Ας πούμε λοιπόν αλήθειες από μηδενική βάση

του Δημήτρη Παπανικολόπουλου

Με κάτω από 5.000 ευρώ εισόδημα δεν ζεις οικογένεια. Αν τη ζεις, σημαίνει ότι απλώς φοροδιαφεύγεις. Δουλεύω μια περιουσία 40 στρεμμάτων (ο εθνικός μέσος όρος) με παραδοσιακές καλλιέργειες και όλη μου τη ζωή συναναστρέφομαι αγρότες.

Όλοι (αγρότες και μη αγρότες!) παίρνουν επιδοτήσεις (ανάλογα φυσικά με τα στρέμματα που έχουν) και δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζονται οι αγροτοσυνδικαλιστές ότι μόνο οι πλούσιοι επωφελούνται. Οι αγρότες ποτέ δεν αποκήρυξαν τα αφορολόγητα λεφτά της Ε.Ε., την ίδια στιγμή που κατηγορούν την Κοινή Αγροτική Πολιτική. Συνεχίζουν λοιπόν να απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του κοινού ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, ενώ δεν υπάρχει άλλος κλάδος που να παίρνει τέτοιες ενισχύσεις.

Οι αγρότες ισχυρίζονται τακτικά ότι δεν βγάζουν ούτε τα έξοδά τους. Αυτό είναι υπερβολή σαν αυτές που συχνά επαναλαμβάνει ένα στρώμα ανθρώπων που δεν έχει συνηθίσει να μιλά με στοιχεία, αλλά ούτε και να κρατά στοιχεία. Εγώ, που κρατάω, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι τα έξοδά μου αντιστοιχούν κάθε χρόνο στο 20% των εισοδημάτων μου. Αυτή είναι η τάξη μεγέθους. Συμπεριλαμβάνω φυσικά και τις επιδοτήσεις, που δεν υπάρχει λόγος να εξαιρούνται από το εισόδημα.

Οι αγρότες ζητούν επίσης ευνοϊκή μεταχείριση, γιατί συχνά καταστρέφεται μέρος της σοδειάς τους από την κακοκαιρία. Αυτό είναι δίκαιο. Δεν φτάνουν όμως οι αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ και οι επιδοτήσεις που δεν συνδέονται με την παραγωγή; Ποια άλλη επαγγελματική ομάδα απολαμβάνει τέτοιας προστασίας όταν πέφτει ο τζίρος της; Για να μην αναφερθούμε στην πάγια συνήθεια να "φουσκώνουν" το ποσοστό ζημιάς τους κατά τη διάρκεια των ελέγχων ή ελλείψει ελέγχων του ΕΛΓΑ.

Ένα άλλο σημείο στο οποίο επέμεναν οι κινητοποιούμενοι αγρότες είναι το αφορολόγητο, που το ανέβαζαν μάλιστα στα 30.000 ευρώ! Τη στιγμή δηλαδή που όλες οι υπόλοιπες επαγγελματικές ομάδες με τέτοια εισοδήματα πληρώνουν αρκετά, αυτοί δεν θέλουν να πληρώνουν τίποτα! Το χειρότερο όμως είναι ότι έτσι ομολογούν ότι στις φορολογικές τους δηλώσεις λένε ψέματα. Πώς είναι δυνατόν να ζητούν 30.000 ευρώ αφορολόγητο όταν κατά 88% δηλώνουν κάτω από 5.000 ευρώ εισόδημα; Η απάντηση είναι προφανής: δεν δηλώνουν τα πραγματικά τους εισοδήματα. Εννοείται ότι ένας κλάδος που δεν διατηρούσε μέχρι χθες βιβλία εσόδων - εξόδων και πουλούσε προϊόντα χωρίς τιμολόγιο ήταν πρωταθλητής στη φοροδιαφυγή. Άλλωστε, όταν ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης τους ζητά να εξηγήσουν πώς γίνεται η ελληνική αγροτική παραγωγή να αποτιμάται στα 10 δισ. και χαρτιά να υπάρχουν μόνο για τα 5 δισ., απλώς δεν απαντούν.

Οι αγρότες επίσης δεν θέλουν να πληρώνουν εισφορές (το 91% των συντάξεων του ΟΓΑ καλύπτεται από το κράτος). Κάποιοι αγροτοσυνδικαλιστές το είπαν ευθέως στον Κατρούγκαλο: Δεν θέλουμε να αυξηθούν οι εισφορές και ας παίρνουμε αυτή την υποτυπώδη σύνταξη. Φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι. Οι αγρότες δεν θα αποσυρθούν από τα κτήματά τους στα 67, ώστε να τους μένει μόνο η σύνταξή τους. Το πρόβλημα λοιπόν (για τους νεότερους) είναι ακριβώς το αντίθετο: όχι ότι δεν μπορούν οι άνθρωποι να δουλεύουν μέχρι τα 67, αλλά ότι θέλουν να διοικούν την περιουσία τους μέχρι τον θάνατό τους.

Αντί λοιπόν να συνεταιριστούν, προκειμένου να αποκτήσουν εξαγωγική και μεταποιητική δυνατότητα, καλώντας την Πολιτεία να τους βοηθήσει σε αυτή την επιθετική στρατηγική τους, την καλούν να τους πληρώνει τις εισφορές και τις αποζημιώσεις και να μην ανακατεύεται στις δουλειές τους μέσω της φορολογίας.

Οι αγρότες, τέλος, καλό θα ήταν να επιχειρήσουν μαζικά να παρακάμψουν τους μεσάζοντες, παρά να ζητούν συνεχώς από το κράτος να τους προστατεύσει από τους μεσάζοντες (που κατά τα άλλα τους έχουν ανάγκη). Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός κλέβει τον κόπο των αγροτών, όχι η κυβέρνηση. Και αυτός δεν αντιμετωπίζεται από μικροααστούς και κυβερνήσεις, αλλά από συνεταιρισμένους παραγωγούς.

Το μεγάλο παιχνίδι του Σύριζα στα ΜΜΕ

Με πρωτοστατούντα τον μεγάλο «καναλάρχη» Νίκο Παππά και με κομπάρσους συγκεκριμένους εκδότες και καναλάρχες, αλλά και εκκολαπτόμενα «Συγκροτήματα Τύπου», γίνεται τον τελευταίο καιρό το μοίρασμα της πίτας.
Ένα μεγάλο μιντιακό–πολιτικό παιχνίδι παίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, πίσω από τις κουρτίνες της εξουσίας.
Με πρωτοστατούντα τον μεγάλο «καναλάρχη» Νίκο Παππά και με κομπάρσους  συγκεκριμένους εκδότες και καναλάρχες, αλλά και εκκολαπτόμενα «Συγκροτήματα Τύπου», γίνεται τον τελευταίο καιρό το μοίρασμα της πίτας.
Η κυβέρνηση έχει στα χέρια της ένα ισχυρό όπλο και εκβιάζει μ’ αυτό: τα εκατοντάδες εκατομμύρια των θαλασσοδανείων που έχουν τα χρεοκοπημένα μέσα ενημέρωσης.

Ο ΔΟΛ, ο Πήγασος, ο Τηλέτυπος κατά κύριο λόγο,  έχουν περισσότερα από 500 εκατ. οφειλές στις τράπεζες.

Αλλά και ο Σκάι, ο όμιλος του Χατζηνικολάου και οι μικρές εφημερίδες, βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι.
Όπως επίσης και κάποιοι όψιμοι εκδότες, που έχουν πολλά λεφτά από άλλες δραστηριότητες και κλείνουν deal με την εξουσία, ανάλογα με τα συμφέροντα και τις καταστάσεις.

Άλλοι πάλι, περιμένουν κομματάρες από την πίτα, άλλοι ψίχουλα κι άλλοι περιμένουν να δουν αν θα παίξουν το ρόλο της «Ιφιγένειας».

Διότι η κυβέρνηση παίζει έξυπνα το παιχνίδι. Μοιράζει κάτω από το τραπέζι το φαΐ, αλλά θα «φάει» και κάνα-δυό και θα δώσει λίγο αίμα στο λαό, για να μη δει το μεγάλο φαγοπότι.

Ακούγονται πολλά τις τελευταίες ημέρες, όμως, όποιος έχει λίγο πολιτικό αισθητήριο, θα καταλάβει από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και από τη στάση των καναλιών, τι παιχνίδι παίζεται.

Για παράδειγμα, στην πιάτσα κυκλοφορεί ένα αστείο που λέει ότι το καλύτερο κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον η «Αυγή», αλλά το «Έθνος» του Μπόμπολα.

Αν διαβάσει κανείς την εφημερίδα θα μείνει άναυδος καθώς θα πιστέψει ότι η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά είναι ο παράδεισος επί γης. Κι ότι η Ελλάδα είναι χώρα όπου πέτυχε η…επανάσταση του Αλέξη.

Το ένα παιχνίδι που παίζεται εκεί είναι η επιβίωση των στελεχών της εφημερίδας, οι οποίοι δίνουν γη και ύδωρ για να κρατηθεί ο Τσίπρας στην εξουσία πάση θυσία, ώστε κι αυτοί να σώσουν τον παχυλό τους μισθό.

Προφανώς ξεχνούν ότι οι μαριονέτες είναι οι πρώτοι που ξεβράζονται από το ποτάμι μόλις φτάνει η ώρα αυτό να φουσκώσει.

Κι ότι οι χαμαιλέοντες, τον πρώτο χρόνο χαίρονται.

Το δεύτερο παιχνίδι όμως, είναι πιο σοβαρό.

Έχει να κάνει με το ποια θα είναι η θέση του επιχειρηματία Μπόμπολα στα νέα δεδομένα που δημιουργούνται στον μιντιακό Τύπο.

Οι φήμες λένε ότι ο επιχειρηματίας εποφθαλμιά το «Λαμπρακέικο», το γνωστό σε όλους Συγκρότημα, το οποίο παραπαίει λόγω οικονομικών προβλημάτων, αλλά και της εγγενούς αδυναμίας του Ψυχάρη να ασκήσει διοίκηση.

Λένε στην πιάτσα ότι στη Μεταμόρφωση περιμένουν να καταρρεύσει ο ΔΟΛ υπό το βάρος των θαλασσοδανείων και των δικαστικών περιπετειών και να πάρουν αυτοί τους τίτλους των εφημερίδων«Βήμα» και «Νέα».

Μάλιστα, ακούγεται ότι ο Παππάς στις συναντήσεις που έχει τους «παραμυθιάζει» μ’ αυτό το σενάριο, ώστε να στηρίξουν την κυβέρνηση στη δύσκολη στιγμή που περνά.

Βεβαίως, κάποιοι λένε ότι πρόκειται για χοντρό παιχνίδι που παίζεται, ώστε το Μαξίμου να τους έχει όλους του χεριού του.

Γι’ αυτό και ο ΔΟΛ, αλλά και το Mega (το management του οποίου ασκεί άνθρωπος του Ψυχάρη) βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση με την κυβέρνηση.

Γι’ αυτό ο «Πήγασος» και ο Μπόμπολας τηρούν στάση σχετικής ουδετερότητας, εκτός του «Έθνους», που έχει γίνει όπως είπαμε, η νέα «Αυγή» της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Εκτιμούν ότι στο μοίρασμα αυτοί θα πάρουν την πίτα και ο Ψυχάρης θα καταρρεύσει για να πάρουν και τη δική του, ώστε να μείνουν απόλυτοι κυρίαρχοι του μιντιακού παιχνιδιού.

Θα δημιουργηθούν ουσιαστικά τρεις πόλοι:

Ο Μπόμπολας που θα συγχωνεύσει και τον ΔΟΛ, το συγκρότημα του Αλαφούζου, αλλά και τα υπόλοιπα μέσα, με βασικό το Πρώτο Θέμα, που έχει κηρύξει πόλεμο κατά της κυβέρνησης, ώστε να είναι την επόμενη ημέρα (όταν θα καταρρεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή) «αυτοί που γκρέμισαν τον Τσιπρισμό», όπως έλεγε παλιότερα η Αυριανή για τον Καραμανλή.

Στην εξίσωση μπαίνει και ο Νίκος Χατζηνικολάου ο οποίος παίζει έξυπνα το παιχνίδι, ξέρει να φυλάγεται από τα δύσκολα, ωστόσο, το συγκρότημά του θεωρείται το καλύτερο «πλυντήριο» υπουργών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκεί αναβαπτίζονται, εκεί αναπτύσσουν τις ιδέες τους και τα οράματά τους, εκεί περνά τις θέσεις τους.

Στην πιάτσα κυκλοφορεί ότι ο γνωστός εκδότης–δημοσιογράφος επιθυμεί μια τηλεοπτική άδεια για να φτιάξει τον Real TV, έχοντας τις πλάτες εγχώριων επιχειρηματιών.

Μέσα σ’ αυτό το σύμπλεγμα συμφερόντων γίνεται ο κακός χαμός σε ό,τι αφορά το μοίρασμα της πίτας στον χώρο των media, με τον Νίκο Παππά να παίζει το ρόλο του συνθέτη που κρατά την μπαγκέτα και δίνει το ρυθμό.

Έχοντας μαζί του ορισμένα «τσακάλια της ενημέρωσης και της προπαγάνδας», έχουν δημιουργήσει ένα καλά στημένο δίκτυο και παίζουν χοντρό παιχνίδι.

Κρατούν στα χέρια τους το όπλο των δανείων και εκβιάζουν και ταυτόχρονα κάνουν μυστικά ραντεβού, δίνουν υποσχέσεις και πουλάνε εκδούλευση στα μεγάλα αφεντικά της ενημέρωσης.

Ο κόσμος πιστεύει ότι βλέποντας ειδήσεις ή διαβάζοντας εφημερίδες είναι ενημερωμένος για το τι συμβαίνει πραγματικά, όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Η κυβέρνηση παραπαίει και για να σταθεί στα πόδια της χρειάζεται τις μιντιακές πλάτες.

Το παιχνίδι είναι γνωστό: Στηρίξτε με για να μη σας κλείσω και για να μοιράσω την πίτα όπως πρέπει.

Από την άλλη, βεβαίως, οι πρώτοι που θα αδειάζουν τον Τσίπρα και την παρέα του, είναι όλοι αυτοί οι εκδότες και δημοσιογράφοι, που σήμερα γλείφουν το σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι γνωστό το παραμύθι, έχει γίνει κι άλλες φορές.

Έχουμε να δούμε πολλές κωλοτούμπες και οβιδιακές μεταμορφώσεις από νυν Συριζαίους, που θα γίνουν αίφνης Νεοδημοκράτες…

Πηγή: eyedoll

Από την πολιτική αστάθεια οδηγούμαστε μέρα με 

τη μέρα σε ανεξέλεγκτη αναρχία

Κάποτε ο Χότζας, για να τα βγάλει πέρα στο κράτος που διοικούσε, ξεκίνησε να αυξάνει τους φόρους των υπηκόων του. Τότε αποφάσισε να στείλει στην αγορά έναν υποτακτικό του, ώστε να διαπιστώσει, από πρώτο χέρι, το κλίμα που επικρατεί. Επιστρέφοντας στο κυβερνείο ο υποτακτικός του, τον ενημέρωσε ότι ο κόσμος άρχισε να γκρινιάζει ιδιαίτερα.

Α... δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, αναφώνησε ο Χότζας και αποφάσισε να διπλασιάσει τους φόρους που μόλις είχε επιβάλλει. Ξαναστέλνει τον υποτακτικό του στην αγορά για να δει το κλίμα, ξαναγυρνάει ο υποτακτικός, και ενημερώνει τον Χότζα ότι η γκρίνια έχει μετατραπεί σε οργή!

Τέλεια! αναφωνεί ο Χότζας και ανακοινώνει εκ νέου πολλαπλασιασμό των φόρων. Ξαναστέλνει τον υποτακτικό, και ως εκ θαύματος, εκείνος γυρίζοντας πίσω του λέει ότι πλέον κανείς δεν φωνάζει, κανείς δεν διαμαρτύρεται, κανείς δεν αντιδρά. Μάλλον το αποδέχτηκαν οι υπήκοοί σας πολυχρονεμένε μου, του απαντά. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα! Τους βρήκα πιο ήρεμους από ποτέ.

Αγχωμένος τότε ο Χότζας, δίνει αμέσως εντολή να σταματήσει εντελώς κάθε φορολογία στους υπηκόους του και να τους αποδοθούν αμέσως πρόσθετα προνόμια.

Μα γιατί το κάνετε αυτό τώρα που ηρέμησαν; τον ρωτά απορημένος ο υποτακτικός του.

Μα δεν καταλαβαίνεις; του απαντά ο Χότζας. Όταν σταματούν να αντιδρούν σημαίνει ότι συσσωρεύουν την οργή τους. Και αρκεί μια και μόνο σπίθα για να ανάψει το φυτίλι που θα μας κάψει όλους!

Κάπου εκεί βρίσκεται σήμερα η Ελληνική κοινωνία. Λίγο πριν ανάψει το φυτίλι της συσσωρευμένης οργής, λίγο πριν κατέβουν όλοι στους δρόμους! Χωρίς δυστυχώς, να προσφέρεται στην κυβέρνηση οποιαδήποτε εναλλακτική διέξοδος. Βεβαίως, στην ιστορία μας πρωταγωνιστής ήταν ο Χότζας, που είχε κάποια επαφή με το περιβάλλον, και όχι οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, που περιφέρονται ανέμελοι στα «κανάλια της διαπλοκής» χωρίς να λένε τίποτα!

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, ανέλαβε τα ηνία της χώρας μόλις πριν από 4 και κάτι μήνες.

Συνήθως μέσα στο πρώτο της εξάμηνο μια κυβέρνηση περνάει τον μήνα του μέλιτος με τους πολίτες. Συνήθως στο διάστημα αυτό οι δημοσκοπήσεις την δείχνουν να σαρώνει, ενώ η αντιπολίτευση να προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της...

Η πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά όπου κυβέρνηση παρουσιάζει τόσο ταχεία κατάρρευση, με τόσο έντονα στοιχεία σήψης, είναι η σημερινή. Καθένας μάλιστα που συνομιλεί με δημοσκόπους γνωρίζει ήδη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τον κυβερνητικό του εταίρο, έχουν κοινωνικά εξαϋλωθεί!

Οποιοσδήποτε παρατηρητής θα μπορούσε να εντοπίσει το πρόβλημα στο φορολογικό και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Που κατάφεραν να ενώσουν ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες σε ένα κοινό αίτημα: «φτάνει πια - δεν αντέχουμε άλλο». Όμως το πρόβλημα δεν είναι (αποκλειστικά) αυτό.

Μια κυβέρνηση ψηφίζεται από τον λαό για να λύνει προβλήματα. Για να βελτιώνει τις ζωές και την καθημερινότητα των πολιτών. Για να εγγυάται την τήρηση των νόμων και των κανόνων που χαρακτηρίζουν μια κοινωνία.

Αυτή η κυβέρνηση έκανε ακριβώς το αντίθετο. Φόρτωσε την κοινωνία με τα βάρη που δεν μπορούσε εκείνη να επωμιστεί. Την έβαλε να επιλέξει σε δημοψήφισμα, βάσει ενός ανόητου ερωτήματος, που οδηγούσε σε αβέβαιο αποτέλεσμα, την οδήγησε σε εκλογές για να νομιμοποιήσει την «κωλοτούμπα» της, της φόρτωσε το μεταναστευτικό φορτίο, και το βάρος των πνιγμένων παιδιών της Μεσογείου...

Αυτή η κυβέρνηση, όχι μόνο στέρησε την ελπίδα (για την οποία ψηφίστηκε) από την κοινωνία, αλλά την φόρτωσε με πρόσθετο, καθημερινό άγχος γιατί η ίδια δεν μπόρεσε να βρεθεί αντιμέτωπη με τις ευθύνες της!

Η χώρα θαλασσοδέρνεται ακυβέρνητη τον τελευταίο χρόνο. Και από θαύμα δεν έχει βουλιάξει, αφού ούτε καπετάνιος υπάρχει, ούτε σωσίβια, παρά μόνον η οικονομική αιμοδοσία των δανειστών και η υπομονή του πληρώματος, δηλαδή του ελληνικού λαού.

Σε κανέναν τομέα δεν υπάρχει κράτος, σε κανέναν τομέα δεν λειτουργεί η κυβέρνηση.

Αλλά δεν υπάρχει ούτε πνευματική ηγεσία, ούτε ασφαλώς δικαιοσύνη!

Πολίτες γεμίζουν με κοπριές τα γραφεία βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, και κανείς δεν συλλαμβάνεται, κουκουλοφόροι πυρπολούν (καθημερινά) τα γραφεία κοινοβουλευτικού κόμματος την ώρα που ο ανεκδιήγητος υπουργός δημοσίας Τάξης αγνοείται, δημοσιογράφοι ξυλοκοπούνται από παρακρατικούς «διαδηλωτές», πολίτες διασύρονται από κρατικές υπηρεσίες, πολίτες ξηλώνουν χώρους φιλοξενίας προσφύγων, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες μπαινοβγαίνουν στη χώρα, και οι υπουργοί τους κοιτούν απορημένοι να «λιάζονται».

Την ίδια ώρα, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται, αφού οι εθνικές οδοί καταλαμβάνονται από αγρότες, με αποτέλεσμα επιχειρήσεις να καταστρέφονται και όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας να χάνουν τη δουλειά τους, μιας και κανείς δεν μπορεί να διαφυλάξει την ελεύθερη διακίνηση προσώπων και αγαθών.

Και σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, οι πολίτες ζαλισμένοι προσπαθούν να κατανοήσουν τι ακριβώς συμβαίνει αφού το μόνο που φαίνεται να απασχολεί την κυβέρνηση είναι η άκομψη τακτοποίηση συγγενών και φίλων στο Δημόσιο!

Δυστυχώς παρακολουθούμε μια κυβέρνηση που αδυνατεί να εφαρμόσει νόμους, που αδυνατεί να προστατεύσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολλών, μια κυβέρνηση που απλά δεν υπάρχει!

Κανείς δεν εξηγεί σε κανέναν γιατί λαμβάνονται οι αποφάσεις αυτές, κανείς δεν αφήνει καν χαραμάδα ελπίδας για το μέλλον.

Ο (δικός μας) Χότζας, στην περίπτωσή μας, δεν έχει άλλη εναλλακτική από το να παρακολουθεί τη σπίθα να φουντώνει.

Γι αυτό και δυστυχώς, από την παρατεταμένη πολιτική αστάθεια της διακυβέρνησης Τσίπρα, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην ασύμμετρη αναρχία.

Όταν το κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του, το κενό καλύπτεται από ανεξέλεγκτες ομάδες που δεν ενοχλούνται από κανέναν!

Ήδη αχνοφαίνονται τα πρώτα ανησυχητικά δείγματα, χωρίς κανείς να κατορθώνει να τα αποτρέψει ή να τα ελέγξει.

Είναι θέμα χρόνου κάποιος από τους ακραίους να πάρει το πάνω χέρι. Και τότε ίσως επιβεβαιωθεί η προτροπή της Ζωής Κωνσταντοπούλου για τον κ. Τσίπρα και το ελικόπτερο...

Ο πρωθυπουργός αντί να επιβάλλει (προ πολλού) το νόμο και την τάξη, επιλέγει να απομονωθεί στο γραφείο του και αμυνόμενος να διακόψει οριστικά την κυκλοφορία στην Ηρώδου του Αττικού.

Επιλέγει να κερδίσει λίγο αποστειρωμένο χώρο, σε ένα απολύτως «εχθρικό περιβάλλον».

Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, έλεγε σοφά ο Μπακογιάννης.

Στα σημερινά όμως αδιέξοδα, μπορεί να απαντήσει η ίδια η Δημοκρατία

πηγή : liberal.gr

Οδεύουμε ολοταχώς προς νέα καταστροφή; Αν δεν αντιδράσουμε ναι…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Μολονότι η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι όλα θα πάνε καλά, εν τούτοις στην κοινή γνώμη διάχυτη είναι και πάλι η αγωνία, για το τι χειρότερο μας περιμένει στο αμέσως προσεχές  διάστημα. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι επίκειται η κατάρρευση του παρόντος πολιτικού σχήματος, με παράλληλη εκ νέου προσφυγή στις κάλπες.

Κάποιοι άλλοι λένε, ότι όλα τα είχαμε,  οι εκλογές για τέταρτη φορά σε διάστημα ενός χρόνου μας έλλειπαν.

Για την ώρα έχουμε δεδομένα, από την μια την αποχώρηση του κουαρτέτου με ανοιχτά πολλά θέματα,  όπως το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τα «κόκκινα» δάνεια και το δημοσιονομικό και από την άλλη, το σύνολο σχεδόν των πολιτών, από κάθε επαγγελματική τάξη να βρίσκεται στους δρόμους, με το κοινό σύνθημα να πάρει πίσω η κυβέρνηση τα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα.

Η κυβέρνηση από την άλλη πλευρά βρίσκεται σε συμπληγάδες πέτρες, μια και οι δανειστές πιέζουν για νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, ενώ η κυβέρνηση μοιάζει αμήχανη εν μέσω των μεν και των δε.

Με αυτά τα δεδομένα, οι απειλές που εκτοξεύονται από κυβερνητικά στελέχη, περί εκ νέου προσφυγής στο λαό, με άγνωστα για την ώρα ερωτήματα, προκαλούν εύλογα ερωτηματικά σε κάθε αγωνιούντα για το μέλλον του πολίτη.

Όμως τα δεινά αυτής της χώρας και κατά προέκταση των πολιτών της, δεν τελειώνουν εδώ, μια και στην παρατεταμένη  για μια εξαετία κρίση έρχεται να προστεθεί και το μεταναστευτικό, που συνοδεύεται πέραν της πληθώρας των προσφυγικών ροών, με απειλές από τις χώρες του βορά, ότι θα στήσουν γραμμή «Μαζινό» στα σύνορα της χώρας μας με την ΠΓΔΜ και την Βουλγαρία, με προφανή σκοπό να εγκλωβιστούν οι εισερχόμενοι πρόσφυγες και παράτυποι μετανάστες στη χώρα μας, με παράλληλη έξοδο της Ελλάδας από την συνθήκη Σένγκεν.

Μας λένε να εμποδίσουμε τους εισερχομένους. Δεν μας λένε πως εμποδίζει κανείς,  μια φουσκωτή βάρκα υπερφορτωμένη  με γυναίκες και παιδιά, μέσα στα φουρτουνιασμένα νερά του Αιγαίου. Τους πυροβολείς, τους πνίγεις ή τους συνοδεύεις με πολεμικά πλοία πίσω στην Τουρκία ;

Η εμπλοκή του πολεμικού ναυτικού, που υπαινίσσονται κάποιοι στην Ευρώπη, έρχεται σε αντίθεση με τα όσα ρυθμίζονται γι αυτές τις περιπτώσεις , από το διεθνές δίκαιο.

Ταυτόχρονα θέτουν και χρονικές προθεσμίες για την ολοκλήρωση των hot spots στα πέντε νησιά του Αιγαίου, καθώς και την εγκατάσταση κέντρων υποδοχής  στην ηπειρωτική Ελλάδα. Σφυρίζουν αδιάφορα από το γεγονός ότι χώρες, όπως το Πακιστάν, αρνούνται το επαναπατρισμό των πολιτών τους.

Το κόστος των προσφύγων-μεταναστών  είναι δυσβάστακτο για την παρούσα οικονομική συγκυρία της χώρας. Τα χρήματα όμως από την Ευρώπη και η υλικοτεχνική υποδομή υπολείπονται κατά πολύ των υποχρεώσεων, που έχουν φορτώσει στην Ελλάδα, την ώρα που έστειλαν ήδη την επιταγή στον Ερντογάν των τριών δις, από τα οποία η ελληνική συμμετοχή ξεπέρασε τα 25 εκατομμύρια ευρώ.

Από την πλευρά  η Άγκυρα ουδέν έπραξε μέχρι σήμερα για την αποτροπή της δράσης των διακινητών και παράλληλα δεν συζητάει το θέμα της ταυτοποίησης των προσφύγων στην τουρκική επικράτεια.

Όλα αυτά κοντεύουν να τρελάνουν τους πολίτες αυτής της χώρας, κάτι  που αποδεικνύεται από τις κάθε λογής δημοσκοπήσεις. Σύμφωνα με μια τελευταία, που έγινε για λογαριασμό του νεοσύστατου  οργανισμού «Διανέοσις» που θα δημοσιοποιηθεί τις επόμενες ημέρες,  το 46,2% θεωρεί ότι η χώρα μας βγήκε ζημιωμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ ταυτόχρονα το 76% δεν επιθυμεί την έξοδό της από αυτήν.

Πάνω από το 40% των νέων από 18-24 ετών επιθυμεί την πρόσδεση της χώρας στην Ρωσία του Πούτιν και την αποχώρηση της από την Ε.Ε.

Σε συντριπτικά ποσοστά βρίσκεται απέναντι στο Ισλάμ, τον κομμουνισμό, τον καπιταλισμό και τις πολυεθνικές, ενώ δεν πολυσυμπαθεί  έννοιες, όπως, δεξιά, ριζοσπαστισμός, αριστερά και συνδικαλισμός.

Αντίθετα θετικά βλέπει τις αποκρατικοποιήσεις, την οικονομία της αγοράς, το σοσιαλισμό, τις αγορές και την ανταγωνιστικότητα.

Τέλος το 88,6% επιθυμεί συναίνεση. Πολύ απλά ο λαός, ανεξάρτητα του τι ψηφίζει, ζητάει από τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της χώρας να τα βρουν και να φροντίσουν από κοινού να βγάλουν την πατρίδα μας, από τα σημερινά της αδιέξοδα.

Και τι θα γίνουν οι καρεκλοκένταυροι της εξουσίας; Αυτοί που μέσα από το ντοπάρισμα και τον φανατισμό φτιάχνουν τις διαχωριστικές γραμμές, που τους οδηγούν στις καρέκλες της εξουσίας;  Από τα δύο ερωτήματα αυτά προκύπτει ένα τρίτο. Μέχρι πότε ο ελληνικός λαός θα δέχεται όλη αυτή την κοροϊδία των παχυλών υποσχέσεων, που δεν εκπληρώνονται ποτέ, όταν αυτοί που τις έδωσαν καταλαμβάνουν την εξουσία;

Οι καιροί είναι πραγματικά δύσκολοι. Η χώρα κινδυνεύει να βυθιστεί σε ένα βαθύ σκοτάδι από το οποίο δεν θα βλέπει φως από πουθενά. Η τύχη της χώρας αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια των πολιτών.

Εμείς οφείλουμε να πιέσουμε όχι απλά για τα μικρά συμφέροντα μας, αλλά για το αύριο, κυρίως των παιδιών μας, που έχουμε καταδικάσει με την ανεύθυνη πολλές φορές συμπεριφορά μας. Ο χρόνος που απομένει είναι περιορισμένος, μια και η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει. Για να μην γίνει η πατρίδα μας μια απέραντη πόλη Χομς…

Οι τρεις φάσεις της πολεμικής 

επικοινωνίας: προπαγάνδα, θέαμα και 

επικοινωνιακό ‘χάος’

Γράφει η  Dr ΕΥΓΕΝΙΑ ΣΙΑΠΕΡΑ
Dublin City University
School of Communications



Η άνοδος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε συνδυασμό με τεχνολογικές και μιντιακές εξελίξεις όπως για παράδειγμα τα smartphones, έχουν αλλάξει δραματικά το σύχρονο μιντιακό τοπίο. Αν στα παραδοσιακά μέσα, όπως ο τύπος και η τηλεόραση, ο έλεγχος της επικοινωνίας ήταν λίγο-πολύ στα χέρια των δημοσιογράφων αλλά και των ιδιοκτητών των μέσων, στο πεδίο του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων, οι ισορροπίες αλλάζουν και οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες.

Ποιές είναι οι επιπτώσεις των αλλαγών αυτών στην πολεμική επικοινωνία;

Η άνοδος των μαζικών μέσων επικοινωνίας στις αρχές του 20ου αιώνα με το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και λίγο αργότερα την τηλεόραση, συνδυάστηκε με τη μέθοδο της προπαγάνδας. Καθώς τα μέσα αυτά ήταν κεντρικά ελεγχόμενα, στα χέρια λίγων, τα περιεχόμενά τους μπορόυσαν πολύ εύκολα να χρησιμοποιηθούν για πολιτική επιρροή. Οι προπαγανδιστικές ταινίες της Ναζιστικής Γερμανίας, όπως για παράδειγμα The Triumph of the Will (Riefenstahl, 1935) ήταν ένα σημαντικό όπλο στον πόλεμο για επιρροή. Η πίστη στη δύναμη της προπαγάνδας ήταν τέτοια ώστε ο Himmler είχε απαγορεύσει στα μέλη των SS να δουν το Θωρηκτό Ποτέμκιν του Σέργκει Άιζενστάιν από φόβο μη γίνουν κομμουνιστές. 

Γύρω στα μέσα του 20ου αιώνα, ο στενός έλεγχος της επικοινωνίας και η εμφανής λογοκρισία δεν ήταν πλέον τόσο εφικτά. Ένα από τα πιο σημαντκά σημεία καμπής ήταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ, ο οποιος θεωρηθηκε ο πρώτος μη-λογοκριμένος πόλεμος (Hallin, 1989). Ενώ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είχαν χρησιμοποιηθεί ως οχήματα προπαγάνδας σε προηγούμενους πολέμους, στον πόλεμο του Βιετνάμ ήταν φαινομενικά ελεύθερα και αυτό, σύμφωνα με τον πρώην πρόεδρο Νίξον κόστισε τον πολεμο στις ΗΠΑ. Φωτογραφίες με τα θύματα πολέμου, γυναίκες και παιδιά στο Βιετνάμ, αλλά και τα φέρετρα με τους νεκρούς στρατιώτες συντέλεσαν στο να στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ.

Το επόμενο σημείο καμπής ήταν ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου το 1991, ο οποίος ανέδειξε το CNN, τις συνεχείς 24/7 ειδήσεις και το λεγόμενο CNN effect, δηλαδή την ιδέα ότι η συνεχής επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο μπορεί να προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις σε εγχώρια ακροατήρια και πολιτικές ελίτ (Robinson, 1999). Σκηνές απο τον πολεμο έμοιαζαν με κινηματογραφικές σκήνες, το δραματικό τοπίο του Ιρακ, η έμφαση στον πόλεμο ως θέαμα χαρακτηρίζουν τη φάση αυτή. Η κεντρικότητα της τηλεόρασης και η θεαματική κάλυψη του πολέμου, ο οποίος στη συνέχεια προσαρμόστηκε τις απαιτήσεις του μέσου της τηλεόρασης και του κύκλου των 24/7 ειδήσεων, οδήγησε τον Baudrillard (1995) να υποστηρίξει ότι η περίπτωση του πολέμου του Κόλπου ήταν μια εικονική προσομοίωση του πολέμου, μια συλλογή από εικόνες και θέαμα χωρίς ουσία. 

Στις αρχές του 21ου αιώνα με την άνοδο των νέων μεσων επικοινωνίας περάσαμε με μια νέα φάση, όπου η δυναμική μεταξύ των βασικών παραγόντων της πολμεικής επικοινωνίας είναι διαφορετική και τα αποτελέσματα απρόβλεπτα και διφορούμενα. Η διάκριση μεταξύ των φάσεων της πολεμικής επικοινωνίας μπορεί να θεωρηθεί ότι αντιστοιχεί στη διάκριση μεταξύ διαφορετικών εποχών στα μέσα ενημέρωσης. Συγκεκριμένα, ο Poster (1995) υποστήριξε ότι το διαδίκτυο προανήγγειλε μια νέα εποχή των μέσων ενημέρωσης, στην οποία η δικτυωμένη και αποκεντρωμένη δομή των μέσων ενημέρωσης αντανακλάται στις εξατομικευμένες, διαδραστικές και συμμετοχικές πρακτικές των χρηστών.

Εάν η προηγούμενη εποχή των μέσων ενημέρωσης χαρακτηρίζεται από ένα πομπό-προς-πολλούς δέκτες επικοινωνικό μοντέλο κι ένα κεντρικά ελεγχόμενο σύστημα επικοινωνίας, η τωρινή εποχή χαρακτηρίζεται από πολλούς πομπούς-προς-πολλούς δέκτες, αποφεύγοντας τον κεντρικό έλεγχο. Ενώ το παραδειγματικό μέσο της πρώτης εποχής των μέσων ενημέρωσης ήταν η τηλεόραση και το ραδιοφωνο, στη δεύτερη εποχή των μέσων ενημέρωσης το παραδειγματικό μέσο είναι το Διαδίκτυο.

Στο ίδιο πνεύμα, οι δύο φάσεις της πολεμικής επικοινωνίας που συζητούν οι Hoskins & Ο’ Loughlin (2010) κάνουν παρόμοιες διακρίσεις: η πρώτη φάση κυριαρχείται από τα Big Media, κυρίως Δυτικής προέλευσης, που εστιάζονται στον πόλεμο ως θέαμα κι έχουν προβλέψιμα και μετρήσιμα αποτελέσματα. Στη δεύτερη φάση μπορούμε να παρατηρήσουμε έντονο διεθνή ανταγωνισμό για τις ειδήσεις, weaponized μέσα, δηλαδή επικοινωνία που χρησιμοποιείται ενάντια στον αντίπαλο, και κατακερματισμένα ακροατήρια. Στη φάση αυτή είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουμε αίτια και αποτέλεσματα, και επικρατεί αβεβαιότητα σε σχεση με την επικοινωνιακή πορεία που πρέπει να ακολουθηθεί. Στη φάση αυτή της πολεμικής επικοινωνίας που οι Hoskins & O’ Loughlin αποκαλούν ‘διάχυτο πολέμο’ (diffused war), οι σχέσεις και οι δεσμοί μεταξύ του τρίπτυχου της κυβέρνησης, των στρατιωτικών και του κοινού είναι απρόβλεπτες, αναγκάζοντάς τους να αντιμετωπίσουν απροσδόκητα σχόλια και να μάθουν νέους τρόπους διαχείρισης των πληροφοριών.

Με λίγα λόγια, η νέα φάση πολεμικής επικοινωνίας περιλαμβάνει μια αναδιάταξη των σχέσεων μεταξύ της κυβέρνησης, των στρατιωτικών και του κοινού/πολιτών εξαιτίας των νέων μέσων και των τρόπων με τους οποιους διαχέονται οι πληροφορίες, τόσο από επίσημους όσο και από ανεπίσημους φορείς. Πιο πρόσφατα, οι Ο’ Loughlin και Hoskins (2015) αναφέρονται σε μα νέα επικοινωνιακή στροφή, όπου τα επίσημα μέσα μαζικής επικοινωνίας αναλαμβανουν εκ νεου την επιμέλεια της επικοινωνίας, επιλέγοντας ορισμένα γεγονότα ή θέματα ή εικόνες και αγνοώντας τα υπόλοιπα. Σύμφωνα με τους Ο’ Loughlin και Hoskins στον χαοτικό και ρευστό περιβάλλον του σημερινού μιντιακού οικοσυστήματος, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναδεικνύονται και πάλι ως πηγές αξιοπιστίας και ευκρίνειας.

Σε γενικές γραμμές, το τοπίο της πολεμικής επικοινωνίας έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές, επειδή έχει ουσιαστικά χαθεί το επικοινωνιακό μονοπώλιο που κατείχαν τα ΜΜΕ. Το αποτέλεσμα είναι ότι, παρόλες τις προσπάθειες των ΜΜΕ αλλά και των κυβερνήσεων και στρατών να ανακτήσουν τον έλεγχο, αυτό ειναι κάτι αδύνατο καθώς οι πηγές επικοινωνίας έχουν πολλαπλασιαστεί. Αναπάντεχες πηγές μπορεί να αναδειχτούν ως σημαντικές εκ του μη όντως. Για παραδειγμα, στην έρευνα των Siapera et al (2015) για την επιχείρηση Protective Edge του Ισραήλ στη Γάζα το καλοκαίρι του 2014, ο λογαριασμός της @Farah_Gazan στο Twitter αναδείχτηκε σημαντικός επικοινωνιακός κόμβος – η Farah ήταν ενα δεκαεξάχρονο κορίτσι που χρησιμοποιούσε το Twitter από το δωμάτιο της στη Γάζα. Αυτό ήταν κάτι που ο Ισραηλινός Στρατός δεν μπορούσε να προβλέψει ούτε να ελέγξει. Από την άλλη, ο Ισραηλινός Στρατός χρησιμοποίησε τις δικές του επικοινωνιακές μεθόδους στο Twitter, και συγκεκριμένα τα λεγόμενα infographics, με πληροφορίες και εικόνες, στοχεύοντας απευθείας στα ΜΜΕ.

Παρατηρούμε δηλαδή ότι στις παρούσες συνθήκες από τη μία αναδύονται νέοι κόμβοι επικοινωνίας, αλλά από την άλλη, οι ‘παραδοσιακοί’ κόμβοι διατηρούν τα προνόμιά τους και καινοτομούν, κατασκευάζοντας τις δικές τους μεθόδους που είναι συμβατές με τις λογικές των νέων μεσων.
 

Σε τελειώνουν! Τι δεν καταλαβαίνεις;

Δεν πρόκειται περί «κακών» δανειστών και «σκοτεινών» συμφερόντων. Είναι—πολύ απλά- δανειστές και προωθούν τα ολοφάνερα συμφέροντά τους. Κυνικά και απροκάλυπτα.

Κοιτώντας τις εξελίξεις από το 2010 μέχρι και σήμερα, αυτό που μπορεί να διακρίνει κανείς είναι μια σταθερά: Το (πρώτο, δεύτερο και τρίτο) μνημόνιο. Πρόκειται για τις «ιερές πλάκες» με τις οδηγίες που παρέλαβαν και εφαρμόζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις έστω κι αν το πληρώνουν  με την συντριβή (ΝΔ) σύνθλιψη (ΠΑΣΟΚ) και εξαφάνισή τους (ΛΑΟΣ- ΔΗΜΑΡ).

Για τους δανειστές, ουδείς αναντικατάστατος, ούτε ο αφελής Παπανδρέου, ούτε ο υπάκουος Σαμαράς, ούτε ο εύστροφος Βενιζέλος, ούτε προφανώς τα εξαπτέρυγά τους. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, για τους δανειστές, υπάρχει για να εξυπηρετεί τις οδηγίες τους. Και- προφανώς- όσο αναλώσιμοι αποδείχτηκαν οι προηγούμενοι, άλλο τόσο θα αποδειχτεί και ο Τσίπρας όταν το πολιτικό του κεφάλαιο αφυδατωθεί από αυτά που οι δανειστές του ζητούν και αυτός κάνει.

Και από την στιγμή που το πολιτικό σύστημα είναι «τελειωμένο» ή χειροπόδαρα δεμένο από τις Εποπτείες και τους επόπτες, η «σφαγή» της κοινωνίας και η λεηλασία της οικονομίας, ακολουθεί ως λογική συνεπαγωγή.

Οι αριθμοί είναι γνωστοί χιλιοειπωμένοι και επι της ουσίας αμετάβλητοι παρά τα συνεχή μέτρα που υποτίθεται ότι θα μας διασώσουν:

¼ του ΑΕΠ εξαϋλωμένο σε σχέση με το ΑΕΠ του 2009
Ανεργία στο 25-27%
Ανεργία νέων στο 50%

Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθούν:

Μείωση δημόσιων δαπανών
Δραματικές περικοπές στην υγεία, την παιδεία
Τρομακτικά επικίνδυνες συνέπειες στις επιχειρησιακές δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων, λόγω περικοπών δαπανών ακόμη και για την απαραίτητη συντήρηση
Ξεπούλημα κερδοφόρων τομέων (αεροδρόμια)
Παραχωρήσεις με εξευτελιστικό τίμημα (λιμάνι Πειραιά) κλπ…

Με το πολιτικό σύστημα «δεμένο» , την ελληνική οικονομία δια σωληνωμένη, και την ελληνική κοινωνία μόλις που αρχίζει να   αντιλαμβάνεται ότι ο στόχος των δανειστών δεν είναι ούτε η βοήθεια, ούτε ο εκσυγχρονισμός της χώρας αλλά η λεηλασία της, η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει του (πολιτικού) ελέγχου, καθώς  το «όραμα» της ευρωπαικής οικογένειας, του κοινοτικού κεκτημένου και του ευρώ παραμυθιάζει ολοένα και λιγότερους.

Ποιοι άραγε πρέπει να ανησυχούν για αυτό;

πηγή: topontiki.gr

Το «καζάνι» του προσφυγικού σκάει όπου να 'ναι...

του Θάνου Οικονομόπουλου

Εμβρόντητος στέκεις μπροστά στην πρωτοφανή μυωπική υποκρισία της Ευρώπης αναφορικά με την αντιμετώπιση και διαχείριση της τεράστιας πρόκλησης που συνιστά, για το παρόν και το μέλλον της, το μείζον πρόβλημα των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών. Και οι οποίες δεν προβλέπεται να περιορισθούν, αν δεν θεραπευθούν τα γενεσιουργά  αίτια που τις προκαλούν, από την μια, και δεν εκπονηθεί ένα ενιαίο ευρωπαϊκό σχέδιο εκτάκτου ανάγκης, για την αντιμετώπιση των παράπλευρων επιπτώσεων που προκαλούν...

Δεν έχει, τούτη την ώρα, νόημα ν' ανατρέξει κανείς στο παρελθόν (απώτερο αλλά και πρόσφατο) και να επισημάνει και επιμερίσει τις μεγάλες ευθύνες της Δύσης γενικότερα, αλλά κυρίως της Ευρώπης, στην δημιουργία αυτών των γενεσιουργών αιτίων, στις περιοχές από τις οποίες προέρχονται αυτές οι ροές. Είναι, άλλωστε κατά κόρον επισημασμένα: οικονομική και πολιτική εκμετάλλευση, χρησιμοποίηση χωρών και λαών σε “παιγνίδια” γεωπολιτικής επιρροής, ωμές και αιματηρές επεμβάσεις στα εσωτερικά τους, βίαιες και συχνά προσχηματικές αλλαγές καθεστώτων κ.λ.π. Τούτη την ώρα, προέχει η κατεπείγουσα ανάγκη να βγει συνολικά και ενωμένη η Ευρώπη από την αμηχανία και τη εθελοτυφλία της και να βρει λύσεις άμεσες και μεσομακροπρόθεσμες. Πριν το πρόβλημα των προσφύγων και μεταναστών -εκρηκτικά επικίνδυνο από μόνο του- μετατραπεί σε μοιραίο πρόβλημα για την συνοχή και την δημοκρατία στην ίδια την Ευρώπη. Η ραγδαία ενίσχυση ακραίων πολιτικών μορφωμάτων και ο επικίνδυνα   εξαπλούμενος ευρωσκεπτικισμός, δεν αφήνουν περιθώρια για παραπλανητικούς εφησυχασμούς και... σπρώξιμο του προβλήματος κάτω από το χαλί.

Απειλούν την Ελλάδα με μετακίνηση των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης, από την εκτεταμένη ελληνική ακτογραμμή και τις χιλιάδες των νησιών μας, στα χερσαία σύνορα της χώρας μας με τα Σκόπια,  την Βουλγαρία και την Αλβανία. Και επισείουν ως “ποινή” για την αβελτηρία και τις ολιγωρίες μας στην λήψη και εφαρμογή μέτρων για ελέγχους (στα περιβόητα hot spots) των προσφυγικών ροών, την έξοδό μας από την συνθήκη Σένγκεν.

Είναι αλήθεια ότι η σημερινή κυβέρνηση, με τις ιδεοληψίες και τις “διεθνιστικές” εμμονές της, με το που ανέλαβε την εξουσία έστειλε λάθος μήνυμα στους πρόσφυγες (κυρίως) και μετανάστες. Ότι η χώρα είναι ανοιχτή, ελεύθερη και φιλόξενη, για τους πάσης φύσεως κατατρεγμένους και δυστυχούντες. Η... γραφική κ. Τασία τους ήθελε να... λιάζονται στο Σύνταγμα και τις άλλες πλατείες και μετά “να εξαφανίζονται!”, το γκουβέρνο “έκλεινε” Αμυγδαλέζες, και ο Πανούσης που προειδοποιούσε ότι με τέτοιες πολιτικές σ' ένα χρόνο η Ελλάδα θα πνιγεί από ένα εκατομμύριο (πρόσθετους) προσφυγομετανάστες, ήταν “δεξιός”! Και ο “αριστερός” κυβερνών ΣΥΡΙΖΑ του απαντούσε ότι “τα σύνορα θα παραμείνουν ανοιχτά για όλους!” και ζητούσε την άμεση αποπομπή του.

Είναι επίσης αλήθεια ότι η Ελλάδα καθυστέρησε δραματικά να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει για να δημιουργήσει και λειτουργήσει αποτελεσματικά τα hot spots, στα οποία θα γίνεται η ταυτοποίηση, καταγραφή και διαχωρισμός των εισρεόντων κατά χιλιάδες ημερησίως, σε “πρόσφυγες” (που θα είχαν την προοπτική πολιτικού ασύλου και προώθησης) και “οικονομικών μεταναστών”.Των οποίων το ταξίδι τους θα τέλειωνε στην Ελλάδα και θα “επαναπροωθούντο” (στην θεωρία, στην πράξη τα... “από κει σύνορα” επτασφράγιστα δεν άφηναν ούτε ένα επαναπατρισμό) στις χώρες προέλευσής τους.

Αυτές οι δικές μας αβελτηρίες, όμως, χρησιμοποιούνται ως “άλλοθι” για την  ανέτοιμη για το πρόβλημα και αμήχανη  Ευρώπη, προκειμένου να... νίψει τας χείρας της, και να φορτώσει όλες τις ευθύνες και το κόστος του προβλήματος στην Ελλάδα! Μας είπαν ότι θα βοηθούσε στην φύλαξη της τεράστιας ακτογραμμής μας με την Τουρκία, και αντί των 70 ακταιωρών που υποσχέθηκε να στείλει άμεσα (με το προσωπικό τους), κατάφερε να μας δώσει μόνο...6! Αλλά, ας πούμε, ότι είχαν έρθει και τα 70 και μαζί με τα δικά μας θα “παρατάσσονταν” (αν είναι ποτέ πρακτικά εφικτό...) σ' όλο το εύρος των θαλασσίων συνόρων μας. Τι θα έκαναν, όταν έρχονταν αντιμέτωπα με σαπιοκάραβα και σκισμένα φουσκωτά με στοιβαγμένους χύδην δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες ή μετανάστες κάθε μέρα, που έπεφταν στην θάλασσα για να γλιτώσουν (όσοι γλίτωναν...) τον θάνατο; Θα τους άφηναν να πνιγούν; Θα τους... πολυβολούσαν; Αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το προβλέπουν οι... συνθήκες της ΕΕ του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης;

Κάνουν οι “αποφασισμένοι” εταίροι μας πως δεν καταλαβαίνουν ότι το μεγάλο πρόβλημα με τις ροές ανθρώπινων ψυχών, βρίσκεται αρχικά στις χώρες προέλευσής τους, και στο τελευταίο στάδιο στην Τουρκία που πέρα κι' άσχετα με τα λόγια και τις “δεσμεύσεις” που αναλαμβάνει (μαζί με τα δισεκατομμύρια που εισπράττει επί τούτου...) στην πράξη αρνείται κάθε συνεργασία και συμβολή για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στην Τουρκία, αλλά και την Συρία ή τις γειτονικές και μουσουλμανικές χώρες, πρέπει να στηθούν τα hot spots! Εκεί, πριν οι ροές των μυρίων πατήσουν πόδι σ' ευρωπαϊκό έδαφος ή θάλασσα... Και που, πάντως, τα όποια “αστυνομικά” μέτρα, δεν πρόκειται ν' ανακόψουν τις ροές των απελπισμένων. Χαμένοι για χαμένοι, θα ψάξουν γι' άλλες διεξόδους...

Κι' ας δεχθούμε ότι τα hot spots που έχουμε αναλάβει την υποχρέωση να οργανώσουμε, τα ολοκληρώνουμε μέσα στις ασφυκτικές (λόγω δικών μας ολιγωριών) προθεσμίες. Κι' ας υποθέσουμε ότι από την καταγραφή και τις ταυτοποιήσεις, προκύπτει ότι από τις 10.000 εισρεόντων καθημερινά, ο διαχωρισμός μεταξύ προσφύγων και μεταναστών είναι 50-50%. Με ποιο τρόπο η Ελλάδα θα μπορέσει και θα πείσει τις χώρες προέλευσης (κυρίως την Τουρκία) να επαναδέχονται... 5.000 (λαθρο)μετανάστες την ημέρα; Και από τους υπόλοιπους “καθαρούς” πρόσφυγες, πόσοι θα προωθούνται καθημερινά και αναλογικά, δίκαια σ' όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ; Το έχουν συμφωνήσει; Είναι έτοιμες να δεχθούν και να κατανείμουν ισότιμα τις ορδές των μυρίων; 

Είναι ντροπή και αίσχος για την “πολιτισμένη” Ευρώπη, να κρύβεται πίσω από τις αδυναμίες και τις ολιγωρίες της Ελλάδας, για να αφήσει έξω από το “σπίτι” των πλουσίων και βολεμένων εταίρων της το πρόβλημα και το “μίασμα” των προσφυγομεταναστών. Και οι πραγματικές προθέσεις της, αποκαλύπτονται από την “προσφορά” της να μας... χαρίσουν κάτι από το χρέος, και να λιμνάσουν εδώ τα προσφυγικά κύματα.  Αμ η “πρόταση” να στηθεί στην Αττική στρατόπεδο για...400.000 ψυχές;

Κι' αν δεν περάσουν αυτές οι “προσφορές”, μας πετάνε κι' έξω από την ΕΕ (από την Σένγκεν, σε πρώτο στάδιο...), και “ζούμε εμείς χειρότερα, κι' αυτοί... καλύτερα”; Μ τέτοιες φενάκες και ψευδαισθήσεις να κοιμούνται...