Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια αλλά κυρίως PIN

Του Κώστα Βαξεβάνη

Καλός είναι ο πατριωτισμός αλλά να μην χρειάζεται να τον αποδείξεις. Άντε να να παριστάνεις τον Κολοκοτρώνη, να φαντασιώνεσαι το χολιγουντιανό “this is Sparta”, να κουνάς και καμιά σημαία στις παρελάσεις βρίζοντας ως ανθέλληνες όσους λένε πως οι παρελάσεις δεν είναι απαραίτητα απόδειξη πατριωτισμού, αλλά ως εκεί. Να όμως που έρχεται η ώρα να αποδείξουμε και λίγο τον πατριωτισμό μας. Όχι τίποτα βαριά πράγματα. Να πούμε «έχουμε αξιοπρέπεια την οποία δεν θα εξαργυρώσουμε βρε αδερφέ στα ΑΤΜ». Δεν αναφέρομαι στον κόσμο που τρομοκρατημένος από τα κανάλια τρέχει να βγάλει κανέναν ευρώ για να έχει να φάει και να ταΐσει τα παιδιά του. Μιλάω για τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και κυρίως όλους αυτούς που τα χρόνια της διακυβέρνησης Σαμαρά, μοίραζαν πιστοποιήσεις πατριωτισμού, αναβιώνοντας τα ψυχροπολεμικά σχήματα του «πατρίς θρησκεία οικογένεια» προκειμένου να σε κρίνουν ως έλληνα και μάλιστα ως καλό έλληνα.

Καλό το τρίπτυχο αλλά πιο καλή η cashcard. Καλός ο πατριωτισμός αλλά να μην χρειάζεται αποδείξεις. Καλό το «ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η ΝΔ» αλλά πιο καλό το ευρώ. Όχι αυτό για να περάσεις τη μέρα, αυτό του μαυραγορίτη.

Θέλει pin για να ξεκλειδώσει ο πατριωτισμός της Σαμαρικής Δεξιάς. Όλα αυτά τα σχήματα με τα οποία ο Σαμαράς και η ομάδα του μετρούσαν την ελληνικότητα του καθενός μας και την εύρισκαν λειψή, όλες οι φανφάρες Σαμαρά πως με τη βοήθεια της Παναγίες οι έλληνες θα τα καταφέρουν ή πως το ελληνικό DNA θα κάνει το θαύμα του, αντικαταστάθηκε από τους κλαυθμούς και τους οδυρμούς που θα μείνουν κλειστές οι τράπεζες πέντε μέρες. Οι Κολοκοτρώνηδες και οι Παπαφλέσσες του λογοδιαρροιακού πατριωτισμού, όχι μόνο πήραν αγκαλιά τα ΑΤΜ (τα πρώτα που άδειασαν ήταν αυτά της Βουλής) αλλά φροντίζουν να δηλώνουν σε όλους τους τόνους πως καταστρεφόμαστε.

Βέβαια δεν δηλώνουν πως οι ίδιοι έχουν υποτάξει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και τη ρευστότητα στην Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, οι ίδιοι έχουν αναθέσει εξουσίες της Ελληνικής Δημοκρατίας στους Τραπεζίτες και οι ίδιοι βοήθησαν να αδειάσουν οι τράπεζες με την τραπεζοκλεπτοκρατία. Επίσης είναι οι ίδιοι που είπαν ψέματα πως ανακεφαλαιοποιώντας τις τράπεζες, πληρώνοντας δηλαδή το χρέος τους εμείς, θα γίνουν σταθερές και ακλόνητες.

Αλλά αυτά όλα είναι μια πιο σύνθετη συζήτηση. Ας μείνουμε σε αυτή που δημιουργεί η εικόνα τους. Ανταλλάσουν τα πάντα έναντι pin-ακίου φακής, κάνουν τον πατριωτισμό τους γαργάρα αφού τον έχουν κάνει τσίχλα με την οποία δημιούργησαν επί χρόνια χιλιάδες φούσκες. Δυό  μέρες κλείνουν οι τράπεζες και είναι έτοιμοι να γίνουν και μαυραγορίτες και κουκουλοφόροι και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανένας, αντί να πουν στον κόσμο πως η ελεύθερη βούλησή μας, το δικαίωμα να αποφασίσουμε τι θέλουμε είναι το πιο σοβαρό και πατριωτικό από οτιδήποτε άλλο.

Ποιό Μανιάκι και ποιές Θερμοπύλες να υποστηρίξουν οι υποκριτές του θεωρητικού πατριωτισμού; Το πολύ τη γωνία Πανεπιστημίου και Ομήρου που είναι συγκεντρωμένα πολλά ΑΤΜ. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια αλλά κυρίως pin.

The moral crusade against Greece must be opposed

 Zoe Williams

‘This is our political alternative to neoliberalism and to the neoliberal process of European integration: democracy, more democracy and even deeper democracy,” said Alexis Tsipras on 18 January 2014 in a debate organised by the Dutch Socialist party in Amersfoort. Now the moment of deepest democracy looms, as the Greek people go to the polls on Sunday to vote for or against the next round of austerity.

Unfortunately, Sunday’s choice will be between endless austerity and immediate chaos. As comfortable as it is to argue from the sidelines that maybe Grexit in the medium term won’t hurt as much as 30 years’ drag on GDP from swingeing repayments, no sane person wants either. The vision that Syriza swept to power on was that if you spoke truth to the troika plainly and in broad daylight, they would have to acknowledge that austerity was suffocating Greece.

They have acknowledged no such thing. Whatever else one could say about the handling of the crisis, and whatever becomes of the euro, Sunday will be the moment that unstoppable democracy meets immovable supra-democracy. The Eurogroup has already won: the Greek people can vote any way they like – but what they want, they cannot have.

On Saturday the Eurogroup broke with its tradition of unanimity,issuing a petulant statement “supported by all members except the Greek member”. Yanis Varoufakis, the Greek finance minister, sought legal advice on whether the group was allowed to exclude him, andreceived the extraordinary reply: “The Eurogroup is an informal group. Thus it is not bound by treaties or written regulations. While unanimity is conventionally adhered to, the Eurogroup president is not bound to explicit rules.” Or, to put it another way: “We never had any accountability in the first place, sucker.”

More striking still is this line of the statement: “The Eurogroup has been open until the very last moment to further support the Greek people through a continued growth-oriented programme.” The measures enforced by the troika have created an economic contraction akin to that caused by war. With unemployment at 25% and youth unemployment at nearly half, 40% of children now live below the poverty line. The latest offer to Greece promises more of the same. The idea that any of this is oriented towards growth is demonstrably false. The Eurogroup president,Jeroen Dijsselbloem, has started to assert that black is white.

And that brings us to the crux of the troika’s programme: what is the point of reducing this country to rubble? The stated intention at the start of the austerity package was to restore order: allow Greece to take a short hit to its GDP in the interests of building a stronger, more balanced economy in the long run. As it became clear that growth was not restored and that even on its own terms – the creditor must come first – the plan was failing, the line changed. It became a moral crusade, a collective punishment of the Greeks.

In 2012 the head of the IMF, Christine Lagarde, said in an interview with this newspaper, “Do you know what? As far as Athens is concerned, I also think about all those people who are trying to escape tax all the time. All these people in Greece who are trying to escape tax. And I think they should also help themselves collectively.” How? “By all paying their tax.” At the time, it sounded strange: how, in a country of cripplingly high unemployment, with whole families living off the depleted income of one pensioner, was the answer going to come from tax?

She was offering not a solution but a narrative: the Greeks were in this situation because they were bad people. They wanted a beneficent state, but they didn’t want to pool their resources to create one. The IMF was merely the instrument of a discipline they dearly needed. This line has broadly held – the debtors are presented as morally weaker than the creditors. To give them any concessions would be to reward their laziness and selfishness. The fact that debt is a two-way street – that the returns on debt exist because of the risk that the money might be lost, and creditors have their own moral duty to accept losses when they arise – is erased by this telling of the events.

Also airbrushed out of that story is what the late economist Wynne Godley called (in 1992!) the “lacuna in the Maastricht programme”: that while its single-currency proposal made provision for a central bank, it had nothing to say on the matter of what would replace the democratic institutions – the national governments whose power, once they had no control over their own currency, would be limited. Now we have our answer: the strongest takes control. At the moment, Germany knows best. How do we know they know best? Because they are the richest. The euro was founded on the idea that the control of currency was apolitical. It has destroyed that myth, and taken democracy down with it.

These talks did not fail by accident. The Greeks have to be humiliated, because the alternative – of treating them as equal parties or “adults”, as Lagarde wished them to be – would lead to a debate about the Eurogroup: what its foundations are, what accountability would look like, and what its democratic levers are – if indeed it has any. Solidarity with Greece means everyone, in and outside the single currency, forcing this conversation: the country is being sacrificed to maintain a set of delusions that enfeebles us all.

Zoe Williams is a Guardian columnist

Σαν έτοιμος από καιρό, αποχαιρέτα την, την…

Και τώρα τι θα απογίνουμε;

Αν δεν μας δώσουν τα λεφτά, τι θα κάνουμε;

Πως θα ζήσουμε;

Ανήμποροι. Μοιάζουμε σαν κάτι τεμπελχανάδες, που ζουν με το μπουρμπουάρ που τους δίνει ο πατέρας τους, ξαπλωμένοι όλη μέρα στις καφετέριες, πίνοντας καφέδες και βλέποντας τα γκομενάκια να περνούν.

Αυτό είμαστε οι Έλληνες;

Μας δίνουν λεφτά οι ξένοι, ζουμε. Δεν μας δίνουν, πεθαίνουμε;

Πως γίναμε έτσι;

Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, δεν ξέρουμε που πάμε.

Σα να είναι έρημος αυτός ο τόπος. Σα να μην παράγουμε τίποτα. Σα να στεγνώσανε τα χώματα, σα να ξεράθηκαν οι ελιές!

Σα να μην είμασταν ποτέ γεωργοί, κτηνοτρόφοι, χτίστες, επιστήμονες. Σα να μην υπήρξαμε ποτέ.

Σα να ήμασταν πάντα όλοι άνεργοι και περιμέναμε τους Γερμανούς να μας δώσουν κάτι τις, για να βγάλουμε τη γυναίκα μας μία βόλτα.

Μία φωνή ακούς από τους νέους ανθρώπους.. Τι να κάνουμε εδώ; Δεν βρίσκω τι να κάνω. Ψάχνομαι τόσο καιρό.

Όλες οι μικρές επιχειρήσεις βουλιάζουν. Ποιοι να αγοράσουν; Τα 3.000.000 φτωχοί;

Οι 1.500.000 άνεργοι; Οι 300.000 νέοι που μετανάστευσαν; Ποιοι; Αυτοί που απολύθυηκαν; Αυτοί που δεν έχουν σύνταξη;

Οι οικογένειες που ζουν με ένα μισθό; Ποιοι;

Γίναμε φαντάσματα των εαυτών μας. Γίναμε μικρότεροι του ίσκιου μας.

Και έρχονται πάλι να μας ξαναφοβίσουν.

Θα σας το κόψουμε το μπουρμπουάρ.

Ο φόβος είναι αιλουροειδές που σκαρφαλώνει στα γεράματα. Αν σκαρφαλώσει σε νεανικό σώμα, τότε αυτό γερνάει απότομα.

Αν δείτε νέους σαν γέρους να μιλούν, είναι που ο φόβος σκαρφάλωσε.

Αλλά τι να φοβηθείς, όταν έχεις τα χέρια σου, τα πόδια σου, και το μυαλό σου;

Η χώρα καταστράφηκε. Το μόνο που έχει μείνει όρθιο είναι οι ανοιχτές τηλεοράσεις. Είναι η πόρτα, από την οποία διαχέεται ο φόβος.

Ναι η χώρα συγκρούστηκε με τον 21ο αιώνα και βρέθηκε χωρίς όραμα στη νέα εποχή.

Ποιος θα μεταποιήσει και θα μεταμορφώσει το δημόσιο;

Παλιά χρειαζόταν 25 σφραγίδες για να επιβεβαιώσεις την ταυτότητα σου. Τώρα χρειάζεται μία.

Οι 24 σφραγίδες κρύβονται για να μην τις βρουν.

Φοβούνται μην τους πουν “Έλα εδώ εσύ, τι κάνεις τώρα που δεν έχεις να σφραγίζεις;

Δεν χρειάζεται να απολυθούν οι 24 σφραγίδες, χρειάζονται νέο προορισμό. Χρειάζονται να εξυπηρετήσουν την αναγκαιότητα της εποχής.

Οι πολιτικοί μας φοβήθηκαν να δουν το μέλλον. Βολεύτηκαν στο να δανείζονται.

Και φτάσαμε σήμερα να ζούμε χωρίς να έχουμε ζωή. Απαθείς. Ανίκανοι να κάνουμε κάτι για τη χώρα μας.

Εξαρτημένοι από το μπουρμπουάρ του Γερμανού φιλευσπλαχνου.

Βλέπετε να προχωράει τίποτα;

Γιατί έπεσε ο Παπανδρέου; Γιατί ψήφισε μνημόνιο!

Γιατί έπεσε ο Σαμαράς; Γιατί ψήφισε μνημόνιο!

Πως γίνεται λοιπόν σήμερα όλες οι εφημερίδες να έχουν γκάλοπ, που ούτε λίγο ούτε πολύ, ζητούν από τον Τσίπρα να ψηφίσει και 3ο μνημόνιο;

Είναι βίτσιο του λαού αυτού να θυσιάζει έναν αρχηγό για κάθε μνημόνιο;

800 εκατομμύρια ευρώ ήταν τα μέτρα του Χαρδούβελη είπε ο Σαμαράς. Και υα έφτασε 8 δις ο Τσίπρας. Όχι οι ξένοι, ο Τσίπρας!

Πήγε δηλαδή στην Ευρώποι και είπε δεκαπλασιάστε μου αυτά που σας έδινε ο Σαμαράς.

Να υπενθυμίσω ότι το πρωτογενές πλεόνασμα που ήθελε να υπογράψει ο Σαμαράς, αντιστοιχεί σε 20 δις μέτρα. Για αυτό έπεσε.

Το λέω για να μη νομίζει ότι έπεσε για 800 ψωροεκατομμύρια.

Το χρέος αυτό είναι αβίωτο. Κανείς δεν επιθυμεί την δραχμή. Λάθος μπήκαμε στο Ευρώ, λάθος να βγούμε από το Ευρώ.

Αλλά ας μας αφήσουν να συνέλθουμε. Ας μας αφήσουν να ξαναπιάσουμε με τα χέρια μας τη ζωή μας και τη γη μας.

Δεν μπορούμε να πάμε μήνα-μήνα, μέρα-μέρα δίνοντας μας ρευστότητα με το σταγονόμετρο.

Άκουσα τον Θεοδωράκη, την Φώφη και τον Σαμαρά που ετοιμάζονται να κάνουν το Ευρωπαϊκό Λαϊκό μέτωπο μαζί.

Να λένε πως ο Τσίπρας είναι ο μοιραίος άνθρωπος. Αναποδογυρίσανε οι έννοιες στο μυαλό.

Έφτασε να είναι μοιραίος άνθρωπος αυτός που αντιστέκεται και ωραίος αυτός που υποκύπτει.

Ναι είναι αλήθεια. Όσοι αντιστάθηκαν στους Γερμανούς τότε στη κατοχή, τους εκτέλεσαν.

Τους δοσίλογους τους κράτησαν ζωντανούς.

Όμως κανένας στην ιστορία δεν θυμάμαι να κατέθεσε στεφάνι σε κάποιον δοσίλογο.

Γιατί οι δοσίλογοι δεν ήταν μοιραίοι, ήταν ωραίοι υποτελείς.

Ας σταματήσουμε τις υστερίες, να τρέχουμε για μακαρόνια και ρύζια.

Δεν είναι ντροπή να τρέχουμε στα ΑΤΜ ακούγοντας τις τηλεοράσεις να ουρλιάζουν μέσα στη νύχτα;

Τι να κάνει ο άνθρωπος, όταν ακούει πως η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα δεν μας στηρίζει πια, γιατί τολμήσαμε να κάνουμε δημοψήφισμα στη χώρα μας; Δεν θα πανικοβληθεί όταν έχει να ταΐσει το παιδί του, όταν έχει να πληρώσει τους γιατρούς, όταν έχει ν απληρώσει τα φάρμακα του;

Θέλουν να οδηγήσουν τον κόσμο έξω από το Μαξίμου. Ζούμε ένα νέο ιδιότυπο πραξικόπημα.

Ή πέφτει η κυβέρνηση και μας δίνουν λεφτά ή μας χρεωκοπούνε.

Η ντροπή για αυτό που ζούμε, είναι πιο μεγάλη για τους Γερμανούς.

Μετά από αυτά που μας κάνανε στον πόλεμο, μας κάνουν τα ίδια και τώρα, με τον Σόϊμπλε στον ρόλο του ευαίσθητου Χίτλερ;

Κανείς δεν έχει καταθέσει στεφάνι στον Χίτλερ. Κι όμως κάποτε όλοι σκύβανε το κεφάλι σε αυτόν.

Γιατί οποιος καταστρέφει λαούς, όποιος δεν υπολογίζει ανθρώπους, όποιος χασκογελάει στον πόνο του άλλου, στεφάνι τιμής ποτέ δεν του πρέπει.

Κλείστε τις τηλεοράσεις. Σαν έτοιμος από καιρό αποχαιρέτα την, την Τρέμη που ουρλιάζει.

Αποχαιρέτα τους ωραίους και υποτελείς.

Πηγή : altsantiri.gr

DO NOT BLINK, GREECE

by Alex Andreou

The international game of chicken, being played out for the last five years, is reaching its climax. Alexis Tsipras has played a very bad hand extremely well, despite what doomsayers suggest

Greek Prime Minister, Alexis Tsipras, seemed to take the world by surprise last night when he announced that he would move to give a referendum to the Greek people on the debt deal currently on offer by the EU/IMF, so that they could have their say. He made it clear that he was unhappy with the offer, which he described as "unbearable" and "humiliating", and minded to reject it.

Opposition parties in Greece have moved swiftly to condemn the move. These are largely the same people who have been, for weeks, criticising Tsipras for making too many concessions during negotiations and moving towards a deal that they said was terrible.

Some international commentators have, however, noted that Eurogroup discussions are in fact continuing today and that the "team Greece" has suddenly found itself in a position of pulling a rather large ace from its sleeve which nobody thought it had.

What is the truth?

As always, it is somewhere between those two positions. Earlier in the year, I wrote that the EU and especially the IMF had overreached. For shock doctrine to function, one has to leave a majority with something to lose. A tipping point can be reached and, I believe, has in Greece where the vast majority of people sneer at the threat of things like capital controls and savings being wiped out. Quite simply because they have no capital or savings. When that happens, a nation's reaction to humiliation can be unpredictable.

It is true that the referendum leaves Greek people with the choice of types of extreme misery. Will it be an externally imposed misery or a self-determined type? But it is utterly unfair to suggest that this is a position to which Syriza has brought us. It is a position to which forty years of corruption and incompetent government and five years of economically illiterate IMF hegemony have brought us. Faced with the choice of an ever-expanding abyss of austerity, of death by a thousand paper cuts, Tsipras has opted to act as a catalyst and bring things to a quick and decisive end.

There is no doubt in my mind that in twenty years Greece will still exist and most likely be thriving. I do not say this because of glories of the past and "cradle of democracy" arguments. I abhor romanticised nationalism. All that is in our distant past. I look instead at our present. I look at the solidarity grassroots movements, which have sprung up to provide medical care for people who can no longer afford it or shelter for the thousands of Syrian refugees coming through our borders. I look at the cooperative factories and restaurants which have been born to provide people with jobs. I look at how families have pulled together and at how relatively firm the fabric of our society has held in the face of five years of onslaught. These achievements are why I am hopeful about the future - not ancient history.

The real question is: Will the European Union survive? This depends on their handling of the situation over the next few days. Greeks are not alone among populations increasingly uncomfortable with micromanagement by unelected supranational bodies. The time has come for the Union to redefine itself as one which actively seeks to strike a balance between harmonisation and sovereignty or one which tries to bully its way to federalisation at the risk of perishing.

There has been much talk of this being an abdication of responsibility by the Greek government. I see it very differently. The brief which Tsipras was handed in January was a difficult one from the start. His mandate was clear: Greek people wanted a. an end to austerity; and b. to remain part of the Euro. There was always a chance, depending on how hard the stance of our partners was, that those two aims would be incompatible. Tsipras is a leader honestly saying: "It turns out that, despite our best efforts, we cannot deliver both a and b. So, we are coming back for further instructions."

It seems extraordinary how averse we have become to democracy. How alien an honest leader, who is unwilling to sell the country out in exchange for continuing power, appears. Take a breath. Allow your eyes to adjust. Tsipras is what all leaders should actually be like. We have simply become so accustomed to seeing things through the warped prism of political expedience, that democracy as it should be appears twisted.

I don't know what the people's answer to the referendum, if it goes ahead, will be. I marvel at the hysteria of opposition voices at even having a referendum. If you feel like that, vote "yes" and convince others to vote that way too. Tsipras has given you the power to do so. I do know that the question of whether we reclaim self-determination or are happy to be, in fact, governed by unelected, extraneous powers which feel they can dictate what the VAT rate on milk and bread should be, is a question which concerns all of us. 

Η υποκρισία του Βερολίνου ως στρατηγικό 

πρόβλημα της Δύσης

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Μετά τη χθεσινή έκτακτη σύνοδο κορυφής για την επίλυση του ελληνικού-ευρωπαϊκού ζητήματος, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ πρέπει να αποφασίσουν τι είναι τελικά το Βερολίνο. Είναι υποκριτές που πίσω από διάφορα τερτίπια προσπαθούν να κρύψουν τις ανομολόγητες επεκτατικές ορμές της γερμανικής ελίτ για μια παγκόσμια πολιτική; …ή πρόκειται απλώς για ανίκανους που δεν είναι σε θέση να κάνουν οιαδήποτε πολιτική που δεν είναι γραμμένη σε εγχειρίδιο; 

Οι χθεσινές δηλώσεις Σόιμπλε και Μέρκελ ήταν υποκριτικές και απαράδεκτες. Επιχείρησαν να μετατρέψουν την σύνοδο κορυφής σε Euroworking Group, κάτι που το έσωσε ο Ολάντ με τον Ρέντζι. Η καγκελάριος Μέρκελ μίλησε σαν τμηματάρχης επαρχιακού τραπεζικού καταστήματος που ρωτάει την υπηρεσία για να ρυθμίσει ένα δάνειο. Ο υπουργός Οικονομικών της Βολφγκανγκ Σόιμπλε μίλησε σαν επιθεωρητής δημοτικού σχολείου. Χωρίς ίχνος πολιτικής, πόσο μάλλον πολιτικότητας. Αυτό είναι για γενετική προβληματική αδυναμία του Βερολίνου που καταδεικνύει την ανικανότητα της Γερμανίας να οδηγήσει την Ευρώπη στην ολοκλήρωση.

Η Γερμανία δεν μπορεί να ηγηθεί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έχει πει κατ΄ επανάληψη ο γεροΣμιτ ...

Ο Χάμπερμας έγινε έξαλλος χθες.  Σε άρθρο του με τίτλο "Γιατί η πολιτική της Μέρκελ για την Ελλάδα είναι λάθος" θεωρεί σκάνδαλο την δυστοκία με την οποία αντιμετωπίζει τον ηγετικό της ρόλο η γερμανική κυβέρνηση, επεσήμανε ότι η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ αποκαλύπτει τα κατασκευαστικά λάθη της ΟΝΕ και χαρακτήρισε «ψήφο κατά της ταπεινωτικής δυστυχίας» την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα. 

Η Ουάσιγκτον τα έχει καταλάβει όλα αυτά, αλλά θέλει να κλείσει πρώτα μερικά άλλα στρατηγικά ζητήματα (εγκατάσταση πυραύλων και στρατευμάτων στη νέα ζώνη που φαίνεται να έχει συμφωνηθεί -ασχέτως με το θέατρο- με τη Ρωσία και την ΤΤΙΡ κ.ά.).  Επίσης, έχει αντιληφθεί την υποκρισία του Βερολίνου. Αντιλαμβάνεται πως η Γερμανία δεν μπορεί να είναι το πρώτο βιολί, διότι είναι φάλτσο. Τώρα, λέγεται ότι περνάει εξετάσεις ο Ματέο Ρέντζι, για να πάρει την «αντιπροσωπεία» που είχαν παλαιότερα ο Μπλερ και μετά ο Σαρκοζί. Βέβαια, μεθαύριο, ο Ολάντ θα έχει μια ευκαιρία να πάρει πάνω του το παιγνίδι, εκτός κι αν την τελευταία στιγμή, η κα Μέρκελ αδειάσει κυριολεκτικά τον Σόιμπλε και μπει αυτή μπροστά σε μια έντιμη και ολική συμφωνία με την Ελλάδα.
Άλλωστε, το ευρωπαϊκό παιγνίδι χοντραίνει.

Ο Γιούνκερ μεθαύριο θα παρουσιάσει την έκθεση-πρότασή του “Completing Europe’s Economic and Monetary Union”  που υποτίθεται ότι είναι σε συνεργασία με τους άλλους τέσσερεις προέδρους αλλά δεν είναι. Πρόκειται για μια έκθεση ανάχωμα στις φιλοδοξίες του Βερολίνου που έχει ετοιμάσει άλλο σχέδιο, και το οποίο έχει επιβάλει στον Ολάντ. 

Όπως είναι αυτονόητο το σχέδιο του κ. Γιούνκερ είναι πάλι για τις τράπεζες και προβλέπει -σε τρία στάδια από την 1.7.2015 έως το 2025- την ολοκλήρωση της ΟΝΕ (συμπλήρωση του άθλιου μορφώματος της τραπεζικής ένωσης, ενοποίηση των αγορών χρήματος και κεφαλαίου και την εισαγωγή κοινών φορολογικών πολιτικών). Δηλαδή, ολοκλήρωση του υπαρκτού μονεταριστικού μοντέλου χωρίς πολιτική ενοποίηση. Η Μέρκελ όμως έχει άλλα σχέδια, πιο πολιτικά, πιο γερμανικά. Θα δούμε πως θα χειριστεί το παιγνίδι στην σύνοδο.

Η Γερμανία δεν είναι αθώα περιστερά που τηρεί ευλαβικά το βιβλίο, όπως δεν ήταν αθώα όταν ο Μπίζμαρκ διαβεβαίωνε τους Βρετανούς, μετά την ενοποίηση της χώρας του το 1871 ότι είναι μια «κορεσμένη δύναμη» που δεν έχει άλλες βλέψεις, αλλά στη συνέχεια ο Γουλιέλμος τον διέψευσε  ποτίζοντας την Ευρώπη με δηλητηριώδη αέρια…

Σε μια πρόσφατη μελέτη των Ulrike Guérot και Jacqueline Hénard του European Council on Foreign Relations με τίτλο «Τι σκέφτεται η Γερμανία για την Ευρώπη» τίθεται το ερώτημα αν το Βερολίνο μπορεί να εμπνεύσει πίστη για μια «περισσότερη Ευρώπη» και να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα, δηλαδή, αν το επόμενο βήμα θα είναι των Ευρωπαίων πολιτών ή ένα πρότζκετ των ελίτ. Για μας είναι προφανές ότι οι Γερμανοί δεν έχουν αποφασίσει, αν και για την καγκελαρία δεν υπάρχει δίλημμα. 

Προσοχή στη διαφορά “παίρνω μέτρα” και “σας 

παίρνω τα μέτρα”

Του Κώστα Βαξεβάνη

Υπέρ των μέτρων της κυβέρνησης ή κατά; Είναι νέο μνημόνιο ή δεν είναι; Στην πραγματικότητα το ερώτημα είναι αν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο ή όχι. Η συμφωνία που προωθεί η κυβέρνηση δεν είναι ούτε σκίσιμο του μνημονίου ούτε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν κοστολογημένα μέτρα γύρω στα 7,8 δις ευρώ. Αυτά τα μέτρα σήμερα συγκρίνονται από τα ΜΜΕ με τα μέτρα του mail Χαρδούβελη και εμφανίζονται ως δυσβάστακτα μέτρα. Γίνεται μια σκόπιμη σύγχυση για το ότι το θέμα δεν είναι πόσο κοστολογούνται τα μέτρα αλλά ποιούς αφορούν. Θα υπάρξουν 8 δις από οριζόντιο κόψιμο μισθών και συντάξεων, από φορολόγηση των πάντων, ή από αναλογική συνεισφορά του καθενός; Και το βασικότερο, με κάποια προοπτική ή χωρίς μέλλον; Σε αυτό οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα η κυβέρνηση και όχι με διαρροές.

Όσοι επί μήνες κινδυνολογούσαν πως η Οικονομία καταρρέει αν δεν υπάρξει συμφωνία, πως η χώρα καταστρέφεται, μπαίνουν τώρα στην κριτική της συμφωνίας. Αυτό το «ευρώ πάση θυσία» γίνεται «όχι το δικό μας ευρώ». Το δεύτερο που παρατηρώ, είναι πως η απαίτηση πολλών να μην υπάρξουν μέτρα, ταυτίζεται με την αντίληψη να μην υπάρχουν φόροι. Ενάντια σε ό,τι επικρατεί ως κυρίαρχη αντίληψη, οι φόροι δεν είναι κάτι κακό, αν επιστρέφουν στην κοινωνία. Αν δηλαδή οι φόροι χρησιμοποιούνται για τις κοινωνικές δαπάνες και τη λειτουργία του κράτους και όχι για να ταΐζουν τους κηφήνες και τη διαπλοκή είναι προοδευτικό μέτρο. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι φόροι αλλά το «ποιοί φόροι» και κυρίως σε «ποιούς φόροι». Αν λοιπόν προκύπτουν μέτρα 8 δις, τα οποία καλούνται να πληρώσουν αυτοί που πρέπει αλλά δεν πλήρωσαν ποτέ, αυτά τα μέτρα είναι μια διαφορά.

Έτσι ο χαρακτηρισμός «επώδυνα μέτρα» μπορεί να είναι εκ του πονηρού. Ως σήμερα οι δημοσιονομικές παρεμβάσεις γίνονταν με κόψιμο των κοινωνικών δαπανών και επίθεση οριζόντια στην κοινωνία. Τα νέα μέτρα σύμφωνα με την κυβέρνηση, οδηγούν τις παρεμβάσεις αυτές στα εισοδήματα, δηλαδή στην είσπραξη από αυτούς που έχουν εισοδήματα και όχι στις κοινωνικές δαπάνες που εκ των πραγμάτων ευνοούν τα φτωχότερα στρώματα. Είναι διαφορετικό μέτρο αυτό που εξασφαλίζει 1 δις από κόψιμο των δαπανών για τα νοσοκομεία, από το μέτρο που εξασφαλίζει 1 δις από φορολόγηση εισοδημάτων πάνω από 500.000 ευρώ το χρόνο. Στην πρώτη περίπτωση η κυβέρνηση παίρνει τα μέτρα της κοινωνίας για να την ενταφιάσει, ενώ στη δεύτερη παίρνει μέτρα για την κοινωνία.

Δεν υπάρχουν όμως μόνο αυτά τα μέτρα. Υπάρχουν και μέτρα από τα άλλα, που συνεχίζουν να βαρύνουν τους πάντες ως έμμεσοι ή έκτακτοι φόροι. Αυτά τα μέτρα συνεχίζουν να επιβαρύνουν και τα φτωχότερα στρώματα. Και ενώ αυτά είναι συγκεκριμένα, οι διαβεβαιώσεις για πάταξη της λαθρεμπορίας ή της φοροδιαφυγής είναι αόριστες. Πρέπει να γίνουν συγκεκριμένες και αποτελεσματικές για να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην κοινωνία. Τέτοια προοπτική δεν υπάρχει. Βασικές λειτουργίες του κράτους, όπως της Δικαιοσύνης, του ΣΔΟΕ, των διωκτικών μηχανισμών, είναι ακόμη παραδομένες στη διαφθορά και τη διαπλοκή. Συνεχίζουν να αδικούν την κοινωνία και να υπηρετούν τα χειρότερα κομμάτια της. Άρα τα άδικα μέτρα που επιβαρύνουν αυτούς που δεν θα έπρεπε, δεν αίρονται με κάποιες ανταποδοτικές λειτουργίες από το κράτος. Τι σημασία έχει να προβλέπεις μεγάλη φορολογία για τα μεγάλα εισοδήματα, όταν αυτά καταφέρνουν να είναι αδήλωτα;

Μπορούσαμε χωρίς όλα αυτά τα μέτρα; Η  άποψή μου είναι πως ναι. Αυτό απαιτεί όμως ένα μεγάλο βαθμό πολιτικής συνειδητότητας από τους πολίτες και όχι μόνο από την κυβέρνηση. Η απόφαση για ρήξη θα ήταν αποτελεσματική για την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά με σκληρό κόστος. Όταν η Ελλάδα προσκυνάει ως εικόνισμα το τραπεζικό ΑΤΜ ακόμα και αν δεν έχει δικά της λεφτά μέσα, δεν μπορεί να κάνει τη ρήξη. Οι πολίτες αυτής της χώρας, παραδομένοι επί χρόνια στο φόβο και την εικονικότητα, στη διαστρέβλωση και την προπαγάνδα, έμαθαν να κρίνουν με όρους που είναι ασύμφοροι. Με την αγωνία για τις αγορές με τις οποίες δεν σχετίζονται, με το άγχος για το χρηματιστήριο που δεν ξέρουν ούτε πού πέφτει, με το φόβο για το αύριο που δεν γνωρίζουν. Μπορεί να γίνει η ρήξη; Ίσως και να μπορεί. Αλλά πρέπει να την αποφασίσει ο καθένας από εμάς με κάθε κόστος και όχι δι’ αντιπροσώπου απ’ τον καναπέ. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις για το «Μένουμε Ευρώπη» ακόμη και αν είχαν τη γραφικότητα των διοργανωτών τους, απέδειξαν πως η κοινωνία ανησυχεί για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ,ακόμη και αν είναι πρόδηλο πως αυτή είναι μαύρη ή επιζήμια. Απολογείται στο στερεότυπο και όχι στην ουσία.

Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη να φύγει από την μέγγενη του εκβιασμού από τον ευρωπαϊκό παράγοντα που θα επανέλθει με το επιχείρημα της χρηματοδότησης. Είναι υποχρεωμένη να αναμοχλεύσει στην Ευρώπη όλα τα πολιτικά θέματα που θα ξαναθέσουν το ερώτημα «τι Ευρώπη θέλουμε». Αλλά κυρίως είναι υποχρεωμένη να ασχοληθεί με το εσωτερικό μέτωπο και να αποκαταστήσει τη χώρα. Η γραφειοκρατία, η διαφθορά, η παθογένεια στο Δημόσιο τομέα, η προσκόλληση του Ιδιωτικού τομέα στο Δημόσιο, η έλλειψη Δικαιοσύνης δεν σχετίζονται με τα οικονομικά μέτρα. Ας σταματήσουν λοιπόν οι υπουργοί να κρύβονται πίσω απ την διαπραγμάτευση και ας δείξουν πώς εννοούν τα μέτρα υπέρ της κοινωνίας. Όσο δημιουργείς πολιτική και κοινωνία με τηλεοπτικούς όρους και εμφανίσεις, τόσο τα media και όχι η πολιτική και η κοινωνία θα καθορίζουν το μέλλον.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ:

ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΟΛΕΜΕΝΩΝ: 

Όλη η ΑΛΗΘΕΙΑ για τα μέτρα!

Και τώρα που η κυβέρνηση βρίσκεται μια ανάσα από τη συμφωνία μετά από σκληρή και αλύγιστη διαπραγμάτευση, οι μονταζιέρες και οι… αυθόρμητοι σχολιαστές του Κινήματος «Μένουμε Ευρώπη» (με σήμα τον Άδωνι) πήραν φωτιά!
Ξαφνικά, τα μέτρα που πρότεινε ο Τσίπρας είναι πολύ σκληρά και ενοχλούν τους… μνημονιακούς χασάπηδες και τους νεοφιλελεύθερους γιάπηδες.
Δικαίως τους ενοχλούν: γιατί οι μεν πρώτοι θα ξεβρακωθούν οριστικά και θα τελειώσουν πολιτικά ενώ οι δεύτεροι θα αφήσουν κάτω τα πλακάτ και θα βάλουν το χέρι στην τσέπη. Γιατί αυτή τη φορά δε θα πληρώσουν τα συνήθη υποζύγια αλλά οι ΕΧΟΝΤΕΣ.
Όσο περισσότερο σκούζει κάποιος, λοιπόν, τόσο πιθανότερο είναι να είναι από τους προνομιούχους της κρίσης που τώρα καταλαβαίνει ότι το ΠΑΡΤΙ τελείωσε. Δηλαδή, ο υπάλληλος ή ο συνταξιούχος προτιμούσε Χαρδούβελη που θα πετσόκοβε μισθούς και συντάξεις ή Βαρουφάκη που θα αυξήσει την εισφορά σε όσους έχουν ετήσιο εισόδημα άνω των 500.000 ευρώ; ΡΗΤΟΡΙΚΟ το ερώτημα.
Mακάρι να ζούσαμε, βέβαια, στον… Παράδεισο και να γινόταν να έχουμε συμφωνία με τους Ευρωπαίους για να ξεπληρώσουμε τα σπασμένα του Σημίτη, του ΓΑΠ, του Σαμαρά, του Βενιζέλου χωρίς να μας ζητηθούν μέτρα. Ο πρώτος που λέει ότι η πρόταση των Αθηνών είναι μια σκληρή για τους Έλληνες πρόταση είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Η κυβέρνηση του, όμως, έδωσε – και δίνει ακόμη – σκληρή μάχη κόντρα στο ευρωπαϊκό, συντηρητικό κατεστημένο και τον Σόιμπλε που ξεδιάντροπα υπηρετεί σκοτεινά σχέδια ώστε τα μέτρα που είναι αναγκασμένη να πάρει να είναι μέτρα που ΔΕΝ θα επιβαρύνουν τους ήδη ισοπεδωμένους από τα μνημόνια των Σαμαράδων αλλά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ από αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν.
Υπάρχουν και αυτοί που λένε ότι τα μέτρα των 7,8 δισ. είναι ήττα της διαπράγματευσης. Ξεχνούν (;) ότι ο Σαμαράς είχε συμφωνήσει για πρωτογενές στο 3%! Δηλαδή, θα είχε πάρει τα ίδια μέτρα συν άλλα που θα έφταναν το κοστούμι στα… 20 δισ. για να βγαίνουν τα νόυμερα.
Είναι δυνατόν να μιλάμε για ήττα της Ελλάδας όταν η ελληνική κυβέρνηση, ατρόμητη, κατάφερε να πετύχει πρωτογενές 1% (και μάλιστα κάνοντας ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ) τη στιγμή που ο προηγούμενος πρωθυπουργός καμάρωνε που είχε το πρωτογενές στο 3%; Και η προπαγάνδα έχει τα όρια της!
Να το δούμε με νόυμερα; Η ελληνική πρόταση προβλέπει χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα 1% και 2% για το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, έναντι 3% και 4,5% που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Μόνο για το 2016 η οικονομία θα απαλλαγεί από μέτρα ύψους 8,2 δισ. ευρώ! Σε βάθος πενταετίας ο συνολικός δημοσιονομικός χώρος που εξασφαλίζεται φτάνει τα 15,4 δισ. ευρώ, πάνω, δηλαδή, από το 8,5% του σημερινού ΑΕΠ!
Για να μην τρώτε λοιπόν ΑΜΑΣΗΤΗ την προπαγάνδα των συστημικών μέσων (που βρίσκονται σε πανικό γιατί βλέπουν ότι θα αναγκαστούν να αποδώσουν και αυτοί όσα ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ) και των διάφορων Μένουμε Ευρώπη με τις… τζιπάρες ΔΕΙΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ τι έσωσε η ελληνική κυβέρνηση και ποιοι θα κληθούν αυτή τη φορά να σηκώσουν το βάρος.
Η κυβέρνηση τροποποίησε τις κλίμακες στην εισφορά αλληλεγγύης προκειμένου να μην πληρώνουν οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι. Να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είχε εξαγγείλει μείωση κατά 30% της εισφοράς αλληλεγγύης μόνο αν το 2014 είχε πρωτογενή πλεόνασμα 1,5%. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, όμως, το 2014 το πρωτογενές πλεόνασμα ήταν μόλις 0,4%, γεγονός που δεν θα οδηγούσε σε μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης. Η πρόταση της κυβέρνησης είναι:

* 12.000 – 20.000 ευρώ 0,7% [από 1%]
* 20.001 – 30.000 ευρώ 1,4% [από 2%]
* 30.001 – 50.000 ευρώ 2,0% [από 2%]
* 50.001 – 100.000 ευρώ 4,0% [από 3%]
*100.001 – 500.000 ευρώ 6,0% [από 4%]
* Πάνω από 500.000 ευρώ 8,0% [νέα κλίμακα]

Με λίγα λόγια, αυτή τη φορά θα βάλουν πλάτη όσοι έχουν. Και όσο περισσότερο έχουν, τόσο περισσότερη πλάτη θα βάζουν! Μεγαλύτερη διάψευση για τον Γιούνκερ που δήλωσε ότι ο Τσίπρας δεν ενθουσιάστηκε με την πρόταση του να πληρώσουν αυτή τη φορά οι πλούσιοι δε θα μπορούσε να υπάρχει!
Στο ΦΠΑ παραμένουν οι τρεις συντελεστές 23%,13% και 6% [από 6,5%]. Ενέργεια, νερό, εστίαση διατηρούνται στο μεσαίο συντελεστή ενώ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ, έστω κατά 0,5%, ο ΦΠΑ σε φάρμακα/βιβλία. Τα φάρμακα θα είναι πιο φτηνά! Το ακούτε αυτό στα μεγαλοκάναλα; Μπα! Οι θεσμοί ζητούσαν δύο συντελεστές [11% και 23%] όπου τα φάρμακα εντάσσονταν στο 11% και ενέργεια, νερό, εστίαση στο 23%.
Αλλά οι θεσμοί ζητούσαν και άλλα:

Την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος φορολογίας εισοδήματος.

Την κατάργηση των επιδοτήσεων για το πετρέλαιο θέρμανσης.

Την κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης των αγροτών.

Τη διενέργεια μελέτης για την κοινωνική πολιτική με στόχο την περικοπή δαπανών κατά 0,5% του ΑΕΠ, δηλαδή 900 εκατ. ευρώ.

Η κυβέρνηση δεν θα προχωρήσει στην εφαρμογή των παραπάνω μέτρων. Τι λέτε; Έγινε διαπραγμάτευση ή όχι;
Αντίθετα, τα μέτρα που προτείνει μεταφέρουν τα βάρη στα υψηλότερα στρώματα, βρίσκει νέες πηγές εσόδων και μειώνει τις δαπάνες, όχι από τον πυρήνα του κοινωνικού κράτους, όπως έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά από εκεί όπου υπάρχουν περιθώρια.
Συγκεκριμένα:

- Αυξάνεται από το 2016, κι όχι από το 2015, ο συντελεστής φορολογίας των ΑΕ και ΕΠΕ [όχι των ελεύθερων επαγγελματιών και των ατομικών επιχειρήσεων] από το 26% στο 29%.

- Επιβάλλεται έκτακτη εισφορά 12% στις επιχειρήσεις με κέρδος πάνω από 500.000 ευρώ.

- Αυξάνεται ο φόρος πολυτελείας [αυτοκίνητα άνω των 2500 κ.εκ., πισίνες, αεροπλάνα, ιδιωτικά σκάφη άνω των 10 μέτρων].

- Εφαρμόζεται ο φόρος τηλεοπτικών διαφημίσεων και θα διεξαχθούν διαγωνισμοί για τις τηλεοπτικές άδειες και τις άδειες κινητής τηλεφωνίας.

- Επιβάλλεται φορολογία στα ηλεκτρονικά παίγνια (VLTs).

Αν έχεις επιχείρηση με ΚΕΡΔΟΣ (και όχι τζίρο) πάνω από μισό εκατομμύριο, έχεις πισίνα, έχεις ένα… αεροπλανάκι, έχεις δικό σου τηλεοπτικό σταθμό και έχεις μάθει να λειτουργείς παράνομα και βάζοντας φέσια στο κράτος έχεις ΚΑΘΕ δικαίωμα να είσαι θυμωμένος με τον Τσίπρα. Αν είσαι ισοπεδωμένος από τη κρίση μισθωτός, συνταξιούχος ή άνεργος έχεις κάθε λόγο να χαίρεσαι!
Θες και άλλες αποδείξεις; Πάμε στα φορολογικά:
Οι θεσμοί ζητούσαν: Τη μείωση του ποσού των 1500 ευρώ και την κατάργηση του ανώτατου ορίου 25% στις κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών για χρέη στην εφορία, την αύξηση του επιτοκίου που εφαρμόζεται στο πρόγραμμα ρύθμισης οφειλών. ΔΕΝ τα καταφέραν.
Η κυβέρνηση με βάση το πρόγραμμά της πέτυχε και θα περιληφθούν στην συμφωνία τα παρακάτω:

- Καταπολέμηση του λαθρεμπορίου πετρελαίου, μεταξύ άλλων και μέσω του εντοπισμού των αδήλωτων δεξαμενών.

- Εντατικοποίηση των ελέγχων στα τραπεζικά εμβάσματα [π.χ. λίστα Λαγκάρντ] και εφαρμογή μέτρων για την εθελοντική αποκάλυψη περιουσιακών στοιχείων.

- Ενίσχυση της διοικητικής επίλυσης διαφορών για την επιτάχυνση των εκκρεμών υποθέσεων.

- Προώθηση των ηλεκτρονικών πληρωμών.

- Φοροαπαλλαγές σε μόνιμους κατοίκους νησιών με χαμηλά εισοδήματα.

Και, όμως, τα… τρολς ρωτάνε γιατί δεν ακουμπάνε τη λίστα Λαγκάρντ και λένε ότι δεν υπάρχει πρόβλεψη για τους κατοίκους των νησιών.
Επίσης, μιας και δεν έχουμε Χαρδούβελη, αλλά Γιάνη: Το ΕΚΑΣ δεν θα καταργηθεί αλλά θα αντικατασταθεί από το 2020 από ένα νέο πλαίσιο προστασίας των χαμηλοσυνταξιούχων. Δεν θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, που θα μείωνε τις συντάξεις κατά 500 εκατ. ευρώ. Θα αυξηθεί η σύνταξη ανασφάλιστων του ΟΓΑ. Δεν αλλάζουν τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης στα 67 έτη, όπως ζητούνταν για όσους βγουν στη σύνταξη από την 30η Ιουνίου 2015.
Εσύ, μεγάλε υπουργέ Εργασίας, Γιάννη Βρούτση που μας έλεγες ότι παλεύεις για τον εργαζόμενο (εδώ γελάνε μέχρι ΔΑΚΡΥΩΝ), μάθε ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση σωτηρίας:
Δεν αποδέχθηκε τη διατήρηση του ισχύοντος πλαισίου των συλλογικών διαπραγματεύσεων μέχρι το τέλος του 2015, και θα επαναφέρει το προηγούμενο πλαίσιο.
Δεν αποδέχθηκε τις μαζικές απολύσεις και τον συνδικαλιστικό νόμο σύμφωνα με τις «καλές πρακτικές» των χωρών της ΕΕ.
Δεν αποδέχθηκε «να μην ανακληθούν οι νομικές παρεμβάσεις της προηγούμενης περιόδου στα εργασιακά». Αυτό σημαίνει ότι είναι έτοιμη να νομοθετήσει για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την αύξηση του κατώτατου μισθού.
Προσθέστε σε ΟΛΑ αυτά ότι η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ ΔΕΝ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ, ότι οι μισθοί στο δημόσιο ΔΕΝ μειώνονται, ότι τα καταστήματα ΔΕΝ θα λειτουργούν τις Κυριακές, ότι ΔΕΝ θα απελευθερωθεί η αγορά γάλακτος, αρτοποιείων, φαρμακείων.
Διαβάστε το κείμενο ξανά. Προσεκτικά. Κερδίσαμε… κάτι ή όχι; Και μη ξεχνάτε: η κυβέρνηση αυτή έχει τον λαό μαζί της και ακόμη 3.5 χρόνια μπροστά της για να ολοκληρώσει το έργο της: την οριστική ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Ελλάδας.
Εσείς του «Μένουμε Ευρώπη» πηγαίντε μια βόλτα στις Βρυξέλλες. Θα πάθετε πλάκα όταν διαπιστώσετε πόσο καλό ΠΕΝΤΟΖΑΛΗ ξέρει, πια, η Αγκέλα και η Κριστίνα!

toxwni.gr