Αν 'κωλώνεις' σε σώβρακα και φανέλες, τότε καλύτερα να μη σε δούμε στα δύσκολα

Του Δημήτρη Δοντά

Διάβασα με τη δέουσα προσοχή τις δηλώσεις του προέδρου της Σούπερ Λίγκα, του Γ. Μποροβήλου, και ειλικρινά, μου ήρθε να κλάψω από τα γέλια.

Τι να πει κάποιος για τις «προτάσεις» της Λίγκας για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα. Με μια λέξη, θα τις χαρακτήριζα γελοίες, επιεικώς.

Ας τις πάρουμε από την αρχή:

1. Απαγόρευση μετακινήσεων. Μα, μέχρι τώρα, αν δεν κάνω λάθος, ελάχιστα επεισόδια έχουν γίνει από την παρουσία οπαδών της αντίπαλης ομάδας στις εξέδρες κάποιου γηπέδου. Επεισόδια έγιναν από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, χωρίς να βρίσκονται αντίπαλοι στο γήπεδο της «Λεωφόρου» στο ντέρμπι των αιωνίων. Και, αν δεν κάνω λάθος και στα γραφεία της Σούπερ Λίγκας, μεταξύ προέδρων. Επομένως, το μέτρο της απαγόρευση των μετακινήσεων, είναι «με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».

2. Ονομαστικό εισιτήριο. Είναι μεν ένα θετικό βήμα, θα είναι όμως άχρηστο αν δεν συνοδευτεί με τη διάσπαση των σκληροπυρηνικών οπαδών. Όσο οι ΠΑΕ συνεχίζουν να δίνουν πακέτο εισιτηρίων (διαρκείας και μη) στους οργανωμένους σε μια θύρα, το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται, αφού εκεί κυριαρχεί ο νόμος του όχλου. Ονομαστικό εισιτήριο, χωρίς τον διασκορπισμό των σκληροπυρηνικών σε όλες τις θύρες ενός γηπέδου, είναι δώρο- άδωρο. Πάντα σε ότι αφορά τα ονομαστικά εισιτήρια, είναι άγνωστο αν θα μπορέσουν να εφαρμοστούν από την τρέχουσα περίοδο.

3. Κάμερες. Εδώ να κλάψουμε ή να γελάσουμε. Το μέτρο, μαζί με το ηλεκτρονικό εισιτήριο, το είχε εξαγγείλει ο Γ. Ορφανός, με την ιδιότητα του υφυπουργού Αθλητισμού, στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή. Από τότε πέρασαν 11 χρόνια. Και κάμερες ακούμε, αλλά κάμερες δεν βλέπουμε.

4. Εναρμονισμός του πειθαρχικού δικαίου με αυτό της UEFA. Η μπάλα στην εξέδρα. Στην κυριολεξία. Το θέμα δεν είναι η αυστηροποίηση του πειθαρχικού δικαίου, αλλά η εφαρμογή του. Εκεί πάσχει χρόνια τώρα το σύστημα.  Γιατί, το πειθαρχικό δίκαιο, είτε δεν εφαρμόζεται, είτε εφαρμόζεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αναλόγως με το ποιος βρίσκεται στο εδώλιο. Για αυτό, «μούγκα στη στρούγκα». Επίσης, οι οποιεσδήποτε αλλαγές, θα πρέπει να γίνουν μετά το τέλος της σεζόν.

5. Εντολή στους διαιτητές να διακόπτουν ή να μην αρχίζουν παιχνίδια. Εδώ, οι πρόεδροι των ΠΑΕ είναι σαν να …απευθύνονται σε ιθαγενείς. Οι Κανονισμοί είναι ξεκάθαροι, απλώς οι ρέφερι δεν τους εφαρμόζουν, γιατί αυτές τις εντολές έχουν … άνωθεν.

6. Περισσότερες εξουσίες στους σεκιούριτι. Εδώ γελάμε. Αν αναλογιστεί κάποιος, ότι οι περισσότεροι σεκιούριτι είναι οπαδοί, και μάλιστα από τους σκληροπυρηνικούς, εύκολα μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

7. Επαναφορά του ιδιώνυμου. Ένα μέτρο που χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση, επομένως δεν αφορά τις ΠΑΕ.

Οι ΠΑΕ λοιπόν, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων. Ακόμη και αυτά που υποστηρίζουν για τη λειτουργία των οργανωμένων συνδέσμων οπαδών, καταδεικνύουν πως δεν θέλουν να τους διαλύσουν. Γιατί, αν το ήθελαν, θα τους άφηναν εκτός γηπέδου, και το πρόβλημα θα λυνόταν άπαξ δια παντός.

Τώρα λοιπόν, η μπάλα ήρθε στην περιοχή του Σταύρου Κοντονή. Και, είμαι περίεργος τι θα κάνει.

«Ήμουνα νιός και γέρασα», ακούγοντας, κατά καιρούς, τις φράσεις, «πάταξη της βίας», «διάλυση των οργανωμένων Συνδέσμων οπαδών», «ιδιωτικοί στρατοί προέδρων», «ηλεκτρονικό εισιτήριο», «κάμερες στα γήπεδα» και άλλα όμορφα.

Εδώ και μια 35ετία, οι περισσότεροι από αυτούς που μιλούσαν για όλα τα παραπάνω, το έκαναν για να κρύψουν επιμελώς το πρόβλημα κάτω από το χαλί και να το αφήσουν «προίκα» στον επόμενο. Κανένας Υπουργός ή Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού (υπήρξαν κάποιες εξαιρέσεις, για να επιβεβαιώσουν τον Κανόνα) δεν ήθελε να βάλει το κεφάλι του στο ντορβά.

Ο στόχος όλων, δεν ήταν άλλος, από το να έχουν μια όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη θητεία και , αν δεν ήταν ευρέως γνωστοί, μέσω της λαοφιλίας που προσφέρει απλόχερα ο αθλητισμός, να εκλεγούν (ή επανεκλεγούν).

Μοιραία, λοιπόν, από μια κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται «της αριστεράς», ο κάθε υγιώς σκεπτόμενος φίλαθλος αλλά και ο κάθε άνθρωπος που έχει υπηρετήσει το χώρο από οποιαδήποτε θέση , θα περίμενε να κάνει ότι δεν είχαν κάνει όλοι οι προηγούμενοι (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.), από καταβολής επαγγελματικού ποδοσφαίρου (1979) έως και σήμερα.

Διαφωνώ κάθετα και οριζόντια με τον κ. Κοντονή, σε ότι αφορά την τοποθέτησή του ότι «δεν υπάρχει διαθέσιμο μέτρο για να μη συμβούν… χειρότερα στα γήπεδα». Όπως διαφωνώ με τις επισημάνσεις τους για «τα κακώς κείμενα της αθλητικής δικαιοσύνης και της διαιτησίας» και τις προθέσεις του για παρεμβάσεις.

Ο κ. Κοντονής και ο κάθε κυβερνητικός αξιωματούχος δεν βρίσκεται σε κάποια θέση για να επισημαίνει τα προβλήματα. Αλλά για να δίνει λύσεις. Και η λύση που έχει στα χέρια της η Πολιτεία, είναι μια και μοναδική:

Να σταματήσει το πρωτάθλημα και να το επαναρχίσει όταν και εφόσον κρίνει ότι η ΕΠΟ, η Σούπερ Λίγκα και οι ίδιες οι ΠΑΕ έχουν κάνει τα βήματα που χρειάζονται για να υπάρχει ένα πρωτάθλημα που θα διεξάγεται επί ίσοις όροις, με σωστή διαιτησία, χωρίς υπόνοιες για στημένα, θα έχουν εξοβελιστεί στο πυρ το εξώτερο όλοι εκείνοι που με τις πράξεις και τη συμπεριφορά τους έχουν προσβάλει το άθλημα, θα έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για να υπάρξει περιορισμός αν όχι πάταξη της βίας η οποία ξεκινάει από τους προέδρους και φτάνει στους απλούς οπαδούς.

Αυτό που πραγματικά με θλίβει, και εν τέλει με εξοργίζει, είναι το εξής:

Αν μια αριστερή , νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, που αποτελείται από ανθρώπους που δεν έχουν κυβερνήσει ξανά, επομένως δεν έχουν αποκτήσει σχέσεις εξάρτισης με τους διάφορους μεγαλοσχήμονες του τόπου, «κωλώνει» μπροστά στα σώβρακα και τις φανέλες των ποδοσφαιρικών ομάδων, σκέψου τι έχει να γίνει ότι θα χρειαστεί να ασχοληθεί και με τα δύσκολα.

Έτσι, μοιραία, έστω και αν είναι νωρίς, μήπως πρέπει να πω προκαταβολικά «κλάφτα Χαράλαμπε», σε ότι αφορά όλες τις μεγαλοστομίες από τους Συριζαίους, όπως, για παράδειγμα:

Την πάταξη του λαθρεμπορίου στα καύσιμα.

Τα θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες σε επιχειρήσεις που στήριξαν το μνημονιακό καθεστώς.

Τις τηλεοπτικές συχνότητες.

Δηλαδή, όταν φτάσει εκεί ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του τι θα κάνουν; Αν τώρα, με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, τον Μαρινάκη και τον Αλαφούζο, πετάξουν τη μπάλα στην εξέδρα, τι θα κάνουν αύριο; 

Είναι, πράγματι, θλιβερό, να βλέπεις ένα μήνα μετά τις εκλογές, όλη η συνθηματολογία ενός κόμματος της «αριστεράς», να έχει πάει για …βρούβες.

ΣΦΥΡΑ ΤΟ ΑΛΕΞΗ 

του Κώστα Γιαννακίδη

Αν ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίσει, τελικά, να διακόψει το πρωτάθλημα θα πρόκειται για μία από τις πιο γενναίες αποφάσεις που έχει λάβει πρωθυπουργός στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Θα δικαιώσει αυτούς που τον ψήφισαν και θα αποσπάσει τον σεβασμό όσων δεν τον προτίμησαν. Διότι, εν προκειμένω, δεν έχει να τα βάλει, απλώς, με συμφέροντα. Απέναντί του θα βρει παράγοντες με στρατιές οπαδών, χιλιάδες ηλίθιους, ή αφελείς, έτοιμους να βγουν στον δρόμο με οπαδικά λάβαρα και εφημερίδες με τίτλους που γίνονται μαχαίρια. Όμως κάποιος, κάποτε, θα πρέπει να το τολμήσει.

Δεν ξέρω αν, τεχνικά, είναι εύκολο να διακόψεις το πρωτάθλημα. Πιθανότατα είναι. Ας θεωρηθεί δραστηριότητα επικίνδυνη για τη δημόσια ασφάλεια. Τελεία και παύλα. Ακόμα καλύτερα: να παρέμβει η Πολιτεία στο αυτοδιοίκητο της ΕΠΟ προκειμένου να αποκλειστούν οι ελληνικές ομάδες από την Ευρώπη. Το είχε κάνει και η Θάτσερ, μετά την τραγωδία του Χέιζελ: οι αγγλικές ομάδες έμειναν εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων μέχρι να πετάξουν από πάνω τους το απόστημα του χουλιγκανισμού. Σήμερα η Αγγλία έχει το καλύτερο πρωτάθλημα που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. Όχι πως στην Ελλάδα θα δούμε αντίστοιχη επίδοση, προς Θεού. Όμως ποιος μπορεί, πλέον, να ανεχθεί αυτό το έμεσμα να βγαίνει από τις οθόνες και να στάζει από τις σελίδες των αθλητικών εφημερίδων;

Από την κορυφή ως τη βάση, το ελληνικό ποδόσφαιρο διατρέχεται από βαθιές χαρακιές διαφθοράς. Στημένα παιχνίδια ή, τέλος πάντων, «ύποπτα προς χειραγώγηση». Παράγοντες τοπικής εμβέλειας που εξαργυρώνουν ψήφους στην ΕΠΟ με ισχύ και ρουσφέτια. Σφυρίχτρες διαθέσιμες προς αγορά και η παράγκα ανοίγει πλέον και τις κουρτίνες, δεν έχει λόγο να κρύβεται. Μέτριοι ποδοσφαιριστές σε άσχημα γήπεδα προσφέρουν θέαμα που δεν μπορεί να σε κρατήσει ξύπνιο μετά το κυριακάτικο τραπέζι. Και στην κορυφή πλούσιοι κύριοι παίζουν μπουνιές με αφρούς στο στόμα. Ο χώρος του ποδοσφαίρου έγινε πεδίο εγκληματικής δράσης. Υπάρχουν ευυπόληπτοι κύριοι που διώκονται. Γιατί να τα ανεχόμαστε όλα αυτά;

Ο Τσίπρας οφείλει να το τολμήσει. Δεν μπορεί, ως Πολιτεία, να χορηγεί ασυλία σε όλους αυτούς. Ας σταματήσει το πρωτάθλημα τώρα. Η κοινή γνώμη θα τον στηρίξει. Δηλαδή υποθέτω ότι θα τον στηρίξει. Για την ακρίβεια δεν είμαι και πολύ σίγουρος... Ο Μπέος εξελέγη δήμαρχος...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Τα λάθη που κάναμε στο Eurogroup

του Δημήτρη Ψαρράκη

Από όλα όσα ακούμε για το τι συζητήθηκε μεταξύ Ελλήνων και Ευρωπαίων αξιωματούχων, έχω μείνει σε ένα σχόλιο που από τις διαρροές φαίνεται ότι επαναλαμβάνεται από όλους τους εταίρους με πολλαπλούς χαρακτηρισμούς και σε διαφορετικές αποχρώσεις κομψότητας. Ακούγεται  ότι απευθύνονται στην ελληνική κυβέρνηση με λέξεις όπως: «άσχετοι», «ερασιτέχνες», «ανίδεοι». Η επιτομή όλων αυτών είναι αυτό που λέει το Βερολίνο από την Τετάρτη, και πλέον σήμερα όλη η ΕΕ: «Μας κάνουν διαλέξεις οικονομικών και δεν μας δίνουν ένα κείμενο. Δεν ξέρουμε τι θέλουν οι Έλληνες». Εδώ πιστεύω ότι βρίσκεται το «ψωμί» της υπόθεσης.

Κάθε οργανισμός, προκειμένου να χειρίζεται τις δύσκολες στιγμές, αναπαράγει τις διαχειριστικές του κουλτούρες και τις πολιτικές του νόρμες. Φτιάχνει με τον χρόνο καθημερινότητες και τις επαναλαμβάνει. Αυτές οι νόρμες είναι πολύ σημαντικές γιατί επιτελούν μερικούς πολύ σημαντικούς στόχους, ιδίως όταν τα περιβάλλοντα είναι ανταγωνιστικά, πολυεθνικά και οριακώς παράξενα, σαν τα fora της ΕΕ.
Οι νόρμες επιτρέπουν τα ανταγωνιστικά μέρη να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται, τι επιδιώκουν, πώς πρέπει να μιλήσουν και τι να κάνουν μετά. Κυρίως όμως, όταν γίνεται μια πολιτική μάχη, όταν πρέπει να ληφθούν δύσκολες και επικίνδυνες αποφάσεις υπό τη πίεση χρόνου και γεγονότων, αυτές οι νόρμες είναι πολύ σημαντικές καθώς περιορίζουν το στρες των συμμετεχόντων, απομακρύνουν την πιθανότητα ρήξης και οδηγούν σε ηπιότερες λύσεις.
Μία η βασική νόρμα, όλα ξεκινούν με ένα κείμενο: Στα όργανα της Ένωσης αυτή η διαδικασία ξεκινά πάντα με ένα κείμενο. Καταρχάς συμφωνούν ποιος θα γράψει το κείμενο. Αυτό, για όσους ξέρουν από ΕΕ είναι μια οδυνηρή διαδικασία. Αυτός που γράφει το πρώτο κείμενο έχει πολλές δυνατότητες και πρωτοβουλίες. Για τον λόγο αυτό, σε ιδιαίτερα δύσκολα θέματα για την Ένωση, η επιλογή του «συντάκτη» ισοδυναμεί με μισή νίκη. Το κείμενο είναι η συνεισφορά αυτού που παίρνει την πρωτοβουλία.

Στη συνέχεια έχουμε τις τροπολογίες: Μόλις γραφτεί το κείμενο δίνεται στα ενδιαφερόμενα μέρη για να κάνουν τροπολογίες. Θυμάστε ότι μία από τις μικρές λέξεις των κειμένων που απορρίφτηκαν στο Eurogoup της Τετάρτης ήταν το ρήμα «amend». Στην Ένωση, όλα δουλεύουν με το «track changes» του Word. Τα amendments είναι σημαντικά γιατί με τα track changes στο βασικό κείμενο τα μέρη προτείνουν αλλαγές, διαγράφουν ή προσθέτουν πράγματα, επαναδιατυπώνουν κ.λπ.  Οι τροπολογίες είναι η συνεισφορά των άλλων μερών.

Μετά έχουμε τη σύνθεση συμβιβασμών: Έχοντας ο συντάκτης πάρει τις προτεινόμενες τροπολογίες από τα ενδιαφερόμενα μέρη, έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει άλλη μια φορά την κυρίαρχη θέση του στη διαδικασία. Συνδέει κατά το συμφέρον του τις τροπολογίες των ενδιαφερομένων μερών, και έχοντας στο μυαλό του το ενδιαφέρον όλων να διευκολυνθούν για να καταλήξουν σε συμφωνία, προτείνει τα compromises, τους συμβιβασμούς. Είναι πολύ σημαντικό την πρόταση του συμβιβασμού να τη γράφεις εσύ και όχι ο αντίπαλός σου.

Κοινό ανακοινωθέν: Έχοντας δώσει τους συμβιβασμούς που προτείνει, ο συντάκτης ξεκινά διαπραγματεύσεις με τα ενδιαφερόμενα μέρη. Είναι το σημείο που αν έχει κάτι να πει το λέει, εξηγεί, αναλύει, δείχνει, απαντά, πιέζει, δημιουργεί συμμαχίες, επιλέγει ποιον θα απομονώσει. Και κατά τις πέντε το πρωί, βγαίνει το κοινό ανακοινωθέν.

Τι έκανε στα Eurogroup η ελληνική κυβέρνηση; Δεν διαπραγματεύτηκε Τ Ι Π Ο Τ Α.  Γιατί;

Λάθος πρώτο: Καθώς ξεκίνησε επιθετικά και δεν γνώριζε κανείς τις προθέσεις της, η ελληνική κυβέρνηση με ευκολία που θα τη ζήλευε και η Γερμανία, πήρε χωρίς κόπο τη «σιωπηλή ανάθεση» να γράψει το κείμενο. Αντί να γράψει ένα 15σέλιδο και να πάει, έστειλε τον καθηγητή Βαρουφάκη να κάνει μια διάλεξη. Λες και τους νοιάζει τι θα πει. Λες και ο κ. Βαρουφάκης είναι καλύτερος και εμπειρότερος και πιο μορφωμένος Οικονομολόγος, από όλους αυτούς τους τριαντάρηδες με τα «γυαλάκια» που είναι μέσα στην αίθουσα, αλλά δεν τους δείχνει ποτέ η κάμερα. Το πρώτο λάθος είναι ότι με φλυαρίες, χάσαμε την ευκαιρία του κειμένου πάνω στο οποίο θα σύραμε σε τροπολογίες τους υπόλοιπους.

Λάθος δεύτερο: Μόλις άρχισαν να συνειδητοποιούν στο Eurogroup ότι αυτή η παράξενη καινούρια ελληνική κυβέρνηση δεν είναι παρά μια «μεγάλη σχολή μικρών τεχνασμάτων» εκμεταλλεύτηκαν την έλλειψη διάθεσης για κατάθεση κειμένου και υπέβαλαν στα γρήγορα δικό τους κείμενο. Πλέον η πρωτοβουλία ήταν στα χέρια τους. Ο Βαρουφάκης ή θα έμπαινε στη διαδικασία να υποβάλει εκείνος, και στα γρήγορα, τροπολογίες στο κείμενο, ή θα έκανε πως διαπραγματεύεται, αλλά στην ουσία θα απέρριπτε ότι και να του φέρνανε. Επέλεξε τη δεύτερη λύση στο τρίτο draft. Το λάθος δεν είναι ότι το απέρριψε, αλλά ότι δεν είπε: «Μάγκες, δικαίωμα… Θα επανέλθω με καινούριο κείμενο, δικό μου». 

Λάθος τρίτο: Αν και είχε επιλέξει την κακή στρατηγική του να μην έχει κείμενο, και πάλι, το Eurogroup είχε παράξει τρία κείμενα, plus ένα ακόμα προσχέδιο συμφωνίας μέσα στο Σαββατοκύριακο. Στη χειρότερη, θα μπορούσε να κρατήσει αυτά τα τέσσερα κείμενα, και να ανακτήσει την πρωτοβουλία στη διαπραγμάτευση, προτείνοντας με κείμενο τους συμβιβασμούς που η Ελλάδα θα κατέθετε σαν βάση για νέο Eurogroup μέσα στη βδομάδα. Ούτε αυτό έκανε, με αποτέλεσμα να έρθει σε ακόμα χειρότερη θέση, όταν βγαίνει ο Dijsselbloem να λέει: «Πλέον αν η Ελλάδα δεν ζητήσει παράταση, τότε δεν έχω λόγο να κάνω Eurogroup τη Παρασκευή».

Πιστεύω πως αυτή είναι η ψύχραιμη εικόνα για το τι έγινε μέχρι τώρα και γιατί η Ελλάδα έχασε τρομακτικό έδαφος μέσα στις οχτώ συνολικά ώρες των δύο τελευταίων Eurogroup (άλλωστε η Ελλάδα πλέον δεν διαπραγματεύεται και τα Eurogroup δεν διαρκούν πολύ).
Σύμφωνα με όσα ξέρουμε μέχρι στιγμής, υπεύθυνο για το φιάσκο θεωρώ τον καθηγητή Βαρουφάκη. Με τη λάθος ανάγνωση του «παιγνίου», για να χρησιμοποιήσω και όρους από την ειδικότητά του, πήγε σε “chicken game”, και όχι σε “sequential game of multiple actors”.
Αυτό τον εγκλώβισε στη δική του πραγματικότητα, που τη ζει όπως και ο οδηγός στο chicken game. Πλέον, τρέχει με 200 χιλιόμετρα προς τον γκρεμό, αλλά μόνος του, και πλέον ή θα πρέπει να στρίψει πριν το τέλος και να κάνει «κωλοτούμπα» και ας τον πουν «κότα», ή να το φουντάρει το αμάξι στο κενό. Εγώ θα προτιμούσα να κάνει το πρώτο.  

Ξέρουν τα πάντα, δεν καταλαβαίνουν τίποτα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Δεν ξέρω πως φαντάζεστε ένα Eurogroup.  Ίσως ως μια σοβαρή συνέλευση υπεύθυνων πολιτικών οι οποίοι προσπαθούν να βρουν λύση στα μεγάλα προβλήματα της Ευρώπης. Δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι μια καλά προκατασκευασμένη διαδικασία που επιχειρεί να εξουθενώσει όποιον περάσει τα εσκαμμένα και να υπενθυμίσει παρά την ευρωπαική ρητορική, ποιός είναι το αφεντικό στην Ευρώπη.

Σκεφθείτε λοιπόν την πραγματική εικόνα, ο εκπρόσωπος της Λετονίας, να ωρύεται στο τραπέζι της συνάντησης γιατί η Ελλάδα είναι μια καταστροφική χώρα για την Ευρώπη. Ναι,της Λετονίας. Λόγοι ισονομίας και ευγένειας δεν επιτρέπουν στο Βαρουφάκη για παράδειγμα να πει «θα μας τρελάνεις ρε φίλε;Λένε τα αποβράσματα της διαφθοράς πως η Ελλάδα καταστρέφει την Ευρώπη;». Στην ίδια συνάντηση ο υπουργός του Ραχόι, Λουίς ντε Γκίνος, φωνάζει πως η ελάφρυνση των μέτρων για την Ελλάδα θα καταστρέψει τα πάντα. Πάλι για τους ίδιους λόγους, κανένας δεν μπορεί να του πει πως η κυβέρνηση του Ραχόι δεν θέλει καμιά ελάφρυνση στην Ελλάδα παρότι πεθαίνει κόσμος, γιατί τότε αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να απολογηθεί στην Ισπανία για τα μέτρα που επέβαλε βαφτίζοντάς τα απαραίτητα όπως έκανε ο Σαμαράς.

Και μετά παίρνει το λόγο η Εσθονία, η Λιθουανία, όλοι όσοι θέλουν να εξασφαλίσουν την εύνοια της Μέρκελ και μιλούν για τα χρήματα που πρέπει να πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης, για το βάρος των τεμπέληδων ελλήνων και άλλα πολλά.

Σε κανένα Eurogroup δεν θα συζητηθεί ο ελαττωματικός ρόλος της Ευρώπης, τα εκ γενετής προβλήματα, ο δημοσιονομικός παραλογισμός, η απανθρωπιά των στατιστικών. Σε αυτό το κλίμα ο Βαρουφάκης ή ο Τσίπρας πρέπει να μην είναι Σαμαράς και Βενιζέλος, πρέπει να δώσουν στους εταίρους και συμμάχους την πραγματική εικόνα της χώρας αλλά και τα ευρωπαικά αδιέξοδα. Την ανάγκη μιας άλλης πορείας της Ευρώπης. Ναι, την ώρα που ο Εσθονός υπουργός απειλεί πως θα κλείσουν οι τράπεζες στην Ελλάδα, πως θα στερέψουν τα ΑΤΜ, πως θα καταστραφεί το σύμπαν αν η χώρα δεν συμμορφωθεί. Ποιός,ο Εσθονός.

Το Eurogoup είναι ένα πεδίο τεχνοκρατικής,οικονομικής τρομοκρατίας. Είναι ένα στημένο παιχνίδι, όπου οι παντογνώστες της Οικονομίας και των αγορών, αυτοί που ξέρουν τα πάντα, μπορούν να φοβίζουν όσους κατηγορούν.

Στα Eurogroups όπου συμμετέχει η νέα κυβέρνηση, υπάρχει μια διαφορά. Οι παντογνώστες της Οικονομίας (ναι και ο Εσθονός και ο Λεττονός και ο Ραχόι ακόμη που σκοτώνει κόσμο όπως έκανε ο Σαμαράς), ενώ δηλώνουν πως ξέρουν τα πάντα, δεν καταλαβαίνουν. Δεν καταλαβαίνουν πως μετά από δεκαετίες, η πολιτική παίρνει το πάνω χέρι στην Ευρώπη απέναντι στην Οικονομία και τις αγορές. Δεν καταλαβαίνουν πως μέτρο παύει να είναι ο πίνακας δημοσιονομικής συμμόρφωσης που δημιούργησαν οι σύμβουλοι της Μέρκελ, αλλά σιγά σιγά  γίνονται οι άνθρωποι και οι ανάγκες τους.
Πολιτική δεν είναι αυτό που απαιτεί ο Τσίπρας, οι Ποδέμος ή ο Ρέντσι στην Ιταλία πλέον, αλλά οι λαοί που εκπροσωπούν. Η δημιουργία κυβέρνησης Σύριζα, δημιούργησε μια ποιοτικά νέα κατάσταση. Απελευθέρωσε πολιτικά κόσμο που πίστευε πως η σωτηρία είναι η πολιτική υποταγή του Σαμαρά ή η προσπάθεια επιβίωσης του Βενιζέλου.

Χιλιάδες άνθρωποι μαζεύονται αυθόρμητα στις πλατείες, αναζητώντας μια άλλη προοπτική για την οποία γνωρίζουν πως δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το ίδιο συμβαίνει και στις πλατείες της Ευρώπης.
Όλα αυτά αποτελούν μια πολιτική πραγματικότητα η οποία δεν μπορεί να ψαλιδιστεί απο «οικονομικές ανάγκες».

Ακόμη και αν κλείσουν τράπεζες, είναι ανοιχτοί οι άνθρωποι. Οι «ευρωπαική προοπτική» δεν μπορεί να είναι η ίδια. Δεν κινδυνεύουμε πια εμείς αλλά περισσότερο αυτοί. Και δεν εννοώ το παιχνίδι της Οικονομίας αλλά της πολιτικής.

Μπροστά σε αυτό που συμβαίνει δεν ξέρουν να συμπεριφερθούν όπως γνώριζαν γιατί δεν έχουν απέναντί τους, τους  ηγέτες που θα χορέψουν όταν παίξουν το συγκεκριμένο σκοπό. Τα πράγματα είναι εν ολίγοις απρόβλεπτα και αυτή είναι η μεγαλύτερη απειλή και φόβος για τους ίδιους.

Το παράδειγμα που θα σας πως είναι πραγματικό. Πλησίασε ο Σόιμπλε στο Eurogroup κάποιον έλληνα αξιωματούχο και του είπε «θα σας καταστρέψουμε, θα τελειώσετε, δεν θα έχετε χρήματα». Ο έλληνας αξιωματούχος τον κοίταξε και του είπε κάτι που δεν περίμενε να ακούσει σε μια σύνοδο τεχνοκρατικής επιβολής : «μα κύριε Σόιμπλε, δεν ξέρετε πως τα λεφτά δεν κάνουν την ευτυχία;»

Το παιχνίδι, παρότι είναι ισχυροί, είναι έξω από το πλαίσιο που ξέρουν να παίζουν. Έχει μέσα του πολιτική και λαούς. Και εκτός από χρήματα, περηφάνεια και αξιοπρέπεια. Ξέρουν όσα συνήθισαν να ξέρουν,αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι καταλαβαίνουν.

ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΙΚΑΝΟΙ Η ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΑΠΛΩΣ… ΠΡΟΘΥΜΟΙ;

της Μαρίας Χωριανοπούλου

Μέχρι πρότινος ο Α. Σαμαράς και οι υπουργοί του διέδιδαν στα κανάλια και σε οποιαδήποτε επαφή τους με τους πολίτες –τις σπάνιες φορές που συνέβαινε αυτό- ότι αυτό ή εκείνο δεν μπορούμε να το κάνουμε γιατί δεν το θέλουν οι εταίροι μας.

Και αναρωτιέμαι…Ποιοι εταίροι μας; Για να υπάρχει εταίρος προϋποθέτει ότι προηγείται διαπραγμάτευση, συζήτηση, ανταλλαγή επιχειρημάτων και εύρεση λύσης που να συμφέρει, όσο το δυνατόν, και τις δύο πλευρές. Στην περίπτωση της προηγούμενης κυβέρνησης δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική διαπραγμάτευση, δεν υπήρξε ποτέ αγώνας για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Οι υπουργοί μετονόμασαν σε μεταρρύθμιση την απομείωση των εισοδημάτων των πολιτών, την έκρηξη της ανεργίας και την αποδόμηση της οικονομικής δομής της χώρας. Και μην μου πείτε ότι είναι μεταρρύθμιση η περιβόητη διαθεσιμότητα, όπου κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι παρέμειναν ταπεινωμένοι μακριά από τη δουλειά τους, περίπου 15 μήνες, αγωνιώντας για το αν θα επιστρέψουν ή όχι και συγχρόνως λαμβάνοντας το 75% του μισθού της, απλώς … με το να κάθονται στο σπίτι τους…

Η προηγούμενη κυβέρνηση συνασπίστηκε με την τρόικα και έγινε εντολοδόχος της αντί να γίνει εντολοδόχος της κοινωνίας, ως όφειλε.
Πήρε σοβαρότατες αποφάσεις χωρίς τη νομιμοποίηση τους από την κοινωνία. Δεν ρωτήθηκαν ποτέ οι πολίτες για το αν συμφωνούν με αυτό ή εκείνο. Όλα ερήμην τους…

Το πολιτικό σύστημα διαχειριζόταν την εξουσία χωρίς να ενδιαφέρεται για την κοινωνία, χωρίς να ξέρει την θέση της, την άποψή της.
Θα μου πείτε… Ποια κοινωνία να ρωτήσουν… Αφού ενοχοποίησαν την κοινωνία μετακυλίοντας σε αυτήν τα δικά τους λάθη και ελλείμματα.

Και διερωτώμαι…
Οι πολίτες φταίνε όταν συνεχίζουν να επισκέπτονται τα πολιτικά γραφεία με μοναδικό σκοπό να ζητήσουν από τους πολιτικούς οποιαδήποτε θέση εργασίας για τα παιδιά τους;
Οι πολίτες φταίνε όταν ζητούν από τον πολιτικό επίσπευση της καταβολής της σύνταξής τους;
Οι πολίτες φταίνε όταν ζητούν από τους πολιτικούς να μην υπηρετήσει το δικό τους παιδί τη στρατιωτική του θητεία στον Έβρο αλλά κάπου κοντά στο σπίτι του;
Τα παραδείγματα της αναζήτησης ικανοποίησης ρουσφετιών στα πολιτικά γραφεία είναι αναρίθμητα. Ποτέ οι πολιτικοί δεν επεδίωξαν να σταματήσει αυτή η πληγή, αυτή η γάγγραινα. Ποτέ δεν σκέφτηκαν να μηχανογραφηθούν όλες οι διαδικασίες στη δημόσια διοίκηση ώστε κανείς να μην έχει τη δυνατότητα αλλοίωσης στοιχείων, σειράς προτεραιότητας, ιδιαίτερης μεταχείρισης κλπ.
Γιατί δεν το έκαναν; Μα γιατί τότε θα έπαυαν να ασκούν εξουσία στους πολίτες.

Οι πολίτες φταίνε που το πολιτικό προσωπικό συνεχίζει να απολαμβάνει τα προνόμιά του;
Σκεφτήκατε ποτέ, εσείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα στη δουλειά σας, αν είχατε πέντε υπαλλήλους τους οποίους θα τους πληρώνει το κράτος και όχι εσείς; Σίγουρα σας φαντάζει όνειρο θερινής νυχτός. Για τους βουλευτές μας όμως είναι πραγματικότητα!
Σκεφτήκατε ποτέ ότι εσείς που έχετε ανάγκη να χρησιμοποιείτε για τη δουλειά σας το κινητό σας ή εσείς που ταξιδεύετε και πληρώνετε διόδια, ότι θα μπορούσατε δια μαγείας να έχετε δωρεάν κλήσεις έως 200 ευρώ το μήνα και δωρεάν διέλευση από τη διόδια; Φυσικά αυτό θα σας φάνταζε αστείο. Και όμως για τους βουλευτές μας είναι πραγματικότητα!
Σκεφτήκατε ποτέ ότι θα εργαζόσασταν σε μία υπηρεσία μόνο για τέσσερα χρόνια και στη συνέχεια θα κατοχυρώνατε πλήρη σύνταξη; Μην σας ακούγεται αστείο, για τους βουλευτές μας είναι πραγματικότητα, κεκτημένο που δεν θέλουν να θίξουν σε καμία περίπτωση.
Σκεφτήκατε ποτέ ότι κάποιοι αστυνομικοί της Ε.Α. θα αναλάμβαναν την ασφάλειά σας και παράλληλα θα πήγαιναν τη σύζυγό σας στα ραντεβού της και τα παιδιά σας στο σχολείο ή στο γυμναστήριο; Μην σας ακούγεται καθόλου αστείο. Αρκετοί από τους βουλευτές μας το συνηθίζουν.

Στην περίπτωση της σημερινής κυβέρνησης, οι πολίτες αισθάνονται ότι τουλάχιστον συζητάμε, ότι τουλάχιστον καθόμαστε σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων και λέμε την δική μας άποψη, ότι υπάρχει ανταλλαγή επιχειρημάτων.
Και έχει μεγάλη σημασία για έναν περήφανο λαό όπως οι Έλληνες, ο αγώνας, η προσπάθεια, το φιλότιμο, το ότι προσπαθούμε να κρατήσουμε το κεφάλι ψηλά, το ότι αρνούμαστε την απαξίωση. Από την άλλη πλευρά, οι κύριοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακόμη και τώρα που η χώρα παίζει τα τελευταία της χαρτιά πριν γίνει…επαρχία, τρίβουν τα χέρια τους από χαρά και περιμένουν το στραβοπάτημα, το λάθος, την συντριβή.
Ναι αλήθεια, κάποιοι μικροί, άμοιροι και μοιραίοι θα είναι ικανοποιημένοι με την συντριβή.

Στη δύσκολη αυτή καμπή που βρίσκεται η χώρα μας, είναι αδήριτη ανάγκη να πάψουμε όλοι να είμαστε αριστεροί ή δεξιοί, γαλάζιοι, πράσινοι, ή κόκκινοι. Πρέπει να είμαστε Έλληνες.

Για να μπορέσουμε όμως να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό και να ανασυγκροτηθεί εκ βάθρων το κράτος, πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες που αναλογούν στο πολιτικό σύστημα και να αρθούν κάθετα όλα τα προνόμια των πολιτικών έως ότου η χώρα σηκώσει κεφάλι.

Αυτή η κυβέρνηση έχει μία χρυσή, μία μοναδική ευκαιρία. Να κάνει το ανέλπιστο, το μη αναμενόμενο, να κάνει αυτό θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, αυτό που ονομάζουμε κοινή λογική…να κάνει το καθήκον της.

Υπουργέ μου,μόνο προσοχή μην πέσετε από τα τηλεπαράθυρα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η κυβέρνηση Τσίπρα, οφείλει να μην είναι μόνο μια νέα κυβέρνηση αλλά μια άλλη κυβέρνηση. Αυτό το “άλλη” περιλαμβάνει άλλη πολιτική, άλλη ηθική, άλλη αντίληψη,άλλη κουλτούρα και όσα “άλλη” έχει ανάγκη αυτή η ταλαιπωρημένη κοινωνία. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος αυτό το “άλλη” να φύγει από τα μέτρα της κοινωνίας και να αρχίσει να μετριέται με μέτρο αναγκαίας προσωπικής ικανοποίησης.

Οι υπουργοί της νέας και άλλης κυβέρνησης,οφείλουν να είναι άλλοι. Ούτε Αδώνηδες,ούτε καν Αδώνηδες σε καλύτερη έκδοση. Οφείλουν,για να είμαι ξεκάθαρος,να είναι υπουργοί που παράγουν πολιτική και έργο και όχι πρωταγωνιστές φτηνού κόστους παραγωγής στα κανάλια της διαπλοκής. Τον Σύριζα δεν τον έβγαλαν τα κανάλια,τον ανέδειξε η κοινωνία. Θα είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα, αυτό το απλό συμπέρασμα να στρεβλωθεί, να  φουσκώσει, να παραποιηθεί, να κακοποιηθεί για να να χωρέσει προσωπικές φιλοδοξίες και χυδαίους ναρκισσισμούς.

Ελάχιστοι από τους υπουργούς που ανέλαβαν εξουσία ως σήμερα στην Ελλάδα, ξεκίνησαν με σκοπό να υπηρετήσουν τη διαπλοκή. Αντιθέτως πίστευαν πως αυτοί θα διαφέρουν. Σταδιακά όμως κολακεύτηκαν από τη διαπλοκή, ένοιωσαν τη φροντίδα και το νοιάξιμό της και τελικά θωπεύτηκαν. Για να το πω διαφορετικά, δεν αρκεί να πιστεύεις πως είσαι άλλος ή να είσαι άλλος για να μην γίνεις κάποιος άλλος. Πρέπει να προσπαθήσεις κιόλας.

Ένα από τα μεγάλα λάθη των υπουργών της νέας κυβέρνησης θα είναι να παρασυρθούν από τα κανάλια και να αρχίσουν να εναλλάσονται στα τηλεοπτικά στούντιο με ξασμένες πρωινατζούδες και τηλεμάγειρες. Να μην μπορέσουν να αντισταθούν στην ανθρώπινη ίσως αντίδραση που δημιουργεί η επικοινωνιακή αποξένωση χρόνων και να πουν υποσυνείδητα “τώρα θα δείτε πόσο καλοί είμαστε”. Καλά θα κάνουν αν πιστεύουν πως είναι καλοί να το δείξουν στην κοινωνία και όχι στα τηλεπαράθυρα από τα οποία πολύ εύκολα μπορούν να πέσουν. Ας βγουν από τα υπουργεία, ας περπατήσουν στους δρόμους, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, προς θεού χωρίς κάμερες και ας αποκαταστήσουν τη σχέση που πρέπει να έχει η πολιτική και ο πολιτικός με τον κόσμο. Δεν χρειάζεται να αντικαταστήσουν τη σκόνη του πεζοδρομίου με την πούδρα στο στούντιο για να είναι ή να νιώσουν υπουργοί.

Η αποχή από τα τηλεπαράθυρα, θα προσφέρει και στους ίδιους και στην κοινωνία αλλά και στη δημοσιογραφία μεγάλο έργο. Θα καταργηθούν τα δήθεν ενημερωτικά σώοου της τηλεόρασης, όπου διεφθαρμένοι και εκμαυλισμένοι δημοσιογράφοι, κάνουν τον τροχονόμο άθλιων πολιτικών που τσακώνονται για να προσφέρουν νούμερα, αφού έχουν γίνει νούμερα οι ίδιοι. Ίσως με τον τρόπο αυτό ανακαλύψει και η δημοσιογραφία στην Ελλάδα τι σημαίνει συνέντευξη, πολιτικό ρεπορτάζ και ηθική στη δημοσιογραφία.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου υπουργοί  και βουλευτές γεμίζουν τηλεοπτικές ώρες χωρίς να έχουν να ανακοινώσουν κάτι. Δεν γράφουν άρθρα σε εφημερίδες, δεν εκφράζουν πολιτικές απόψεις, απλώς εκμαυλίζονται έχοντας εκτεθεί σε ένα τηλεοπτικό σύστημα που διαχειρίζεται την πολιτική όπως ακριβώς και την αστρολογία.

Τις πρώτες ώρες της νέας κυβέρνησης, τα τηλεοπτικά στούντιο γέμισαν με υπουργούς οι οποίοι ήδη έχουν υποκύψει στην αγένεια του ενικού αριθμού στην οποία προτρέπει ο παρουσιαστής που μέχρι χθες τους παρουσίαζε ως τέρατα. Ήδη νοιώθουν την οικειότητα που ξέρει καλά να να διαμορφώνει η διαπλοκή  αντικαθιστώντας ταυτόχρονα τη σημαντικότητα με την αναγνωρισιμότητα. Φαντάζομαι πως είναι η αντίδραση των πρώτων ημερών. Αν συνεχίσουν όμως έτσι, θα είναι σε έναν παρατεταμένο αγώνα να αρέσουν όχι στην κοινωνία αλλά στους εκδότες. Όχι σε αυτόν που τους παρακολουθεί αλλά στο δημοσιογράφο που τους καλεί. Θα μπουν στην προκρούστια κλίνη των ίδιων των ιδεών τους για τις οποίες πολλοί μάτωσαν.

Οι νέοι υπουργοί της νέας κυβέρνησης ,της νέας κατατάστασης, οφείλουν ανάμεσα στα άλλα να αποκαταστήσουν τη σχέση πολιτικής με τη δημοσιογραφία. Να ενημερώνουν τους δημοσιογράφους με συνεντεύξεις Τύπου στις οποίες θα ανακοινώνουν τι έκαναν ή τι θέλουν να κάνουν και να απαιτούν ερωτήσεις ελέγχου από τους δημοσιογράφους. Έτσι προάγεται η πολιτική. Έτσι και η δημοσιογραφία.Να εγκαταλείψουν τα στούντιο τα οποία πολύ εύκολα δίνουν της ψευδαίσθηση του θερμοκηπίου προσωπικής τους ανάπτυξης και να εκτεθούν στην πραγματική δημοσιογραφία ακόμη και αν έχει θύελλες και βροχές.

Είναι σημαντικό η δημοσιογραφία να ανασάνει σε αυτό τον τόπο μέσα από την άπλετη πληροφόρηση και τη διαφάνεια. Όποιος θεωρεί πως μπορεί να αντικαταστήσει αυτή την ανάγκη με την ικανοποίησή του από τον Αυτιά ή τους χαριεντισμούς με την Τρέμη, δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει τηλεπαράθυρο.Και κυρίως πώς πέφτεις από αυτό μέσα στα σκατά της διαπλοκής.

ΡΗΞΙΚΕΛΕΥΘΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Βαδίζοντας στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 και ενώ οι πολίτες έχουν χάσει πλήρως την εμπιστοσύνη τους στα κόμματα και στους πολιτικούς, αποφασίσαμε να καταθέσουμε προτάσεις για την βελτίωση αυτού του πολιτικού συστήματος.

1. Η θητεία των βουλευτών να μην μπορεί να παραταθεί πέραν των 8 ετών.
Η ιδιότητα του Βουλευτή δεν είναι δυνατόν να έχει γίνει για πολλούς επάγγελμα. Είναι λειτούργημα και αυτό θα έπρεπε να αποτελεί. Στη διάρκεια των 8 ετών, μπορεί ένας Βουλευτής να προσφέρει όσα μπορεί και θέλει. Από εκεί και στο εξής γίνεται μέρος του συστήματος και ακουλουθεί τις εξαρτήσεις του.

2. Μείωση του αριθμού των Βουλευτών από 300 σε 200.
Άμεσα!! Είναι απορίας άξιον γιατί δεν έχει γίνει μέχρι τώρα!! Αφού όλοι οι πολιτικοί μάς λένε ότι συμφωνούν σε αυτό…

3. Η ιδιότητα του Υπουργού να μην είναι παράλληλη με την ιδιότητα του Βουλευτή. Ο Βουλευτής που γίνεται Υπουργός να παραιτείται της βουλευτικής του ιδιότητας. Μόνο τότε θα αφοσιωθεί πραγματικά στο έργο του και δεν θα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του την κομματική του πελατεία.

4. Οι συνδικαλιστές (εκλεγμένοι σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συμβούλια) να μην έχουν το δικαίωμα να πολιτεύονται για πέντε έτη μετά τη λήξη της θητείας τους.

5. Οι Γενικοί και Ειδικοί Γραμματείς να είναι υπηρεσιακοί υπάλληλοι του εκάστοτε Υπουργείου(όχι αποτυχημένοι πολιτευτές και φίλοι των εκάστοτε Υπουργών και Πρωθυπουργών). Να μην έχουν το δικαίωμα να πολιτεύονται για πέντε έτη μετά τη λήξη της θητείας τους.

6. Κατάργηση κάθε μορφής ασυλίας Βουλευτών, Υπουργών και γενικότερα κάθε μορφής Αξιωματούχων.

7. Ανάρτηση μονίμως στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου του Πόθεν Έσχες των Βουλευτών (από την ημέρα που μπήκαν στην πολιτική και καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας τους).

8. Κατάργηση της δυνατότητας να αποσπούν υπαλλήλους από το δημόσιο.
Αυτή τη στιγμή οι Έλληνες Βουλευτές έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν στο γραφείο τους δύο επιστημονικούς συνεργάτες (οι οποίοι αμείβονται από τη Βουλή) και να αποσπάσουν δύο δημοσίους υπαλλήλους.
Ποιος Έλληνες μικρομεσαίος επιχειρηματίας απολαμβάνει τέτοιων προνομίων?
Κατάργηση των προνομίων τους (αυτοκίνητο, δωρεάν κλήσεις στα κινητά τηλέφωνα, δωρεάν διέλευση στα διόδια, δωρεάν ταχυδρονικά τέλη κλπ. κλπ.)
Ποια μικρομεσαία επιχείρηση έχει αυτή την προνομική μεταχείριση?
Θα μπορούσε να ισχύει για τους Έλληνες βουλευτές αυτό που ισχύει και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Να λαμβάνουν ένα συγκεκριμένο budget ανά μήνα με το οποίο θα καλύπτουν έξοδα του γραφείου τους και θα πληρώνουν τους συνεργάτες τους.

9. Επειδή η Βουλή μας έχει γίνει Βουλή συγγενών και τόπος εύρεσης εργασίας των γόνων των πολιτικών οικογενειών, θα πρέπει να απαγορευθεί να είναι υποψήφιοι Βουλευτές συγγενείς πρώτου και δευτέρου βαθμού αλλά και παράλληλα να είναι υποχρεωτικό να παρέλθει μία δεκαετία για να πολιτευθεί συγγενής Βουλευτή ή Υπουργού. Επίσης οι συγγενείς πρώτου και δεύτερου βαθμού των Βουλευτών να μην έχουν το δικαίωμα να διορίζονται στη Βουλή.
Ακούμε συχνά από δήθεν «προοδευτικούς και δημοκράτες» να τοποθετούνται κατά του βασιλιά. Συμφωνώ, κανείς δεν θέλει να τον κυβερνούν άνθρωποι μόνο και μόνο εξαιτίας της κληρονομικής τους ιδιότητας!! Αλλά και οι γιοι, κόρες, ανήψια, ξαδέλφια κλπ. Βουλευτών δεν αποτελούν παρόμοια περίπτωση;

10. Να καταργηθούν οι φοιτητικές παρατάξεις στα Πανεπιστήμια. Τα κόμματα μπορούν κάλλιστα να διατηρήσουν τις πολιτικές τους νεολαίες. Όχι όμως κάποιοι τέτοιοι νεαροί, αμφιβόλου αξίας, να διαμορφώνουν ρυθμιστικό ρόλο στα πανεπιστήμια και στη συνέχεια να εξαργυρώνουν αυτή την «προσφορά» τους στο κόμμα, με μία θέση στη Βουλή!

11. Οι Βουλευτές να υποχρεούνται να επιδείξουν προηγούμενη εργασιακή εμπειρία. Η συμμετοχή τους στην παραγωγική διαδικασία είναι απαραίτητη για να κυβερνήσουν τον τόπο και να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις. Δεν είναι δυνατόν να θέλει κάποιος να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας και να μην … έχει εργαστεί…ούτε σε περίπτερο!!

12. Οι Πρόεδροι Οργανισμών, Συμβουλίων, Νοσοκομείων κλπ. να έχουν αποδεδειγμένα σχετικές γνώσεις και εμπειρία για την θέση που θα κληθούν να υπηρετήσουν και να μην έχουν διατελέσει ποτέ συνδικαλιστικά στελέχη.

13. Ένα πολύ σημαντικό θέμα είναι η δυνατότητα ενός πολίτη να θέσει υποψηφιότητα ως βουλευτής.
Μόνο όταν βρίσκεται κάποιος κοντά στην κομματική μηχανή και έχει την εύνοια ενός πολιτικού αρχηγού, έχει ελπίδα να είναι υποψήφιος βουλευτής.
Πόσοι ικανοί, έντιμοι, με ιδεαλισμό, άνθρωποι θα ήθελαν να προσφέρουν στον τόπο τους, αλλά δεν μπορούν! Βρίσκουν πόρτες ερμητικά κλειστές!!
Σήμερα, την εποχή του διαδικτύου -wifi παντού μάς υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς- είναι απόλυτα εφικτό να ψηφίζουν διαδικτυακά οι πολίτες και να επιλέγουν οι ίδιοι τους υποψηφίους βουλευτές.
Εξαιρετικό παράδειγμα, οι εκλογές στα Πανεπιστήμια για την ανάδειξη πρυτάνεων και συμβουλίων διοίκησης που έγιναν με ηλεκτρονικό τρόπο και σημείωσαν απόλυτη επιτυχία!

14. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλέγεται από τους Πολίτες.

15. Πλήρης διαχωρισμός της Δικαστικής από την Εκτελεστική Εξουσία. Οι ανώτατοι δικαστικοί να μην διορίζονται από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία αλλά να επιλέγονται με βάση τα προσόντα τους και κατόπιν κληρώσεως.

16. Να διενεργούνται δημοψηφίσματα για σημαντικά θέματα. Δεν είναι δυνατόν 300 άνθρωποι να αποφασίζουν, ανεξέλεγκτα, για την τύχη της χώρας και την πορεία της για μερικές δεκαετίες αργότερα και να μην έχουν ακούσει τι θέλουν οι πολίτες.

17. Να υπάρχει αναζήτηση ποινικών ευθυνών για πολιτικούς αρχηγούς που ανέβηκαν στα μπαλκόνια, εξήγγειλαν υποσχέσεις, κέρδισαν τις εκλογές με βάση αυτές τις υποσχέσεις και στη συνέχεια δεν τήρησαν τίποτα από αυτά που υποσχέθηκαν!! Αυτή η τακτική εξαπάτησης των πολιτών κάποτε πρέπει να σταματήσει!!

Είναι ανάγκη ο πολίτης να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του στο Κράτος, στην Πολιτεία, στη Χώρα του. Να πάψει να αποτελεί απειλή το κράτος του για τον πολίτη!!

Μόνο με δραστικά και ουσιαστικά μέτρα, που θα θίξουν τα κακώς κείμενα στη ρίζα τους, μπορούμε να έχουμε ελπίδα για τη σωτηρία αυτού του τόπου!!
Κανένα μαγικό ραβδάκι της Κίρκης δεν πρόκειται να μας σώσει, αν οι ίδιοι δεν αναλάβουμε, ο καθένας χωριστά, και όλοι μαζί, τις ευθύνες μας!!