με πολλούς αναπληρωματικούς. Το μέγα ερώτημα είναι κατά πόσον η παράταξη αυτή θα έχει μέλη, οπαδούς, αλλά – κυρίως – ψηφοφόρους προκειμένου να μπορέσει να βγει από το περιθώριο στο οποίο είχε καταδικαστεί το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, και άλλοι, και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή.

Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο έχει κινηθεί με μία σταθερά. Τα πολιτικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία είναι δύο. Μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι αυτή η σταθερά δεν θα αλλάξει στο εγγύς μέλλον, οπότε η νέα παράταξη εύλογα θα πρέπει να αναδειχθεί σε μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας, αλλιώς θα παραμείνει στο πολιτικό περιθώριο, παίζοντας – στην καλύτερη περίπτωση – τον ρόλο της ουράς σε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αυτό τονίζει και ο Κώστας Λαλιώτης σε πρόσφατες δηλώσεις και αρθρογραφία του, ότι η νέα παράταξη δεν πρέπει να γίνει ουρά. Άρα πρέπει να είναι ένας από τους δύο μεγάλους.
Με δεδομένη την δυναμική της σημερινής συγκυρίας, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) θα είναι μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις. Έχει νέο αρχηγό, έχει αξιοπρεπές πρόγραμμα, έχει ένα σκληρό πυρήνα που είναι γύρω στο 20% του εκλογικού σώματος, και ένα αριθμό ικανών στελεχών για να ασκήσουν διοίκηση. Η πρώτη μεγάλη αδυναμία της ΝΔ είναι η ταύτισή της με την καθεστηκυία τάξη που στα μάτια πολλών ψηφοφόρων ευθύνεται για την οικονομική καταστροφή της χώρας. Αυτήν την αδυναμία σε μεγάλο βαθμό την έχει διαχειριστεί με επιτυχία ο Κ. Μητσοτάκης, προβάλλοντας ένα νέο μεταρρυθμιστικό πρόσωπο που ελκύει τους νέους και τους επιχειρηματίες. Οι δημόσιοι υπάλληλοι παραμένουν ένα μεγάλο ερωτηματικό. Η δεύτερη αδυναμία της ΝΔ είναι οργανωτική. Το κόμμα δεν έχει αποκτήσει ακόμη την οργανωτική δομή που απαιτείται να έχει ένα κόμμα εξουσίας. Αυτή εξάλλου ήταν και η Αχίλλειος πτέρνα στην δεκαετία του 1980, όταν το ΠΑΣΟΚ του Α.Γ. Παπανδρέου κυριάρχησε.
Επομένως η νέα παράταξη θα πρέπει να εκτοπίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να λάβει την θέση του σαν μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Και θα πρέπει να το πράξει στη διενέργεια των επομένων γενικών εκλογών, και όχι στα αλώνια των δημοσκοπήσεων που δεν λένε και πολλά ούτως ή άλλως.
Το ερώτημα λοιπόν που θα πρέπει να απαντήσουμε είναι: «Μπορεί η νέα παράταξη στις επόμενες γενικές να πάρει ένα μεγάλο μέρος από την εκλογική πελατεία του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να αναδειχθεί σε δεύτερη δύναμη εκτοπίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στην τρίτη θέση ή παρακάτω;»
Αρχικά θα πρέπει να επισημάνω ότι δεν είναι τυχαίο ότι η νέα παράταξη πρώτα θα εκλέξει ηγεσία και μετά θα αποκτήσει πολιτικό πρόσωπο. Αυτό είναι συνέπεια του ότι το όλο «κίνημα» για τη νέα παράταξη ξεκίνησε «εκ των άνω», και όχι από την πολιτική βάση της κοινωνίας. Εδώ ισχύει αυτό που λέμε «Στρατηγούς έχουμε, καιρός να βρούμε στρατιώτες».
Επομένως η νέα παράταξη δεν αντανακλά ένα πραγματικό κίνημα πολιτών, αλλά μια αναδιάταξη πολιτικών στελεχών, που επιδιώκουν να συμπαρασύρουν μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος. Αυτή είναι μια μεγάλη ορατή αδυναμία της νέας παράταξης. Ως εκ τούτου η νέα παράταξη δεν διαθέτει μια ιδεολογική πλατφόρμα ούτε καν ένα πολιτικό πρόγραμμα. Πώς λοιπόν θα μπορέσει να πείσει μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος να φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ και έλθει σε αυτήν;
Με δεδομένο ότι ο θετικός τρόπος – πολιτικό πρόγραμμα, θέσεις, ιδεολογική πλατφόρμα – απουσιάζει, η νέα παράταξη είναι αναγκασμένη να καταφύγει στον αρνητικό τρόπο, δηλαδή την αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να μαζέψει τα συντρίμμια. Πόσο πιθανό όμως είναι κάτι τέτοιο; Πώς θα μπορούσε να αποδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να ενισχυθεί η νέα παράταξη και να γίνει μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στη χώρα;
Το παρελθόν αποτελεί οδηγό για μια απάντηση. Ακριβώς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ λεηλάτησε τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε η νέα παράταξη να προσελκύσει τις «χαμένες» της δυνάμεις, αν μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε έτσι. Απλό ακούγεται, είναι όμως έτσι;
Σε περιπτώσεις που ερευνούμε την εφικτότητα επανάληψης ή αντιστροφής ενός φαινομένου, θα πρέπει να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τις συνθήκες, το πλαίσιο μέσα στο οποίο παρατηρήθηκε το αρχικό φαινόμενο. Η επανάληψη του, έστω και με αντίστροφη φορά απαιτεί την ύπαρξη παρόμοιων συνθηκών.
Κάτω από ποιες συνθήκες συντελέστηκε η μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ; Κάτω από συνθήκες οξύτατης οικονομικής κρίσης και με την προσδοκία ότι η κατάσταση δεν μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερη. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των μετακινηθέντων ψηφοφόρων;
Ο μεγάλος όγκος των μετακινηθέντων ψηφοφόρων είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι και λοιποί εξαρτώμενοι από το Δημόσιο Τομέα της Οικονομίας, συμπεριλαμβανομένων των συνταξιούχων. Ο ΣΥΡΙΖΑ στα μάτια τους αποτελούσε το καταφύγιο στο οποίο αν καταφέρουν να φτάσουν θα σωθούν από την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της. Ο κρατικισμός που χαρακτηρίζει ορισμένες πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από την ανάγκη διατήρησης αυτής της μερίδας του εκλογικού σώματος.
Οι ψηφοφόροι του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας είναι διασκορπισμένοι, με ένα μεγάλο κομμάτι τους να είναι προσανατολισμένο στη ΝΔ. Εδώ δεν φαίνεται να είχαμε φαινόμενα μαζικών μετακινήσεων από το ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ, παρά μόνον στα πλαίσια της ορμής και της δυναμικής ενός σχηματισμού νίκης, που παρασέρνει ψηφοφόρους από παντού. Αξίζει να αναφέρουμε την ιδιαίτερη ευαισθησία των αγροτών, που τους οδηγεί σε συχνές αλλαγές πολιτικού προσανατολισμού, και την δυσμενή επίπτωση των νέων διατάξεων για την ασφάλιση στους ελεύθερους επαγγελματίες.
Οι πραγματικοί φτωχοί της χώρας, οι άνθρωποι που βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, αν όχι σε οριακή, είτε δεν ψηφίζουν, είτε είναι διασκορπισμένοι σε διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς. Ορισμένοι από αυτούς βέβαια ακολουθούν τα κόμματα εξουσίας, δεν αποτελούν όμως παράγοντα διαφοροποίησης του πολιτικού σκηνικού. Είναι σχετικά περιθωριοποιημένοι, ευμετάβλητοι, και στερούνται χαρακτηριστικών συσπείρωσης.
Απομένουν οι νέοι και οι νέες που περισσότεροι από τους μισούς δεν έχουν ακόμη ενταχθεί στην παραγωγική διαδικασία επειδή δεν υπάρχουν δουλειές. Και σε αυτό το κομμάτι του εκλογικού σώματος παρατηρούνται φαινόμενα περιθωριοποίησης και πολιτικής αδράνειας, που το καθιστούν ευάλωτο και αβέβαιο σε ό,τι αφορά την εκλογική του προτίμηση.
Από την σύντομη ανάλυση του εκλογικού σώματος, προκύπτει ότι το περισσότερο κρίσιμο για τη νέα παράταξη κομμάτι του εκλογικού σώματος είναι οι ψηφοφόροι που εργάζονται στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Ακολουθούν οι αγρότες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.

Τι θα μπορούσε να κάνει τους ψηφοφόρους του Δημόσιου τομέα να αλλάξουν γνώμη και να υποστηρίξουν τη νέα παράταξη; Μόνο αν κρίνουν ότι απειλούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Η επικείμενη αξιολόγηση είναι σημείο σύγκρουσης και πιθανής ρήξης των ψηφοφόρων του Δημόσιου Τομέα. Ένα άλλο σημείο καθοριστικής σημασίας είναι η εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών. Οποιαδήποτε δυσμενής εξέλιξη για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους του Δημόσιου Τομέα από εδώ και πέρα θα είναι αρνητική για τον ΣΥΡΙΖΑ και θετική για τη νέα παράταξη.
Το θέμα είναι κατά πόσον ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να διαχειριστεί την αξιολόγηση στο Δημόσιο και τις δαπάνες του Δημοσίου Τομέα, αλλά και τη γενικότερη πορεία της οικονομίας της χώρας, που θα επηρεάσει όλα τα κομμάτια του εκλογικού σώματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παρουσιάσει ένα καινούργιο πρόσωπο μετά το καλοκαίρι του 2016, και συνεχίζει να εξελίσσεται προς την κατεύθυνση μιας σοσιαλδημοκρατικής παράταξης με πινελιές ριζοσπαστισμού που είναι κατά κύριο λόγο οπορτουνιστικός. Το νέο αυτό πρόσωπο συνδυάζεται με εμφανή βελτίωση της διακυβέρνησης της χώρας σε σχέση με το πρώτο 18μηνο
της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (Ιανουάριος 2015 -Ιούλιος 2016).
Αν μάλιστα αληθεύει αυτό που ψιθυρίζουν διάφοροι κύκλοι της αγοράς, ότι δηλαδή έχει αρχίσει να αλλάζει το κλίμα, και τα πράγματα πάνε καλύτερα στην πιάτσα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα απέναντι στη νέα παράταξη. Αν μάλιστα μετά την λήξη του μνημονίου τον Αύγουστο 2018 ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει να δώσει κάποιες ελαφρύνσεις στα χαμηλά και χαμηλο-μεσαία εισοδήματα, θα έχει σοβαρό λόγο να πιστεύει ότι θα διατηρήσει την υποστήριξη των ψηφοφόρων που εντάσσονται στον Δημόσιο Τομέα.
Το πολιτικό στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι αυτό. Να παραμείνει μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Μία νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές δεν είναι πολύ πιθανή, αλλά αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τον ΣΥΡΙΖΑ στην σημερινή συγκυρία. Το σημαντικό είναι να μην πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην τρίτη θέση, οπότε και θα κινδυνεύει να εκφυλισθεί και να επαληθεύσει την προφητεία της αριστερής παρένθεσης. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αναδειχθεί στην πολιτική παράταξη που θα αντιπαλέψει τη ΝΔ στα επόμενα 20 χρόνια. Ο κ. Τσίπρας είναι νεότατος και σφριγηλότατος και μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτήν την πρόκληση. Αρκεί να μην πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην τρίτη θέση.
Η πολιτική ζωή της Ελλάδος μετά τον εμφύλιο πόλεμο έχει δείξει ότι το άλμα από την Τρίτη στην δεύτερη θέση του πολιτικού φάσματος είναι σπάνια. Η μοναδική περίπτωση που αυτό έγινε ήτανε από το ΠΑΣΟΚ που ήτανε τρίτο στις εκλογές του 1974 και δεύτερο το 1977, για να κατακτήσει την εξουσία το 1981. Σε αντίθεση, η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου του Γεωργίου Μαύρου ήτανε δεύτερο κόμμα το 1974 και τρίτο το 1977. Το 1981 η ΕΔΗΚ συγκέντρωσε το 0.46% των ψήφων και μετά εξαφανίστηκε.
Το Κόμμα Φιλελευθέρων του Γ. Παπανδρέου ήτανε τρίτο στις εκλογές του 1958. Στις εκλογές του 1961 ο Γ. Παπανδρέου ηγήθηκε της Ένωσης Κέντρου και ήρθε δεύτερος. Το 1963 η Ένωση Κέντρου ανέλαβε την εξουσία.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα επιχειρεί το άλμα από την δεύτερη στην πρώτη κατηγορία της πολιτικής, ενδυόμενο τον μανδύα μιας κεντρώας συμπαράταξης δυνάμεων, και ποντάροντας στην κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλο όμως οι επιθυμίες και άλλο η πραγματικότητα.
Όπως προκύπτει από την σύντομη ανάλυση αυτού του σημειώματος, η επιτυχία του εγχειρήματος της κεντρώας παράταξης προϋποθέτει την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι δεδομένη με κανένα τρόπο. Το αντίθετο, ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται ότι έχει προσαρμοστικότητα και ευελιξία και πρόκειται να δώσει μεγάλη μάχη για να αποφύγει τον πολιτικό υποβιβασμό που είναι και προϋπόθεση για την επιτυχία της νέας παράταξης.
Το κρίσιμο κομμάτι του εκλογικού σώματος, οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι του Δημόσιου Τομέα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προσχωρήσουν στη νέα παράταξη εγκαταλείποντας τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν τα πράγματα εξελιχθούν προς αυτή την κατεύθυνση, το πουκάμισο της νέας παράταξης θα παραμείνει αδειανό.
*Ο Νίκος Μορόπουλος είναι Σύμβουλος Εταιρικών Μετασχηματισμών (MSc)

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ: ΣΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


του Peter Koenig

Αγαπητέ και σεβαστέ ελληνικέ λαέ,
Σας σκοτώνουν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και ουδείς λέει κουβέντα, πόσω μάλλον η ελληνική ελίτ ή η κυβέρνηση.
Ελάχιστοι αντέδρασαν.
Άφησαν να εκτυλίσσεται η σφαγή, διότι προφανώς δεν τους αφορά.
Είναι τυφλωμένοι από την ψεύτικη λάμψη του ευρώ και ανήκουν στην ελίτ μιας τάξης Ευρωπαίων ευγενών.
Η τρόικα είναι μια εγκληματική συμμορία που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν.
​Προφανώς, περνούν καλά, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ που καταναλώνουν χαβιάρι (μεταξύ άλλων).
Δεν κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το αιματοκύλισμα του ελληνικού έθνους, σε ηθικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο.
Η πρόσβαση στο σύστημα υγείας είναι απαγορευτική, καθώς (ο τομέας) έχει ιδιωτικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κοστίζει πολύ ακριβά.
Στις συντάξεις έχει πέσει «ψαλίδι» για πέμπτη διαδοχική φορά. Πλέον, μοιάζουν σαν ένα πενιχρό βαλιτσάκι επιβίωσης.
Μέχρι σήμερα έχουν μειωθεί έως και 50%.
Χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια.
Η πλειονότητα των κοινωνικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένου και ενός σημαντικού μέρους της εκπαίδευσης, έχει ιδιωτικοποιηθεί και ξεπουληθεί.
Δεν υπάρχει τίποτα.
Εξαφανίστηκαν κατόπιν εντολών του Βερολίνου και διά στόματος των εκπροσώπων της τρόικας – της εγκληματικής συμμορίας που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν.
Ο τελευταίος θεσμός είναι ένα συνονθύλευμα από διεφθαρμένες μαριονέτες, που αποφασίζει για την τύχη και το μέλλον 800 εκατ. Ευρωπαίων.
Και εσείς Έλληνες δεχτήκατε τους ξυλοδαρμούς που προέκυψαν από τις αποφάσεις τους.
Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε ένα νομοσχέδιο άνω των 2.000 σελίδων που συντάχτηκε στις Βρυξέλλες, γραμμένο στα αγγλικά, το οποίο το ελληνικό Κοινοβούλιο θα έπρεπε να ψηφίσει μέσα σε λίγες ημέρες αλλιώς…
Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ουδείς βρέθηκε να ζητήσει απάντηση στην ερώτηση: «Αλλιώς τι θα γίνει;»
Οι συγγραφείς του συγκεκριμένου νομοσχεδίου δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν στα ελληνικά ένα «βουνό» από νομικούς τεχνικούς όρους και λεπτομέρειες, και φυσικά δεν έδωσαν επαρκή χρόνο στους Έλληνες βουλευτές να συζητήσουν για τη νέα φορολογική νομοθεσία.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι περισσότεροι βουλευτές δεν μπόρεσαν, λόγω γλώσσας και περιορισμένου χρόνου, να διαβάσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.
Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο «πέρασε» από τη Βουλή και έγινε νόμος του κράτους.
Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, η Ελλάδα εκχώρησε άνευ όρων για 99 χρόνια όλα τα περιουσιακά της στοιχεία (υποδομές, αεροδρόμια, λιμάνια ακόμα και δημόσιες παραλίες και φυσικές πηγές ενέργειες) στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), ο οποίος θα μπορεί ελεύθερα μέσω του Υπερταμείου να βάζει πωλητήριο (ουσιαστικά να ιδιωτικοποιεί), με απώτερο σκοπό την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους.
Αρχικά, υπολόγιζε σε 50 δις ευρώ έσοδα -εκτίμηση που αποδείχθηκε λανθασμένη πολύ γρήγορα.
Εν τω μεταξύ, η αξία των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων υποτιμήθηκε περαιτέρω από την τρόικα σ’ ένα ποσοστό που μεταφράζεται σε 5-15 δις ευρώ, σε σύγκριση μ’ ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά πλέον τα 350 δις ευρώ.
Αυτό το Υπερταμείο, λοιπόν, είναι ένας αντιδημοκρατικός, υπερεθνικός μηχανισμός, ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Με αυτό το μνημόνιο, λοιπόν, αγαπητοί Έλληνες, η ελληνική Βουλή, η δική σας Βουλή, παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ.
Πρακτικά, έχει ακυρωθεί η ύπαρξή της.
Δεν μπορεί να νομοθετεί σε θέματα προϋπολογισμού ή φορολογίας.
Τα πάντα έχουν αποφασιστεί στις Βρυξέλλες, με τη συνενοχή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
Την τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν το 1933, όταν το Ράιχσταγκ (Νομοθετικό Σώμα της Γερμανίας κατά την περίοδο 1867-1945) μετέφερε όλες τις εξουσίες του στον καγκελάριο Αδόλφο Χίτλερ.
Αυτό, αγαπητοί μου Έλληνες, είναι ένας ξεκάθαρος οικονομικός φασισμός μπροστά στα μάτια τα δικά σας και όλου του πλανήτη.
Όμως, ουδείς θέλει να δει κατάματα την αλήθεια.
Να παραδεχτεί αυτό που συμβαίνει.
Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.
Αυτή η (ξεκάθαρη) αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου επιβεβαιώθηκε, καθώς η τελευταία ελπίδα για μείωση του χρέους έσβησε στα τέλη του Φεβρουαρίου.
Μέχρι και το ΔΝΤ συνέστησε -και σε ιδιωτικές συζητήσεις συνεχίζει να το κάνει- μείωση του χρέους.
Ωστόσο, η Γερμανία ανακοίνωσε χωρίς ίχνος οίκτου την τελική λεηλασία της Ελλάδας, απαιτώντας τη μεταφορά στο Υπερταμείο – το οποίο ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το Βερολίνο – του χρυσού, των κρατικών υπηρεσιών και των ακινήτων του Δημοσίου.
Το αντίτιμο για αυτήν τη «διάσωση», εφόσον η Ελλάδα γονατίσει και τα δώσει όλα, ανέρχεται σε 86 δις ευρώ.
Και αυτά τα λεφτά θα είναι ΝΕΟ ΧΡΕΟΣ.
Σε αντάλλαγμα για τι;
Άλλοι τόκοι, υψηλότερη αναλογία στην εξυπηρέτηση του χρέους και ακόμα χειρότερες προοπτικές σε σχέση με το παρελθόν για το αν όλα αυτά θα έχουν αίσιο τέλος τελικά.
Και φυσικά, επαναλαμβάνω, χωρίς ποτέ η χώρα να βγει απ’ όλη αυτήν την ευρω – αμερικανική διαδικασία με τις φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις.
Πριν από λίγες ημέρες η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φέρεται να είπε μετά το τετ α τετ με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ πως «η θέση του Βερολίνου για το δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας παραμένει ίδια».
Ορίστε ορισμένα δεδομένα για το ελληνικό χρέος, όπως αυτά καταγράφτηκαν στις 9 Μαρτίου 2017:
Πληθυσμός: 10,8 εκατ.
Χρέος: 352 δις ευρώ
Τόκοι ανά έτος: 19,5 δις ευρώ.
Από το 2010 έως τα τέλη του 2016 το σύνολο των δανείων προς την Ελλάδα ξεπέρασε τα 250 δις ευρώ – ούτε ένα λεπτό από αυτά δεν διατέθηκε προς όφελος του ελληνικού λαού, παρά μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους και για την πληρωμή γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.
Η σχέση χρέους προς το ετήσιο ΑΕΠ: 181%. Το 2008 ήταν 109%.
Στις ΗΠΑ η σχέση χρέους προς το ΑΕΠ αυτήν τη στιγμή είναι 109,63%.
Το ελληνικό ΑΕΠ υπολείπεται κατά 2 μονάδων του ευρωπαϊκού.
Από το 2008 συρρικνώθηκε κατά 25%.
Η ανεργία βρίσκεται στα ύψη, άνω του 26%, και πλησιάζει το 50% στους νέους (18-35 ετών).
Το 2008, που ξεκίνησαν όλα, το ελληνικό χρέος θα ήταν πλήρως διαχειρίσιμο εσωτερικά, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις και «bail-outs» – τα οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση διάσωση αλλά … συσσώρευση επιβληθέντων χρεών.
Το ελληνικό χρέος δεν ήταν ποτέ απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως μας άφησαν να πιστέψουμε οι τραπεζίτες της Fed, της ΕΚΤ και της Wall Street.
Η ελληνική κρίση και κατ’ επέκταση η ευρωπαϊκή χτίστηκε από αυτά τα «αρπακτικά» προς όφελός τους και εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Δεν είχε να κάνει ποτέ με το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό χρέος. Όμως, ουδείς κάνει ερωτήσεις.
Η πλειονότητα των Ευρωπαίων και των διεθνών οικονομολόγων και πολιτικών, που φυσικά γνωρίζουν, δεν τολμά να αρθρώσει λέξη.
Παράλληλα, η φωνή όσων θέλουν να μιλήσουν έχει «φιμωθεί», την ώρα που τα εκδιδόμενα ΜΜΕ λένε ψέματα σε Ευρωπαίους και Έλληνες πολίτες.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, χωρίς καμία προειδοποίηση, η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (SNB) προχώρησε σε υποτίμηση του φράγκου κατά 12% έναντι του ευρώ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της.
Ήταν μια κίνηση τουλάχιστον άδικη, καθώς καμία χώρα της Ευρωζώνης δεν έχει την ελευθερία να ανατιμήσει ή να υποτιμήσει το νόμισμά της, σύμφωνα με τις ανάγκες της οικονομίας της.
Παρά το γεγονός ότι η Ελβετία δεν είναι μέλος της Ε.Ε., έχει υπογράψει μαζί της περισσότερες από 120 διμερείς συμφωνίες, οι οποίες την καθιστούν -επί της ουσίας- σχεδόν ισοδύναμη μ’ ένα κράτος – μέλος.
Σε χρονικό διάστημα 3 ετών και 3 μηνών από την αλλαγή της συναλλαγματικής ισοτιμίας σε 1,20 ελβετικά φράγκα ανά ευρώ, η SNB έχει συγκεντρώσει μία αξία πάνω από 500 δισεκατομμύρια φράγκα σε ξένο νόμισμα, κυρίως σε ευρώ. Χρήματα που αντιστοιχούν στο 150% του ελληνικού χρέους.
Έλληνες πολίτες ξυπνήστε!
Πάρτε τον έλεγχο της κατάστασης!
Μην πιστέψετε πολιτικούς και μίντια! Βγείτε από αυτόν τον εγκληματικό οργανισμό που ονομάζεται Ε.Ε., από αυτό το δυτικό απατηλό νομισματικό σύστημα, πνίγεστε μέχρι θανάτου.
Πάρτε μακριά από αυτούς την κυριαρχία σας και το νόμισμά σας.
Δηλώστε αδυναμία να αποπληρώσετε το δημόσιο χρέος σας -ακόμη και σύσσωμη η Δύση δεν μπορεί να σας σταματήσει.
​ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας.
Εάν διοικήσετε τη χώρα σας με τις δημόσιες τράπεζές σας, με τα χρήματά σας, σταδιακά αλλά σίγουρα θα μπορέσετε να ξαναχτίσετε την κατεστραμμένη σας οικονομία.
H επιστροφή του χρέους είναι διαπραγματεύσιμη. Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις ανά τον κόσμο.
Η Αργεντινή είναι μία από τις τελευταίες αυτές περιπτώσεις.
Ακόμη και η Γερμανία είχε επαναδιαπραγματευθεί το χρέος της το 1952 (δείτε τη Συμφωνία του Λονδίνου για το ξένο χρέος της Γερμανίας).
H Γερμανία, η χώρα που ηγήθηκε της οικονομικής δολοφονίας της Ελλάδας, οφείλει ακόμη να επιστρέψει τεράστιες αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στις 8 Φεβρουαρίου του 2015 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τη Γερμανία να επιστρέψει ένα συνολικό ποσόν ύψους 279 δις ευρώ ως αποζημίωση.
Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, η Γερμανία απάντησε πως το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων διευθετήθηκε το 1990 – κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Δεν είναι αποκύημα φαντασίας το γεγονός ότι η ασφυκτική πίεση που ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα σήμερα στοχεύει στο να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και να στρέψει το ενδιαφέρον μακριά από το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει.
ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας.
Σε αντίθεση, απαιτήστε πλήρη καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων…
Αντιθέτως, αξιώστε γερμανικές αποζημιώσεις, αξιώστε το Grexit, ως τη μόνη νόμιμη συνέπεια που προέκυψε από το «Όχι» του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 κατά των μέτρων λιτότητας που ζητεί η τρόικα, σε αντάλλαγμα για ένα πακέτο «διάσωσης».
Εάν το πράξετε, θα δείτε σύντομα ένα φως στο τέλος του τούνελ – ένα φως που έχει σβήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαιτίας της Γερμανίας και των γκάνγκστερ της τρόικας, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησής σας.
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσπαθεί ακόμη να μπλοφάρει και να εντυπωσιάσει τον κόσμο απειλώντας την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ.
Οποιαδήποτε υγιής κυβέρνηση θα έκανε αυτήν την απειλή σύμμαχό της εγκαταλείποντας αυτό το σάπιο τέρας που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί και το λαθεμένο και απατηλό νόμισμα που ονομάζεται ευρώ.
Ωστόσο, το πρόβλημα είναι αυτό: η Ελλάδα κυβερνάται από την τρέλα.
Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση απαντά στην τρέλα (τρόικα) με λαϊκή υποταγή, με ήπια παράδοση εξουσίας – εις βάρος των εκατομμυρίων ήδη αδικημένων Ελλήνων συμπατριωτών που υποδουλώνονται.
Πέραν αυτών, υπάρχει ένας πρώην Έλληνας υπουργός Οικονομικών που ασκεί ακόμη επιρροή, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο θρυλικός, γοητευτικός και «ριζοσπαστικός» υπουργός με τη μοτοσικλέτα.
​Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Παρόλο που έχει παραιτηθεί σε μία προφανή πράξη διαμαρτυρίας κατά της υποδούλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, των απαιτήσεων της τρόικας μετά το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, ο Βαρουφάκης σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κομφορμιστής που ζητεί κάποια μεταρρύθμιση στις Βρυξέλλες, οι οποίες δεν θέλουν να φανταστούν το κόστος ενός Grexit, για να μη συμπεριλάβουμε και την κατάρρευση της Ε.Ε. – κατάρρευση η οποία, ωστόσο, βρίσκεται κοντά.
Ως υπουργός Οικονομικών δεν έθεσε ποτέ το Grexit ως Plan B.
Δεν υπάρχει κανείς που να φωνάζει, να διαμαρτύρεται, να βγαίνει στους δρόμους, στα μπλόκα, να σταματήσει το ξεπούλημα των γεφυρών, των σιδηροδρόμων, ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων ως δημόσιο αγαθό.
Κανείς.
Δεν θέλω να κατηγορήσω για αυτό τους Έλληνες, οι οποίοι καθημερινά πρέπει να παλέψουν για την προσωπική τους επιβίωση, να βρουν τρόπους για να ταΐσουν τα παιδιά και τις οικογένειές τους.
Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Καμία δράση.
Παρακολουθήστε την Ελλάδα – τη χώρα σας, Έλληνες πολίτες, ενώ αιμορραγεί!
Να είστε προσεκτικοί, διότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει με χρέος και διάσωση.
Εάν σας πουν ότι η ευθύνη για την κρίση στην Ευρώπη είναι της Ελλάδας και του χρέους της, και ότι η ομαλοποίηση της κατάστασης εξαρτάται από το πόσο η Ελλάδα θα συμμορφωθεί με τους κανόνες του νέου πακέτου διάσωσης, αυτό είναι ένα εξωφρενικό ψέμα.
Αυτή η κρίση δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Ευρωπαίους, από την ελίτ της Ευρώπης, από την Goldman Sachs – η οποία παρεμπιπτόντως διαφεντεύει την ευρωπαϊκή οικονομία.
Διότι θέλουν να συντρίψουν την Ελλάδα να την πετάξουν στον γκρεμό. Αυτοί, τα αποβράσματα των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον, επιδιώκουν μια Ελλάδα υποταγμένη.
Γιατί η Ελλάδα διαθέτει μία υψηλά στρατηγική θέση στο σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Η Ελλάδα είναι μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ.
Ίσως η δεύτερη στη σειρά πιο σημαντική χώρα του ΝΑΤΟ (μετά την Τουρκία) λόγω της στρατηγικής της θέσης. Δεν θέλουν αυτή η Ελλάδα να διοικείται από ένα αριστερό κόμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Αριστερά.
Είστε νεοφιλελεύθεροι ακριβώς όπως αυτοί.
Τα αφεντικά της υφηλίου επιθυμούν «καθεστωτική αλλαγή» – εκείνο το παλιό καλό καθεστώς που απειλεί οτιδήποτε αντίκειται στους νόμους της Δύσης.
Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σκύβει το κεφάλι και υποκλίνεται στα αφεντικά του χρήματος επιτρέποντας την ταπείνωση και την καταστροφή των ίδιων της των πολιτών.
Εάν η Ελλάδα διεξήγαγε τώρα εκλογές και κέρδιζε ένα δεξιό κόμμα, τύπου Νέα Δημοκρατία ή ακόμη και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ή μία συμμαχία των δύο, το πρόβλημα του χρέους θα εξανεμιζόταν εν μία νυκτί.
Αυτό που επιθυμεί η Ουάσινγκτον μαζί με το σκυλάκι της τις Βρυξέλλες, είναι μια Ελλάδα υποταγμένη που δεν θα ζητεί να μάθει τον ακριβή ρόλο του ΝΑΤΟ, που δεν θα διαπραγματεύεται με την Ε.Ε., που δεν θα ζητεί να απαλλαγεί από τα ευρωπαϊκά δεσμά, που δεν θα έχει πρόσβαση στις συζητήσεις με τις ΗΠΑ για τη Μεσόγειο – για τον υποθαλάσσιο πλούτο σε υδρογονάνθρακες και ορυκτά.
Το παράδειγμα, φυσικά, επεκτείνεται και για την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, χώρες που έχουν τις ακτές τους στη Μεσόγειο.
Οι κυβερνήσεις τους έχουν ήδη αλλάξει με εξωτερική παρέμβαση (ΗΠΑ/Ε.Ε.) προκειμένου να επιβληθούν υπάκουα κουτάβια της νεοφιλελεύθερης δεξιάς.
​Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη ΔημοκρατίαΗ αδρανής ελίτ και η ελληνική κυβέρνηση δεν έχουν καμία δικαιολογία.
Είναι το λιγότερο η χειρότερη μορφή του Συνδρόμου της Στοκχόλμης: παραμένουν υποταγμένοι στον βασανιστή τους «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».
Και ο θάνατος, με όρους απόλυτης καταστροφής, λεηλάτησης και απόλυτης δουλείας, βρίσκεται κοντά.
Εσείς, Έλληνες πολίτες, εσείς θέλετε να συνεχίσετε σε αυτό το μονοπάτι της υποδούλωσης που σας έχει επιβάλει η αυτοκρατορία των αρπακτικών, η οποία στην τελική θα σας ελέγχει σε κάθε βήμα που θα κάνετε;
Ή θα προτιμούσατε να ανακαταλάβετε την κυριαρχία σας, το νόμισμά σας – απαγκιστρωμένοι από τη δικτατορία των Βρυξελλών – και να αρχίσετε από την αρχή – όπως οι ευγενείς και σοφοί Έλληνες έπραξαν 2.500 χρόνια πριν, φέρνοντας τη Δημοκρατία;
Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη Δημοκρατία.
Θυμηθείτε πως, παρόλο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφική μας θέση, το μέλλον μπορεί αναμφίβολα να διαφοροποιηθεί.
Αυτή η Ελλάδα είναι ακόμη ζωντανή !

The original source of this article is Global Research
Copyright © Peter Koenig, Global Research, 2017

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017


H βιοπολιτική των μνημονίων

του Μάκη Ανδρονόπουλου  

Η χώρα έχει επιπλέον μείζονα εθνικά προβλήματα προς άμεση και μακροπρόθεσμη επίλυση. Το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, το Βορειοηπειρωτικό, το Σκοπιανό, το Κυπριακό και βεβαίως τις ακραίες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο. Οι υπαρκτές πολιτικές ηγεσίες και κόμματα δεν μπόρεσαν να εκπονήσουν ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Ούτε καν μπόρεσαν να συναινέσουν σε κάποιες πολιτικές. Είναι προφανές πως δεν μπορούν να δέσουν τα κορδόνια τους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιλογή του ελληνικού λαού να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε τη μοναδική διέξοδο που είχε το 2015. Οι επί πέντε χρόνια πρωτοφανείς στα διεθνή χρονικά μνημονιακές πολιτικές, που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, είχαν ρίξει τη χώρα στα βράχια. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ και απροετοίμαστος ήταν, και λάθος ανάλυση είχε και δραματική τεχνική ανεπάρκεια είχε και έχει.
Παρ’ όλα του τα μειονεκτήματα και τις προβοκάτσιες της Δεξιάς και της διαπλοκής (π.χ. ενθάρρυνση της διαφυγής 40 δισ. ευρώ καταθέσεων από τις τράπεζες στο εξωτερικό και στις θυρίδες κλπ), η κυβέρνηση Τσίπρα άντεξε και διόρθωσε πολλά από τα λάθη της, έστω με κόστος. Είναι σαφές ότι εφαρμόζει ακραίες πολιτικές που της επιβάλλονται και που οι άλλοι δεν είχαν την τόλμη να υλοποιήσουν. Όχι από ταξική ευαισθησία, αλλά γιατί ένα τμήμα από αυτές θίγει τα άνομα συμφέροντά τους.
Κοινωνίες του ελέγχου
Η κρίση έχει αλλάξει τα πάντα σε βάθος. Τα Μνημόνια, ως φορείς βιοπολιτικής, δηλαδή ως πολιτικές που αλλάζουν νοοτροπίες, έχουν παίξει σημαντικό ρόλο. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά που προκαλούν αλλαγές, δεδομένου ότι η εφαρμογή τους έχει ουσιαστικά αποτύχει. Είναι και η όποια κοινωνική αντίδραση στις μνημονιακές πολιτικές.
Η βιοπολιτική αποτελεί μια νεόκοπη μέθοδο της πολιτικής. Πέρα από ιδεολογίες και οράματα, αποβλέπει στη διαχείρισης της ζωής. Η βιο-εξουσία επιδιώκει τη συναίνεση του πλήθους στις επιλογές της ηγεσίας μέσα από πολιτικές εκφοβισμού. Η βιοπολιτική πήρε μεγάλες διαστάσεις στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού και αποτέλεσε το «επιστημονικό» εργαλείο επιβολής του.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι «κοινωνίες της πειθαρχίας» να μετατραπούν σε «κοινωνίες του ελέγχου». Ο έλεγχος μέσα από διάφορες μεθόδους νουθεσίας, αγωγής και επιστημονικής πρόληψης εισχωρεί σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής, στις σχέσεις και στην ίδια τη συνείδηση του ατόμου.
Όπως με σαφήνεια έχει εξηγήσει η ομότιμη καθηγήτρια του Πάντειου Πανεπιστήμιου Ιωάννα Τσιβάκου από το 2010, στόχος είναι να εξαφανιστεί το «εμείς» και το υποκείμενο «να εσωτερικεύσει την ιδέα ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνο της μοίρας του και, επίσης, ότι η ευημερία του εξαρτάται από την πρόθυμη ευθυγράμμισή του με τα προαπαιτούμενα μιας παγκοσμίως απελευθερωμένης αγοράς. Σε μια τέτοια κοινωνία, οι ευπροσάρμοστοι και επιτήδειοι, οι ευφάνταστοι και δημιουργικοί ίσως αντέξουν. Οι αδύναμοι κοινωνικά, οι “αιθεροβάμονες”, οι στοχαστικοί και “ποιητικοί”, οι μειονεκτούντες, φυσικά ή πνευματικά, θα περιθωριοποιηθούν».

Κρίση και απομυθοποίηση
Το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου αυτό έκανε. Μετέφερε την ενοχή από τους λίγους στους πολλούς. Μόνο που αυτό στην ιδιόρρυθμη Ελλάδα δεν επιτεύχθηκε. Ακριβώς τα αντίθετα έχουν συμβεί και αυτό θα φανεί αργά ή γρήγορα στην πράξη. Η κρίση, πάντως, επανέφερε κάπως το μέτρο. Απομυθοποίησε πλήρως την γοητεία των πολιτικών προσώπων και της εξουσίας. Αποκάλυψε την ουσία του ευρωπαϊκού ιδεώδους.

Έχω υποστηρίξει και υποστηρίζω ότι «το ευρώ είναι έδαφος». Δεν έχω, όμως, τίποτε να αντιτάξω στον  ευρωπαϊστή κύριο δίπλα μου που ετοιμάζεται να χάσει τα δύο του σπίτια και σκέφτεται λογικά «μήπως εκτός ευρώ σώσω το ένα;» Οι εσωτερικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στο μυαλό των πολιτών είναι τεράστιες και αφανείς, λόγω της αποσιώπησής τους από τα κόμματα και τα Μίντια.

Υπό αυτό το πρίσμα, στις επόμενες εκλογές θα χρειαστεί πολύ προσοχή από όλους, πολίτες και πολιτικούς. Η λαχτάρα απεμπλοκής από τα δεινά δεν είναι καλός σύμβουλος. Αν ο θυμός και ο λαϊκισμός της Δεξιάς δεν είχε ρίξει τον Ελευθέριο Βενιζέλο είναι πιθανό να είχαμε αποφύγει πολλά δράματα. Αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο μόνος μεταπολιτευτικός ηγέτης που είχε σχέδιο για τη χώρα, είχε μείνει άλλη μία τετραετία και το έργο του είχε εδραιωθεί, τότε, και το επερχόμενο ΠΑΣΟΚ θα ήταν πιο έτοιμο να κυβερνήσει. Δεν θα είχαμε τα δραματικά πειράματα του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, των ΑΣΚΕ, τις δύο ΑΤΑ των 25% κ.ο.κ. Στην Ελλάδα οι εκτελεστικοί κύκλοι απαιτούν τουλάχιστον επταετία για να παραχθεί αποτέλεσμα.
Οι συστημικές λύσεις…
Είναι πλέον σαφές στους περισσότερους ότι η εφαρμογή των μέτρων που έχουν συμφωνηθεί θα αποσαρθρώσει την ελληνική κοινωνία, με άγνωστες συνέπειες, δημοσιονομικές και πολιτικές. Είναι πλέον επίσης σαφές ότι με την γραμμική εφαρμογή των συμφωνηθέντων δεν μπορεί να συντελεστεί το ξερίζωμα της υποταγής και της βαθιάς εθνικής κατάθλιψης.
Και το σημαντικότερο: Οι συστημικές λύσεις και πολιτικές που επιβάλλονται δεν λύνουν κανένα δικό μας πρόβλημα. Είναι σαφές ότι χρειάζονται πλέον ρηξικέλευθες λύσεις, ολοκληρωμένες και στιβαρές. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με μια αποφασιστική διαπραγμάτευση με όρους που μπορεί να διαμορφώσει η εθνική ενότητα.
Η ιστορία παραμένει ανοιχτή και απρόβλεπτη. Με την υβριδική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,  η Μεταπολίτευση έκλεισε οριστικά. Αν η κυβέρνηση αυτή αποτελεί το τέλος του παλιού καθεστώτος ή την αρχή του καινούργιου θα παιχτεί τα επόμενα χρόνια, ίσως μέχρι το ψυχικό ορόσημο του 2021…