DATE

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017



Τρία επαγγέλματα σε ένα: χούλιγκαν - παράγοντας - δημοσιογράφος

Του Αντώνη Φουντή

Ανοίγεις ραδιόφωνο να ακούσεις καμιά αθλητική εκπομπή, να ενημερωθείς βρε αδελφέ για ο,τι συμβαίνει στο ελληνικό και διεθνές ποδόσφαιρο και πριν προλάβεις να μάθεις δύο-τρία πράγματα, εκνευρίζεσαι και το κλείνεις.
Χίλιες φορές να ακούς μουσική παρά αναλύσεις δήθεν… αντικειμενικών και ανεξάρτητων αθλητικών συντακτών, που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, μιλούν κι εκφράζονται σε πρώτο πληθυντικό, μπερδεύοντας τον ρόλο και το επάγγελμα (;) τους…
Όπως το διαβάσατε. Σε πρώτο πληθυντικό! Βγαίνει ο άλλος στον «αέρα» να μιλήσει για το ρεπορτάζ της ομάδας με το οποίο είναι επιφορτισμένος και προσπαθεί να τα πει δήθεν αντικειμενικά, λέγοντας «έχουμε αρκετά προβλήματα τραυματισμών…» ή «θα κάνουμε αυτές τις κινήσεις» ή «έχουμε σκοπό να κάνουμε αυτό ή εκείνο…». Ποιοι ακριβώς «έχουμε»; Εσείς οι ρεπόρτερ της ομάδας ή οι διοικούντες στην ΠΑΕ; Ποιος είσαι εσύ που μιλάς ως παράγοντας του κλαμπ; Είσαι ο υπεύθυνος επικοινωνίας, είσαι ο αντιπρόεδρος, ο ιδιοκτήτης, ο μεγαλομέτοχος, ο γενικός αρχηγός; Ποιος είσαι ακριβώς;
Δυστυχώς, την τελευταία 10ετία που έχουν μπει στο ποδόσφαιρο κάθε λογής …μεγαλοεπενδυτές, που φροντίζουν πρώτα για τις άλλες εξωαθλητικές ασχολίες tους και χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για άλλοyς λόγους, το πράμα έχει φθάσει στο απροχώρητο. Πλέον, αν δεν δηλώσεις τι ομάδα είσαι ή με ποιο στρατόπεδο είσαι ή σε ποιο μπλοκ είσαι ταγμένος, όχι δουλειά δεν βρίσκεις, αλλά ούτε απέξω από δουλειά μπορείς να περάσεις. Και δεν φθάνει μόνο αυτό...
Αν κάθε φορά που λες ή γράφεις ρεπορτάζ, δεν δείχνεις το πάθος σου για την ομάδα με την οποία ασχολείσαι, τότε δεν κάνεις. Δεν έχεις προνόμια (να μη σου κρύψουν καμιά είδηση της πλάκας, να μη σου κάνουν «γκάφα», να σε εκτιμήσουν απεριόριστα στην ΠΑΕ κλπ), δεν γίνεσαι αρεστός στην καφρίλα της ομάδας και ενδέχεται να είσαι Δούρειος Ίππος του αντιπάλου μέσα στο σύλλογο! Για αυτό και πολλές φορές ευδοκιμούν ως ρεπόρτερ των συλλόγων, πρώην χούλιγκαν της κάθε θύρας, είτε αυτή είναι η 4, η 7, η 13, η 21 ή 43, η 55 και όποια άλλη οργανωμένων και φανατικών κάθε ομάδας.
Για αυτό και φθάσαμε στο σημείο να μην ασκείται κριτική σε τυχόν κακώς κείμενα στους συλλόγους, να μην ενοχλεί κανείς κανέναν, να είναι οι περισσότεροι αρεστοί στις διοικήσεις. Δυστυχώς, ελάχιστοι είναι οι συνάδελφοι που μπορείς να εμπιστευτείς για να διαβάσεις κανονικό ρεπορτάζ. Και είναι αυτοί που αντέχουν σε κάθε είδους πόλεμο εκ των έσω, καθώς δεν μπορεί να τους ελέγξει η ΠΑΕ και κοιτάει να τους αποκλείει από τα ρεπορτάζ ή να τους τρομοκρατεί. Το θέμα εκεί είναι πόσα κότσια έχεις και πόσα μπορείς να αντέξεις…
Για αυτό και φθάσαμε στο σημείο να μιλούν πολλοί ρεπόρτερ ομάδων σε πρώτο πληθυντικό! Ανήκουστο για την δημοσιογραφία σαν λειτούργημα, το σύνηθες για τη σημερινή απαξιωμένη δημοσιογραφία των δημοσίων σχέσεων, της κωλοτούμπας και των pay roll. Για αυτό και ευδοκιμούν και τα περίφημα non paper, που ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες, προσφέρονται στους συντάκτες για να έχουν κι ένα εύκολο «ρεπορτάζ», ξεκούραστο και φυσικά αρεστό στον περισσότερο κόσμο της ομάδας.
Γιατί έχει γίνει και αυτό: επειδή ο κόσμος έχει δεκάδες σκοτούρες και βάσανα στο κεφάλι του, δεν θέλει να περνάει τα ίδια και στο ποδόσφαιρο για παράδειγμα, το οποίο έχει ως διέξοδο από την σκληρή καθημερινότητα. Δεν τον ενδιαφέρει λοιπόν το πραγματικό ρεπορτάζ, αλλά με την βοήθεια εκείνων που τον οδήγησαν να σκέφτεται έτσι, να θέλει να διαβάζει πράγματα που γουστάρει και όχι τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Δεν θέλει κριτική, γκρίνια ή οτιδήποτε πάει κόντρα στην ομάδα…
Και κάπως έτσι, φθάσαμε στον… πρώτο πληθυντικό! Και αν κάποια στιγμή ρωτήσεις ή θίξεις το θέμα, βγαίνουν από τα ρούχα τους και σου λένε «εγώ δεν έχω ασκήσει σκληρή κριτική στην ομάδα; Εγώ;». Κι αν ψάξεις να βρεις πότε συνέβη αυτό, καταλήγεις για όλους αυτούς, στο ίδιο κοινό σημείο: ασκούν «κριτική», μόνο όταν ο κόσμος διαμαρτύρεται για τον τάδε παίκτη ή προπονητή ή πρόεδρο. Και μόνο τότε, για να παραμείνουν αρεστοί αρχίζουν να τα… χώνουν. Αποφεύγοντας βέβαια να βάλουν στο κάδρο τη διοίκηση ή τον λατρεμένο πρόεδρο. ‘Η αν το κάνουν, να μιλούν γενικά κι αφηρημένα περί ευθυνών, χωρίς να αναφέρουν ονόματα και διευθύνσεις. Λες και το κουμάντο ή τον προγραμματισμό ή τις αποφάσεις τις ορίζει, τις παίρνει ο …κηπουρός του γηπέδου ή το απλό μέλος του δ.σ. μόνο του. Αλλά είπαμε: «εμείς θα εξυγιάνουμε το ποδόσφαιρο…»
Πηγή: documentonews.gr

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017


Τρίποντα κυνισμού


της Μαρίας Χούκλη

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πιθανότατα αγνοεί την ύπαρξη του Choate School του Connecticut. Πολύ λογικό.  Στο  Choate School από το 1870 που ιδρύθηκε, φοιτούν γόνοι της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της Νέας Αγγλίας. Πολλοί οι περιώνυμοι απόφοιτοι του ιδιωτικού κολεγίου. Συγγραφείς, επιχειρηματίες, ηθοποιοί αλλά και πολιτικοί, με διασημότερο όλων τον Τζων Κένεντι.
Στο δημοτικό σχολείο Σεπολίων αντιθέτως,  οι μαθητές είναι παιδιά εργατών, μικροαστών και μεταναστών. Προφανώς δεν έχει να επιδείξει «βαριά» ονόματα αποφοιτησάντων, αρκεί όμως και ο ένας. Ο σταρ του ΝΒΑ. Ο Αντετοκούνμπο εκεί, βορειοδυτικά της Ομόνοιας, έμαθε γράμματα και μπορεί τώρα σε άπταιστα ελληνικά να λέει με άλλα λόγια ο,τι είχε πει το 1961 ο JFK: «Μην ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η χώρα για σας, αλλά τι μπορείτε να κάνετε εσείς για τη χώρα σας». (Για την ιστορία, η φράση είχε πρωτο-ειπωθεί από τον κοσμήτορα του Choate School και καθηγητή του μετέπειτα Αμερικανού προέδρου. Ο λογογράφος του την αντέγραψε και το τέκνο του Κάμελοτ την έκανε δημοφιλές πολιτικό σλόγκαν).
Ο Γιάννης, με αφορμή τη λαμπρή πορεία του στο καλύτερο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου, ρωτήθηκε γιατί χαρίζει τις διακρίσεις του στην Ελλάδα, η οποία το μόνο που του προσέφερε ήταν ένα διαβατήριο κι αυτό όταν φάνηκε πως δεν συμμετείχε στην ΕθνικήΙδού τι απάντησε:«Με ρωτάς τι σημαίνει η χώρα που έδωσε την ευκαιρία στους γονείς μου να γεννήσουν τέσσερα παιδιά, να πάνε στο σχολείο, να βρουν μια γειτονιά και μια εκκλησία που τους αγκάλιασε. Επίσης, ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα και τον αδελφό μου, πριν καν εμείς πιστέψουμε στον εαυτό μας, αλλά και φίλους που ήταν πάντα εκεί. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω. Η  σχέση με τη χώρα σου ποτέ δεν μπορεί να βασιστεί στο τι σου χρωστάει ή σε ό,τι της οφείλεις. Ούτε κρίνεται από ένα διαβατήριο ή τις δυσκολίες της καθημερινότητας»!
Ο Αντετοκούνμπο δεν βάζει «φαρμακερά» τρίποντα μόνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Με αυτές τις πέντε φράσεις κατέδειξε τι θα πει συγκρότηση, ήθος, σοβαρότητα και πατριωτισμός.
Κατά σύμπτωση -ατυχή για εκείνους – δυο Ελληνες πολιτικοί, από την συμπολίτευση και την αντιπολίτευση,  είπαν αυτές τις μέρες τα ακριβώς αντίθετα από τον σπουδαίο παίκτη. Ότι δηλαδή, μην ρωτάς τι είναι καλό για τη χώρα σου αλλά τι είναι καλό για το κόμμα σου. Αναφέρομαι στην κυρία Γεννηματά και στις δηλώσεις της (που απ'όσο γνωρίζω δεν έχουν διαψευστεί) ότι αν δεν προκύψει αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές δεν προτίθεται να συμμετάσχει σε κυβέρνηση χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ έστω κι αν αυτό σημαίνει επαναληπτικές κάλπες. «Εμάς μας συμφέρει. Τη χώρα ίσως δεν θα συμφέρει. Δεν μπορεί όμως να είμαστε μονίμως εμείς η υπεύθυνη δύναμη, αυτοί που βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό».
Ακολούθησε ο ευρωβουλευτής, Στέλιος Κούλογλου να δηλώνει, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπρεπε να ρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά, ώστε να είχε φορτωθεί εκείνη την βρώμικη δουλειά και να μην την χρεώνεται τώρα η παρούσα κυβέρνηση, ούτε να δίνει την εικόνα ότι το μόνο που την ένοιαζε ήταν οι καρέκλες της εξουσίας.  
Εν ολίγοις, «και τα εμά και τα σά, εμά» για να παραφράσω τον ευαγγελιστή.  Σημασία έχει, κατά την λογική αμφοτέρων, όχι τι χρειάζεται η χώρα, αλλά ποιο είναι το βέλτιστο κομματικό όφελος.
Για να μην τους αδικήσω, δεν είναι οι πρώτοι, ούτε θα είναι οι τελευταίοι που αντιλαμβάνονται το πολιτικό παίγνιο σαν μπακαλική ψήφων. Προηγήθηκαν άπειροι, υπάρχουν και θα υπάρξουν πολλοί ακόμη απ' όλο το ιδεολογικό φάσμα. Μπορεί να μην εφηύραν τον πολιτικό κυνισμό, αλλά βρε αδελφέ, ενοχλεί αυτό το φόρα παρτίδα.  Ακόμη και  τώρα, που η χώρα είναι χρεοκοπημένη, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα ανάκαμψη, το ζήτημα πάλι είναι «τι θα κερδίσουμε εμείς»;
Τελικά η απόσταση Σεπόλια -Πλατεία Συντάγματος είναι μεγαλύτερη απ' ότι Σεπόλια -Connecticut ...

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017


             Χωρίς άλλοθι μπροστα στο αδιέξοδο




του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το πολιτικό σύστημα έτοιμο και πάλι να σκύψει το κεφάλι στον παραλογισμό και στην υποτέλεια – Πότε και πώς θα σταματήσει ο κατήφορος; - Η κοινωνία σε υπόγειο αναβρασμό – Ενεργοποιείται ο υποκειμενικός παράγοντας

Η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος και οι απαιτήσεις των δανειστών να ληφθούν από τώρα - μετά από εφτά χρόνια αποτυχημένων προγραμμάτων - οδυνηρά μέτρα για μετά το 2018, έχουν προκαλέσει σε οριακά πλέον επίπεδα ανοχής τη λογική των Ελλήνων και την ανεκτικότητα που έχουν επιδείξει απέναντι  στον τυχοδιωκτισμό και την αφερεγγυότητα των δανειστών.  Είναι πια συνείδηση, όχι μόνο στην Ελλάδα, ότι η κακοποίηση της πατρίδας μας από τις ευρωπαϊκές ελίτ έχει ακραίο τιμωρητικό χαρακτήρα γιατί το ελληνικό πρόβλημα αποκάλυψε τα σαθρά θεμέλια της ευρωζώνης, το μηχανισμό υπεξαίρεσης της υπεραξίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών από τις τράπεζες και τον ρεμβασισμό του Βερολίνου που διαμορφώνει σταδιακά την γερμανοποίηση της Ευρωπης.
Ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεσηκωθεί για δύο λόγους: πρώτον, γιατί δεν διαθέτει η πολιτική ηγεσία και δεύτερον, δεν διαθέτει σχέδιο που να εδράζεται στις αρχές της υψηλής στρατηγικής. Η «βουλγαροποίηση» της ελληνικής οικονομίας και η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία «αποικίας χρέους» και στην καταλήστευση του πλούτου της χώρας. Παρ΄ όλα αυτά, στο διάστημα αυτό έχουν συμβεί ορισμένες καταλυτικής σημασίας αυτοσυνειδησίας.
·         Η ελληνική κοινωνία επέδειξε τρομερή δύναμη αντοχής και ψυχραιμίας που καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν θα μπορούσε να επιδείξει υπό το βάρος της διάλυσης της οικονομίας της, την διεθνή λοιδορία και τον εμπαιγμό. Η δύναμη αυτή είναι αισθητή στο κοινωνικό σώμα.
·         Η ελληνική κοινωνία υπέστειλε αξίες και βασικά συστατικά της ιδιοπροσωπίας της  προκειμένου να ξεπεραστεί συλλογικά η κρίση. Υπέστειλε όμως, δεν τις απεμπόλησε. Διαφαίνεται δε ότι εξαντλούνται πλέον οι ανοχές της έναντι των διαχειριστών του ελληνικού συστήματος, εγχωρίου και ξένου, εξ αιτίας της ανικανότητας του πρώτου και της αλαζονείας  του δεύτερου.
·         Η αλλαγή θα επέλθει μέσα από την ολοσχερή απόρριψη του παλιού και την μετουσίωση όλων των αξιών του ελληνισμού σε νέες βάσεις. Αυτό που θα γίνει, αν θα γίνει, θα είναι καταλυτικής σημασίας για την Ευρώπη και ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό. Φαίνεται πάντως, για όσους μπορούν να διαβάζουν τα υπόγεια ρεύματα της κοινωνίας, πως αυτά συγκλίνουν σε μια δύναμη ανατροπής.

Οι 7 πραγματικότητες
1.       Το ελληνικό κεφάλαιο, ο ΣΕΒ, οι τραπεζίτες, τα ΜΜΕ, το πολιτικό σύστημα και οι άλλοι φορείς του ελληνικού αστισμού που φέρουν ακέραια την ευθύνη της χρεοκοπίας της χώρας, δεν μπόρεσαν επί εφτά χρόνια να παρουσιάσουν ένα πειστικό Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας.
2.       Όλοι αυτοί είτε από ενοχή, είτε από τυχοδιωκτικό υπολογισμό δεν έχουν κάνει ούτε μία σοβαρή κριτική στο κουαρτέτο των δανειστών και στην αποσάθρωση της ελληνικής κοινωνίας που συντελείται μέσα από τις πολιτικές που επιβάλλει.
3.       Οι φερόμενοι ως Ηρακλειδείς του ευρωπαϊσμού και του ευρώ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έχουν επικρίνει σε τίποτε την ΕΕ, τη δομή και τους μηχανισμούς της, τον κ. Σόιμπλε και τις πολιτικές που οδήγησαν στην εκθεμελίωση του παραγωγικού ιστού της χώρας και την διάλυση του κοινωνικού κράτους. Ο πολύς Σαμαράς κατάπιε την καθαίρεσή του από τον Σόιμπλε σιωπηρά. 
4.       Ο πνευματικός κόσμος, εθισμένος στην ευμάρεια των προγραμμάτων και των χορηγιών, έχει πλήρως αδρανοποιηθεί (με ελάχιστες εξαιρέσεις) και έχει αναλάβει εργολαβία τον αποπροσανατολισμό και τη χειραγώγηση του φρονήματος  των χειμαζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.
5.       Οι πλούσιοι, με τα λεφτά τους έξω, ενοχλήθηκαν μόνο από τον ΕΝΦΙΑ και ολίγο από τον ΦΠΑ.
6.       Οι αποφάσεις για την οικονομία της χώρας λαμβάνονται από ξένα συμφέροντα και δεν εξυπηρετούν ούτε καν την επιβίωση της κοινωνίας. Η ανεργία 1,5 εκατ. πολιτών, η μετανάστευση  150.000 επιστημόνων υψηλής εξειδίκευσης και τεχνογνωσίας, η χρεοκοπία του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, η φυγή των επιχειρήσεων στο εξωτερικό, οι 10.000 αυτοκτονίες και οι ιδιωτικοποιήσεις έναντι ευτελών ποσών εδραιώνουν την αίσθηση του αδιεξόδου.
7.       Η αποκάλυψη πως η χώρα θα παραμένει υπό ελεγχόμενη κυριαρχία έως το 2060 plus και η αδιαλλαξία των δανειστών εδραιώνουν τον αντικειμενικό παράγοντα της άρνησης και της εξέγερσης.

Το πρόβλημα της χώρας παραμένει πολιτικό
Το πρόβλημα της χώρας ήταν και παραμένει πολιτικό. Όμως, η συνειδητοποίησή του υπερβαίνει την διαφθορά και την υποτέλεια του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης. Η ευρεία συνειδητοποίηση της ανεπάρκειας της αστικής τάξης,  του ευνουχισμού της δύναμης των εργαζομένων από τα συνδικάτα και την δήθεν αριστερά, η κατασπατάληση των κοινοτικών ενισχύσεων από την αγροτιά στην πορνεία και τα θηριώδη τζιπ, η αβάσταχτη βλακεία της φερόμενης ως αριστεράς έχουν φέρει την ελληνική κοινωνία σε αδιέξοδο.
Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και η διαχείριση της κρίσης από αυτόν με τρόπο που κατέδειξε την βαθιά του άγνοια, τον ερασιτεχνισμό του, τα τραγικά λάθη του και την τυχοδιωκτική του προσκόλληση στην εξουσία και στις αντιπαραγωγικές ιδεοληψίες οδήγησε στο 3ο Μνημόνιο και στην απώλεια και της τελευταίας συμβατικής ελπίδας για τον ελληνικό λαό.  Δεν υπάρχει πλέον στην Ελλάδα αριστερά, μόνο αριστεροί και αυτοί είναι πολύ μόνοι σπίτι τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον αριστερά (εννοείται ούτε και το ΚΚΕ), είναι ένα διαχειριστικό μόρφωμα της συγκυρίας, με αριστερή λεοντή και φρασεολογία και πρακτική  που μαγαρίζει την αξίες της αριστεράς.
Γι΄ αυτό και κινδυνεύει να βρεθεί στο εκλογικό απόσπασμα, μαζί με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι 10-11 μονάδες που δίνουν στη Νέα Δημοκρατία οι δημοσκοπήσεις εντάσσονται  στην τακτική πίεσης των πολιτών. Κανείς δεν πιστεύει ότι το κόμμα που έριξε τη χώρα στο γκρεμό των σκανδάλων, των αλόγιστων προσλήψεων και του χρέους, έχει αξιόπιστες προτάσεις και κοινωνικά αποδεκτές για την έξοδο από την κρίση. Με ποιο ηθικό ανάστημα θα ζητήσει εντολή όταν πρωτοστάτησε στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που οδήγησε στο PSI και στην καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων και των τραπεζών.
Η συνειδητοποίηση όλων αυτών από την κοινωνία ενεργοποιεί πλέον τον υποκειμενικό παράγοντα για άρνηση της αυτοκτονίας  πέρα από τον αντικειμενικό  παράγοντα που έχει ήδη εδραιωθεί.
·         Η μάχη πρέπει να δοθεί μέσα στο ευρώ γιατί εκεί έχουμε νομιμοποιητικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.
·         Αν το ευρώ διαλυθεί, πρέπει να καθόμαστε στο τραπέζι της διάλυσής του.
·         Αν το ΝΑΤΟ διαλυθεί, πρέπει να καθόμαστε στο τραπέζι της διάλυσής του.

Για να γίνουν αυτά χρειάζεται μια νέα ηγεσία με εθνικό σχέδιο που θα ενώσει και νέο σύνταγμα που θα προκύψει από συντακτική εθνοσυνέλευση.