Γιατί ο Έλληνας αρνείται να αντιδράσει μαζικά στην κρίση; Τρεις και ένας λόγοι

 Ή μάλλον για να είμαστε ακριβείς, τρεις λόγοι για τους οποίους οι περισσότεροι εξ ημών "κοιμούνται". Ένα άρθρο για την αδράνεια και το "μούδιασμα" της κοινής γνώμης έναντι των χειρουργικών επεμβάσεων που έχει υποστεί και θα υποστεί η ελληνική κοινωνία και η μεσαία τάξη.

Γράφει ο Χρήστος Δεμέτης
Η τρόικα πάει κι έρχεται, βαρκούλες αρμενίζουν, η ελληνική προεδρία είναι γεγονός και τα μέτρα έγιναν ισοδύναμα. Ανάπτυξη θες; Περίμενε λίγο ακόμα, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Ναι, αλλά για να την κάνει κάποιος τη δουλειά, πρέπει και να εργάζεται. Κι αν όχι να δρα, να αντιδρά.

Η κρίση διανύει ακόμα ένα χρόνο ζωής, καλά να είμαστε να την χαιρόμαστε. Η κυβέρνηση μας, περιδιαβαίνει αγέρωχη στα σοκάκια της Ε.Ε. φέρνοντας αέρα "αλλαγής" στη χώρα και τάζει success story την ώρα που οι εταίροι της γελάνε πίσω από την πλάτη της. Από επιτυχίες χορτάσαμε. Σε λίγο καιρό θα έχουμε και τις πρώτες εκλογές μετά την κυβέρνηση συνεργασίας. Θα είναι αν μη τι άλλο ένα γερό τεστ για το που οδεύουμε ομαδικά.

Δεν ξέρω αν έχει υπάρξει άλλη περίοδος μεταπολεμικά κατά την οποία τα κόμματα ήταν τόσο χαμένα σε ένα κυκεώνα πολιτικής αστάθειας. Όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως. Σαν να πάει να γίνει κάποια ζύμωση και να μη γίνεται. Και από την άλλη, τα συμφέροντα των λόμπι και της ελίτ πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους να εξυπηρετηθούν μέσα από μικροχειρουργικές επεμβάσεις.

Ας μιλήσουμε λίγο ποδοσφαιρικά για μικροχειρουργική. Για να "στήσεις" έναν αγώνα, δεν χρειάζεται να το κάνεις πάντα απροκάλυπτα, δεν χρειάζεται να βάλεις τον διαιτητή να δώσει πέναλτι που εφηύρε μόνος του και να μπουν οι κερκίδες μέσα να σε φάνε. Αποβάλλεις τους καλύτερους παίκτες του "εχθρού" έναν αγώνα πριν το ντέρμπι και αποδεκατίζεις με "τακτ" το αντίπαλο δέος πριν την κρίσιμη μάχη. Ή αγοράζεις τα αστέρια του ανταγωνιστή σου για να τον αποδυναμώσεις.

Έτσι γίνεται και στην εν Ελλάδι πολιτική τον τελευταίο καιρό. Η επικοινωνιακή λειτουργία της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη. Βάλλει κατά των αντιπάλων της, μιλώντας ακόμα και για συσχετισμούς με την τρομοκρατία και την ίδια ώρα περνάει "αθόρυβα" τα μέτρα της. Αφήνει τον κύριο κοινοβουλευτικό της αντίπαλο να αναλώνεται σε εσωκομματικές μάχες, υπερθεματίζει τη φαγωμάρα του αντιμαχόμενου στην αρένα της διακυβέρνησης της χώρας και ταυτόχρονα κάνει τη δουλειά της ανενόχλητη εξυπηρετώντας το συμφέρον της τρόικας και της κάθε τρόικας. Ωραία όλα αυτά. Μήπως εμείς ως πολίτες δεν τα καταλαβαίνουμε;

Ας μη γελιόμαστε. Όλα τα καταλαβαίνουμε. Γιατί όμως δεν αντιδρούμε; Οι μεγαλύτεροι κοινωνιολόγοι και πολιτικοί αναλυτές θα είχαν σκίσει τα ιμάτια τους για να εξηγήσουν το φαινόμενο. Προσωπικά, σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να το εξηγήσω απόλυτα, μπορώ όμως να καταθέσω δυο τρεις αυθόρμητες σκέψεις.

Γιατί λοιπόν δεν ξεσηκωνόμαστε μαζικά απέναντι στο κοινό καλό; Υπάρχει κοινό καλό; Τι κάνει η μεσαία τάξη;

Παράγοντας υπ' αριθμόν ένα: Η συνενοχή

Ποτέ δεν υποστήριξα το "μαζί τα φάγαμε". Πρόκειται για την πιο χυδαία πολιτική προσπάθεια συστράτευσης στη λαμογιά που έχει ειπωθεί τα τελευταία χρόνια. Όμως μία μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας, πήρε μέρος στο φαγοπότι, έστω και ευκαιριακά. Κάπου κάποιον δικό του βόλεψε, κάπου κάπως βολεύτηκε, σε έναν δημόσιο οργανισμό, σε κάποια ΔΕΚΟ, σε κάποιον φορέα, κάπως έβγαλε μια μικρή μίζα, κάτι καρπώθηκε.

Το είδε να γίνεται παλιά, προσδοκά ότι θα το ξανακάνει τώρα. Και πατάει στη σίγουρη λύση των παλαιών κομμάτων του δικομματισμού. Ο μαθημένος έτσι, δεν θα βγει να αντιδράσει, δεν θα βγει στον δρόμο να συστρατευθεί με τον πολιτικό του αντίπαλο απέναντι σε μια κυβέρνηση που τον οδηγά στην εξαθλίωση, γιατί ακόμα και τώρα ψάχνει να βρει το παραθυράκι του "βολέματος". Περιμένει να κοπάσει η καταιγίδα για να βγει από το καβούκι του.

Σίγουρα δεν μιλάμε για την πλειοψηφία, είναι όμως αρκετοί εκεί έξω που δεν θα έβαζαν το κοινό καλό πάνω από τα λίγα κεκτημένα τους. Και μετά είναι και το παράδειγμα που παίρνουν σαν μικρά παιδάκια που αντιγράφουν τον μπαμπά τους. Αφού ο πολιτικός που με εκπροσωπεί κλέβει, γιατί να μην κλέψω κι εγώ; Ας γίνουμε όλοι Λιάπηδες λοιπόν.

Δεύτερος παράγοντας. Ο "παρτακισμός"

Μπορεί ο όρος να μην είναι δόκιμος, οφείλει όμως να συμπεριληφθεί στα επικαιροποιημένα λεξικά. Η κατηγορία του Έλληνα που κοιτάει την "πάρτη" του. Εγώ να είμαι καλά και οι δικοί μου και άσε τους άλλους να καίγονται. Γιατί δεν υπάρχει αλληλεγγύη στην Ελλάδα; Ή μάλλον για να μην είμαστε και μηδενιστές, υπάρχει μεν, αλλά γιατί μένει στο επίπεδο κάποιων ηρωικών ΜΚΟ που παλεύουν στον ωκεανό των κοινωνικών προβλημάτων και στο χάος των αστικών τοπίων που χαρακτηρίζονται από πόρτες κλειστές; Το αντεπιχείρημα είναι αστείο. "Αν είσαι εσύ τόσο μεγαλόψυχος, πάρε τους αλλοδαπούς και τους άστεγους στο σπίτι σου".

Σοβαρά τώρα. Ο έχων εργασία και ένα κομμάτι ψωμί, μπορεί να διαθέσει έστω μία κουβέρτα στον συνάνθρωπο του που στερείται των βασικών προς επιβίωση. Δεν το λέω σαν καλός Χριστιανός, δεν ήμουν άλλωστε ποτέ το παράδειγμα του καλού Χριστιανού. Το λέω σαν πολίτης που απογοητεύεται από την παγωμάρα των συμπολιτών του, από την έλλειψη ακόμα και της βασικής επικοινωνίας, από την άρνηση συνεργασίας. Προσπάθειες γίνονται κυρίως μεμονωμένα, σε ατομικό επίπεδο ή σε οργανωμένη μεν δράση, μικρής έκτασης δε, με περιορισμένο εν τέλει αποτέλεσμα.

Σε αυτή τη χώρα πρέπει εκ νέου να καλλιεργηθεί η κουλτούρα συνεργασίας και αλληλεγγύης. Τώρα που το σκέφτομαι, υπήρξε και ποτέ, ή στο DNA μας έρεε πάντα ο ιός του πολυτεμαχισμού;

Έστω τώρα ότι τα 10 εκατομμύρια Ελλήνων αντιστοιχούν σε 10 μονάδες ατόμων. Οι 4 εξ αυτών δεν αντιδρούν γιατί βολεύονται με την όλη κατάσταση ή επειδή φοβούνται ότι σε λίγο θα έρθουν τα χειρότερα. Οι 3 δεν εμπιστεύονται την αντιπολίτευση γιατί δεν τους έχει πείσει. Ο ένας είναι πολιτικά αδιάφορος, άρα και επικίνδυνος. Και οι 2 που μένουν να αντιδρούν, κατεβαίνουν στον δρόμο σε ξέχωρες παρατάξεις, κρατώντας ο καθένας το πανό του. Υπερβολή; Ρητορικό το ερώτημα. Το κάνω εικόνα σαν γελοιογραφία και το βρίσκω πάντως πολύ ρεαλιστικό.

Τρίτος παράγοντας. Ο ντόπιος, ο γηγενής, ο παραδοσιακός μας "ωχαδερφισμός"

Ο επαναστάτης του καναπέ. Ο μουτζαχεντίν των social media. Ο Άρης Βελουχιώτης του γραφείου. Ο αντιρρησίας συνείδησης του φραπέ. Και άλλα τέτοια. Έλα μωρέ, που να κατεβαίνουμε τώρα στον δρόμο, κούραση, δακρυγόνα, τρέξιμο, ε και να κατέβουμε, σάμπως και θα αλλάξει τίποτα; Ας επαναστατήσουμε μέσω Twitter απόψε για να κάνουμε και το χρέος μας και να κοιμηθούμε ήσυχοι. Ας κράξουμε το wi-fi του Σαμαρά και τον Άδωνι στο Facebook και μετά όλα καλά. Αποτέλεσμα; Μηδέν.

Γιατί είναι πλέον ουτοπικό το να βγουν 500.000 άνθρωποι στον δρόμο. Ταυτόχρονα, ενωμένοι, συμπαραταγμένοι. Αριστεροί, από όλο το φάσμα της αριστεράς, απογοητευμένοι πασόκοι, απογοητευμένοι νεοδημοκράτες, hipsters, νεολαίοι, συνταξιούχοι για να ζητήσουν περισσότερα μέτρα υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας και λιγότερες περικοπές, λιγότερα "μαχαίρια" και να αρνηθούν τα νέα μέτρα με τη δύναμη της φωνής τους. Να περάσουν έστω έτσι το συμβολικό τους μήνυμα.

Ναι, ουτοπικό. Αντιθέτως το να μαζέψει κανείς 1.235 "likes" σε μια "πολιτική" ανάρτηση του στα κοινωνικά δίκτυα είναι πολύ πιο εφικτό, πολύ πιο εγωκεντρικό και σε κάθε περίπτωση, πολύ πιο ανούσιο. Χρήσιμο μόνο όταν συνδυάζεται με κοινωνικό αγώνα στο δρόμο. Μόνο έτσι προκύπτει νέα πολιτική, νέες ιδέες, νέες κοινωνικές διεργασίες. Από την συμπόρευση των κινημάτων στον δρόμο.

Και τέλος, ο ρόλος των media

Θα μου πεις, ποιος τα λογαριάζει; Θα μου πεις, ποιος δεν καταλαβαίνει τι συμφέροντα εξυπηρετούν; Και όμως, ακόμα η ατζέντα ορίζεται από την ολιγαρχία ορισμένων καναλαρχών και ιδιοκτητών εφημερίδων. Μπορεί να περνούν γραμμή χωρίς να μπορούν να κρυφτούν, η δημόσια γνώμη ωστόσο, ακόμα επηρεάζεται.

Η διασπορά φόβου και η κυριαρχία της θεωρίας των δύο άκρων, σχετίζεται άμεσα με τη λειτουργία των media τα τελευταία δύο χρόνια. Η περαιτέρω διείσδυση του κοινού στα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, θα μπορούσε να οδηγήσει σταδιακά στην κυριαρχία των εναλλακτικών μέσων. Αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα να διανυθεί μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που ο πολίτης θα είναι πυλωρός και πηγή πληροφορίας, ή έστω "αυτόφωτο" και αυτόνομο φίλτρο πληροφορίας και όχι ένας δέκτης .

ΤΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 

 

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μην βγάλει ευρωβουλευτή στις ευρωεκλογές της 25^ης Μαΐου. Αλλά και να καταφέρει να βγάλει έναν και πάλι η ήττα θα είναι στρατηγική και θα δρομολογήσει πολιτικές εξελίξεις εντός και εκτός του ΠΑΣΟΚ. 

Γιατί όμως το κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση και κυβέρνησε τη χώρα για δεκαετίες συγκεντρώνει τη μήνη του εκλογικού σώματος, δεδομένου μάλιστα ότι όλοι γνωρίζουν πως η θανατηφόρα εκτροπή των δημοσίων οικονομικών –δηλαδή η βασική αιτία που πήγαμε στα μνημόνια- έγινε από την κυβέρνηση της σπατάλης και των σκανδάλων του Κώστα Καραμανλή; 

Κατ΄ αρχήν να θυμηθούμε ότι στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 το ΠΑΣΟΚ πήρε 36,65% και στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 πήρε 43,92% με τον Γιώργο Παπανδρέου.  Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2012 με αρχηγό τον Βενιζέλο, το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε στο 12,28% και τώρα άλλοι δημοσκόποι το βγάζουν κάτω από 4% οπότε δεν εκλέγει ευρωβουλευτή και άλλοι στο 5,5% που εκλέγει έναν. Εννοείται ότι η ΕΛΙΑ δεν είναι παρά ένα φθηνό τρικ για την διάσωση του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ (ο Λοβέρδος και ο Μόσιαλος δεν εκπροσωπούν παρά τον εαυτό τους). Συνεπώς, ότι πάρει η ΕΛΙΑ θα είναι τα ποσοστά του Βενιζέλου.

Είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ έπεσε από το 44% στο 12% επειδή ο Γιώργος Παπανδρέου είτε από ογκώδη άγνοια είτε από κρυφή σκοπιμότητα κορόιδεψε το εκλογικό σώμα λέγοντας ότι λεφτά υπάρχουν και κρύβοντας την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, την οποία όφειλε να γνωρίζει και να έχει εξηγήσει στον ελληνικό λαό. Δεν το έκανε, ψήφισε ένα γελοίο προϋπολογισμό για το 2010 που κατέρρευσε αμέσως και χωρίς πάλι να εξηγήσει και να ζητήσει τη γνώμη του λαού πήγε στο Καστελόριζο και είπε πως θα εκχωρήσει εθνική κυριαρχία. Ούτε τότε εξήγησε τι ήταν το μνημόνιο που υπέγραψε, παραβιάζοντας το σύνταγμα, δηλαδή την έγκρισή του από 180 βουλευτές. Το 12% που απέμεινε ήταν καλοβολεμένοι συντηρητικοί κομματικοί παράγοντες που έβγαλαν λεφτά και τα εναπομείναντα σημιτογενή νεοφιλελεύθερα στελέχη.

Τώρα γιατί το 12% θα γίνει 5,5-2,5% είναι πολύ απλό. Πρώτον, γιατί το PSI που κατέστρεψε ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες και μικροαποταμιευτές είναι έργο του Ευάγγελου, και τώρα αποκαλύφθηκε (από το Κουτί της Πανδώρας) ότι αυτός επέλεξε, χωρίς λόγο, το αγγλικό δίκαιο. Δεύτερον, γιατί προσέβαλε το πασοκικό credo συνεργαζόμενος με την δεξιά. Τρίτον, γιατί ότι και να πει ο Ευάγγελος, ακόμη και τα σωστά τα οποία ενίοτε του ξεφεύγουν, δεν τα πιστεύει κανείς, διότι τα λέει αυτός ο ίδιος. Τέταρτον, γιατί ο ακατάσχετος βερμπαλισμός του -έτσι όπως εκφέρεται από τον ίδιο- προκαλεί αισθητική αλλεργία στο κοινό του. Πέμπτον, επειδή υπάρχουν πολλά άλλα ερωτηματικά για τον ίδιο στο εκλογικό σώμα και στους πάλαι ποτέ πασόκους που δεν είναι του παρόντος. Τέλος, έκτον, οι παραληρηματικές δηλώσεις του τελευταία, οι οποίες οφείλονται στην καλπάζουσα παγκαλίτιδα που προκάλεσε η συνειδητοποίηση πως ο Σαμαράς δεν θα τον στείλει Επίτροπο στις Βρυξέλλες να σωθεί, γιατί τον συμφέρει περισσότερο να στείλει τη Ντόρα, τον έχουν απαξιώσει πλήρως ακόμη και μεταξύ των υποτιθέμενων φίλων του.

Συνεπώς, στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ θα πληρώσει τον Βενιζέλο. Από το 12% οι περισσότεροι θα πάνε ΝΔ για να καλύψουν τις διαρροές της ΝΔ προς τα δεξιά της και προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Ο Γιώργος Παπανδρέου περιμένει, η Φώφη καραδοκεί ως outsider, ο Σκανδαλίδης φαντασιώνεται ότι μπορεί να γίνει king maker και οι κηπουροί να φτιάξουν το liberal pasok. Αν η ΝΔ χάσει ένα 5% από το 29,66% του Ιουνίου του 2012, η Ντόρα θα κινηθεί για να ρίξει τον Σαμαρά σε συνεννόηση με τον Παπανδρέου που θα ρίξει ταυτόχρονα τον Βενιζέλο. Η Ντόρα θα επιχειρήσει να γίνει πρωθυπουργός, με ΥΠΕΞ τον Γιώργο και τον Κουβέλη προτεινόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν δε ο φίλος του Γιώργου Παπανδρέου, Ντορής Μαργέλλος, που ερευνάται από τη δικαιοσύνη για την εμπλοκή του με τα cds για το ΤΤ, είναι ο σπόνσορας του «Ποταμιού», ε!...τότε το όλον πράγμα έρχεται και δένει. Αυτό, όπως εδώ και εβδομάδες έχουμε γράψει, είναι το έσχατο χαρτί των μνημονιακών δυνάμεων για να μην γίνουν εθνικές εκλογές, σενάριο που στηρίζεται από τους τραπεζίτες… και τη διαπλοκή.  

  ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ???

 Του Μαρκ Μαζάουερ

Στις 29 Ιουνίου 2011, την εποχή που άρχιζε η άγρια λιτότητα για συνταξιούχους και μισθωτούς και το GREXIT, οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο του Βρετανού ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ με τίτλο «Η Ελλάδα, το λίκνο τηςδημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη», στο οποίο επεσήμαινε ότι «τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης». Υπονοούσε σαφώς ότι οι Ευρωπαίοι περιμένουν να δουν τι θα πράξουν οι Έλληνες για να κινηθούν αναλόγως. Στο χθεσινό eurodebate, o Αλέξης Τσίπρας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και η οικολόγος Στα Κέλερ σκιαγράφησαν μια άλλη Ευρώπη, πέρα από την Ευρώπη των τραπεζιτών και της λιτότητας των εργαζομένων. Η ανατροπή των συσχετισμών είναι στο χέρι μας. Αξίζει να θυμηθούμε το  άρθρο του Μαζάουερ που έχει ως εξής:

«Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ίσως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποίημα του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην "ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη" στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο - τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο - ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.

Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη - μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του '90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του '90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα θέσει το ερώτημα: "ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;".

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη - κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον».

............................................................

* Ο κ. Μαρκ Μαζάουερ είναι Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ.

Απειλές κατα της δημοκρατίας στο δρόμο για τις ευρωεκλογές

  

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η ευρωπαϊκή κρίση έχει πάψει να είναι απλά μια μεγάλη χρηματο-οικονομική κρίση, έχει υπερβεί τη φάση της κρίσης του χρέους και εξελίσσεται ταχύτατα σε μια βαθύτατα διαρθρωτική κρίση, κοινωνική, αξιακή, δημοκρατίας και ενδεχομένως και ασφάλειας. Η διοίκηση της ΕΕ από τις συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις απέτυχε σε όλα τα πεδία. Απέτυχε να χρησιμοποιήσει το ευρώ ως μείζον εργαλείο δημιουργίας  της ενιαίας ευρωπαϊκής συνείδησης, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην προχωρήσει η εμβάθυνση και η πολιτική ολοκλήρωση, αλλά αντίθετα χρησιμοποίησε το ευρώ ως εργαλείο μεγέθυνσης των ταξικών και εθνικών ανισοτήτων. Οι ευθύνες του γαλλογερμανικού άξονα είναι εγκληματικές, όπως άλλωστε και ο απομονωτισμό του Λονδίνου.

To blog EXTRAPOLATION προσκλήθηκε και συμμετείχε στις 30 Απριλίου σε συζήτηση που οργάνωσε η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα με θέμα «Απειλές κατά της δημοκρατίας στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές: Η αναζήτηση μιας νέας αφήγησης για την Ευρώπη». Στόχος της Αντιπροσωπείας είναι να αναδείξει το φλέγον ζήτημα της ανόδου ακραίων κι ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων ενόψει των Ευρωεκλογών του Μαΐου και να προτάξει ιδέες, ανησυχίες και πιθανές λύσεις, αναφορικά με τους τρόπους διαχείρισης του φαινομένου ώστε να μειωθούν οι απειλές κατά των δημοκρατικών αρχών στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι βασικές θέσεις που διετύπωσα ήταν οι ακόλουθες:

1.      Ξαφνικά οι κυρίαρχες δυνάμεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, νεοφιλελεύθερη δεξιά και σοσιαλδημοκράτες, αλλά και οι επικυρίαρχες χώρες όπως η Γερμανία, ανησυχούν για την επικείμενη άνοδο των «ακραίων και ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων» που ενδέχεται να φτάσουν το 30% στις ευρωεκλογές και να σχηματίσουν πολιτική ομάδα, εξέλιξη που μπορεί να διαταράξει το μονοδιάστατο των αποφάσεων. Έτσι βλέπουν «απειλές» κατά της δημοκρατίας και αναζητούν μια νέα αφήγηση για την Ευρώπη.

2.       Όλος αυτός ο προβληματισμός και οι δήθεν απειλές για τη δημοκρατία είναι το λιγότερο υποκριτική. Κι αυτό γιατί η πραγματική απειλή για το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο και την ευρωπαϊκή προοπτική δεν είναι τα δηλωμένα ακροδεξιά κόμματα, αλλά οι προαναφερθείσες κυρίαρχες δυνάμεις, οι οποίες με τις πολιτικές που εφαρμόζουν από την επομένη της γέννησης του ευρώ μόχλευσαν τις ταξικές ανισότητες, ιδιωτικοποιούν τα δημόσια αγαθά και τις κρατικές λειτουργίες, καταργούν συστηματικά το κοινωνικό κράτος.

3.      Η χρηματοοικονομική κρίση και η κρίση χρέους της ευρωζώνης ήρθαν να αποκαλύψουν την καταστροφικότητα των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Οι κυρίαρχες δυνάμεις θεσμοθετούν και διοικούν σε καθεστώς εξαίρεσης (πχ δημοσιονομικό σύμφωνο).

4.      Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν επί το πλείστον θεσμική θωράκιση έναντι του δηλωμένου ναζισμού και φασισμού.

5.      Το πραγματικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι η μετάλλαξη του φασιστικού ιού που ενδύεται τη λεοντή του politically correct για να εφαρμόσει ακραίες μορφές βιοπολιτικής εξουσίας  που αφαιρούν ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Η διαχείριση της ελληνική κρίσης προκάλεσε ανθρωπιστική κρίση (1,5 εκατ. άνεργοι, 3 εκατ. ανασφάλιστοι, 1 εκατ. απλήρωτοι εργαζόμενοι, 4000 αυτοκτονίες κ.ο.κ.) και εκθεμελίωσε μεγάλο μέρος του παραγωγικού ιστού της χώρας.

6.      Οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ  επιχειρούν να μοχλεύσουν φοβίες στους Ευρωπαίους ψηφοφόρους  για να καλύψουν την πολιτική τους χρεοκοπία. Ουδείς αποτολμά να μιλήσει επίσημα για τη γερμανοποίηση της Ευρώπης και την επιβολή του οργανωτικο-οικονομικού μοντέλου της, με την ίδια βιαιότητα που το επέβαλε στην Ανατολική Γερμανία με τα γνωστά αποτελέσματα…

7.      Η Γαλλία δεν φοράει πια τα παντελόνια, ο γαλλογερμανικός άξονας έχει ξεπεραστεί και η Συνθήκη των Ιλισίων  είναι πλέον ένα cout de theater, που μπορούσε να το παίζει ο Σαρκοζί, αλλά όχι ο Φρανσουά Ολάντ. Και ο Κάμερον, αυτός που ήθελε να κατεβάσει το ίντερνετ και το στρατό όταν κάποιοι πιτσιρικάδες έκαψαν ένα κτίριο στο Λονδίνο, το μόνο που διεκδικεί είναι η διάσωση του City.

8.      Είπε ο Υβ Μπερτοντσίνι της Notre Europe πως αν οι ευρωσκεπτικιστές πιάσουν 30%, οι υπόλοιποι θα είμαστε 70%!... Ξεχνά πως ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με 33%.

9.      Την Ευρώπη θα την σώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες σταδιακά, με πολύ πόνο και ελπίζουμε χωρίς αίμα. Στη Γαλλική Επανάσταση πήρε 80 χρόνια για να ισορροπήσει στην Τρίτη Δημοκρατία…

10.   Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία δεν μπορεί να συγκροτηθεί με τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό σε έξαρση. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα υπάρξει όταν δεν θα υπάρχουν επικυρίαρχες δυνάμεις, δηλαδή όταν τα γερμανικά λάντερ θα πάψουν να είναι ομοσπονδία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία κ.ο.κ. θα διασπασθούν για να συνενωθούν  ξανά στην Ευρώπη των Κοινωνιών, όπου οι μικρές πατρίδες θα διασφαλίζουν την αρμονία και την ισορροπία.

Αναλυτικότερα θα ήθελα να επισημάνω και τα ακόλουθα για το πώς φτάσαμε έως εδώ και τι παίζεται στις ευρωεκλογές:

• H ΕΚΑΧ έγινε να μοιραστούν οι Γάλλοι και οι Γερμανοί την αγορά του πολεμικού μετάλλου του Χάλυβα. Η ΕΟΚ κατασκευάστηκε για να ενσωματωθεί η Γερμανία στην ευρωπαϊκή προοπτική. Η Συνθήκη των Ιλισίων 1963 Ντε Γκολ – Αντενάουερ έγινε για να τρέξουν μαζί την Ευρώπη, όπου η Γαλλία θα φορούσε τα παντελόνια. Αυτό ανατράπηκε με την απρόσμενη ενοποίηση της Γερμανίας…
• Το ευρώ ανταλλάχθηκε με την ενοποίηση, αλλά οι Γερμανοί μπόρεσαν να το χτίσουν όπως ήθελαν…
• Στο μεταξύ η διεύρυνση με Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία έγινε με κύριο κίνητρο την διασφάλιση της δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Το ίδιο συνέβη και αργότερα με τις 10 χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Το ζητούμενο ήταν η δημοκρατία και η Ευρώπη…
•  Όλα αυτά έχουν καταρρεύσει. Η Κομισιόν προωθεί πολιτικές κατάλυσης του κοινωνικού κράτους και των δημοσίων αγαθών. > 86 πόλεις πήραν πίσω τα νερά τους που ιδιωτικοποίησαν παράνομα οι κυβερνήσεις. > Επενδύσεις δεν γίνονται στην Ευρώπη (τις κάνουν έξω) > Η Γαλλία δεν βγαίνει > Η Γερμανία πλουτίζει (το πώς το ξέρουμε) αλλά, η Budensbank μας αποκάλυψε τη γερμανική φούσκα (2,7 τρισ. ευρώ το γερμανικό ΑΕΠ έναντι των 55,6 τρισ.ευρώ είναι τοποθετημένα σε παράγωγα).
•  Η δημοκρατία και η δημοκρατικές διαδικασίες είναι για το θεαθήναι. Η ΕΕ προχωράει με διακρατικές συμφωνίες. Και η Ελλάδα με προεδρικά διατάγματα και αντισυνταγματικές διατάξεις στους νόμους της. Οι σχέσεις «ισότιμων εταίρων» μετατράπηκαν σε σχέσεις δανειστή και δανειζόμενου.
• Οι Financial Times καλούν τις χώρες να βάλουν βέτο στην τραπεζική ενοποίηση, η οποία εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του Βερολίνου.
• Η λέξη «ευρωομόλογο» είναι απαγορευμένη, κυριάρχησε η γερμανική γραμμή του «σκληρού ευρώ».
• Είναι ορατό πλέον και στους πιο δύσπιστους πως οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτούργησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια για να μεταφέρουν, μέσω της κατανάλωσης, οικονομικά πλεονάσματα από το Νότο στο Βορρά. > Είναι τυχαία η κίνηση για την αυτονόμηση του Βένετο; (Καταλωνία, Σκωτία, Φλάνδρα …μεθαύριο η Βαυαρία).
• Ζούμε την ραγδαία Γερμανοποίηση της Ευρώπης. Και το ερώτημα είναι για ποια Ευρώπη αξίζει ή δεν αξίζει να θυσιάζουμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας σήμερα ή και την εθνική μας υπόσταση αύριο;
• Αυτή είναι άραγε η Ευρώπη που ονειρεύτηκαν σοφοί και μεγάλοι πολιτικοί, οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στην έκφραση της Ευρωπαϊκής Ιδέας και έβαλαν τα θεμέλια για μια Ευρώπη της ειρήνης, της προόδου, της ανάπτυξης και της δημοκρατίας;

Οι συντηρητικοί δεξιοί και οι συντηρητικοί σοσιαλδημοκράτες που εφαρμόζουν τις επιταγές του νεοφιλελευθερισμού έχουν πληγώσει θανάσιμα το ευρωπαϊκό ιδεώδες και ποτίζουν τη γλάστρα του εθνικισμού. Η ανασυγκρότηση και η αναγέννηση της Ευρώπης δεν μπορεί να γίνει από αυτούς, ούτε μπορεί να γίνει υπό την κηδεμονία του Βερολίνου, ούτε με την υποταγή του Παρισιού. Αυτοί οδηγούν την Ευρώπη στον χαμό της… Οι πιο ουσιαστικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις βρίσκονται στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς και της οικολογίας.

 Mια απάντηση στα ψέματα και τις εκτροπές του κυρίου Σόιμπλε

 Του Θύμιου Πατρινού

Οι Γερμανοί δεν μαθαίνουν και δεν διδάσκονται από την ιστορία διότι διακατέχονται από την  εμμονή πως στην πολιτική πρέπει να περάσει το δικό τους. Δεν κατάλαβαν πως οι «παραινέσεις» τους στις εκλογές του 2012 όχι μόνο δεν επηρέασαν το εκλογικό σώμα, αλλά έσπειραν την αμφιβολία για τις προθέσεις τους, ακόμη και στις φίλιες προς αυτούς δυνάμεις. Δεν το κατάλαβαν ούτε στην Κύπρο, ούτε στην Ουκρανία και να πάλι, που ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, παρενέβη στις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις από τη δημόσια γερμανική τηλεόραση ARD, κάνοντας έκκληση στους πολίτες της Ελλάδας να μην παρασύρονται από ανεύθυνους πολιτικούς που «υποστηρίζουν ότι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματά τους».

Λάθος κ. Σόιμπλε. Αυτά σας τα λένε οι Σαμαράδες πως δήθεν τα υποστηρίζει ο αριστερός λαϊκισμός, για να τους κρατάτε στην εξουσία και για κρύψουν από σας ότι ο ελληνικός λαός πιστεύει πως δεν μπορούν να μας σώσουν αυτοί που βούλιαξαν και κατάκλεψαν τη χώρα.  Μόνο οι υποκριτές λένε ότι φταίνε οι άλλοι για τα προβλήματά μας. Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι φταίνε και προσπαθούμε να απαλλαγούμε από αυτούς και αυτό θα το πετύχουμε σύντομα. Θέλουμε να απαλλαγούμε από τους ανεύθυνους πολιτικούς που ακολουθώντας τους όρους και τις επιταγές σας προκάλεσαν ανθρωπιστική κρίση στη χώρα, διέλυσαν τον ιδιωτικό τομέα και εκποιούν το κράτος με ύποπτες διαδικασίες σε αμφιλεγόμενα συμφέροντα. 

Είπατε ο κ. Σόιμπλε ότι η Ευρώπη και η Γερμανία δεν είναι υπεύθυνες για τα προβλήματα της Ελλάδας. Εδώ τα πράγματα έχουν κι άλλη πλευρά. Η Ευρώπη και η Γερμανία αλλάζουν τροπάριο κάθε τόσο. Από τη μια αποδέχτηκαν το swap της Goldman Sachs και τις δημοσιονομικές απογραφές Αλογοσκούφη και Παπακωνσταντίου και εκ των υστέρων μας λέτε ότι κακώς δεχθήκατε τη χώρα στην ευρωζώνη. Παρενθετικά σημειώνεται ότι πίσω από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα στην Ελλάδα ήταν γερμανικές εταιρείες. Οι περισσότερες ευθύνες είναι δικές μας, αλλά έχετε και εσείς. Και οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Εμείς φταίμε που ανεχθήκαμε πολιτικούς που εσείς χειραγωγούσατε και χειραγωγείτε για τα δικά σας συμφέροντα. Εσείς φταίτε για την υποκρισία και τα κρυφά σας σχέδια που αποκαλύπτονται. Αλλά αυτό τελειώνει.

Είπατε ο κ. Σόιμπλε ότι η Ελλάδα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο και πως «εάν οι Έλληνες συνεχίσουν την ίδια πορεία έχουν καλές πιθανότητες να τα καταφέρουν», αν και ομολογήσατε ότι «το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί, αλλά βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο»…

Όλα αυτά είναι ξεδιάντροπα ψέματα. Υπάρχει βέβαια και μισή αλήθεια, ότι δηλαδή μετά από τέσσερα χρόνια λιτότητας, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Ολόκληρη η αλήθεια είναι πως το πρόβλημα της Ελλάδας έχει επιδεινωθεί. Θα συμπληρώναμε δε και της ευρωζώνης. Αυτό θα το καταλάβετε μόλις καταπέσει η δήθεν τραπεζική ενοποίηση που φιλοτεχνείτε.

Τα ψέματα τώρα.

Ψέμα 1^ο: Δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος. Το ελληνικό πρόβλημα ήταν η χρηματοδότηση του χρέους που ήταν στο 120% του ΑΕΠ όταν αποκαλύφθηκε το πρόβλημα και παρά το κούρεμα που πληρώσαμε είναι στο 175% και θα πάει στο 205% σε δύο χρόνια. Και ταυτόχρονα, η ανεργία από το 10% εκτινάχθηκε στο 28%... Το δε πρωτογενές πλεόνασμα είναι πλασματικό και αντανακλά την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν οι πολιτικές που υπαγορεύετε.

Ψέμα 2^ο: Αν οι Έλληνες συνεχίσουν την ίδια πορεία δεν έχουν καμία πιθανότητα να τα καταφέρουν, γιατί η συνταγή ήταν λάθος και το ξέρατε από την αρχή, ενώ οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή, δηλαδή στο ξεπούλημα των παραγωγικών πόρων της χώρας και στη λουμπενοποίηση των εργαζομένων και την καταστροφή των πολιτισμικών χαρακτηριστικών των Ελλήνων. Ότι προτείνετε είναι ύποπτο πλέον και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας μας και του λαού μας.

Ψέμα 3^ο: Αν είμαστε στο σωστό δρόμο, δεν θα είχαμε 3 εκατ. ανασφάλιστους, 1,5 εκατ. άνεργους, 1 εκατ. απλήρωτους, 60 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμα, ούτε 70 δισ. ευρώ κόκκινα δάνεια, ούτε θα είχε στεγνώσει η οικονομία από ρευστότητα και επενδύσεις.

Οι πολιτικές που επιβάλετε οδηγούν στην υπερχρέωση και στην αποανάπτυξη, προκαλούν ανθρωπιστική κρίση και καταστρέφουν τη χώρα. Οι πολιτικές σας κάνουν κακό στην Ευρώπη. Κι αυτό πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει.

  

 Τα «εγκλήματα» του μοιραίου ανθρώπου

του Νίκου Γ. Σακελλαρόπουλου

27-2-2102

Σχεδόν δυο χρόνια τώρα η Ελλάδα κινείται στη δύνη που την έριξαν οι άφρονες πολιτικές εκείνων που την κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια, αλλά κι εκείνοι που δεν κυβέρνησαν αλλά ήταν επί χρόνια εκφραστές αρνήσεων σε κάθε προσπάθεια μεταρρυθμιστικών προσπαθειών.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία τριάντα χρόνια κυβέρνησαν οι πάντες πλην των φιλελεύθερων.

Κυβέρνησαν οι δογματικοί σοσιαλιστές του «βαθέως» ΠαΣοΚ, κυβέρνησαν οι εκσυγχρονιστές σοσιαλιστές, κυβέρνησαν οι κρατιστές της λεγόμενης φιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας.

Κυβέρνησε εμμέσως και η Αριστερά, είτε

 με την μεγάλη της διείσδυση στον κρατικό μηχανισμό, είτε με την σχεδόν μονόπλευρη διείσδυσή της στα ΜΜΕ και συνεπώς στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Για να είμαστε ακριβείς, επιχείρησαν να κυβερνήσουν και οι φιλελεύθεροι, στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, αλλά όποια μεταρρυθμιστική προσπάθεια επιχείρησαν έβρισκε ως αντίδραση είτε το …ξήλωμα της πλατείας Συντάγματος, είτε το… δημόσιο ξεβράκωμα όσων τολμούσαν να επενδύσουν.

Τελικά, έπεσαν εκ των έσω!

Όλες οι κυβερνήσεις, όλο το πολιτικό σύστημα, είναι συνυπεύθυνοι για την πορεία του τόπου και την προσάραξη του σήμερα.

Το γιατί και το πώς είναι γνωστά και χιλιογραμμένα.

Όμως, δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία ότι η μοιραία κυβέρνηση ήταν του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία με «εγκληματικά» λάθη και παραλείψεις οδήγησε το σκαρί στα βράχια.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, κληρονομικώ δικαιώματι πρόεδρος του ΠαΣοΚ κατόπιν ανταλλαγής δακτυλιδιού με τον πρώην πρόεδρο του κινήματος, θα περάσει στην ιστορία ως ο μοιραίος άνθρωπος για τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων και κυρίως για το μέλλον της Ελλάδας.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν εγγονός και γιός τέως πρωθυπουργών και συνεχιστής της δυναστείας τους, δύσκολα θα έκανε καριέρα σε οποιοδήποτε τομέα του ιδιωτικού τομέα.

Ούτε καν ως δάσκαλος… ποδηλάτου ή κανό!

Εκείνο που δεν έγινε ακόμη κατανοητό και δύσκολα θα γίνει και στο μέλλον, είναι η απάντηση που μπορεί κάποιος να δώσει στο ερώτημα γιατί οδηγήθηκε στις καταστροφικές για τον τόπο επιλογές.

Οι λογικές και πιθανές απαντήσεις είναι τέσσερις κι μάλιστα αναπόδεικτες:

1. Ο Γιώργος Παπανδρέου, είχε προαποφασίσει ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να πορεύεται με την νοοτροπία και τις πρακτικές του παρελθόντος.

Μετέτρεψε, λοιπόν, τη μεγάλη δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας σε κρίση χρέους.

Πίστευε ότι έτσι, δηλαδή με την απειλή χρεοκοπίας, θα προκαλούσε σοκ στην ελληνική κοινωνία, η οποία θα δεχόταν ευκολότερα όσα είχε αποφασίσει.

2. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ήταν δέσμιος ιδιοτελών του κινήτρων από τα οποία δεν μπορούσε να απεγκλωβιστεί.

 Η εκδοχή αυτή στηρίχθηκε σε δημοσιεύματα που ενέπλεκαν τον αδελφό του με μια επενδυτική εταιρεία που επένδυσε σε ασφάλιστρα κινδύνου.

Στηρίχτηκε, ακόμη, στα πάμπολλα και συνεχόμενα ατοπήματα τόσο του ίδιου, όσο και του υπουργού Οικονομικών (Παπακωνσταντίνου), με δηλώσεις κλπ, τα οποία ήταν βούτυρο στο ψωμί των κερδοσκόπων.

Φυσικά, αυτή η εκδοχή, δεν μπορεί να είναι σοβαρά συζητήσιμη, αφ’ ενός λόγω  της έντονης  αντιπατριωτικής  της κατεύθυνσης και αφ’ ετέρου λόγω ότι δεν πρόκειται ποτέ να τεκμηριωθεί με στοιχεία.

3. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ψευδαισθήσεις και όταν βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα δεν είχε καν σχέδιο να ανταποκριθεί.

Τον Ιανουάριο του 2010, στο Νταβός, έχασε τ’ αυγά και τα πασχάλια και ουσιαστικά μαζί του, η Ελλάδα και οι Έλληνες.

4. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε ποτέ την πολιτική και νοητική ικανότητα να ηγηθεί του τόπου και μάλιστα στην πιο δύσκολη περίοδο της σύγχρονης ύπαρξής του.

Κι αν αυτές οι τέσσερις πιθανές απαντήσεις είναι μάλλον οι μοναδικές εκδοχές για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε και λειτούργησε συνολικά,  προϋπάρχουν και ακολουθούν άλλες ενέργειές του, απολύτως καθοριστικές και μοιραίες.

Θα μπορούσαμε να τις αξιολογήσουμε και να τις αριθμήσουμε χρονολογικά.

Ας τις δούμε:

1. Αντιπολιτευτικός λαϊκισμός και… «Λεφτά Υπάρχουν»!

Όλο το διάστημα της θητείας του στην αντιπολίτευση, ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν εκ των ηγετών κάθε αποσταθεροποιητικής προσπάθειας της κυβέρνησης Καραμανλή.

Τον είδαμε σε δρόμους, πλατείες και λιμάνια, ανεβασμένο ακόμη και σε τρακτέρ. Τον είδαμε δακρυσμένο από ληγμένα δακρυγόνα να …διαμαρτύρεται ακόμη και για μεγάλες επενδυτικές προσπάθειες, όπως εκείνη των Κινέζων στο λιμάνι του Πειραιά.

Τον είδαμε να δίνει μάχες για να ψηφιστεί το αντεθνικό σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, εν αντιθέσει με τη στάση του Κώστα Καραμανλή.

Ας μη ξεχνάμε ότι επιχείρησε –ευτυχώς ανεπιτυχώς- να πείσει και τον μακαρίτη Τάσο Παπαδόπουλο.

Πέραν αυτών, είναι πλέον βέβαιο ότι από την άνοιξη του 2009 γνώριζε την δραματική κατάσταση των δημοσίων οικονομικών.

Τον δε Αύγουστο του 2009, όπως αποκαλύφτηκε, ενημερώθηκε και επισήμως από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.

 Επιβεβαιωτικό του ότι γνώριζε την δραματική κατάσταση της οικονομίας, ήταν οι συζητήσεις του με τον Στρος Καν, από τις αρχές του φθινοπώρου του 2009, για το ενδεχόμενο προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Παρ’ όλη, λοιπόν,  τη γνώση του προβλήματος και παρά τη νίκη του στις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 (που προοιώνιζαν και νίκη του στις εθνικές εκλογές), ο Γιώργος Παπανδρέου σε όλη την προεκλογική περίοδο του 2009, ακολούθησε την πεπατημένη και υποσχόταν σε όλους λαγούς με πετραχήλια.

Κι όταν ο Κώστας Καραμανλής τον ρώτησε που θα βρει τα χρήματα για να κάνει όσα τάζει, απάντησε με την περιβόητη – και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων ανόητη- φράση «λεφτά υπάρχουν»!

Όταν ο Καραμανλής έλεγε προεκλογικά ότι θα πρέπει να μη δοθούν αυξήσεις στους μισθούς και να μπούμε σε περίοδο αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας για να γλιτώσουμε τα χειρότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου απαντούσε με τη φράση που θα τον κυνηγάει εφ’ όρου ζωής.

2. Παροχές και σιωπηρή απογραφή – άνοδος επιτοκίων

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μόλις γίνεται πρωθυπουργός αρχίζει τις παροχές, ως να μη συμβαίνει τίποτα και κυρίως συμπεριφερόμενος ως να μη  γνωρίζει τίποτα.

Με εντολή του, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ξεκινά σιωπηρά απογραφή της ελληνικής οικονομίας και αναγκάζει την Κομισιόν να μιλήσει για πρώτη φορά για τα περίφημα greek statistics.

 Τότε αρχίζει σιγά σιγά στην αρχή και εντονότερα αργότερα η στοχοποίηση της ελληνικής οικονομίας από τις αγορές, με αποτέλεσμα να ακριβαίνει ο δανεισμός της Ελλάδας.

Και πάλι, όμως, παρά το γεγονός ότι τα επιτόκια είναι ακόμη σχετικά ανεκτά, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν δανείζεται όσα χρήματα χρειάζεται για το επόμενο διάστημα και μέχρι την πληρωμή των ομολόγων που έληγαν τον Ιούνιο.

Μοιραία έφτασε το τέλος, λίγους μήνες μετά…

3. Οι «εγκληματικές» καθυστερήσεις

Ο Γιώργος Παπανδρέου, πίστεψε ότι μόλις έγινε πρωθυπουργός θα είχε εξασφαλισμένη περίοδο χάριτος, τόσο μέσα στην Ελλάδα, όσο και κυρίως στο εξωτερικό.

Κι αν στην Ελλάδα κάποιοι πανηγύριζαν από τις αρχικές παροχές, στην Ευρωζώνη περίμεναν την ανακοίνωση κάποιου προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων, ειδικά στον καρκινοπαθή δημόσιο τομέα.

Έκπληκτοι άκουγαν προγραμματικές δηλώσεις πλήρεις …οραμάτων και γενικολογίες.

Όλοι, πλέον, γνωρίζουμε ότι η Κομισιόν έστειλε επανειλημμένα μηνύματα, αλλά εις ώτα μη ακουόντων.

Ο Παπανδρέου και οι συν αυτώ, δεν είχαν τα αντανακλαστικά να κατανοήσουν ότι η καταιγίδα δεν θα αργήσει. 

Εν των μεταξύ όσο η τακτική Παπανδρέου παρέμενε σταθερή και… πασοκική, οι αγορές  «πυροβολούσαν».

Ο κρατικός μηχανισμός που έπρεπε να κινητοποιηθεί παρέμενε ναρκωμένος κι έτσι η δρομολόγηση των λύσεων που έπρεπε να ληφθούν δεν ελήφθησαν ποτέ.

Ενώ το πρόβλημα ήταν ξεκάθαρο ότι οφειλόταν στον υπερμεγέθη δημόσιο τομέα και την αντιπαραγωγικότητά του, άρχισαν να δρομολογούνται οριζόντιες λύσεις που έπλητταν θανάσιμα τον ιδιωτικό τομέα.

Ο θάνατος της «μεσαίας» και απροστάτευτης μεσαίας τάξης πλησιάζε.

4. Η πλήρης διάλυση του Κράτους

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μόλις έγινε πρωθυπουργός, ξεκίνησε ένα άνευ προηγουμένου «ράβε –ξήλωνε» στα υπουργεία, τα οποία άλλα καταργούσε κι άλλα συνένωνε.

Δημιουργήθηκε έτσι ένα απίστευτο χάος στον κρατικό μηχανισμό, την ώρα που η κρίση γινόταν τσουνάμι.

Χάθηκε χρόνος που ήταν πολύτιμος, πολύ περισσότερο μέχρι να ενημερωθούν πρόσωπα που δεν είχαν καμιά σχέση με την πολιτική και τα οποία ο πρωθυπουργός πήρε είτε από τα γυμναστήρια είτε από τις παρέες του και τα έχρησε υπουργούς!

5. Το τέχνασμα των βιογραφικών

Στη τελική διάλυση του ημιπαράλυτου μέχρι τότε Κράτους συνετέλεσε και το φιάσκο με τα… ηλεκτρονικά βιογραφικά όσων επιθυμούσαν να εργαστούν σε κυβερνητικές θέσεις.

Μπορεί τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη να υποδέχτηκαν θετικά το μέτρο και να το χαρακτήρισαν επιτομή της αξιοκρατίας που καταργούσε το φαύλο καθεστώς με τους αποτυχημένους να εκλεγούν βουλευτές που εν συνεχεία διορίζονταν σε υπουργεία και ΔΕΚΟ, αλλά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα επικοινωνιακό τέχνασμα.

Ένα τέχνασμα που είχε σκοπό να επιτρέψει στο περιβάλλον του πρωθυπουργού να διορίσει δικούς του ειδικούς και γενικούς γραμματείς υπουργείων και ΔΕΚΟ, παρακάμπτοντας το «βαθύ» ΠαΣοΚ και τις απαιτήσεις του για κρατικά αξιώματα.

Δεν άργησαν να προκύψουν δυσλειτουργίες είτε από την καθυστέρηση στον ορισμό των «εκλεκτών», είτε από την προφανή πολιτική τους ανικανότητα.

Κοντολογίς, ο Γιώργος Παπανδρέου, σε μια περίοδο που «καιγόταν η γούνα μας», αντιμετώπισε την κυβέρνησή του με μεταπολιτική λογική ή ακόμη και λογική μεγαλομετόχου εταιρείας του ιδιωτικού τομέα.

 Ουσιαστικά, απαγόρευσε την άσκηση πολιτικής.

6. Ο διασυρμός της Ελλάδας

Τη στιγμή που η κατάσταση είναι στο πλέον οριακό της σημείο για τον τόπο και η εθνική αξιοπιστία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο, ο Γιώργος Παπανδρέου, έκανε ένα από τα κορυφαία – «εγκληματικά» λάθη που θα μπορούσε να κάνει πολιτικός άνδρας και δη πρωθυπουργός.

Για να κρατήσει αλώβητη –έτσι νόμιζε- την προσωπική του αξιοπιστία, πήγε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο , τον Δεκέμβριο του 2009, και δικαιολογούμενος για τις καθυστερήσεις και τις παλινωδίες της κυβέρνησής του, ανέφερε ότι η Ελλάδα είναι μια διαβρωμένη και διεφθαρμένη χώρα.

Μπορεί να είχε χίλια δίκια.

Όμως, το να ομολογείς ανερυθρίαστα σε όλη την Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην υφήλιο, ότι η χώρα σου έχει ηθικό έλλειμμα, αποτελεί τουλάχιστον ελαφρότητα.

Ακολούθησαν συνεχείς υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και πρωτοφανές ανέβασμα των επιτοκίων σε τέτοιο σημείο, ούτως ώστε ο δανεισμός από τις αγορές κατέστη απαγορευτικός.

7. Μνημόνιο χωρίς διαπραγμάτευση

Μετά το απαγορευτικό των αγορών, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε άλλη επιλογή από την προσφυγή, σχεδόν γονατιστός, στους εταίρους και εν πολλοίς πιστωτές μας.

Το «λεφτά υπάρχουν» μετατράπηκε σε χρόνο dt σε ικεσίες τύπου «σώστε την Ελλάδα».

Παρ’ ότι ο μηχανισμός στήριξης δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2010, οι συνεχείς παλινωδίες και η επιχείρηση «ανώδυνου περάσματος στο εσωτερικό», καθυστέρησε το πρόγραμμα, το οποίο υλοποιήθηκε τον Μάιο, λίγο πριν λήξουν τα ομόλογα τα οποία δεν είχαμε να πληρώσουμε και κηρύξουμε πτώχευση.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, παρά το γεγονός ότι μια στάση πληρωμών της Ελλάδας εκείνη την περίοδο, θα είχε καταστροφικές συνέπειες για όλη την Ευρωζώνη και τις ευρωπαϊκές τράπεζες, δεν μπόρεσε να διαπραγματευθεί απολύτως τίποτα.

Δεν κατάφερε καν  να αποσπάσει ένα πρόγραμμα το οποίο θα άφηνε χρόνο στην Ελλάδα για δημοσιονομική εξυγίανση και παραγωγική ανασυγκρότηση.

Πολλοί ισχυρίζονται –και ο γράφων- ότι ακόμη κι αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε το Κράτος, τις δομές και τις υποδομές του.

Άλλο, όμως, αυτό κι άλλο η αποδοχή του Μνημονίου χωρίς καμιά διαπραγμάτευση.

Βεβαίως, η μη ελληνική διαπραγμάτευση οφείλεται στο γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε κανένα σχέδιο με στοχευμένες παρεμβάσεις που θα δρομολογούσε την δημοσιονομική εξυγίανση.

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι αν υπήρχε ελληνικό σχέδιο και εφαρμοζόταν, η τρόικα θα αντιμετώπιζε με άλλα δεδομένα την χώρα.

Όμως κι αυτό ακόμη το Μνημόνιο, βρήκε τοίχο μέσα στην ίδια την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Υπουργοί του άλλα υπέγραφαν κι άλλα έκαναν.

Υπουργοί του δεν έκαναν τίποτα.

 Οι ολιγωρίες, οι παλινωδίες, οι ασυνέπειες και τα ψέματα που δέχτηκαν οι δανειστές της Ελλάδας, τους έκαναν ιδιαιτέρως σκληρούς διαπραγματευτές.

Το μαχαίρι που ήδη είχε μπει στο ελληνικό κόκκαλο, άρχισε να γυρίζει πάνω στην πληγή.

Εξ ου και για να καταβληθεί κάθε δόση του δανείου, προηγείται ένα κακόγουστο θρίλερ.

8. Το καθυστερημένο «κούρεμα» του χρέους

Έχει παγιωθεί πλέον η άποψη, ότι για την Ελλάδα η πιο σωστή περίοδος «κουρέματος» ήταν ταυτοχρόνως με την υπογραφή του Μνημονίου, το 2010.

Η χώρα θα γλίτωνε και τα «κουρεμένα» δισεκατομμύρια, αλλά θα γλίτωνε και όσα δισεκατομμύρια πλήρωσε από τότε για τόκους και χρεολύσια στο ακέραιο.

Όμως, ο Γιώργος Παπανδρέου –το έχουμε αναφέρει επανειλημμένως- δεν είχε σχέδιο.

Είναι σαφές ότι το «κούρεμα» χωρίς τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις δεν ήταν και δεν είναι και τώρα ικανό να ξαναστήσει στα πόδια της την νεκρή ελληνική οικονομία.

Όμως, τέλος από την κρίση δεν πρόκειται να υπάρξει χωρίς «κούρεμα».

Ο Γιώργος Παπανδρέου, υποχρεώθηκε να καταφύγει στο «κούρεμα» μετά από ενάμιση χρόνο παλινωδιών.

Κι ας μη ξεχνάμε, ότι τον Μάιο του 2010 έλεγε ότι το «κούρεμα θα είναι καταστροφικό!

9. Η καταστροφή του ιδιωτικού τομέα

Ο Γιώργος Παπανδρέου και η δογματική του κυβέρνηση, έστειλαν με την πολιτική τους στην ανεργία ένα εκατομμύριο Έλληνες και οδήγησαν σε λουκέτα χιλιάδες επιχειρήσεις.

Κι αυτό, επειδή ο δογματισμός των στελεχών της κυβέρνησης και οι αγκυλώσεις του παρελθόντος δεν τους επέτρεπε να πράξουν το αυτονόητο.

Δηλαδή, να συρρικνώσουν τον δημόσιο τομέα, ακόμη και με τις χιλιάδες απαιτούμενες απολύσεις, να τον αναδιοργανώσουν και να προχωρήσουν στις αναγκαίες αποκρατικοποιήσεις.

Υπουργοί έγιναν έρμαια των συνδικαλιστών.

Το πρωί υπέγραφαν μεταρρυθμίσεις και το βράδυ κάποιο μαγικό χέρι τις τοποθετούσε στα αλήστου μνήμης χρονοντούλαπα!

Ταυτοχρόνως, η έλλειψη κάθε σχεδίου, ανάγκασε στην καταφυγή οριζόντιων και άδικων περικοπών σε συντάξεις και μισθούς, αλλά και σε υπέρμετρη φορολογία.

Αποτέλεσμα;

Η κορύφωση της ύφεσης και το νέκρωμα κάθε παραγωγικής διαδικασίας.

10. Το σάλτο μορτάλε του δημοψηφίσματος

Ο Γιώργος Παπανδρέου, έχοντας χάσει κάθε επαφή με την οδυνηρή πραγματικότητα, λίγο μετά τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου, επιχείρησε το μεγάλο και άκρως τυχοδιωκτικό σάλτο μορτάλε.

Μόλις ανακοινώθηκε η απόφαση της Κομισιόν για το «κούρεμα» του χρέους, ο Έλληνας πρωθυπουργός θεώρησε ότι αν θέσει στον ελληνικό λαό το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», θα καταφέρει να βρει διέξοδο μέσα από μια εκβιαστική κάλπη.

Έβαλε στην πολιτική τον τζόγο.

Άνοιξε το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, κάτι που δεν τολμούσε μέχρι τότε να θέσει κανένας ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό.

Το «κωμικοτραγικό» της υπόθεσης είναι ότι η αναγγελία του δημοψηφίσματος, έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς και ομόφωνη απόφαση στο υπουργικό συμβούλιο, ενώ το ίδιο συνέβη και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠαΣοΚ.

Εκτός από το κωμικοτραγικό, υπάρχει και το τραγικό.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο υπουργός του αρμόδιος για την Εθνική Άμυνα (κάποιος Μπεγλίτης αγνώστων λοιπών πολιτικών περγαμηνών), άφησαν να αιωρούνται φήμες περί επέμβασης του Στρατού.

Αποκεφάλισαν, μάλιστα, την ηγεσία του στρατεύματος.

Όλο αυτό το σάλτο μορτάλε, αποδείχθηκε θανατηφόρο για τον Γιώργο Παπανδρέου.

Διακυβευόταν η εκταμίευση της 6ης δόσης του δανείου.

Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι μέσω του δημοψηφίσματος υπήρχε το ενδεχόμενο να διακυβευτεί η ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, μόνο και μόνο από αντίδραση των πολιτών στον Παπανδρέου και τις πολιτικές του.

Οι Μέρκελ και Σαρκοζί αντέδρασαν ακαριαία.

Κάλεσαν τον Γιώργο Παπανδρέου στις Κάνες και περίπου τον ξευτίλισαν.

Του τόνισαν ένα και μόνο πράγμα.

«Αν θες να κάνεις δημοψήφισμα, το ερώτημα που θα βάλεις είναι η παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη».

Η γελοιοποίηση του Παπανδρέου, πλήγωσε και την Ελλάδα.

Οι ίδιοι οι υπουργοί και βουλευτές του που χειροκροτούσαν την αναγγελία δημοψηφίσματος, τώρα έφτασαν στις αποδοκιμασίες εναντίον του και στην ουσιαστική του καθαίρεση.

Κι αν αυτό αφορά τον Γιώργο Παπανδρέου και εκείνους, το πλήγμα που δέχθηκε η Ελλάδα αφορά όλους μας.

Το σάλτο μορτάλε του μοιραίου πρωθυπουργού, έκαψε πολιτικά την έστω και απειροελάχιστη πιθανότητα επαναδιαπραγμάτευσης της ελληνικής πολιτείας για την ασκούμενη οικονομική πολιτική.

Τι επιχειρούν οι χθόνιες δυνάμεις του συστήματος μετά το φιάσκο του baltakos gate

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η αναβολή από τη Moody’s της αναβάθμισης της ελληνικής οικονομίας για τον Αύγουστο μετά από την αποκάλυψη του Μπαλτάκος γκέιτ οδηγεί τον Σαμαρά στην επίσπευση της υλοποίησης του deal με την Goldman Sachs για την θεατρική παράσταση «έξοδος στις αγορές» και ενδεχομένως πριν από την έλευση της καγκελαρίου Μέρκελ για τέσσερις ώρες την Παρασκευή, 11 Απριλίου. Στην απόφαση αυτή, ρόλο φαίνεται να παίζει και η προειδοποίηση Σόιμπλε μέσω της «Καθημερινής» πως δεν θα υπάρξει «ποτέ ξανά κούρεμα» του ελληνικού χρέους, που ακυρώνει κάθε «οραματική» προοπτική της σαμαρικής εξουσίας. Με δυο λόγια, η «έξοδος» στις αγορές είναι η έσχατη κίνηση του σαμαρικού μπλοκ.
Στη γωνία καραδοκούν η Ντόρα και ο Αβραμόπουλος, αλλά και άλλα νεότερα αουτσάιντερ… για την αλλαγή πρωθυπουργού από την παρούσα Βουλή, ενώ στην κούρσα έχει μπει και ο Γιώργος Παπανδρέου. Μια αλλαγή πρωθυπουργού από την παρούσα Βουλή, θα ήταν βούτυρο στο ψωμί των χθόνιων δυνάμεων του συστήματος, αλλά και του ευρύτερου μνημονιακού μπλοκ, καθώς θα εκτόνωνε την πολιτική ένταση που έχει συσσωρευτεί και θα επέτρεπε ίσως στις μνημονιακές δυνάμεις να ολοκληρώσουν την θεσμική παράδοση της χώρας στις δυνάμεις των δανειστών και των αγορών με το επόμενο Μνημόνιο.
Δεδομένου ότι οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται δεν απηχούν ούτε κατά διάνοια τις πραγματικές προθέσεις του εκλογικού σώματος, καθώς μόνο ένας 1/10 δέχεται να συμμετάσχει στις δημοσκοπήσεις, αλλά και με δεδομένο ότι συχνά διατυπώνονται από παράγοντες φόβοι για συντριβή της ΝΔ α λα ΠΑΣΟΚ, είναι εύλογο το σενάριο της αλλαγής πρωθυπουργού να προκρίνεται από τους ισχυρούς παίκτες του συστήματος. Άλλωστε, επισημαίνουν αναλυτές, οι εντυπώσεις -δήθεν τάσεις- που επιχειρούν να κατασκευάσουν οι δημοσκοπήσεις δεν γίνονται πιστευτές, ότι δηλαδή: 1) πρόκειται για θρίλερ για την πρωτιά μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, 2) οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τον ΣΥΡΙΖΑ και 3) το Ποτάμι είναι τρίτο κόμμα. Το Ποτάμι ενδεχομένως να ήταν ένα καλό όχημα, αλλά έγιναν δραματικά λάθη. Αν εμφανιζόταν στο παραπέντε ίσως να διατηρούσε κάποια δυναμική. Εμφανίστηκε πολύ νωρίς και ο «αρχηγός» αποδομήθηκε...
Μέσα στο ασφυκτικό αυτό πλαίσιο, κεντρικός στόχος των συστημικών και μνημονιακών δυνάμεων είναι να αποφευχθούν οι τριπλές εκλογές. Ο Σαμαράς δεν είναι διατεθειμένος να παραδώσει τη σκυτάλη και μάλλον θα αποφασίσει αν θα πάει σε τριπλές εκλογές μέχρι το Πάσχα το πολύ. Πάντως, φαίνεται δύσκολο, προς το παρόν, να πέσει εκ των έσω, εκτός κι αν οι Κασιδιάρηδες -μέσα στο δικό τους πρόβλημα- βγάλουν κι άλλες παραγωγές. Όλα αυτά οι «παίκτες» τα γνωρίζουν και συζητάνε το πώς και το ποιος. Όλα θα εξαρτηθούν από τις αποκαλύψεις, αφού κατάφεραν το αδιανόητο, να κάνουν την ΧΑ ρυθμιστή στων εξελίξεων.
Υπάρχουν και ορισμένοι που διαβλέπουν ότι υπάρχει συστημική ευκαιρία στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, αν το ΠΑΣΟΚ αναλάμβανε να καθαρίσει τον Βενιζέλο και να
αναδείξει τον πρώην ξανά πρωθυπουργό σε στιλ Παπαδήμου με ψήφο εμπιστοσύνης της ΝΔ. Έτσι, πρώτον, θα μπορούσε να σταματήσει την κατάρρευση της ΝΔ, δεύτερον, θα μπορούσε ενδεχομένως να ανασυγκροτηθεί η κεντροαριστερά και τρίτον και σημαντικότερο, θα μπορούσε να αναστηθεί ο μύθος της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Μερικοί μάλιστα λένε πως ο Παπανδρέου θα μπορούσε να σχηματίσει μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, όχι μόνο με ΝΔ και ΔΗΜΑΡ, αλλά ακόμη και με το ΣΥΡΙΖΑ ή την ανοχή του!...
Όλα αυτά απασχολούν αυτούς που «φτιάχνουν» τον Παπανδρέου, μόνο που τα σκέφτονταν για μετά τις ευρωεκλογές και την καταγραφή της ήττας του ΠΑΣΟΚ, ώστε να δικαιολογείται η ανατροπή του Βενιζέλου. Ο Γιώργος όμως θέλει να συμβούν αυτά πριν τις ευρωεκλογές, δηλαδή τώρα, γι΄ αυτό και πιέζει να βγει το ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση, χωρίς να την ρίξει. Πρώτον, θέλει να κάψει τα 5 πορίσματα οικονομικής διαχείρισης του ΠΑΣΟΚ με τα οποία τον απειλεί ο Βενιζέλος. Δεύτερον, θέλει να προλάβει να διαχειριστεί αυτός τις μεγάλες επιχορηγήσεις που έρχονται. Τρίτον, να αποφύγει να κληρονομήσει ένα εντελώς διαλυμένο ΠΑΣΟΚ, διότι τότε μπορεί να υπάρξουν κι άλλοι διεκδικητές.
Προφανώς, όλα αυτά είναι κουβέντες και σενάρια γραφείου ή ονειρώξεις διαφόρων απελπισμένων του συστήματος που βλέπουν το τσουνάμι που θα σαρώσει τα πάντα να έρχεται ή άλλων που φοβούνται πως στο προσεχές μέλλον θα βλέπουν τον κόσμο ριγέ. Από την πλευρά του ο κόσμος και οι ψηφοφόροι αντιλαμβάνονται πως για να σταματήσει το κακό πρέπει να αλλάξει η πλατφόρμα και τα πρόσωπα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, ώστε να υπάρξει ελπίδα φυγής από τον θανατικό τους εναγκαλισμό. Και αυτό ξέρουν ποιοι μπορούν να το παλέψουν.