DATE

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015


Η κοκκινοσκουφίτσα και οι νάνοι


Του Κώστα Βαξεβάνη

Σε ένα πολύ γνωστό ανέκδοτο της δεκαετίας του 80, ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, επισκέπτεται την Αμερική για σκληρές διαπραγματεύσεις με τον Ρόναλντ Ρήγκαν. Μετά το τέλος των επίσημων συναντήσεων, οι δύο ηγέτες αποφασίζουν να χαλαρώσουν και ο Ρήγκαν ξεναγεί τον Μπρέζνιεφ σε ένα μοντέρνο οίκο ανοχής. Ο Σοβιετικός ηγέτης μένει κατενθουσιασμένος και υπόσχεται στον αμερικανό ομόλογό του πως όταν επιστρέψει στη Μόσχα θα κάνει ένα αντίστοιχο οίκο ανοχής αλλά πολύ καλύτερο. Επιστρέφοντας στη Μόσχα δίνει εντολή στα έμπιστα κομματικά στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής να φτιάξουν ένα υπερπολυτελή οίκο ανοχής για να δείξουν την ανωτερότητα της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στην Αμερική και στο θέμα αυτό. Μετά από δύο μήνες  ο οίκος ανοχής είναι έτοιμος αλλά δεν πάει και πολύ καλά σε επισκέψεις. Παίρνει λοιπόν το Ρήγκαν τηλέφωνο για να ζητήσει τη συμβουλή του. Ο Ρήγκαν τον ρωτάει αν έφτιαξε το μαγαζί αρκετά πολυτελές ή τσιγκουνεύτηκε. Ο Μπρέζνιεφ αφού συμβουλεύεται το πολιτικό γραφείο, του απαντά πως πραγματικά πρόκειται για ένα υπερπολυτελές πρότζεκτ. Ο Ρήγκαν ρωτάει μήπως υπάρχουν θέματα καθαριότητας και ο Μπρέζνιεφ πάλι αφού συμβουλεύεται το πολιτικό γραφείο απαντά πως έχει γίνει πολύ προσεκτική δουλειά. Στο τέλος ο Ρήγκαν ρωτάει με απόγνωση «έχεις καλές πόρνες ή δευτεράντζες;». Ο Λεονίντ επαναλαμβάνει το ερώτημα στο Πολιτμπιρώ για να πάρει την απάντηση «φυσικά σύντροφε Γενικέ Γραμματέα. Τις καλύτερες, είναι εβδομήντα χρόνια μέλη του κόμματος όλες τους».

Το ανέκδοτο αυτό μου έρχεται στο μυαλό, κάθε φορά που η Αριστερά προσπαθεί να απαντήσει στα κοινωνικά προβλήματα και τις ανάγκες, προτάσσοντας την κομματικότητά της. Αυτό το βολικό μέτρο της κομματικής αρτιότητας, που με αυτοματισμό απαντά σε οποιοδήποτε απαιτητικό ερώτημα.

Στην προέκτασή της αυτή η λογική, δεν επιβραβεύει απλώς τον κομματικό πατριωτισμό, φτάνει στο σημείο να κατηγορεί την κοινωνία που δεν τον έχει, που δεν καταλαβαίνει, που δεν ενστερνίζεται το κομματικό πάθος ακόμη και όταν γίνεται ιστορικό λάθος. Η πεφωτισμένη κομματική πρωτοπορία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της προωθημένο ακόμη και αν είναι τραγικός ουραγός μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Η σύγκρουση που φέρνει η αποδοχή του τρίτου μνημονίου στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα αποδίδεται σε περισσότερο και λιγότερο αριστερούς, σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς της Αριστεράς, σε κωλοτούμπες και ανυποχώρητους. Ακόμη και αν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία είναι δευτερεύοντα.

Το βασικό θέμα είναι η αναντιστοιχία του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνία που καλείται να ανατρέψει μέσα από τη διοίκηση πλέον του κράτους και όχι από συνθήματα.

Το πρόβλημα είναι η αναντιστοιχία μεταξύ του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ , δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ των κομματικών θέσεων και του 4% με τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, το κομμάτι δηλαδή της κοινωνίας που θέλει να εκφραστεί μέσα από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα (όχι τον ΣΥΡΙΖΑ γενικώς) πιστώνοντάς του τη διαφορετικότητα και την εντιμότητα.

Αυτή η διαπάλη, η προσπάθεια έκφρασης μοιραία θα φέρει τους δύο ΣΥΡΙΖΑ σε αντιπαράθεση. Γνωρίζω πολύ καλά πως πολλοί θα  τρέξουν να απαντήσουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ενιαίος και αδιαίρετος, εκφραστής της αλήθειας και των συνιστωσών. Αυτό όμως δεν είναι η αλήθεια. Τα τελευταία χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ πορεύεται προς την εξουσία, με μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο αυτό ακριβώς το όραμα της εξουσίας που θα ήταν η ιστορική ρεβάνς της Αριστεράς. Τίποτα άλλο.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εκφράζει τα ίδια πράγματα με κομμάτια του κόμματός του. Αυτός ο λογαριασμός που θα μπορούσε να είναι διαλεκτική της αριστερής κομματικής λειτουργίας, αλλά είναι απλώς εκκρεμότητες, εκ των πραγμάτων θα μπει στο τραπέζι στην πρώτη μεγάλη διαφωνία, όπως είναι αυτή του μνημονίου.

Δεν πρόκειται για αιτία αλλά για αφορμή που μπορεί πραγματικά να έχει ως προμετωπίδα και δικαιολογία το βάρος μιας ιδεολογικής αντιπαράθεσης.

Είναι άγνωστο αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθήσει τον Σισύφιο μύθο της Αριστεράς που καταλήγει πάντα σε διάσπαση, στο όνομα του σπουδαίου σκοπού, αλλά τα κομμάτια που ενδεχομένως να διασπαστούν , ούτε αυτά αποτελούν την ακριβή διαίρεση μεταξύ αυτών που αφουγκράζονται την κοινωνία με αυτούς που αναπαράγουν τη γραφειοκρατική αριστεροσύνη.

Σε μια ιστορική στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε κομμάτια της κοινωνίας που δεν είχαν άλλη εναλλακτική απ το να στραφούν σε αυτόν. Αν πρέπει να δώσω μια σχηματική απεικόνιση, θα έλεγα πως η κοινωνία πλησίασε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ μέσα και από την ακτινοβολία του Τσίπρα και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ την κοινωνία. Ήταν μια ευτυχής συνάντηση που όμως τάραξε τα δεδομένα των δύο μερών. Και ενώ φαίνεται πως η κοινωνία είναι αυτή που έχει υποστεί το σοκ με τη γνωριμία με το ΣΥΡΙΖΑ, τελικώς το κομματικό περιεχόμενο είναι αυτό που διαλύεται από την πίεση της κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διοικήσει, να καταλάβει τι συμβαίνει, να κατανοήσει τη γλώσσα του καθημερινού προβληματισμού, δηλαδή να βγει από το θεωρητικό μοτίβο των αυτοεπιβεβαιούμενων κομματικών συνταγών προκειμένου να διαχυθεί στην κοινωνία. Όχι για να χαθεί, αλλά για να γίνει σύγχρονος.

Ο τίμιος, ριζοσπαστικός, εναλλακτικός και πολλά υποσχόμενος ΣΥΡΙΖΑ, όπου επάνδρωσε τη μηχανή διακυβέρνησης φάνηκε λίγος και προσέτρεξε για βοήθεια στα παλιά υλικά των τεχνοκρατών της διαπλοκής. Έκανε έτσι διπλό λάθος, αφού και δεν εκσυγχρονίστηκε και παρέδωσε την εξουσία σε αυτούς που την εκπόρνευσαν. Ο λόγος είναι απλός: το κομματικό υπόβαθρο δεν ήταν και πολύ δοκιμασμένο στις κανονικές συνθήκες και την εργασία. Πλειοδοτούσε λεκτικά, μπορεί να έκανε τρεις επαναστάσεις τη μέρα μετά το φαγητό, μπορεί να αγωνιούσε για την κοινωνία αλλά δεν είχε και πολύ καλές σχέσεις μαζί της, αφού περισσότερο μιλούσε στο όνομά της παρά ζούσε μέσα της.

Η κοκκινοσκουφίτσα βρέθηκε ξαφνικά μόνη στο δάσος με τους λύκους, αλλά αποτέλεσε τμήμα ενός άλλου παραμυθιού με συμπρωταγωνιστές όχι κυνηγούς που θα σκότωναν το λύκο αλλά νάνους.
Σήμερα το πρόβλημα δεν είναι μια πιθανή διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η διάστασή του με την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον το μικρό κομματικό ποσοστό των ανθρώπων που συγκινούνται ερμηνεύοντας τις κομματικές γραμμές από τη πλευρά του τροτσκιστή, το κομμουνιστή ή του αυτοσχέδιου επαναστάτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κόσμος που αγωνιά και πρέπει να εκφραστεί. Οι πολίτες που θέλουν να τελειώσουν με τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Που περιμένουν να αποδοθεί Δικαιοσύνη με την ίδια αγωνία που θέλουν και μεροκάματο.

Αν αυτές οι αγωνίες ψαλιδιστούν για να ταιριάζουν στο κομματικό μοτίβο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το φόντο ενός ιστορικού λάθους. Την Αριστερά τη διακατείχε πάντα το σύνδρομο της ιδεολογικής διάχυσης. Ο φόβος μην χάσει το ριζοσπαστισμό της, την αυθεντικότητα και την τιμιότητά της στο ανακάτεμα με τις κοινωνικές απαιτήσεις. Έτσι έμενε σεχταριστικά μόνη αλλά πάντα ιδεολογικά καθαρή.

Σήμερα δεν μιλάμε για καθαρότητα ή για νόθευση των αρχών αλλά για τη δοκιμασία τους για πρώτη φορά. Μέσα στους καπνούς από τα τσιγάρα των κομματικών συνάξεων (και τώρα πια κυβερνητικών), η πραγματικότητα μερικές φορές μπορεί να μοιάζει ως ρομαντικό τοπίο στην ομίχλη αλλά συνήθως είναι τοξικοί καπνοί. Όποιος θέλει να δοκιμαστεί ας ανοίξει τα παράθυρα. Καλό θα είναι να κοιτάξει και έξω.

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015


Ξυπνήστε σύντροφοι!...



του Μάκη Ανδρονόπουλου
Το 42,5% που θα πάρει ο Τσίπρας στις εκλογές όποτε γίνουν, μην σας παίρνει το μυαλό. Το ποσοστό  αυτό που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις είναι για να τον ενθαρρύνει να εφαρμόσει τα συμπεφωνημένα, ώστε να ανακτηθεί η Εμπιστοσύνη των δανειστών και να πάρουμε τα λεφτά για τις τράπεζες, την ανάπτυξη και να γίνει η αναδιάρθρωση του χρέους. Για τίποτε άλλο. Και το τονίζουμε αυτό, επειδή, τόσο από τις πρόσφατες ομιλίες και δηλώσεις του πρωθυπουργού, αλλά και υπουργών της κυβέρνησης, ότι η συμφωνία συνθηκολόγησης «δεν μας αρέσει», «η αριστερά είναι με τις κινητοποιήσεις, θέλει τον κόσμο στους δρόμους», μέχρι το αυτοκτονικό του Βαρουφάκη … «Όχι όμως και για να τους εφαρμόσουμε (τους όρους)» αναδύεται μια διάθεση να κοροϊδέψουμε και πάλι τους κουτόφραγκους.
Μια τέτοια λογική θα ήταν θανατηφόρα. Η ρητορική εντός πρέπει να αλλάξει, γιατί δεν χτίζει ούτε έξω, αλλά ούτε και μέσα εμπιστοσύνη.  Ούτε ο ανασχηματισμός ενέπνευσε εμπιστοσύνη (ΣΣ: εκτός κι αν ο πρωθυπουργός ξεσκαρτάρει υποχρεώσεις), ούτε η νέα ΠΝΠ για τις τράπεζες, ούτε τίποτε… Απλώς, υπάρχει ακόμη πίστη στο πρόσωπο του Τσίπρα, γιατί οι πάντες ξέρουν, όπως άλλωστε και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ότι ο Τσίπρας είναι ο τελευταίος οδηγός στο τρένο με τα λυμένα φρένα. Τον επόμενο δεν θέλει να τον φανταστεί κανείς, ούτε τι θα φοράει… Συνεπώς:
Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι εφικτό μόνο μέσα από το 3ο Μνημόνιο (δάνεια 86 δισ. ευρώ, συν 35 δισ. ευρώ της ανάπτυξης), όλα τα άλλα είναι αστεία.
Την Τετάρτη, αφήστε τους συναισθηματισμούς και τους στρουθοκαμηλισμούς και ψηφίστε την επιβίωση της χώρας. Σύντροφοι, σοβαρευτείτε, ψηφίστε χωρίς πολλά πολλά (τα γιουχαΐσματα  είναι η αρχή) ότι έχουμε υπογράψει και εφαρμόστε τα, πρώτον, γιατί οι άλλοι δεν μπόρεσαν, δεύτερον, γιατί είναι ΤΙΝΑ (there is no alternative) και τρίτον, γιατί θα φύγουμε όλοι και θα σας αφήσουμε μόνους.
Στις 30/6 χάσαμε τα πάντα και συνθηκολογήσαμε για να σωθούμε. Το πήρε πάνω του -προς τιμή του-  μόνος του ο Τσίπρας, αν και έπρεπε να είχε αλλάξει τον Γιάνη και να έχει κλείσει το θέμα όπως όπως τον Απρίλιο.
Να υλοποιήσουμε τα συμφωνηθέντα επαγγελματικά και περήφανα και με το Brussels Group στα φανερά, χωρίς ντροπή. Άλλωστε, αν εξαιρέσουμε τα φορολογικά και τα συνταξιοδοτικά, όλα τα άλλα είναι πολιτικές που εμπόδιζε η διαπλοκή και θα έπρεπε να είναι σημαία της αριστεράς.
Η όποια χαλάρωση των μέτρων δεν θα προκύψει από νομοθετικό αντάρτικο και από υπονομευτικές εγκυκλίους, αλλά από την εκτέλεση των συμφωνηθέντων με θρησκευτική ευλάβεια. Από εκεί θα προκύψουν οι δυνατότητες αλλαγής.
Συνεπώς, μην μπερδεύετε την Εκτέλεση με την όποια και για οτιδήποτε Διαπραγμάτευση. Ίσως, να χρειάζονται και δύο διαφορετικές ομάδες, μία να εκτελεί και μία να διαπραγματεύεται.
Τα αντισταθμιστικά μέτρα στο κοινωνικό πεδίο πρέπει να σχεδιαστούν στο πλαίσιο ενός Ολοκληρωμένου Προγράμματος Ανάπτυξης της Κοινωνικής Οικονομίας, με στόχο μέχρι το 2020 να παράγει το 5% του ΑΕΠ.
Το μόνο πραγματικό αντίβαρο στη συμφωνία συνθηκολόγησης, ψυχικά και οικονομικά, είναι ο Μονόδρομος της Ανάπτυξης. Και αυτή δεν γίνεται ούτε με την ΑΔΕΔΥ, τον Ανταρσύα και το ΠΑΜΕ στους δρόμους. Ο ξένος επενδυτής, πέρα από όλα τα άλλα, θέλει να ξέρει ότι υπάρχει κράτος που συλλαμβάνει τους κουκουλοφόρους, που μαζεύει τους νεαρούς με τα σφυριά και τις μολότοφ στο σακ βουαγιάζ.
Σύντροφοι, μην ακούτε τον Βαρουφάκη και τους άλλους που λένε ότι το πρόγραμμα απέτυχε ήδη. Τουλάχιστον, ο Γιάνης θα έπρεπε να σιωπά, καθώς φόρτωσε τη χώρα με ένα κόστος της τάξεως των 50 δισ. ευρώ και με αστάθμητες μελλοντικές συνέπειες (νέο κύμα φυγής επιχειρήσεων). Θα ήταν χρήσιμη μια πολυήμερη παραμονή του σε κάποια σκήτη  του Αγίου Όρους.  Αν είμαστε στην Ιαπωνία, ξέρει τι έπρεπε να κάνει. Εδώ όμως ζούμε στη χώρα της συγγνώμης… Δυστυχώς, το λαμπρό αυτό μυαλό, ήταν και παραμένει χωρίς μάνατζμεντ και ίχνος πολιτικότητας, καθώς του διαφεύγει η κοινωνική διάσταση των πραγμάτων, όπως άλλωστε και ότι «το ευρώ είναι έδαφος» για τους Έλληνες.
Επί της ουσίας τώρα, με τρεις βδομάδες κλειστές τράπεζες (έναντι μόνο 9 ημερών στο κραχ του 1929) και τις επιχειρήσεις έτοιμες να μεταναστεύσουν και με το να χάνεται καθημερινά το 50% του ημερήσιου ΑΕΠ, κανείς δεν παραμένει πιστός και σε κανένα. Η ΠΝΠ για τις τράπεζες μοιάζει η κυβέρνηση να αγνοεί τις επιχειρήσεις, τις εξαγωγές, τον ιδιωτικό τομέα. Ο δε απλός κόσμος, σκέφτεται όλους αυτούς που έχουν τα 30-40 δισ. ευρώ στις θυρίδες, αυτούς που έχουν τα αφορολόγητα τούβλα έξω και τρελαίνεται στις ουρές των 60 ευρώ. Πρέπει να κλείσουν όλα τάχιστα και να αρθούν πλήρως τα κάπιταλ κοντρόλ, γιατί κανείς δεν πρόκειται να πληρώσει ούτε ΔΕΗ, ούτε φόρους, ούτε τίποτε…
Σύντροφοι, η αριστερά του 21ου είναι πραγματιστική, όχι μεταφυσική, ούτε ηθικοπλαστική (δείτε τι κάνει στην Κίνα). Η αριστερά πρέπει να αρθρώσει ένα ΝΕΟ ΛΟΓΟ, μια νέα αφήγηση που να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του τόπου. Πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι ο «κομματικός ΣΥΡΙΖΑ» πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία του «κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ» (πετυχημένοι όροι που εισήγαγε ο Κώστας Βαξεβάνης στο άρθρο του στο τρέχον HOT DOC) και της πατρίδας. Αντί να σκέφτεστε τη δραχμή, δεν κατεβάζετε καμιά έξυπνη ιδέα για το πώς θα εφαρμόσουμε την ρητή επιταγή της συμφωνίας που ζητάει «αποφασιστική δράση για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια»;
Όσο για τις εκλογές, καλό θα ήταν να μην γίνουν. Αλλά και ο πρωθυπουργός της χώρας δεν μπορεί να είναι όμηρος κανενός. Οι εκλογές αν γίνουν, θα γίνουν για το ποιος μπορεί και πώς να κάνει γρήγορη ανάπτυξη. Ξυπνήστε σύντροφοι, αφήστε να συνειδησιακά, τη συνέπεια κλπ, αυτά είναι ιδεαλιστικές πολυτέλειες. Προέχει η σταθεροποίηση της χώρας. Η ψυχολογική κατάσταση του κόσμου δεν είναι καλή. Και ξέρετε ότι στην ιστορία πάντα αναζητούνται εξιλαστήρια θύματα …