DATE

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017


H OΔΥΝΗΡΗ ''ΚΑΘΟΔΟΣ'' ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 


Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη


Λιγότερο από τέσσερα χρόνια μας χωρίζουν από μια σπουδαία επέτειο της σύγχρονης Ιστορίας του Ελληνισμού. Την συμπλήρωση των 200 χρόνων από την έναρξη του μεγάλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα, του 1821. Και ενώ θα περίμενε κανείς, σε αυτή τη συμβολική επέτειο, ο Ελληνισμός να εμφανίζει στοιχεία ανάτασης και αισιοδοξίας για το παρόν και το μέλλον του, η πραγματικότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη. Η Ελλάδα διανύει μία από τις χειρότερες συγκυρίες της σύγχρονης Ιστορίας της, αφού η «γάγγραινα» έχει εισχωρήσει βαθιά σε όλα τα μέλη του οργανισμού της. Τίποτα δεν μπορεί να αποκρύψει αυτή την «σήψη», όπως, για παράδειγμα, η «θεατρικού τύπου» πόλωση του ελλιπούς πολιτικού προσωπικού, που παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες.

Είναι μια Χώρα, που υφίσταται την σκληρή μνημονιακή κηδεμονία, πίσω από την οποία κρύβονται οι στρατηγικοί στόχοι των δανειστών για βίαιη εσωτερική υποτίμηση, έτσι ώστε να μπορούν να εκποιηθούν πάμφθηνα οι φυσικοί πόροι και η δημόσια περιουσία. Αυτή η στρατηγική «αποικιοποίησης» βρίσκεται σήμερα σε πλήρη υλοποίηση, με «πρόθυμους εκτελεστές» το «ημιθανές» πολιτικό προσωπικό και την «κλεπτοκρατική» οικονομική ολιγαρχία. Η «αιμορραγία» είναι συνεχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «εξοστρακισμός» της νέας γενιάς των επιστημόνων, η οποία, αντί να ενεργοποιηθεί ως «ατμομηχανή» για την ανάπτυξη της Χώρας, χρησιμοποιείται ως έτοιμο εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό στις καπιταλιστικές οικονομίες της Δύσης. 

Η βαθειά κρίση αποτυπώνεται σε όλα τα επίπεδα και το οικονομικό πρόβλημα, πλέον, έχει μετατραπεί σε πρόβλημα επιβίωσης του Λαού. Παράλληλα, θέτει πολλαπλά ερωτήματα, που αγγίζουν το κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, φιλοσοφικό και ψυχολογικό επίπεδο, ως προς την επιβίωση του Ελληνισμού.

Η απάθεια μεγάλης μερίδας του Λαού, ως ιδιότυπη έκφραση διαμαρτυρίας, αποτυπώνεται στη μαζική αποχή από τα πολιτικά τεκταινόμενα και στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Η εξέλιξη αυτή, όμως, είναι καταστροφική. Τόσο βραχυπρόθεσμα, γιατί αποτελεί «ασπίδα προστασίας» στο σημερινό «σάπιο» πολιτικό εποικοδόμημα, όσο και μακροπρόθεσμα, αφού δεν παρεμβάλλεται κανείς και τίποτα για την ανακοπή της πορείας της Χώρας προς τον «γκρεμό». 

Οι σκληρές αυτές διαπιστώσεις, είναι προφανές ότι έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα αισιόδοξα επικοινωνιακά «φληναφήματα» της σημερινής πολιτικής εξουσίας. Πλην όμως, δυστυχώς, επιβεβαιώνονται τόσο από τα βιώματα της πλειοψηφίας των πολιτών και την αίσθησή τους ότι η Χώρα βρίσκεται σε έντονη κατηφορική πορεία, όσο και από όλα τα αντικειμενικά στοιχεία. Χαρακτηριστικές είναι οι δύο πρόσφατες εκθέσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την ανταγωνιστικότητα («Global Competitiveness Report») και του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για την απασχόληση, τις επενδύσεις και τους μισθούς. Οι διαπιστώσεις τους σοκάρουν: 

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 87η θέση της παγκόσμιας κατάστασης ανταγωνιστικότητας, πίσω από Χώρες όπως η Αλγερία, η Σρι Λάνκα, αλλά και Βαλκανικές, γειτονικές μας χώρες, όπως η Αλβανία και η Βουλγαρία. Στους δώδεκα πυλώνες, που εξετάζονται στην έκθεση αυτή, καταλαμβάνουμε την 87η θέση, στους θεσμούς, την 117η θέση στο μακροοικονομικό περιβάλλον, την 93η θέση στην αποδοτικότητα της αγοράς προϊόντων, την 110η θέση στην αποδοτικότητα της αγοράς εργασίας, την 133η θέση στην ανάπτυξη των χρηματοοικονομικών αγορών και την 75η θέση στην καινοτομία. Οι βασικοί, δε, παράγοντες που συμβάλλουν στα παραπάνω είναι οι φορολογικοί συντελεστές, η αναποτελεσματική κρατική γραφειοκρατία, το φορολογικό πλαίσιο, οι ασταθείς πολιτικές, η πρόσβαση στη χρηματοδότηση, η διαφθορά και η αδυναμία παραγωγής καινοτομίας. 

Αλλά και οι διαπιστώσεις που εξάγονται από την έκθεση της ΓΣΕΕ δεν προσφέρουν την παραμικρή αισιοδοξία. Οι επενδύσεις βρίσκονται 63% χαμηλότερα από αυτές του πρώτου τριμήνου του 2008, ενώ με βάση τον μέσο ρυθμό αύξησης του 2016, ο όγκος των επενδύσεων θα φτάσει στο επίπεδο του α’ τριμήνου του 2008, το έτος 2033 !! Ο βαθμός απασχόλησης του εργατικού δυναμικού παραμένει ιδιαίτερα χαμηλός στο 52%, το δε ποσοστό της πραγματικής ανεργίας στο δεύτερο τρίμηνο του 2017, κυμαίνεται στο 28,7%. (30,8% το αντίστοιχο τρίμηνο το 2016). Σύμφωνα, τέλος, με τη δήλωση του Προέδρου του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ: «δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις εκείνες που μπορούν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα για σταθερή και διατηρήσιμη ανάπτυξη».

Μοναδική ελπίδα αποτελεί η συνειδητοποίηση από όλους μας, ότι η συνεχιζόμενη «κάθοδος» του Ελληνισμού, δεν έχει «πάτο», εάν εμείς δεν αντιδράσουμε δυναμικά απέναντι σε αυτή την πορεία παρακμής. Αυτό μπορεί να αποτελέσει και το πρώτο σημαντικό εφαλτήριο για τη δημιουργία αναχώματος και την απαραίτητη προϋπόθεση της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017


“Όσο εμείς τρωγόμασταν” στον κόσμο συνέβησαν τα εξής…


του Πάρη Καρβουνόπουλου
Όσο οι δικοί μας πολιτικοί “τρώγονταν σαν τα σκυλιά” στη Βουλή ,όλη μέρα χθες, στον κόσμο γίνονταν τα εξής:
•Η ακροδεξιά επέστρεφε θριαμβευτικά στη γερμανική Βουλή,μετά από 60 χρόνια.
•Στο Ιρακινό Κουρδιστάν, οι Κούρδοι ψήφιζαν υπέρ της ανεξαρτησίας τους,αδιοφορώντας για τις αντιδράσεις από τους “μεγάλους” του πλανήτη και την Τουρκία,η οποία απειλεί με στρατιωτική επέμβαση
•Ο Πούτιν τηλεφωνούσε στον Ερντογάν, με τον οποίο θα συναντηθεί την Πέμπτη. Αυτό κι αν μας ενδιαφέρει…
Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν απασχόλησε τη χθεσινή πολιτική επικαιρότητα… Στη Βουλή το θέμα συζήτησης ήταν αν ο Καμμένος μίλησε με ισοβίτη καλώντας τον να καταθέσει όσα ξέρει για υπόθεση ναρκωτικών και που χόρεψε ζεϊμπέκικο ο Κουρουμπλής. Το χειρότερο δεν είναι η επιλογή των θεμάτων αλλά και ο τρόπος με τον οποίο συζητήθηκαν και…αναλύθηκαν. Το κλίμα πόλωσης που επικράτησε δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικό για όσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι από την αρχή της σαρωτικής κρίσης που διαλύει τη χώρα ζούμε σε επανάληψη τον ίδιο παραλογισμό: η εκάστοτε αντιπολίτευση ασκεί τον έλεγχο που οφείλει να κάνει στην κάθε κυβέρνηση με τρόπο που τον πληρώνει όταν τελικά καταφέρνει να γίνει κυβέρνηση! Ο Σαμαράς έκανε τα πάντα για να γίνει πρωθυπουργός και από το σκίσιμο των μνημονίων βρέθηκε να δηλώνει δίπλα στη Μέρκελ “ουδείς αναμάρτητος”. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας έκαναν τα πάντα για να τον ρίξουν δηλώνοντας ότι θα αλλάξουν την Ευρώπη,υπέρ της Ελλάδας. Υπέγραψαν τα δικά τους μνημόνια,πήραν σκληρά μέτρα και η Ευρώπη άλλαξε μεν αλλά προς το χειρότερο. Η αντιπολίτευση που ασκεί σήμερα ο Μητσοτάκης ακολουθεί την πεπατημένη παρά την αποδεδειγμένη αποτυχία της… Αν και όταν καταφέρει να γίνει πρωθυπουργός θα πληρώσει κι αυτός τον λογαριασμό της αντιπολιτευτικής του τακτικής,που όπως φάνηκε και χθες δεν οδηγεί πουθενά.
Σε κάθε φυσιολογική χώρα του πλανήτη, μια σοβαρή κρίση θα οδηγούσε, έστω μετά από μια περίοδο δικαιολογημένου εκνευρισμού και έντασης, στη δημιουργία ενός “μετώπου” που θα είχε στόχο να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της. Ειδικά όταν αυτή η κρίση έχει να κάνει με πιέσεις και συμφέροντα από το εξωτερικό. Κανένας μόνος του δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα…Αυτό το απλό συμπέρασμα που και ο τελευταίος πολίτης της χώρας έχει πια καταλάβει, φαίνεται ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να το καταλάβουν οι πολιτικοί. Δείχνουν ότι αυτό που προέχει γι΄  αυτούς είναι το εγώ τους. Ο ένας θέλει να γίνει πρωθυπουργός, ο άλλος να παραμείνει, άλλοι περιμένουν να “γράψουν” υπουργική θητεία κι άλλοι να την παρατείνουν. Άλλοι έχουν βάλει στόχο να μαζέψουν όσο το δυνατόν περισσότερα ψηφαλάκια για να βγουν πρώτοι στην περιφέρειά τους…Όλοι έχουν στόχους…Προσωπικούς όμως. Δεν θα ήταν κατακριτέο ,αν μαζί μ΄ αυτούς υπήρχαν και στόχοι εθνικοί.
Θα πρέπει να καταλάβουν οι 300,αλλά και όσοι φιλοδοξούν να γίνουν μέλος της παρέας των εθνοσωτήρων πως αν συνεχίσουν έτσι πολύ σύντομα δεν θα ΄χουν ούτε βουλευτικό έδρανο να διεκδικήσουν. Είναι πολύ επικίνδυνη η απαξίωση της πολιτικής ζωής της χώρας,η οποία μαθηματικά πριμοδοτεί τα άκρα για τα οποία υποτίθεται όλοι ανησυχούν…

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017


Ο πόλεμος τελείωσε, το μαγαζί χαρίζεται


Του Θέμη Καίσαρη
Η εποχή Αλαφούζου βρίσκεται και επίσημα στην αρχή του τέλους της. Δεν είμαστε στο “φεύγω”, είμαστε στο “θα φύγω”. Και όποια κι αν είναι η πορεία μέχρι το “φεύγω”, όποια και αν θα είναι η επόμενη μέρα όταν αυτό θα ακουστεί, μπορούμε από σήμερα να κρίνουμε την εποχή Αλαφούζου στο τιμόνι του Παναθηναϊκού.
Ήταν μια παταγώδης αποτυχία. Είτε θες να κρίνεις πολύ αυστηρά, είτε θες να στρογγυλέψεις πράγματα και καταστάσεις, υπάρχει μόνος ένας τρόπος να το δεις. Ο Αλαφούζος απέτυχε πλήρως.

ΑΦΗΝΕΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ο λόγος που δεν μπορεί κανείς να το δει αλλιώς είναι απλός. Ο Αλαφούζος, κανείς δεν το αρνείται, ανέβηκε στο καράβι όταν αυτό πήγαινε καρφί για τα βράχια, σαπισμένο. Δεν ανέβηκε σ’αυτό για να το οδηγήσει στις ανοιχτές θάλασσες και σε μέρη πρωτόγνωρα, δεν το ανέλαβε για να το μεγαλώσει και να το κάνει καλύτερο από ποτέ, τίποτα απ’όλα αυτά.
Το ανέλαβε λίγο πριν τα βράχια με έναν και μοναδικό στόχο: να το σώσει. Για να το γλιτώσει απ’τη σύγκρουση, για να κλείσει τα ρήγματα, να αντλήσει τα νερά, να το κρατήσει στην επιφάνεια. Αυτός ήταν ο ένας και μοναδικός στόχος του Αλαφούζου.
Και κάθε λέξη της χθεσινής ανακοίνωσης περιγράφει τέλεια το πως απέτυχε σ’αυτήν την αποστολή. Το καράβι βρίσκεται πάνω-κάτω στην ίδια κατάσταση που ήταν όταν ο Αλαφούζος ανέβηκε σ’αυτό. Η πορεία του είναι ξανά προς τα βράχια, το καράβι βρίσκεται στην ίδια, ίσως και χειρότερη, κατάσταση που το βρήκε, σαπίζει και χρειάζεται ο,τι και πριν από πέντε χρόνια: κάποιον να το σώσει.
Με μια λέξη. Αποτυχία. Πλήρης, παταγώδης, αναμενόμενη, δικαιολογημένη, όπως κι αν την πεις, δεν αλλάζει κάτι. Αποτυχία.

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕ


Εκτός βέβαια κι αν αλλάξεις πρίσμα. Αν δεις τα πράγματα διαφορετικά. Μερικές φορές η αποτυχία και η επιτυχία αλλάζουν θέσεις, αν απλώς μεταφέρεις τον στόχο. Κάποιες άλλες φορές, η αποτυχία στα μάτια των πολλών φτάνει να είναι ακόμα και επιτυχία στα μάτια του ίδιου του πρωταγωνιστή.
Τι, δεν πιστεύετε πως ο Αλαφούζος μπορεί να πέτυχε; ΟΚ, θα σας πω μια ιστορία.

ΑΓΟΡΑΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΟ ΜΑΓΑΖΙ


Υπήρχε κάποτε ένα παρατημένο καλοκαιρινό κέντρο. Είχε γνωρίσει δόξες παλιά, αλλά βρισκόταν σε άθλια κατάσταση, παρατημένο. Απ’το πουθενά, το απέκτησε ένας τύπος που δεν είχε καμία σχέση με τέτοια μαγαζιά.
Είχε ένα απλό και ταπεινό σχέδιο. Χαμηλό μπάτζετ κι ο,τι γίνει. Δεν προσέλαβε κανένα μεγάλο όνομα, δεν έκανε καμία φοβερή επένδυση. Πόνταρε σε ανθρώπους που με λίγα λεφτά θα έστηναν ένα σχήμα που θα μπορούσε να τραβήξει με λίγη τύχη. Θα άνοιγε μόνο Σάββατο κι ο,τι γίνει.

ΓΛΥΚΑΘΗΚΕ ΑΠ'ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


Ο κόσμος αγάπησε τη νέα προσπάθεια, το μαγαζί απέκτησε υποστηρικτές. Και, ποιος θα το πίστευε, απ’το πουθενά, το μέρος όχι μόνο επέζησε, αλλά γνώρισε και μια επιτυχία που κανείς δεν περίμενε. Χαμός, δόξα, επιτυχία, το ηθικό στα ύψη.
Το αφεντικό γλυκάθηκε, το ίδιο κι ο κόσμος. Σιγά-σιγά, το σχέδιο του μαγαζιού άλλαξε. Επενδύσεις, χρήμα, πολυτέλεια σε σχέση με τα παλιά. Όχι πια “χαμηλό μπάτζετ-χαμηλές προσδοκίες”. Ο ουρανός είναι το όριο, πάμε, τα θέλουμε όλα, πάμε να γίνουμε το μεγαλύτερο μαγαζί. Καλύτερο προσωπικό, μεγαλύτεροι μισθοί, ονόματα, χαμός. Ανοιχτά και Πέμπτη και Παρασκευή και Σάββατο και Κυριακή.

ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ, ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΕΠΕΣΕ ΕΞΩ


Η επένδυση δεν βγήκε. Ο προϋπολογισμός ξέφυγε, τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελαν, το μαγαζί άρχισε ξανά να πέφτει έξω. Το αφεντικό ήταν αναγκασμένο να βάζει διαρκώς το χέρι στην τσέπη, άρχισε κάθε τρεις και λίγο να αλλάζει πλάνο, πρόσωπα, υπευθύνους, κτλ. Χάος.
Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν, αντίθετα έγιναν χειρότερα. Το προσωπικό έμενε για μήνες απλήρωτο, αγωνιώντας για την τύχη του. Το αφεντικό ξαφνικά επαναδραστηριοποιήθηκε, τακτοποίησε κάποια απ’τα χρωστούμενα, έδωσε εντολή να γίνει ο,τι καλύτερο για τη νέα σεζόν.
Σύντομα όμως οι φόβοι επανήλθαν. Και το αφεντικό τελικά ανακοίνωσε πως κουράστηκε. Δεν αντέχει άλλο να ασχολείται και να πληρώνει, δηλώνει πως θέλει να δώσει το μαγαζί σε όποιον θέλει να το πάρει, μαζί με τα ανοίγματα και τα χρέη του.  Κάπου εκεί, ένας φίλος του αφεντικού, δεν άντεξε και του είπε τις σκέψεις του. “Ρε συ, τι τα ήθελες τα μεγαλεία; Μια χαρά δεν ήταν στην αρχή, που το πλάνο ήταν πιο ταπεινό; Έκανες το λάθος να κυνηγήσεις τα πολλά και έπεσες έξω. Πλήρης αποτυχία, κι εσύ λεφτά έχασες και το μαγαζί πήγε κατά διαόλου και τώρα να δούμε ποιος θα το πάρει έτσι όπως είναι”.
Το αφεντικό εκτίμησε την ειλικρίνεια του φίλου του κι έτσι του είπε την αλήθεια. “Μα νομίζεις πως με νοιάζει και τόσο πολύ πια το μαγαζί ή τα λεφτά; Ξέρεις γιατί το πήρα; Γιατί δίπλα μένει ένας εχθρός μου, κάποιος που παλιά ήμασταν συνέταιροι, αλλά τα σπάσαμε με άσχημο τρόπο. Το μόνο που ήθελα ήταν να τον ενοχλεί η φασαρία, ειδικά το Σάββατο το βράδυ που κοιμάται νωρίς και το πρωί ξυπνάει να πάει στην εκκλησία”.
“Γι’αυτό το πήρα το μαγαζί και γι’αυτό το μεγάλωσα κιόλας, για να τον ενοχλώ όσο περισσότερο γίνεται. Δεν με νοιάζει που δεν πήγε και τόσο, ούτε με απασχολούν αυτά που έχασα. Θα ήθελα να έχει πάει καλύτερα, αλλά το βασικό δεν ήταν αυτό. Να τον ενοχλώ με τη φασαρία ήθελα και το πέτυχα”.      Ο φίλος αιφνιδιάστηκε, αλλά δεν του πήρε πολύ για να καταλάβει γιατί το αφεντικό μιλούσε για επιτυχία. Στο μυαλό του εξηγήθηκαν με μιας και οι ανεξήγητα κακές επιλογές των τελευταίων χρόνων και οι παλινωδίες, πλέον δεν απορούσε, κατάλαβε πως άλλος ήταν ο στόχος.
Είχε όμως μια τελευταία ερώτηση. “Καλά όλα αυτά, αλλά αφού ήθελες να τον ενοχλείς, γιατί σταματάς, γιατί αφήνεις το μαγαζί;” Το αφεντικό χαμογέλασε. “Πέρασε ο καιρός και τώρα τελευταία τά’χουμε βρει ξανά. Ξέρεις πως είναι αυτά, περασμένα-ξεχασμένα”.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΚΟΝΤΡΑ


Αυτή ήταν η ιστορία. Αληθινή ή όχι, ο καθένας σας ας το κρίνει μόνος του. Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν για τις σκέψεις μου, απλώς τις καταθέτω.
Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί ποιος ήταν ο “γείτονας" που “ενοχλούσε” τόσα χρόνια το αφεντικό του μαγαζιού, ποιος ήταν ο εχθρός που πολεμούσε. Μπορεί επίσης να σκεφτεί που και πότε ξεκίνησε η κόντρα τους. Λίγο πριν το αφεντικό αποκτήσει το μαγαζί, όταν ήταν συνέταιροι σε άλλη, τελείως διαφορετική επιχείρηση.
Μπορεί επίσης, με αρκετά καλή μνήμη ή μια καλή αναζήτηση στο διαδίκτυο, να θυμηθεί τη φορά που ο γείτονας μίλησε για την ενόχληση που δέχεται. Γραπτώς, με επίσημη ανακοίνωση που ξεκινούσε περιγράφοντας ακριβώς ποιος τον ενοχλεί, με ποιον τρόπο και, πάνω απ’όλα, από πότε. Από τότε που σταμάτησαν να είναι συνέταιροι.
Τέλος, ο καθένας μπορεί να έχει διαπιστώσει τελευταία πως όντως οι δυο τους, αφεντικό και γείτονας, δεν είχαν τις συνήθεις εντάσεις. Αντιθέτως, μια απλή παρατήρηση ήταν αρκετή για να καταλάβει κανείς πως δεν μοιάζουν εχθροί πια, αλλά περισσότερο σύμμαχοι, αν όχι φίλοι.

THE WAR IS OVER ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ


Ο πόλεμος τελείωσε. Το “αφεντικό” κι ο “γείτονας” τα βρήκαν, ξανά. Περασμένα-ξεχασμένα. Πως το λένε οι μπάτσοι στις αμερικανικές ταινίες στο πλήθος που μαζεύεται; “Δεν υπάρχει πια τίποτα να δείτε εδώ, προχωρήστε, απομακρυνθείτε”.
Α, ξέχασα. Εσάς δεν σας ενδιαφέρουν οι πρωταγωνιστές. Εσείς καίγεστε για το μαγαζί της ιστορίας, αυτό αγαπάτε και νοιάζεστε για τη δική του τύχη. Ε, για το μαγαζί τα είπαμε. Βρίσκεται στην ίδια άθλια κατάσταση που ήταν και στην αρχή της ιστορίας, όταν ξαφνικά το ανέλαβε κάποιος για να το σώσει.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛΕ


Το μαγαζί χαρίζεται και περιμένει τον επόμενο. Που είτε θα θέλει να το σώσει, είτε θα θέλει να ενοχλήσει κανέναν γείτονα. Ένα απ'τα δύο, μπορεί και τα δύο μαζί μπορεί και κάτι άλλο, θα το δούμε. Όχι όταν εμφανιστεί, αλλά όταν θα έρθει η ώρα να αποχωρήσει κι αυτός.
Οι σχέσεις κρίνονται στο φινάλε, όχι στην αρχή. Αυτό να θυμόμαστε μέχρι να δούμε την επόμενη μέρα.

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Τελικά , σημασία έχει << πόσα >> έχεις ...



του Ίωνα Παπαδάκη 

Δεν έχει σημασία «πόσο» είσαι… Σημασία έχει «πόσα» έχεις.
Για πόσα μετάνιωσες, πόσα έκανες, πόσα θα ήθελες να είχες κάνει, πόσα να μην είχες κάνει, πόσα να πεις και για πόσα να σωπάσεις!
Γιατί (σίγουρα) θα έρθει η στιγμή που θα κοιτάξεις πάνω από τον ώμο σου και θα θυμηθείς, θα αναπολήσεις, θα μετανιώσεις για τους στόχους που ξέχασες και θα βάλεις νέους… Και αυτό θα το κάνεις όταν είσαι έτοιμος κάτι να αλλάξεις!
Δύσκολη η στιγμή που «κοιτάς» πάνω από τον ώμο σου! Αλλά παραγωγική και διδακτική… Ξέρεις λοιπόν τι έμαθα εγώ σε μία τέτοια «ματιά»;
Έμαθα (και κατάλαβα) ότι «χάνουμε» χρόνο, πολύ χρόνο! Και μάλιστα δεν τον «χάνουμε», ούτε τον «ξοδεύουμε»… τον σπαταλάμε άσκοπα!
Σε ανθρώπους που δεν θα έπρεπε, σε έγνοιες που δεν έχουν αξία, λύση και ουσία, σε σχέδια που έμειναν στρα χαρτιά, σε προσδοκία που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, σε συναισθήματα (καλά ή κακά δεν έχει σημασία) και υποσχέσεις που ακολούθησαν το νόμο της βαρύτητας και σε προσμονή που έγινε απογοήτευση!
Και ξέρει γιατί; Γιατί οι απαντήσεις και η ζωή είναι τώρα! Και αυτό ισχύει για όλους (και για όλα).
Και γιατί το παρελθόν μπορεί να ορίζει ποιος είσαι τώρα, όμως το παρελθόν είναι κατασκεύασμα του μυαλού! Και το μέλλον… κι’ αυτό κατασκεύασμα του μυαλού είναι…
Ένα είναι βέβαιο: Ότι και το παρελθόν και το μέλλον μπορεί να σε στοιχειώσει και να σπαταλήσεις χρόνο, αναλύοντας τα «πρίν» και κυνηγώντας τα «μετά» που δε διαφέρουν και πολύ από τους δαίμονές σου!
Και στο «τέλος της ημέρας» θα σε τυφλώνει αυτό το «κυνηγητό» (και αυτό είναι βέβαιο) και θα σε κάνει να το πιστέψεις! Και ξέρεις τι θα πάθεις βλάκα μου;
Θα σπαταλήσεις το «τώρα»! Γιατί αυτό το «τώρα» θα σου δώσει απαντήσεις, γιατί η καρδιά θέλει να ζει στο «τώρα», γιατί το «τώρα» είναι πιο δυνατό από το «πρίν» και γιατί απλά δεν μπήκες στη διαδικασία να το καταλάβεις…
Και δεν θα ζήσεις το «τώρα»! Γιατί σε αυτό το «τώρα» που έχτισες θα φέρεις παρέα και τους δαίμονές σου… (ξέρεις εσύ) τα «πρέπει», τα «δεν πρέπει», τα «και αν;»…
Και όλα αυτά χωρίς να σκεφτείς το βασικότερο:
Ότι, ότι και να κάνεις, δεν ξέρεις τι θα γίνει «μετά»…
Και προσπαθείς λυσσαλέα να το ελέγξεις… Αλλά θα χάσεις βλάκα μου!
Μην προσπαθήσεις λοιπόν, να το ελέγξεις! Και ξέρεις γιατί; γιατί από εδώ και πέρα αρχίζει η διασκέδαση. Άλλωστε δεν υπάρχει άλλος «πραγματικός» χρόνος πέρα από αυτό το διαβολικό «τώρα»!
Τι κι αν έχασες φίλους, έρωτες, δικούς σου ανθρώπους. Να τους βάλεις -με δόξα και τιμή- εκεί που τους αξίζει! Να τους τιμήσεις για το χρόνο που τους χάρισες και για το χρόνο που σου χάρισαν! Να τους θυμάσαι με αγάπη (και με κακία και θυμό και πίκρα καμιά φορά… ούτε αυτό είναι κακό!), γιατί σε έφεραν εδώ που είσαι!
Θύμωσες όταν έπρεπε, έκλαψες όταν έπρεπε, μέθυσες όταν έπρεπε, ξέσπασες όταν έπρεπε… Αν δεν τα είχες κάνει όλα αυτά τώρα δεν θα ήσουν εσύ εδώ και εκείνοι εκεί (όπου και αν είναι αυτό το «εκεί»)…
Οπότε μην σπαταλάς άλλο χρόνο βλάκα μου!
Μην μένεις χωρίς αυτοκίνητο σήμερα, γιατί ελπίζεις ότι θα αποκτήσεις μία Ferrari αύριο! Μην «θάβεις» κάτι πολύτιμο, για κάποτε σου έκλεψαν ένα ίδιο! Μην ζητάς να μάθεις το τέλος της ταινίας, γιατί δεν θα έχει καμία αξία η ταινία!
Μην αφήνεις τους δαίμονές σου να παίζουν με το «τώρα» σου και να κλέβουν το χρόνο σου… Γιατί κάποια στιγμή θα ανακαλύψεις ότι τα «πρίν» είναι πολύ περισσότερα από τα «μετά» και το «τώρα» περνάει και χάνεται (που λέει και το τραγούδι)!
Φρόντισε μόνο να μην είναι πολύ αργά και γίνουν οι δαίμονές σου, οι καλύτεροί σου φίλοι! Α! και κάτι τελευταίο… Αν αποφασίσεις να πας βόλτα στο δάσος, ένα είναι σίγουρο: Ο λύκος θα τριγυρίζει πάντα εκεί!
Τώρα, έχει καμία σημασία να πω αν αυτές
τις γραμμές τις «χρωστάω» 
σε άντρα ή γυναίκα;
Μπααααααα
Σημασία έχει οτι κάπου τις χρωστάω 
και κάπου τις χαρίζω…

https://ionistis.wordpress.com

Οι Λέσχες της Ανατροπής



του Μάκη Ανδρονόπουλου


Βαθιά κατάθλιψη κυριαρχεί στη χώρα παρά το ελληνικό καλοκαίρι κι αυτό είναι λογικό, όχι μόνο για τις καταστροφές από τις φωτιές, αλλά γιατί φαίνεται να έχει εδραιωθεί η απαισιοδοξία. Όλα δείχνουν να έχει καταστραφεί κάθε δυνατότητα διεξόδου και κυρίως, πως δεν υπάρχει ηγεσία που θα μπορούσε να οδηγήσει τον κόσμο στο ξέφωτο. Παρ΄ όλα αυτά, υπάρχουν χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες που συντηρούν τη φλόγα της αισιοδοξίας, άλλοτε μέσα από την έκφραση του θυμού, άλλοτε στα όρια του -σύμφωνα με το σύστημα- γραφικού, ίσως και στα όρια του ανορθολογισμού και έτσι εκτίθενται με προσωπικό κόστος.

Δεν πρόκειται για βολεμένους ανθρώπους με κάβες εκατομμυρίων στο εξωτερικό. Είναι άνθρωποι των μεσαίων στρωμάτων με μόρφωση και εμπειρίες που δεν αποδέχονται το μοιραίο, το πεπρωμένο και άλλα ηττοπαθή ιδεολογήματα του συστήματος. Δεν αποδέχονται το αμετάκλητο της θανάτωσης της Ελλάδας και του ελληνισμού. Δεν αποδέχονται το καθεστώς της υποκρισίας και της μιζέριας και αντιδρούν ως δημοκρατικοί άνθρωποι πολιτικά και κοινωνικά. Αντιδρούν φτιάχνοντας κυκλώματα και παρέες που θα γράψουν ιστορία, όπως έγραψε το κύκλωμα της Φιλικής Εταιρείας, ανατρέποντας την πιο σκληρή διεθνή τάξη πραγμάτων, εκείνη της Ιεράς Συμμαχίας.

Σχετική παράδοση υπάρχει διεθνώς. Οι Γιρονδίνοι (Κοντορσέ, Βερνιώ, Γκυαντέ, Ζανσονέ) ήταν μια σημαντική πολιτική ομάδα, που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη Γαλλική Επανάσταση, όπως άλλωστε και οι Ιακωβίνοι (ορεινοί – Δαντών, Ροβεσπιέρος και Μαρά) που επικυριάρχησαν (είχαν 2000 λέσχες σε όλη τη Γαλλία), άλλο εάν μετά σφάχτηκαν μεταξύ τους. Ήταν και η φιλοβασιλική Λέσχη Φεγιαντίνων που προέκυψε από διάσπαση των Ιακωβίνων, αλλά και η Λέσχη Κορδελιέρων που αυτοδιαλύθηκε το 1794 μετά το πέρας της Γαλλικής Επανάστασης. 

Στη Ρωσία, όλα τα ξεκίνησαν το 1825 από τους Δεκεμβριστές για να πάρουν τη σκυτάλη αργότερα οι Ναρόντνικοι και να φτάσουμε στους μενσεβίκους και τους μπολσεβίκους. Όλες αυτές οι λέσχες ξεκίνησαν από παρέες κοινού προβληματισμού .Στην εποχή μας, οι επαναστάσεις δεν συνηθίζονται. Εξεγέρσεις μικρής ή μεγαλύτερης κλίμακας συμβαίνουν, δεν είναι όμως ανατρεπτικές. Στην αραβική άνοιξη, με εξαίρεση την Τυνησία, τα αποτελέσματα των λαϊκών εξεγέρσεων οδήγησαν σε νέες δικτατορίες ή σε εμφύλιους. Οι ανατροπές, ειδικά στη Δύση, αν γίνονται, γίνονται μέσα από τη δημοκρατική διαδικασία και την κοινωνική πίεση. Ίσως πια οι επαναστάσεις να γίνονται μόνο στα εργαστήρια και στα γραφεία. Παρ΄ όλα αυτά, οι συνθήκες μοιάζουν επαναστατικές ή έστω, προεπαναστατικές.

Οι ΗΠΑ μοιάζουν να είναι σε μια τέτοια κατάσταση. Όταν γίνονται αυτά που έγιναν στο Σάρλοτσβιλ, όταν ο Αλ Γκορ προτείνει αλλαγή του τρόπου εκλογής προέδρου, όταν οι πιέσεις για τη δημιουργία «τρίτου κόμματος» είναι μεγάλες, όταν ο Μαρκ Ζούκεμπεργκ λέει στο Χάρβαρντ ότι κάποιο λάθος υπάρχει στο σύστημα και το σκέπτεται να κατέβει για πρόεδρος, προφανώς οι καταστάσεις είναι πια οριακές και γι΄ αυτό εγκυμονούν «επαναστατικές» διεξόδους.

Ενδεχομένως και η Ελλάδα να είναι σε κάποια αντίστοιχη φάση. Οι ευαίσθητες ισορροπίες που έχει πετύχει στα χρόνια της χολέρας 2010-2017 ο ελληνικός λαός, είναι μεν αξιοθαύμαστες, αν και δυσκολοερμηνευτές, αλλά δεν είναι από πουθενά και καθόλου εγγυημένες ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Όπως δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι μεταρρυθμίσεις Μακρόν θα περάσουν στη Γαλλία. Φτάνει να θυμηθούμε το «κίνημα la nuit debout» που κράτησε τρεις μήνες, άσχετα αν το διέκοψε η τρομοκρατία και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. 

Η Ελλάδα λοιπόν έχει γεμίσει με Λέσχες προβληματισμού και Εταιρείες, Κινήσεις, Πρωτοβουλίες για το σύνταγμα, την κοινωνία, την αλλαγή, την οικονομία. Άλλες δήθεν, κρυπτοσυστημικές, άλλες είναι φορείς σκέψης για αλλαγή. Στοfacebook, όπου η Ελλάδα αναστενάζει, έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες, χιλιάδες παρέες, όχι μόνο γύρω από τη μουσική, τις ταινίες, την κουζίνα, αλλά και γύρω από την πολιτική, τα μνημόνια, τις τράπεζες, την οικονομία, την ανάπτυξη, τα επαγγέλματα. Είναι διαδικτυακές παρέες, φανερές ή κλειστές, που παράγουν ιδέες, μερικές σημαντικές μερικές όχι, αλλά με πάθος και αγωνία για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας.  Αυτές οι παρέες αρχίζουν να επικοινωνούν μεταξύ τους, καθώς συνδέονται με κοινούς φίλους… Το αν θα γράψουν ιστορία θα το δείξει ο χρόνος. Το αισιόδοξο είναι ότι υπάρχουν .

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Μπορεί να γεμίσει το αδειανό πουκάμισο της νέας Κεντρο-αριστεράς-δεξιάς;



του Νίκου Μορόπουλου*


Πολύς ο θόρυβος αυτές τις ημέρες – και τις επόμενες υποθέτω – για το ενεργό φαινόμενο της (ανα)συγκροτήσεως της Κεντροαριστεράς, του Κέντρου, της Κεντροδεξιάς, σε μια νέα πολιτική (συμ)παράταξη Κεντρο-αριστεράς-δεξιάς με ηγεσία που θα εκλεγεί πριν το τέλος του 2017.
Καθώς γράφω αυτό το άρθρο, το πουκάμισο της νέας παράταξης είναι αδειανό. Είναι μια περιθωριακή συνεύρεση, που δεν επηρεάζει την πολιτική πορεία της χώρας. Το μόνο σίγουρο για την νέα παράταξη είναι ότι θα έχει ηγεσία, και μάλιστα με πολλούς αναπληρωματικούς. Το μέγα ερώτημα είναι κατά πόσον η παράταξη αυτή θα έχει μέλη, οπαδούς, αλλά – κυρίως – ψηφοφόρους προκειμένου να μπορέσει να βγει από το περιθώριο στο οποίο είχε καταδικαστεί το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, και άλλοι, και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή.

Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο έχει κινηθεί με μία σταθερά. Τα πολιτικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία είναι δύο. Μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι αυτή η σταθερά δεν θα αλλάξει στο εγγύς μέλλον, οπότε η νέα παράταξη εύλογα θα πρέπει να αναδειχθεί σε μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας, αλλιώς θα παραμείνει στο πολιτικό περιθώριο, παίζοντας – στην καλύτερη περίπτωση – τον ρόλο της ουράς σε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αυτό τονίζει και ο Κώστας Λαλιώτης σε πρόσφατες δηλώσεις και αρθρογραφία του, ότι η νέα παράταξη δεν πρέπει να γίνει ουρά. Άρα πρέπει να είναι ένας από τους δύο μεγάλους.
Με δεδομένη την δυναμική της σημερινής συγκυρίας, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) θα είναι μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις. Έχει νέο αρχηγό, έχει αξιοπρεπές πρόγραμμα, έχει ένα σκληρό πυρήνα που είναι γύρω στο 20% του εκλογικού σώματος, και ένα αριθμό ικανών στελεχών για να ασκήσουν διοίκηση. Η πρώτη μεγάλη αδυναμία της ΝΔ είναι η ταύτισή της με την καθεστηκυία τάξη που στα μάτια πολλών ψηφοφόρων ευθύνεται για την οικονομική καταστροφή της χώρας. Αυτήν την αδυναμία σε μεγάλο βαθμό την έχει διαχειριστεί με επιτυχία ο Κ. Μητσοτάκης, προβάλλοντας ένα νέο μεταρρυθμιστικό πρόσωπο που ελκύει τους νέους και τους επιχειρηματίες. Οι δημόσιοι υπάλληλοι παραμένουν ένα μεγάλο ερωτηματικό. Η δεύτερη αδυναμία της ΝΔ είναι οργανωτική. Το κόμμα δεν έχει αποκτήσει ακόμη την οργανωτική δομή που απαιτείται να έχει ένα κόμμα εξουσίας. Αυτή εξάλλου ήταν και η Αχίλλειος πτέρνα στην δεκαετία του 1980, όταν το ΠΑΣΟΚ του Α.Γ. Παπανδρέου κυριάρχησε.
Επομένως η νέα παράταξη θα πρέπει να εκτοπίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να λάβει την θέση του σαν μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Και θα πρέπει να το πράξει στη διενέργεια των επομένων γενικών εκλογών, και όχι στα αλώνια των δημοσκοπήσεων που δεν λένε και πολλά ούτως ή άλλως.
Το ερώτημα λοιπόν που θα πρέπει να απαντήσουμε είναι: «Μπορεί η νέα παράταξη στις επόμενες γενικές να πάρει ένα μεγάλο μέρος από την εκλογική πελατεία του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να αναδειχθεί σε δεύτερη δύναμη εκτοπίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στην τρίτη θέση ή παρακάτω;»
Αρχικά θα πρέπει να επισημάνω ότι δεν είναι τυχαίο ότι η νέα παράταξη πρώτα θα εκλέξει ηγεσία και μετά θα αποκτήσει πολιτικό πρόσωπο. Αυτό είναι συνέπεια του ότι το όλο «κίνημα» για τη νέα παράταξη ξεκίνησε «εκ των άνω», και όχι από την πολιτική βάση της κοινωνίας. Εδώ ισχύει αυτό που λέμε «Στρατηγούς έχουμε, καιρός να βρούμε στρατιώτες».
Επομένως η νέα παράταξη δεν αντανακλά ένα πραγματικό κίνημα πολιτών, αλλά μια αναδιάταξη πολιτικών στελεχών, που επιδιώκουν να συμπαρασύρουν μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος. Αυτή είναι μια μεγάλη ορατή αδυναμία της νέας παράταξης. Ως εκ τούτου η νέα παράταξη δεν διαθέτει μια ιδεολογική πλατφόρμα ούτε καν ένα πολιτικό πρόγραμμα. Πώς λοιπόν θα μπορέσει να πείσει μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος να φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ και έλθει σε αυτήν;
Με δεδομένο ότι ο θετικός τρόπος – πολιτικό πρόγραμμα, θέσεις, ιδεολογική πλατφόρμα – απουσιάζει, η νέα παράταξη είναι αναγκασμένη να καταφύγει στον αρνητικό τρόπο, δηλαδή την αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να μαζέψει τα συντρίμμια. Πόσο πιθανό όμως είναι κάτι τέτοιο; Πώς θα μπορούσε να αποδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να ενισχυθεί η νέα παράταξη και να γίνει μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στη χώρα;
Το παρελθόν αποτελεί οδηγό για μια απάντηση. Ακριβώς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ λεηλάτησε τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε η νέα παράταξη να προσελκύσει τις «χαμένες» της δυνάμεις, αν μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε έτσι. Απλό ακούγεται, είναι όμως έτσι;
Σε περιπτώσεις που ερευνούμε την εφικτότητα επανάληψης ή αντιστροφής ενός φαινομένου, θα πρέπει να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τις συνθήκες, το πλαίσιο μέσα στο οποίο παρατηρήθηκε το αρχικό φαινόμενο. Η επανάληψη του, έστω και με αντίστροφη φορά απαιτεί την ύπαρξη παρόμοιων συνθηκών.
Κάτω από ποιες συνθήκες συντελέστηκε η μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ; Κάτω από συνθήκες οξύτατης οικονομικής κρίσης και με την προσδοκία ότι η κατάσταση δεν μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερη. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των μετακινηθέντων ψηφοφόρων;
Ο μεγάλος όγκος των μετακινηθέντων ψηφοφόρων είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι και λοιποί εξαρτώμενοι από το Δημόσιο Τομέα της Οικονομίας, συμπεριλαμβανομένων των συνταξιούχων. Ο ΣΥΡΙΖΑ στα μάτια τους αποτελούσε το καταφύγιο στο οποίο αν καταφέρουν να φτάσουν θα σωθούν από την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της. Ο κρατικισμός που χαρακτηρίζει ορισμένες πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από την ανάγκη διατήρησης αυτής της μερίδας του εκλογικού σώματος.
Οι ψηφοφόροι του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας είναι διασκορπισμένοι, με ένα μεγάλο κομμάτι τους να είναι προσανατολισμένο στη ΝΔ. Εδώ δεν φαίνεται να είχαμε φαινόμενα μαζικών μετακινήσεων από το ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ, παρά μόνον στα πλαίσια της ορμής και της δυναμικής ενός σχηματισμού νίκης, που παρασέρνει ψηφοφόρους από παντού. Αξίζει να αναφέρουμε την ιδιαίτερη ευαισθησία των αγροτών, που τους οδηγεί σε συχνές αλλαγές πολιτικού προσανατολισμού, και την δυσμενή επίπτωση των νέων διατάξεων για την ασφάλιση στους ελεύθερους επαγγελματίες.
Οι πραγματικοί φτωχοί της χώρας, οι άνθρωποι που βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, αν όχι σε οριακή, είτε δεν ψηφίζουν, είτε είναι διασκορπισμένοι σε διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς. Ορισμένοι από αυτούς βέβαια ακολουθούν τα κόμματα εξουσίας, δεν αποτελούν όμως παράγοντα διαφοροποίησης του πολιτικού σκηνικού. Είναι σχετικά περιθωριοποιημένοι, ευμετάβλητοι, και στερούνται χαρακτηριστικών συσπείρωσης.
Απομένουν οι νέοι και οι νέες που περισσότεροι από τους μισούς δεν έχουν ακόμη ενταχθεί στην παραγωγική διαδικασία επειδή δεν υπάρχουν δουλειές. Και σε αυτό το κομμάτι του εκλογικού σώματος παρατηρούνται φαινόμενα περιθωριοποίησης και πολιτικής αδράνειας, που το καθιστούν ευάλωτο και αβέβαιο σε ό,τι αφορά την εκλογική του προτίμηση.
Από την σύντομη ανάλυση του εκλογικού σώματος, προκύπτει ότι το περισσότερο κρίσιμο για τη νέα παράταξη κομμάτι του εκλογικού σώματος είναι οι ψηφοφόροι που εργάζονται στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Ακολουθούν οι αγρότες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.

Τι θα μπορούσε να κάνει τους ψηφοφόρους του Δημόσιου τομέα να αλλάξουν γνώμη και να υποστηρίξουν τη νέα παράταξη; Μόνο αν κρίνουν ότι απειλούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Η επικείμενη αξιολόγηση είναι σημείο σύγκρουσης και πιθανής ρήξης των ψηφοφόρων του Δημόσιου Τομέα. Ένα άλλο σημείο καθοριστικής σημασίας είναι η εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών. Οποιαδήποτε δυσμενής εξέλιξη για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους του Δημόσιου Τομέα από εδώ και πέρα θα είναι αρνητική για τον ΣΥΡΙΖΑ και θετική για τη νέα παράταξη.
Το θέμα είναι κατά πόσον ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να διαχειριστεί την αξιολόγηση στο Δημόσιο και τις δαπάνες του Δημοσίου Τομέα, αλλά και τη γενικότερη πορεία της οικονομίας της χώρας, που θα επηρεάσει όλα τα κομμάτια του εκλογικού σώματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παρουσιάσει ένα καινούργιο πρόσωπο μετά το καλοκαίρι του 2016, και συνεχίζει να εξελίσσεται προς την κατεύθυνση μιας σοσιαλδημοκρατικής παράταξης με πινελιές ριζοσπαστισμού που είναι κατά κύριο λόγο οπορτουνιστικός. Το νέο αυτό πρόσωπο συνδυάζεται με εμφανή βελτίωση της διακυβέρνησης της χώρας σε σχέση με το πρώτο 18μηνο
της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (Ιανουάριος 2015 -Ιούλιος 2016).
Αν μάλιστα αληθεύει αυτό που ψιθυρίζουν διάφοροι κύκλοι της αγοράς, ότι δηλαδή έχει αρχίσει να αλλάζει το κλίμα, και τα πράγματα πάνε καλύτερα στην πιάτσα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα απέναντι στη νέα παράταξη. Αν μάλιστα μετά την λήξη του μνημονίου τον Αύγουστο 2018 ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει να δώσει κάποιες ελαφρύνσεις στα χαμηλά και χαμηλο-μεσαία εισοδήματα, θα έχει σοβαρό λόγο να πιστεύει ότι θα διατηρήσει την υποστήριξη των ψηφοφόρων που εντάσσονται στον Δημόσιο Τομέα.
Το πολιτικό στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι αυτό. Να παραμείνει μία από τις δύο κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Μία νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές δεν είναι πολύ πιθανή, αλλά αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τον ΣΥΡΙΖΑ στην σημερινή συγκυρία. Το σημαντικό είναι να μην πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην τρίτη θέση, οπότε και θα κινδυνεύει να εκφυλισθεί και να επαληθεύσει την προφητεία της αριστερής παρένθεσης. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αναδειχθεί στην πολιτική παράταξη που θα αντιπαλέψει τη ΝΔ στα επόμενα 20 χρόνια. Ο κ. Τσίπρας είναι νεότατος και σφριγηλότατος και μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτήν την πρόκληση. Αρκεί να μην πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην τρίτη θέση.
Η πολιτική ζωή της Ελλάδος μετά τον εμφύλιο πόλεμο έχει δείξει ότι το άλμα από την Τρίτη στην δεύτερη θέση του πολιτικού φάσματος είναι σπάνια. Η μοναδική περίπτωση που αυτό έγινε ήτανε από το ΠΑΣΟΚ που ήτανε τρίτο στις εκλογές του 1974 και δεύτερο το 1977, για να κατακτήσει την εξουσία το 1981. Σε αντίθεση, η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου του Γεωργίου Μαύρου ήτανε δεύτερο κόμμα το 1974 και τρίτο το 1977. Το 1981 η ΕΔΗΚ συγκέντρωσε το 0.46% των ψήφων και μετά εξαφανίστηκε.
Το Κόμμα Φιλελευθέρων του Γ. Παπανδρέου ήτανε τρίτο στις εκλογές του 1958. Στις εκλογές του 1961 ο Γ. Παπανδρέου ηγήθηκε της Ένωσης Κέντρου και ήρθε δεύτερος. Το 1963 η Ένωση Κέντρου ανέλαβε την εξουσία.
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα επιχειρεί το άλμα από την δεύτερη στην πρώτη κατηγορία της πολιτικής, ενδυόμενο τον μανδύα μιας κεντρώας συμπαράταξης δυνάμεων, και ποντάροντας στην κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλο όμως οι επιθυμίες και άλλο η πραγματικότητα.
Όπως προκύπτει από την σύντομη ανάλυση αυτού του σημειώματος, η επιτυχία του εγχειρήματος της κεντρώας παράταξης προϋποθέτει την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι δεδομένη με κανένα τρόπο. Το αντίθετο, ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται ότι έχει προσαρμοστικότητα και ευελιξία και πρόκειται να δώσει μεγάλη μάχη για να αποφύγει τον πολιτικό υποβιβασμό που είναι και προϋπόθεση για την επιτυχία της νέας παράταξης.
Το κρίσιμο κομμάτι του εκλογικού σώματος, οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι του Δημόσιου Τομέα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προσχωρήσουν στη νέα παράταξη εγκαταλείποντας τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν τα πράγματα εξελιχθούν προς αυτή την κατεύθυνση, το πουκάμισο της νέας παράταξης θα παραμείνει αδειανό.
*Ο Νίκος Μορόπουλος είναι Σύμβουλος Εταιρικών Μετασχηματισμών (MSc)

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ: ΣΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


του Peter Koenig

Αγαπητέ και σεβαστέ ελληνικέ λαέ,
Σας σκοτώνουν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και ουδείς λέει κουβέντα, πόσω μάλλον η ελληνική ελίτ ή η κυβέρνηση.
Ελάχιστοι αντέδρασαν.
Άφησαν να εκτυλίσσεται η σφαγή, διότι προφανώς δεν τους αφορά.
Είναι τυφλωμένοι από την ψεύτικη λάμψη του ευρώ και ανήκουν στην ελίτ μιας τάξης Ευρωπαίων ευγενών.
Η τρόικα είναι μια εγκληματική συμμορία που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν.
​Προφανώς, περνούν καλά, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ που καταναλώνουν χαβιάρι (μεταξύ άλλων).
Δεν κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το αιματοκύλισμα του ελληνικού έθνους, σε ηθικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο.
Η πρόσβαση στο σύστημα υγείας είναι απαγορευτική, καθώς (ο τομέας) έχει ιδιωτικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κοστίζει πολύ ακριβά.
Στις συντάξεις έχει πέσει «ψαλίδι» για πέμπτη διαδοχική φορά. Πλέον, μοιάζουν σαν ένα πενιχρό βαλιτσάκι επιβίωσης.
Μέχρι σήμερα έχουν μειωθεί έως και 50%.
Χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν χάρη στα συσσίτια.
Η πλειονότητα των κοινωνικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένου και ενός σημαντικού μέρους της εκπαίδευσης, έχει ιδιωτικοποιηθεί και ξεπουληθεί.
Δεν υπάρχει τίποτα.
Εξαφανίστηκαν κατόπιν εντολών του Βερολίνου και διά στόματος των εκπροσώπων της τρόικας – της εγκληματικής συμμορίας που αποτελείται από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Κομισιόν.
Ο τελευταίος θεσμός είναι ένα συνονθύλευμα από διεφθαρμένες μαριονέτες, που αποφασίζει για την τύχη και το μέλλον 800 εκατ. Ευρωπαίων.
Και εσείς Έλληνες δεχτήκατε τους ξυλοδαρμούς που προέκυψαν από τις αποφάσεις τους.
Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε ένα νομοσχέδιο άνω των 2.000 σελίδων που συντάχτηκε στις Βρυξέλλες, γραμμένο στα αγγλικά, το οποίο το ελληνικό Κοινοβούλιο θα έπρεπε να ψηφίσει μέσα σε λίγες ημέρες αλλιώς…
Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ουδείς βρέθηκε να ζητήσει απάντηση στην ερώτηση: «Αλλιώς τι θα γίνει;»
Οι συγγραφείς του συγκεκριμένου νομοσχεδίου δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν στα ελληνικά ένα «βουνό» από νομικούς τεχνικούς όρους και λεπτομέρειες, και φυσικά δεν έδωσαν επαρκή χρόνο στους Έλληνες βουλευτές να συζητήσουν για τη νέα φορολογική νομοθεσία.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι περισσότεροι βουλευτές δεν μπόρεσαν, λόγω γλώσσας και περιορισμένου χρόνου, να διαβάσουν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.
Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο «πέρασε» από τη Βουλή και έγινε νόμος του κράτους.
Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, η Ελλάδα εκχώρησε άνευ όρων για 99 χρόνια όλα τα περιουσιακά της στοιχεία (υποδομές, αεροδρόμια, λιμάνια ακόμα και δημόσιες παραλίες και φυσικές πηγές ενέργειες) στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), ο οποίος θα μπορεί ελεύθερα μέσω του Υπερταμείου να βάζει πωλητήριο (ουσιαστικά να ιδιωτικοποιεί), με απώτερο σκοπό την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους.
Αρχικά, υπολόγιζε σε 50 δις ευρώ έσοδα -εκτίμηση που αποδείχθηκε λανθασμένη πολύ γρήγορα.
Εν τω μεταξύ, η αξία των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων υποτιμήθηκε περαιτέρω από την τρόικα σ’ ένα ποσοστό που μεταφράζεται σε 5-15 δις ευρώ, σε σύγκριση μ’ ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά πλέον τα 350 δις ευρώ.
Αυτό το Υπερταμείο, λοιπόν, είναι ένας αντιδημοκρατικός, υπερεθνικός μηχανισμός, ο οποίος δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν.
Με αυτό το μνημόνιο, λοιπόν, αγαπητοί Έλληνες, η ελληνική Βουλή, η δική σας Βουλή, παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ.
Πρακτικά, έχει ακυρωθεί η ύπαρξή της.
Δεν μπορεί να νομοθετεί σε θέματα προϋπολογισμού ή φορολογίας.
Τα πάντα έχουν αποφασιστεί στις Βρυξέλλες, με τη συνενοχή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
Την τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν το 1933, όταν το Ράιχσταγκ (Νομοθετικό Σώμα της Γερμανίας κατά την περίοδο 1867-1945) μετέφερε όλες τις εξουσίες του στον καγκελάριο Αδόλφο Χίτλερ.
Αυτό, αγαπητοί μου Έλληνες, είναι ένας ξεκάθαρος οικονομικός φασισμός μπροστά στα μάτια τα δικά σας και όλου του πλανήτη.
Όμως, ουδείς θέλει να δει κατάματα την αλήθεια.
Να παραδεχτεί αυτό που συμβαίνει.
Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα.
Αυτή η (ξεκάθαρη) αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου επιβεβαιώθηκε, καθώς η τελευταία ελπίδα για μείωση του χρέους έσβησε στα τέλη του Φεβρουαρίου.
Μέχρι και το ΔΝΤ συνέστησε -και σε ιδιωτικές συζητήσεις συνεχίζει να το κάνει- μείωση του χρέους.
Ωστόσο, η Γερμανία ανακοίνωσε χωρίς ίχνος οίκτου την τελική λεηλασία της Ελλάδας, απαιτώντας τη μεταφορά στο Υπερταμείο – το οποίο ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το Βερολίνο – του χρυσού, των κρατικών υπηρεσιών και των ακινήτων του Δημοσίου.
Το αντίτιμο για αυτήν τη «διάσωση», εφόσον η Ελλάδα γονατίσει και τα δώσει όλα, ανέρχεται σε 86 δις ευρώ.
Και αυτά τα λεφτά θα είναι ΝΕΟ ΧΡΕΟΣ.
Σε αντάλλαγμα για τι;
Άλλοι τόκοι, υψηλότερη αναλογία στην εξυπηρέτηση του χρέους και ακόμα χειρότερες προοπτικές σε σχέση με το παρελθόν για το αν όλα αυτά θα έχουν αίσιο τέλος τελικά.
Και φυσικά, επαναλαμβάνω, χωρίς ποτέ η χώρα να βγει απ’ όλη αυτήν την ευρω – αμερικανική διαδικασία με τις φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις.
Πριν από λίγες ημέρες η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φέρεται να είπε μετά το τετ α τετ με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ πως «η θέση του Βερολίνου για το δανειακό πρόγραμμα της Ελλάδας παραμένει ίδια».
Ορίστε ορισμένα δεδομένα για το ελληνικό χρέος, όπως αυτά καταγράφτηκαν στις 9 Μαρτίου 2017:
Πληθυσμός: 10,8 εκατ.
Χρέος: 352 δις ευρώ
Τόκοι ανά έτος: 19,5 δις ευρώ.
Από το 2010 έως τα τέλη του 2016 το σύνολο των δανείων προς την Ελλάδα ξεπέρασε τα 250 δις ευρώ – ούτε ένα λεπτό από αυτά δεν διατέθηκε προς όφελος του ελληνικού λαού, παρά μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους και για την πληρωμή γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.
Η σχέση χρέους προς το ετήσιο ΑΕΠ: 181%. Το 2008 ήταν 109%.
Στις ΗΠΑ η σχέση χρέους προς το ΑΕΠ αυτήν τη στιγμή είναι 109,63%.
Το ελληνικό ΑΕΠ υπολείπεται κατά 2 μονάδων του ευρωπαϊκού.
Από το 2008 συρρικνώθηκε κατά 25%.
Η ανεργία βρίσκεται στα ύψη, άνω του 26%, και πλησιάζει το 50% στους νέους (18-35 ετών).
Το 2008, που ξεκίνησαν όλα, το ελληνικό χρέος θα ήταν πλήρως διαχειρίσιμο εσωτερικά, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις και «bail-outs» – τα οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση διάσωση αλλά … συσσώρευση επιβληθέντων χρεών.
Το ελληνικό χρέος δεν ήταν ποτέ απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως μας άφησαν να πιστέψουμε οι τραπεζίτες της Fed, της ΕΚΤ και της Wall Street.
Η ελληνική κρίση και κατ’ επέκταση η ευρωπαϊκή χτίστηκε από αυτά τα «αρπακτικά» προς όφελός τους και εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Δεν είχε να κάνει ποτέ με το ελληνικό ή το ευρωπαϊκό χρέος. Όμως, ουδείς κάνει ερωτήσεις.
Η πλειονότητα των Ευρωπαίων και των διεθνών οικονομολόγων και πολιτικών, που φυσικά γνωρίζουν, δεν τολμά να αρθρώσει λέξη.
Παράλληλα, η φωνή όσων θέλουν να μιλήσουν έχει «φιμωθεί», την ώρα που τα εκδιδόμενα ΜΜΕ λένε ψέματα σε Ευρωπαίους και Έλληνες πολίτες.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, χωρίς καμία προειδοποίηση, η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (SNB) προχώρησε σε υποτίμηση του φράγκου κατά 12% έναντι του ευρώ, προκειμένου να προστατεύσει την οικονομία της.
Ήταν μια κίνηση τουλάχιστον άδικη, καθώς καμία χώρα της Ευρωζώνης δεν έχει την ελευθερία να ανατιμήσει ή να υποτιμήσει το νόμισμά της, σύμφωνα με τις ανάγκες της οικονομίας της.
Παρά το γεγονός ότι η Ελβετία δεν είναι μέλος της Ε.Ε., έχει υπογράψει μαζί της περισσότερες από 120 διμερείς συμφωνίες, οι οποίες την καθιστούν -επί της ουσίας- σχεδόν ισοδύναμη μ’ ένα κράτος – μέλος.
Σε χρονικό διάστημα 3 ετών και 3 μηνών από την αλλαγή της συναλλαγματικής ισοτιμίας σε 1,20 ελβετικά φράγκα ανά ευρώ, η SNB έχει συγκεντρώσει μία αξία πάνω από 500 δισεκατομμύρια φράγκα σε ξένο νόμισμα, κυρίως σε ευρώ. Χρήματα που αντιστοιχούν στο 150% του ελληνικού χρέους.
Έλληνες πολίτες ξυπνήστε!
Πάρτε τον έλεγχο της κατάστασης!
Μην πιστέψετε πολιτικούς και μίντια! Βγείτε από αυτόν τον εγκληματικό οργανισμό που ονομάζεται Ε.Ε., από αυτό το δυτικό απατηλό νομισματικό σύστημα, πνίγεστε μέχρι θανάτου.
Πάρτε μακριά από αυτούς την κυριαρχία σας και το νόμισμά σας.
Δηλώστε αδυναμία να αποπληρώσετε το δημόσιο χρέος σας -ακόμη και σύσσωμη η Δύση δεν μπορεί να σας σταματήσει.
​ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας.
Εάν διοικήσετε τη χώρα σας με τις δημόσιες τράπεζές σας, με τα χρήματά σας, σταδιακά αλλά σίγουρα θα μπορέσετε να ξαναχτίσετε την κατεστραμμένη σας οικονομία.
H επιστροφή του χρέους είναι διαπραγματεύσιμη. Υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις ανά τον κόσμο.
Η Αργεντινή είναι μία από τις τελευταίες αυτές περιπτώσεις.
Ακόμη και η Γερμανία είχε επαναδιαπραγματευθεί το χρέος της το 1952 (δείτε τη Συμφωνία του Λονδίνου για το ξένο χρέος της Γερμανίας).
H Γερμανία, η χώρα που ηγήθηκε της οικονομικής δολοφονίας της Ελλάδας, οφείλει ακόμη να επιστρέψει τεράστιες αποζημιώσεις για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στις 8 Φεβρουαρίου του 2015 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ζήτησε από τη Γερμανία να επιστρέψει ένα συνολικό ποσόν ύψους 279 δις ευρώ ως αποζημίωση.
Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, η Γερμανία απάντησε πως το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων διευθετήθηκε το 1990 – κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Δεν είναι αποκύημα φαντασίας το γεγονός ότι η ασφυκτική πίεση που ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα σήμερα στοχεύει στο να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και να στρέψει το ενδιαφέρον μακριά από το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει.
ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ ό,τι η κυβέρνησή σας, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε εσάς και τη χώρα σας.
Σε αντίθεση, απαιτήστε πλήρη καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων…
Αντιθέτως, αξιώστε γερμανικές αποζημιώσεις, αξιώστε το Grexit, ως τη μόνη νόμιμη συνέπεια που προέκυψε από το «Όχι» του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 κατά των μέτρων λιτότητας που ζητεί η τρόικα, σε αντάλλαγμα για ένα πακέτο «διάσωσης».
Εάν το πράξετε, θα δείτε σύντομα ένα φως στο τέλος του τούνελ – ένα φως που έχει σβήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαιτίας της Γερμανίας και των γκάνγκστερ της τρόικας, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησής σας.
Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσπαθεί ακόμη να μπλοφάρει και να εντυπωσιάσει τον κόσμο απειλώντας την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ.
Οποιαδήποτε υγιής κυβέρνηση θα έκανε αυτήν την απειλή σύμμαχό της εγκαταλείποντας αυτό το σάπιο τέρας που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί και το λαθεμένο και απατηλό νόμισμα που ονομάζεται ευρώ.
Ωστόσο, το πρόβλημα είναι αυτό: η Ελλάδα κυβερνάται από την τρέλα.
Ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση απαντά στην τρέλα (τρόικα) με λαϊκή υποταγή, με ήπια παράδοση εξουσίας – εις βάρος των εκατομμυρίων ήδη αδικημένων Ελλήνων συμπατριωτών που υποδουλώνονται.
Πέραν αυτών, υπάρχει ένας πρώην Έλληνας υπουργός Οικονομικών που ασκεί ακόμη επιρροή, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο θρυλικός, γοητευτικός και «ριζοσπαστικός» υπουργός με τη μοτοσικλέτα.
​Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Παρόλο που έχει παραιτηθεί σε μία προφανή πράξη διαμαρτυρίας κατά της υποδούλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, των απαιτήσεων της τρόικας μετά το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος, ο Βαρουφάκης σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κομφορμιστής που ζητεί κάποια μεταρρύθμιση στις Βρυξέλλες, οι οποίες δεν θέλουν να φανταστούν το κόστος ενός Grexit, για να μη συμπεριλάβουμε και την κατάρρευση της Ε.Ε. – κατάρρευση η οποία, ωστόσο, βρίσκεται κοντά.
Ως υπουργός Οικονομικών δεν έθεσε ποτέ το Grexit ως Plan B.
Δεν υπάρχει κανείς που να φωνάζει, να διαμαρτύρεται, να βγαίνει στους δρόμους, στα μπλόκα, να σταματήσει το ξεπούλημα των γεφυρών, των σιδηροδρόμων, ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων ως δημόσιο αγαθό.
Κανείς.
Δεν θέλω να κατηγορήσω για αυτό τους Έλληνες, οι οποίοι καθημερινά πρέπει να παλέψουν για την προσωπική τους επιβίωση, να βρουν τρόπους για να ταΐσουν τα παιδιά και τις οικογένειές τους.
Οι κατηγορίες μου στοχεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, όλους αυτούς που ανήκουν στην ελληνική ελίτ, στα μίντια (έχουν στην κυριολεξία όλα πουληθεί όπως και στη Γερμανία από τη CIA;) και στους βουλευτές που κοιτούν με δέος (σ.σ.: τους δανειστές) και φροντίζουν να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα. Καμία δράση.
Παρακολουθήστε την Ελλάδα – τη χώρα σας, Έλληνες πολίτες, ενώ αιμορραγεί!
Να είστε προσεκτικοί, διότι όλο αυτό δεν έχει να κάνει με χρέος και διάσωση.
Εάν σας πουν ότι η ευθύνη για την κρίση στην Ευρώπη είναι της Ελλάδας και του χρέους της, και ότι η ομαλοποίηση της κατάστασης εξαρτάται από το πόσο η Ελλάδα θα συμμορφωθεί με τους κανόνες του νέου πακέτου διάσωσης, αυτό είναι ένα εξωφρενικό ψέμα.
Αυτή η κρίση δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Ευρωπαίους, από την ελίτ της Ευρώπης, από την Goldman Sachs – η οποία παρεμπιπτόντως διαφεντεύει την ευρωπαϊκή οικονομία.
Διότι θέλουν να συντρίψουν την Ελλάδα να την πετάξουν στον γκρεμό. Αυτοί, τα αποβράσματα των Βρυξελλών και της Ουάσινγκτον, επιδιώκουν μια Ελλάδα υποταγμένη.
Γιατί η Ελλάδα διαθέτει μία υψηλά στρατηγική θέση στο σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Η Ελλάδα είναι μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ.
Ίσως η δεύτερη στη σειρά πιο σημαντική χώρα του ΝΑΤΟ (μετά την Τουρκία) λόγω της στρατηγικής της θέσης. Δεν θέλουν αυτή η Ελλάδα να διοικείται από ένα αριστερό κόμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Αριστερά.
Είστε νεοφιλελεύθεροι ακριβώς όπως αυτοί.
Τα αφεντικά της υφηλίου επιθυμούν «καθεστωτική αλλαγή» – εκείνο το παλιό καλό καθεστώς που απειλεί οτιδήποτε αντίκειται στους νόμους της Δύσης.
Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σκύβει το κεφάλι και υποκλίνεται στα αφεντικά του χρήματος επιτρέποντας την ταπείνωση και την καταστροφή των ίδιων της των πολιτών.
Εάν η Ελλάδα διεξήγαγε τώρα εκλογές και κέρδιζε ένα δεξιό κόμμα, τύπου Νέα Δημοκρατία ή ακόμη και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, ή μία συμμαχία των δύο, το πρόβλημα του χρέους θα εξανεμιζόταν εν μία νυκτί.
Αυτό που επιθυμεί η Ουάσινγκτον μαζί με το σκυλάκι της τις Βρυξέλλες, είναι μια Ελλάδα υποταγμένη που δεν θα ζητεί να μάθει τον ακριβή ρόλο του ΝΑΤΟ, που δεν θα διαπραγματεύεται με την Ε.Ε., που δεν θα ζητεί να απαλλαγεί από τα ευρωπαϊκά δεσμά, που δεν θα έχει πρόσβαση στις συζητήσεις με τις ΗΠΑ για τη Μεσόγειο – για τον υποθαλάσσιο πλούτο σε υδρογονάνθρακες και ορυκτά.
Το παράδειγμα, φυσικά, επεκτείνεται και για την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία, χώρες που έχουν τις ακτές τους στη Μεσόγειο.
Οι κυβερνήσεις τους έχουν ήδη αλλάξει με εξωτερική παρέμβαση (ΗΠΑ/Ε.Ε.) προκειμένου να επιβληθούν υπάκουα κουτάβια της νεοφιλελεύθερης δεξιάς.
​Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη ΔημοκρατίαΗ αδρανής ελίτ και η ελληνική κυβέρνηση δεν έχουν καμία δικαιολογία.
Είναι το λιγότερο η χειρότερη μορφή του Συνδρόμου της Στοκχόλμης: παραμένουν υποταγμένοι στον βασανιστή τους «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».
Και ο θάνατος, με όρους απόλυτης καταστροφής, λεηλάτησης και απόλυτης δουλείας, βρίσκεται κοντά.
Εσείς, Έλληνες πολίτες, εσείς θέλετε να συνεχίσετε σε αυτό το μονοπάτι της υποδούλωσης που σας έχει επιβάλει η αυτοκρατορία των αρπακτικών, η οποία στην τελική θα σας ελέγχει σε κάθε βήμα που θα κάνετε;
Ή θα προτιμούσατε να ανακαταλάβετε την κυριαρχία σας, το νόμισμά σας – απαγκιστρωμένοι από τη δικτατορία των Βρυξελλών – και να αρχίσετε από την αρχή – όπως οι ευγενείς και σοφοί Έλληνες έπραξαν 2.500 χρόνια πριν, φέρνοντας τη Δημοκρατία;
Είμαι σίγουρος ότι η Ελλάδα έχει ακόμη τη δυνατότητα και τη σοφία να ξαναχτίσει τη Δημοκρατία.
Θυμηθείτε πως, παρόλο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφική μας θέση, το μέλλον μπορεί αναμφίβολα να διαφοροποιηθεί.
Αυτή η Ελλάδα είναι ακόμη ζωντανή !

The original source of this article is Global Research
Copyright © Peter Koenig, Global Research, 2017