Από πότε τα ψώνια κατέκτησαν τον κόσμο;

της Γεωργίας Χατζηγεωργίου

Υποθέτω πως θα το έχετε προσέξει κι εσείς ότι οι πλέον υπερόπτες, υπερφίαλοι και ψωνισμένοι άνθρωποι είναι οι μέτριοι, ε;

Κι όταν λέω μέτριοι εννοώ όλους εκείνους τους μικροπρεπείς και κενούς ανθρώπους που για να καταφέρουν να γίνουν αποδεκτοί στους πολλούς και να ομαδοποιηθούν όπως κάθε σωστό πρόβατο που σέβεται τον εαυτό του, βασίστηκαν στο κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους, στήριξαν ολόκληρη την ύπαρξή τους σε αυτό, είτε είναι η ομορφιά, είτε η μόρφωση, είτε  δύο στητά οπίσθια, είτε ένα ζευγάρι γαλάζια μάτια, είτε οι επιδόσεις στο κρεβάτι, είτε οτιδήποτε άλλο.

Βασίζονται σε αυτό, αγνοούν όλα τα υπόλοιπα που είναι υπό αμφισβήτηση αφού στην εποχή και τον κόσμο του απόλυτου και δικτατορικού φαίνεσθαι που ζούμε, τα καταφέρνουν μια χαρά κι όχι απλά επιβιώνουν αλλά ζουν και ζωή χαρισάμενη ψαρώνοντας τα υπόλοιπα πρόβατα που τους περιτριγυρίζουν.

Ό,τι δηλώσεις είσαι άλλωστε, καλλονή η μία, Άδωνις ο άλλος, συγγραφέας ο παρακάτω, εναλλακτική καλλιτέχνης η παραδίπλα.

Γυναίκες που σε κοιτούν με ξινίλα στα μούτρα λες και κατάπιαν κόπρανα πριν από λίγο και με μύτη πιο ψηλά κι απ΄τον Κίσσαβο, που πουλάνε μόστρα με τα λεφτά άλλων και η υπεροψία τους δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα κάστρο στην άμμο.

Άντρες πιο λίγοι κι απ’ την φετινή, καλοκαιρινή σου άδεια, που καυχιούνται για τους κοιλιακούς τους και τις βιαστικές ξεπέτες στην τουαλέτα.

Μωρέ πάτε καλά;

Δε θα ηθικολογήσω, σε καμία περίπτωση αλλά ξεκολλήστε τα μυαλά σας, ταρακουνήστε το κεφάλι σας κι αν χρειαστεί χτυπήστε το με δύναμη στον πρώτο τοίχο που θα βρείτε μπροστά σας.

Πότε έγινε αυτή η τραγική ανατροπή σε αξίες και αισθήματα; 
Πού χάθηκε η ουσία;
Και κυρίως γιατί χάθηκε;
Από πότε τα ψώνια κατέκτησαν τον κόσμο;
Απάντηση δεν περιμένω, αλίμονο.

Ευτυχώς στον αντίποδα είναι όλοι εκείνοι που πραγματικά αξίζουν και δεν έχουν καμία απολύτως ανάγκη να δηλώσουν και να φωνάξουν τίποτα και είναι τόσο μα τόσο γοητευτικοί.

Άνετοι, συνειδητοποιημένοι και ακαταμάχητοι. Άνθρωποι που έζησαν νίκες και ήττες με την ίδια αντιμετώπιση, που χόρτασαν στιγμές κι αναμνήσεις και γκρέμισαν απωθημένα.

Που βλέπεις στα μάτια τους μια γεμάτη ζωή που δε θέλει επιβεβαίωση, που δε χρειάζεται κανενός είδους αναγνώριση.

Βουτιά στα βαθιά, άμεσα και γρήγορα, εκεί κρύβονται οι θησαυροί, μη μασάτε με πλασματικές εικόνες και καλοστημένα σκηνικά.

Μακριά απ΄τους ανθρώπους που κάνουν θόρυβο για να τους προσέξεις, μυρίζει η έπαρση και φωνάζει η ανασφάλεια.

Το κάρβουνο χρυσάφι δε γίνεται που να χτυπιέσαι πάνω κάτω.

ALPHA ΟΠΩΣ ΑΛΛΑΖΩ...

ALPHA ΟΠΩΣ ΑΛΛΑΖΩ...

Όταν ο Κοντομηνάς στην ομιλία που έκανε στους εργαζόμενούς του για την πορεία του καναλιού, μετά το χάσιμο της τηλεοπτικής άδειας εξήρε τον ρόλο του Φουρλεμάδη, ο οποίος αν και προσέφερε 61 εκατ. ευρώ δεν πήρε άδεια, πολλά ερωτηματικά δημιουργήθηκαν στην αίθουσα. Πώς γίνεται να υμνείς ένας παίκτη που χάνει την άδεια; 
Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην Αμερική Αλαφούζος και Κοντομηνάς, ενώ στον ΣΚΑΪ ετοιμάζουν το "σεντόνι" του προγράμματος, το οποίο περιέχει και τα δύο προγράμματα (Μπουσδούκου, για παράδειγμα, το πρωί και αμέσως μετά Τσιμτσιλή και ούτω κάθε εξής). Αν λάβουμε, μάλιστα, υπόψη πως τόσο η διάψευση του Alpha, όσο και η αντίστοιχη του ΣΚΑΪ, για τα περί επικείμενης συνεργασίας γράφτηκε από το ίδιο χέρι, δείχνουν πως ο Κοντομηνάς με τον Αλαφούζο τα είχαν βρει μεταξύ τους πριν πραγματοποιηθεί ο διαγωνισμός στη ΓΓΕΕ. 

Μοιράστηκαν, δηλαδή, την άδεια των 40 εκατ. ευρώ, από 20 εκατ. ευρώ ο καθένας, ενώ παράλληλα εκτίναξαν ψηλά την πρώτη άδεια για να οδηγήσουν τους άλλους παίκτες σε πολύ ψηλά ποσά, τα οποία θα ήταν "βαρίδι" για τα προγράμματα που έπρεπε να φτιάξουν μετά. 
Άρα, ο Φουρλεμάδης έπαιξε 61 εκατ. ευρώ για τα μάτια των εργαζομένων - ότι τάχα προσπάθησε - αλλά απ' ό,τι φαίνεται ποτέ δεν μπήκε στη δεύτερη φάση ακριβώς γιατί πρόσεχε μήπως πατήσει κανά κουμπί και βρεθεί με άδεια.
 Γι' αυτό υμνούσε ο Κοντομηνάς τον Φουρλεμάδη, τον στενό φίλο του Χριστόδουλου και γνωστό από το σκάνδαλο της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης της Αρχιεπισκοπής Αθήνας «Αλληλεγγύη», όπου έστελνε... περούκες αντί για κοτόπουλα στους πεινασμένους λαούς. 
Η συμφωνία έγινε από τον Βερύκιο, ο οποίος είναι κολλητός του Αλαφούζου, με τις ευλογίες του Κυριάκου, γι' αυτό και από την επόμενη μέρα της δημοπρασίας των τηλεοπτικών αδειών, το αποτέλεσμα της οποίας βρήκε τον Alpha χωρίς άδεια, οι Μπογδάνοι φώναζαν "αδέλφια μας του Alpha", ενώ ο "αριστερός" Βερύκιος, παιδί του Τσοχατζόπουλου, μετέτρεπε το δελτίο ειδήσεων του Alpha σε αντίστοιχο του ΣΚΑΪ.
Το τι ανταλλάγματα ζήτησαν οι Κυριάκος και Αλαφούζος θα φανούν πολύ γρήγορα. Το σενάριο θα γίνει ακόμα πιο εφιαλτικό αν στο deal αυτό είναι ενήμερος και ο Λαζόπουλος και πρόκειται να δούμε και αυτόν στο νέο ενοποιημένο κανάλι AlphaΣΚΑΪ.

Ο λόγος που ο Κοντομηνάς τα βρήκε με τον Κυριάκο είναι οι δικαστικές περιπέτειες του. Ο ιδιοκτήτης του Alpha φοβάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φανεί και εκεί αδιάβλητος, όπως συνέβη και με τις τηλεοπτικές άδειες, οπότε μία καλή "θωράκιση" με τον Κυριάκο και τον Αλαφούζο τον καθιστά αυτομάτως πιο ισχυρό. 

Στην πραγματικότητα, ο Κοντομηνάς έχει χάσει το κανάλι του, αφού ο Αλαφούζος σιγά σιγά, αφού του πάρει το περιεχόμενο, θα τον αδειάσει στη συνέχεια σε μια γωνιά, καθώς στην αγορά θεωρείται "γερασμένος" παίκτης, ενώ παράλληλα ο Φουρλεμάδης και ο Βερύκιος βρήκαν καινούργιο "όχημα" να συνεχίσουν την πορεία τους, τον ΣΚΑΪ. 
Δελτίο ειδήσεων με Κοσιώνη και Βερύκιο σε ρόλο σχολιαστή, λοιπόν, ενώ ο Σρόιτερ φαίνεται να μετακομίζει προς Μαρινάκη πλευρά. 

Ο Ιβάν θα βρεθεί με τον Καλογρίτσα, απ' ότι λένε έντονα οι φήμες και αναζητείται ο άνθρωπος που θα... γράψει την πρώτη παράγραφο στο σχιζοφρενές αυτό σενάριο. 
Ο Alpha δεν έχασε λοιπόν την άδεια. Ο Alpha έγινε παράρτημα του ΣΚΑΪ. Ο Κοντομηνάς μπήκε σε μια συγχώνευση που μόνο αυτόν θα ζημιώσει στο τέλος...

πηγή: prezatv 

Γιατί να χάσω ΕΓΩ την δουλειά μου ?

Με αφορμή της ερώτησης της καλής δημοσιογράφου του Alpha, Ευαγγελίας Τσικρίκα, στον Αλέξη Τσίπρα στην ΔΕΘ -όπου του είπε ότι νιώθει ότι την απολύει ο ίδιος προσωπικά και η κυβέρνησή του-, θέλω να γράψω μερικές σκέψεις.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία έπεσαν -και θα συνεχίζουν να πέφτουν- οι Έλληνες πολίτες είναι το «δεν θα συμβεί σε εμένα».

Γύρω μου θα πέφτουν κορμιά, συνάδελφοί μου θα απολύονται, επιχειρήσεις θα κλείνουν κάθε μέρα, αλλά εγώ θα έχω την δουλειά μου και θα είμαι καλά.

Σχεδόν εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί κάποιος να σκέφτεται ακόμα έτσι.

Όλα  μας φωνάζουν στην Ελλάδα πως, αν δεν αγωνιστούμε για το κοινό καλό, δεν θα υπάρχει κοινωνία για να ζήσουμε.

Οι άνθρωποι δεν ζουν μόνοι τους, ζούν σε κοινωνίες.

Δεν γίνεται μια κοινωνία να έχει διαλυθεί, κι εσύ να ζεις καλά κι ευτυχισμένα.

Δεν γίνεται. Αυτό έχει εξηγηθεί και αναλυθεί από φιλοσόφους και διανοούμενους αιώνες πριν.

Αν δεν καταλάβουμε επιτέλους όλοι αυτό το απλό πράγμα, θα ζήσουμε ακόμα χειρότερες μέρες.

Η κυρία Τσικρίκα νιώθει ότι την απολύει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του.

Γιατί, τους άλλους ποιοι τους απέλυσαν;

Δεν ήταν οι αποφάσεις και οι συμφωνίες των προηγούμενων πρωθυπουργών και κυβερνήσεων που οδήγησαν στην απόλυση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων;

Τους εργαζόμενους της ΕΡΤ δεν τους απέλυσε ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του; Πλάκα κάνουμε;

Αλλά αυτοί δεν ήμασταν εμείς. Οπότε αλλάζει. Δεν πείραζε για αυτούς. Μόνο για τις δικές μας δουλειές πειράζει.

Καλά, οι δημοσιογράφοι δεν έβλεπαν τους συναδέλφους τους να χάνουν τις δουλειές τους;

Ήταν Ιανουάριος του 2011, σχεδόν έξι χρόνια πριν δηλαδή, όταν έγραφα:

«Αλήθεια, πώς γίνεται να γράφεις πονεμένα άρθρα για τη χαμένη τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας και να μην τόλμησες να γράψεις ένα άρθρο για τους εκατοντάδες συναδέλφους σου που πετάχτηκαν στο δρόμο;

Ποιος τη γαμάει την ελληνική δημοσιογραφία, όταν δεν τολμάς να γράψεις ένα άρθρο για τον άνθρωπο που καθόταν στο διπλανό σου γραφείο επί δεκαετίες;»

Οι δημοσιογράφοι των ιδιωτικών ΜΜΕ έχασαν εντελώς το παιχνίδι αυτά τα εφτά σχεδόν χρόνια μετά την χρεοκοπία.

Επέλεξαν την «δουλίτσα» τους, γύρισαν την πλάτη στην κοινωνία και στην δημοσιογραφία, και πίστεψαν πως θα την βγάλουν καθαρή.

Δεν είναι έτσι.

Τον Ιανουάριο του 2013, έγραφα και προειδοποιούσα:

«‘Καίγονται πολλοί δημοσιογράφοι στα καθεστωτικά ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Ανόητοι και θλιβεροί. Χρήσιμοι, όμως. Σου δείχνουν τι δεν πρέπει να γίνεις.».

Κάποιοι δημοσιογράφοι είδαν την χρεοκοπία σαν ευκαιρία.

Αφού οι ανεπιθύμητες και ελεύθερες φωνές εκδιώχτηκαν ή αποχώρησαν -για να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους- από τα ιδιωτικά ΜΜΕ, τώρα είναι η ευκαιρία να γίνουμε εμείς τα σκυλάκια του ολιγάρχη-καναλάρχη και να κάνουμε καριέρα.

Άνθρωποι που -μέχρι τότε- τους είχαν για τα θελήματα βρέθηκαν να έχουν δικές τους εκπομπές. Αλλά ποιος να τους δει;

Με αυτό τον τρόπο, τα ιδιωτικά ΜΜΕ έγιναν πιο αναξιόπιστα από ποτέ άλλοτε και η τηλεθέαση βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως τα ιδιωτικά ΜΜΕ δεν κατάφεραν να βγάλουν νέα, φρέσκα και ενδιαφέροντα πρόσωπα, αν και έχουν περάσει εφτά χρόνια από την χρεοκοπία της χώρας.

Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Οι ίδιοι θλιβεροί.

Οι δημοσιογράφοι δεν δικαιούνται να περιμένουν συμπαράσταση από την κοινωνία.

Γιατί οι δημοσιογράφοι -στην πλειοψηφία τους- πούλησαν την κοινωνία.

(Τον Ιούνιο του 2011, ήμουν στο Σύνταγμα. Ένα βραδάκι, μπροστά στη Μεγάλη Βρετανία, συναντάω τον Νίκο Υποφάντη, πρώην συνάδελφο στον ΣΚΑΪ. Πιάνουμε την κουβέντα με τον Νίκο, και ξαφνικά πλησιάζει ένας ώριμος κύριος. Και του ρίχνει το πιο έντονο αλλά και ευγενικό «χέσιμο» που έχω δει στη ζωή μου. «Εσύ έχεις ένα ρόλο για την κοινωνία, εσύ δεν μπορείς να λες αυτά τα πράγματα, εσύ δεν πρέπει να γίνεις Μπάμπης Παπαδημητρίου» και τέτοια. Μιλούσε η κοινωνία. Αλλά πρέπει να μπορείς να ακούς κιόλας. Και να σε νοιάζει για την κοινωνία. Γιατί η ζωή έχει και αύριο.)

πηγή : pitsirikos.net

Για να μείνουμε στα ίδια, πρέπει ν' αλλάξουν όλα!

του Θάνου Οικονομόπουλου 

Πάλι “βαρύ το κλίμα” για την Ελλάδα στην Ευρώπη. Η δόση των 2,7 δισ (την οποία έπρεπε να είχαμε πάρει από... πέρσι τον Οκτώβριο!) θα καθυστερήσει αρκετά, μπορεί και να εκταμιευθεί τελικά αρχές του 2017...

Η αξιολόγηση (εκ συνεχών αναβολών από πέρσι) του Σεπτεμβρίου, πρόκειται ν' αρχίσει οσονούπω, αλλά την πρόγευση της, μας την αποκάλυψαν οι δανειστές: “μην περιμένετε πολλά, από τα 15 προαπαιτούμενα για τα οποία είχατε δεσμευθεί να κάνετε, έχετε ολοκληρώσει μόνο τα...2”. Το deja vu  σκηνικό ρήξης, πόλωσης, απειλών, “ηρωικών”  αντιστάσεων και “κόκκινων γραμμών, θα ξαναστηθεί. Ίδιο και απαράλλακτο μ' εκείνο του περσινού  βαρουφάκειου Φλεβάρη, του περσινού  αριστερού νεομνημονιακού  Οκτώβρη, του φετινού Μάη...

Γιατί, αλήθεια; Ποια μεγαλοφυής σκέψη στρατηγικής οδηγεί τον κ. Τσίπρα στο να δεσμεύεται (γιατί, αυτό έκανε με το τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε) μεν για συγκεκριμένα μέτρα που πρέπει να πάρει σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αλλά στην συνέχεια να μην τα υλοποιεί; Με αποτέλεσμα η εξ αναβολής επαναδιαπραγμάτευση τους να γίνεται υπό δυσμενέστερους τρόπους, και η τελική εναρμόνιση σ' αυτά να μας κοστίζει πολύ περισσότερα από το κόστος που συνεπάγονταν όταν συνομολογούνταν;

Και το πιο παλαβό: τα μη υλοποιηθέντα 13 από τα 15 προαπαιτούμενα, δεν αφορούν σε νέες φορολογικές επιβαρύνσεις (τις οποίες η “κυβέρνηση του λαού” επιβάλλει δίχως την παραμικρή χρονοτριβή ή περισυλλογή...), αλλά σε μεταρρυθμίσεις. Τις οποίες αναβάλλει διαρκώς κόμμα και κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν έχουν άμεσο (και μεγάλο) επιβαρυντικό οικονομικό αντίκτυπο στην κοινωνία, όπως έχουν τα φορολογικά “ισοδύναμα” που προτιμάει... Έχουν, βέβαια, μεγάλο “ιδεολογικό” πολιτικό κόστος. Και ερεθίζουν επικίνδυνα το πελατειακό σύστημα, το οποίο η “αριστερή” κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έχει την παραμικρή διάθεση να διαλύσει, αλλά αντίθετα στηρίζεται πάνω του. Το θεωρεί ιδανικό θεμέλιο για την εμπέδωση της καθεστωτικής “λαϊκής δημοκρατίας”...

Για να είμαστε ειλικρινείς, το πελατειακό κράτος, δεν οικοδομήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί η αριστερά, με την συνεχή και άκριτη υποστήριξη, ιδεολογική και... απεργιακή, να συνέβαλε στην γιγάντωσή του τα τουλάχιστον 50 τελευταία χρόνια, αλλά δεν είναι η κύρια υπεύθυνη. Ιστορικά, το πελατειακό κράτος άρχισε να θεμελιώνεται από τα πρώτα χρόνια ανεξαρτησίας μας μετά την τουρκοκρατία, στην “λογική” του γαλουχήθηκαν πολιτικές σχολές αλλά και πολιτικά υποκείμενα, ο λαός δηλαδή, και ουδείς (πλην του  Ελευθερίου Βενιζέλου, ίσως...) δεν διανοήθηκε ή τόλμησε να εγκαταλείψει την “θαλπωρή” που προσέφερε.

Η ελληνική κρίση ( η χειρότερη και πλέον επώδυνη εκδοχή της παγκόσμιας που ξέσπασε το 2008), δεν ήρθε ουρανοκατέβατη. Επωάστηκε “ανεπαισθήτως” μέσα στο επίπλαστο και νομοτελειακά θνησιγενές κουκούλι της “ασφάλειας” που υποτίθεται παρείχε το πελατειακό κράτος-πατερούλης, και τα πρόδρομα σημάδια της (που εθελοτυφλώντας αγνόησαν όλες οι ηγεσίες, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά) έγινα  ζώσα πραγματικότητα την “ευδαίμονα” περίοδο της δανειακής ευμάρειας. Ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, αν θέλουμε να βγούμε κάποτε, με θυσίες και αίμα, από αυτόν το φαύλο κύκλο...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκτοξεύθηκε σε ποσοστά εξουσίας, όταν η κρίση επέβαλε αναπροσαρμογές δύσκολες, επαναπροσδιορισμό του “ποιοι είμαστε, που πάμε και πώς”, το τέλος των ψευδαισθήσεων και της αποχαυνωτικής αμεριμνησίας. Την  (αναγκαστική και επώδυνη) διόρθωση πορείας, εκ των πραγμάτων την ανέλαβαν κόμματα και πολιτικοί που ενοχοποιούνταν για τα “έργα και ημέρες” τους από το '74 και μετά. Κι' εδώ, τίθεται το κομβικό ερώτημα: ο κόσμος ,θυμωμένος, οργισμένος, απογοητευμένος, εκδικητικός, στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ για να “τα αλλάξει όλα”, ή... για να μην αλλάξει τίποτε, να μην σπάσει αυγά, να μην θίξει “κεκτημένα” και παγιωμένες νοοτροπίες, να συνεχίσει να υπόσχεται και να κανακεύει δυναμικούς υπάρχοντες και δυνάμει “πελάτες”; Η... κοσμοσυρροή συνδικαλιστικών και πολιτικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, η “γοητεία” που άσκησε ακόμη και σε παραδοσιακούς (και συνηθισμένους στην “πελατειακή θαλπωρή”) δεξιούς ψηφοφόρους, δίνει μια πρώτη απάντηση. Αλλά το φαινόμενο είναι περίπλοκο και χρήζει προσεκτικότερης, “ψυχολογικής” προσέγγισης...

Με τον ΣΥΡΙΖΑ και την “πρώτη φορά αριστερά...”, είτε λόγω ιδεοληπτικής αγκύλωσης, είτε λόγω πελατειακού οπορτουνισμού, είτε λόγω έλλειψης προγράμματος και αφόρητου ερασιτεχνικού αυτοσχεδιασμού (το πιθανότερο, ένα μείγμα με όλα αυτά...), κινδυνεύουμε  άμεσα να βιώσουμε μιαν ακόμη (ίσως την τελευταία μας...) “χαμένη ευκαιρία”. Κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητας να πει “που το πάει” ο κ. Τσίπρας: σε ροκάνισμα του χρόνου; Σε δημιουργία κλίματος “ασφυξίας” για να προλειάνει το έδαφος για τα... επερχόμενα χειρότερα; Σε προετοιμασία συνθηκών “ηρωικής εξόδου” με πρόωρες εκλογές; Η, θύμα της ανικανότητας και των “αυταπατών” του, καταφεύγει στο “βλέποντας και κάνοντας”;

Αν όλα αυτά δεν μας προβληματίσουν (και για τον “εθνικό χαρακτήρα μας”...) όσο υπάρχει ακόμη, έστω ελάχιστος, χρόνος, πολύ φοβάμαι ότι ή έσχατη πλάνη μας, θα είναι χείρων της πρώτης, που μας οδήγησε σε αντιδράσεις οργής και απόγνωσης...

Οδεύουμε προς μετωπική με το Βερολίνο;

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η Αθήνα είναι σε δεινή θέση και η ενεργοποίηση του κόφτη αρχίζει να γίνεται απειλητική. Σε επίσης δεινή θέση όμως είναι και η Ευρώπη: Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία συνθέτουν ένα τετράγωνο ανισορροπίας. Κανείς δεν θέλει να μπει σε «πόλεμο» τώρα. Ή μήπως όχι;

Τρεις εξελίξεις των τελευταίων ημερών διαγράφουν μια πορεία που ενδέχεται να οδηγήσει σε μετωπική σύγκρουση την Αθήνα με το Βερολίνο.

Η πρώτη αφορά στην απειλή του γερμανού υπουργού Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ για την επαναπροώθηση στην Ελλάδα προσφύγων.

Η δεύτερη αφορά στην ταπεινωτική ήττα της καγκελαρίου Μέρκελ από το αντιμεταναστευτικό, λαϊκιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) που εξασφάλισε την Κυριακή τη δεύτερη θέση στις τοπικές εκλογές του Μεκλεμβούργου-Πομερανίας.

Η τρίτη είναι ένα ρεπορτάζ της Handelsblatt Global, η οποία επικαλούμενη διπλωμάτες της ΕΕ υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη δεν θα απελευθερώσει επιπλέον χρήματα για την Ελλάδα στο Eurogroup της Μπρατισλάβα.

Γιατί ξαφνικά το Βερολίνο κουνάει ξαφνικά απειλητικά το δάκτυλο στην Αθήνα; Είναι επειδή η Αθήνα έχει εφαρμόσει μόνο 2 από τις 15 μεταρρυθμίσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την εκταμίευση της δόσης; Ή μήπως γιατί στην Αθήνα συγκεντρώνονται «βαριά όπλα»; Προφανώς είναι και τα δύο. Τι είναι όμως αυτά τα «όπλα»-πειρασμός που ανησυχούν Βερολίνο και Βρυξέλλες;

Κατ’ αρχήν είναι η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία πήρε νέες διαστάσεις με την αποκάλυψη των «mail της προδοσίας» από τον Μανώλη Κοττάκη στη «Δημοκρατία», όπου το ΔΝΤ και η Eurostat εμφανίζονται να δίνουν εντολή στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να αλλοιώσει το έλλειμμα«γρήγορα και με εχεμύθεια». Η κόντρα Βρυξελλών-κυβέρνησης που ακολούθησε ήταν διερευνητικού χαρακτήρα. Η δήλωση του κ. Χουλιαράκη δεν ήταν αναδίπλωση σε ό,τι αφορά την επίμαχη περίοδο, καθώς είπε πως εμείς αναγνωρίζουμε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ πάνω στα οποία στηρίχθηκε η συμφωνία του 2015, δηλαδή, τα υπόλοιπα θα τα βρει η ελληνική δικαιοσύνη… Εννοείται πως τα καυτά mail αλλάζουν άρδην το παιχνίδι περί την ΕΛΣΤΑΤ και τον Γεωργίου (που σημειωτέον παρέμενε υπάλληλος του ΔΝΤ ενώ είχε αναλάβει την ελληνική στατιστική υπηρεσία), αλλά αλλάζουν ίσως και τους όρους της μεγάλης παρτίδας. Το ερώτημα εδώ είναι πώς διαρρέουν αυτά τα αποκαλυπτικά mail, ποιοι μπορούν να τα έχουν και ποιοι είναι οι πραγματικοί παίκτες.

Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ έρχεται και κουμπώνει με την έκθεση του ανεξάρτητου γραφείου αξιολόγησης του ΔΝΤ που σύμφωνα με πολλούς αποτελεί νομικό τεκμήριο για τη διεκδίκηση αποζημίωσης για την καταστροφή της χώρας από τις μνημονικές απαιτήσεις και πολιτικές. ΕΛΣΤΑΤ και έκθεση του ΔΝΤ είναι κάτω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και αυτό μπορεί να τρελαίνει κάποιους γιατί είναι, χωρίς αμφιβολία, πολύ επικίνδυνο, αλλά είναι εκεί. Επιπροσθέτως, στο φόντο υπάρχει και η διαδικασία περί τις γερμανικές οφειλές.

Oλα αυτά έχουν γίνει αντιληπτά από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Η Κομισιόν προκειμένου να αποφύγει τη διαφαινόμενη μετωπική, εξ ου και το «κόκκινο τηλέφωνο» για την επίλυση κρίσεων κατά τον νέο κύκλο διαπραγματεύσεων με την Τρόικα που αποφασίστηκε από τους Μοσκοβισί – Τσακαλώτο. Αυτό δύο πράγματα δείχνει: πρώτον, ότι έχουν βγει τα πιστόλια (γράφεται ότι ο έλληνας υπουργός απείλησε να φέρει στο Εurogroup την αντιδεοντολογική παρέμβαση της Κομισιόν στην υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ) και δεύτερον, ότι καμία πλευρά δεν θέλει να μπει σε πραγματικό πόλεμο τώρα.

Η ελληνική πλευρά είναι σε δεινή θέση, παρά τα καλά νέα της διάσωσης του «Μαρινόπουλου». Η φοροδοτική δυνατότητα των πολλών έχει εξαντληθεί, όπως δείχνει η άνοδος κατά 21,3% στο 7μηνο των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το κράτος από 4,2 εκατ. φορολογούμενους. Η ενεργοποίηση του κόφτη αρχίζει να γίνεται απειλητική. Ταυτόχρονα, ενώ η κυβέρνηση έχει να καλύψει τα 13 προαπαιτούμενα για τη δόση των 2,8 δισ. ευρώ, έχει μπροστά της να πηδήξει και το χάσμα στα εργασιακά της δεύτερης αξιολόγησης.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο Πρωθυπουργός τα έχει καταλάβει όλα αυτά και ζητά μια χαλαρότερη συμφωνία για τα προαπαιτούμενα της δεύτερης αξιολόγησης, «με βάση το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο». Αλλά κυρίως επιδιώκει μία συμφωνία μέχρι το τέλος του χρόνου για την ελάφρυνση του χρέους και τη μείωση των πλεονασμάτων μετά το 2018. «Η συμφωνία είναι συμφωνία και θα πρέπει να εφαρμοστεί από όλους, είτε έχουν εκλογές τον επόμενο χρόνο στις χώρες τους, είτε όχι»είπε εμφατικά. Οι δανειστές διαρρέουν πως θέλουν πλεονάσματα 3,5% για τα επόμενα οκτώ χρόνια (κάτι που δεν υπάρχει στα βιβλία) και ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, διαμηνύει πως η συμφωνία δεν αλλάζει και η Ελλάδα θα βγει στις αγορές το 2017.

Από την πλευρά του Βερολίνου και των Βρυξελλών, επίσης τα προβλήματα είναι δύσκολα. Η Ισπανία πάει πάλι σε εκλογές, ο Ρέντσι αν χάσει τον Οκτώβριο το δημοψήφισμα πέφτει και έρχεται ο Πέπε Γκρίλο, τον Απρίλιο η Λεπέν διεκδικεί την προεδρία της Γαλλίας, και στη Γερμανία μετά την νίκη του AfD έχουν παγώσει οι πάντες. Είναι και η συμφωνία για τις επενδύσεις ΤΤΙΡ που το Βερολίνο θέλει να θάψει και οι ΗΠΑ να υπογραφτεί μέχρι το τέλος του χρόνου. Με δυο λόγια το σύστημα είναι σε τέτοια ένταση και αβεβαιότητα που δεν θα άντεχε μια αναζωπύρωση του ελληνικού ζητήματος.

Συνεπώς, πέρα από τις απειλές και τις κινήσεις στο προσκήνιο, όπου η αλήθεια που παρουσιάζεται είναι λιγότερη από τη μισή, στο παρασκήνιο πέφτουν μπουνιές και κλωτσιές κάτω από το τραπέζι. Οι επόμενοι έξι μήνες θα είναι καθοριστικοί για την ελληνική κοινωνία και τη χώρα, καθώς φαίνεται πως το παίγνιο Ελλάδας – δανειστών θα είναι αιματηρό. Στο παίγνιο αυτό αλήθειες δεν χωράνε. Αλλωστε, όπως λέει ο Φρανκ Αντεργουντ στο «House of Cards», «η αλήθεια αποτελεί πολυτέλεια στην πολιτική»…

Διαφωτισμός

Ο Διαφωτισμός ήταν ένα ευρύ πολιτιστικό κίνημα που γεννήθηκε στην Αγγλία τον 17 ο αιώνα και διαδόθηκε μετά στη Γαλλία και στην υπόλοιπη ήπειρο με σκοπό να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τον θρησκευτικό φανατισμό και από την άγνοια μέσω μιας σωστής χρήσης της λογικής. Ο Κάντ τον προσδιόρισε ως «την έξοδο του ανθρώπου από μια κατάσταση ανηλικιότητας (η ανικανότητα να επωφεληθεί της νόησής του χωρίς την καθοδήγηση κάποιου άλλου), η οποία εξαρτάται μόνο από τον ίδιο και οφείλεται όχι σε ένα ελάττωμα της νόησης, αλλά στην έλλειψη θάρρους. «Να έχεις το θάρρος να χρησιμοποιείς όλη σου την ευφυΐα! Αυτό είναι το ρητό του Διαφωτισμού!»

Από τον αγγλικό Εμπειρισμό ( Εμπειρισμός: tabula rasa) ο Διαφωτισμός πήρε την αξία της εμπειρίας και της πραγματικότητας, ενός επιστημονικού στυλ που βασιζόταν στη συνεχή πειραματική επιβεβαίωση των θεωριών, προσδιορίζοντας στην κλασική φυσική (Νευτωνισμός) το μοντέλο κάθε έρευνας που πραγματοποιήθηκε με σχολαστικότητα.

Πιο πολύπλοκες ήταν οι σχέσεις με τον γαλλικό ορθολογισμό. Αφ’ ενός, ο διαφωτισμός κληρονόμησε την επιθυμία της σαφήνειας και την ανάγκη φανερών αληθειών σε τέτοιο σημείο ώστε να είναι αδιαμφισβήτητες. Αφ’ ετέρου, αρνήθηκε το πνεύμα του συστήματος, την ιδέα του καρτεσιανού συμπερασματικού αφαιρετισμού  σύμφωνα με τον οποίον η νόηση θα πρέπει να δομεί αξιώματα από τα οποία μπορούμε να συμπεράνουμε όλες τις αλήθειες του κόσμου.
Ο Διαφωτισμός, πράγματι, αρνήθηκε να κάνει τον ορθολογισμό έναν απόλυτο παράγοντα, τη μοναδική πηγή όλης της γνώσης. Η διαφωτισμένη λογική δεν είναι ένα μεταφυσικό ον, αλλά ένα χρήσιμο όργανο: πρέπει να χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο, όχι να τον κυριεύει. Από τον άκαμπτο λογικό ορθολογισμό είναι προτιμότερη η σωφροσύνη, μια πιο αδύναμη εκδοχή του που δεν υποστηρίζει ότι είναι αλάθητη, αλλά αποκαλύπτεται γόνιμη, ικανή να συνδυάζεται με την εμπειρία και την πραγματική πολυπλοκότητα του κόσμου.

Η σωφροσύνη χρησιμοποιείται με εποικοδομητικό τρόπο, θέτοντας υπό την κριτική της κάθε πλευρά της ιδιωτικής και κοινωνικής ζωής, ειδικότερα εκείνους τους τομείς της σκέψης που παραδοσιακά υποτάσσονται στη θρησκευτική αρχή, όπως είναι η ηθική και η πολίτικη. Ο Διαφωτισμός ήταν ένα κίνημα αφοσιωμένο ολοκληρωτικά στη μεταμόρφωση του κόσμου: το πρόγραμμά του, να προσφέρει σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορεί τη μεγαλύτερη πιθανή ευτυχία, έγινε μια εκ των πιο βαθιών αιτιών της γαλλικής Επανάστασης.

Το πιο σημαντικό φιλοσοφικό θέμα του Διαφωτισμού ήταν η επιστροφή στη Φύση ( Καλός πρωτόγονος), την οποία έβλεπαν ως τη βάση της αυθεντικότητας και της σωφροσύνης, σε αντίθεση με οτιδήποτε τεχνητό και αυθαίρετο παράγεται από τον πολιτισμό του παρελθόντος. Ο κύριος πολεμικός στόχος των Διαφωτιστών Φιλοσόφων ήταν πράγματι ο φανατισμός, τον οποίον θεωρούσαν έμφυτο σε κάθε δογματική θρησκεία (επειδή η κάθε μία πιστεύει ότι είναι φορέας μιας απόλυτης αλήθειας και επομένως διεκδικεί το δικαίωμα να καταπνίγει τη διαφωνία). Στη θέση της πίστης (ως μη ορθολογική πεποίθηση) και της αρχής της αυθεντίας πρέπει να βάλουμε μια φυσική θρησκεία (στα όρια που θέτει η λογική) σύμφωνα με τις αρχές του θεϊσμού : στον θεό αποδίδονται μόνο οι ιδιότητες που η σωφροσύνη θεωρεί αληθοφανείς (όχι βέβαιες), δηλαδή η δημιουργία του κόσμου, η ύπαρξη μιας ανταμοιβής ή μιας τιμωρίας μετά τον θάνατο και πολλές άλλες ακόμη.

 Πηγή : lectures bureau

Η ρωσική ελπίδα της Δύσης

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει τη Μόσχα όπως την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ενώ έπρεπε να έχει επιδιώξει την πλήρη ενσωμάτωσή της στη Δύση  – Μια ισότιμη και λειτουργική σχέση Ρωσίας - ΝΑΤΟ και μια ρεαλιστική ενσωμάτωσή της στους δυτικούς θεσμούς είναι το αντίδοτο στην επικίνδυνη αμηχανία της Δύσης απέναντι στις ανεξέλεγκτες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές εξελίξεις που την καθιστούν ολοένα και πιο αδύναμη

Ανησυχεί η Ουάσιγκτον για την προσέγγιση Ερντογάν – Πούτιν, μια εξέλιξη που ήταν εκτός σεναρίων, που ήταν αδιανόητη. Ανησυχεί διότι εάν η προσέγγιση εξελιχθεί σε στρατηγική συμμαχία, η ποιοτική αλλαγή που θα προκύψει, θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις, θα αλλάξει την γεωπολιτική σε μια μεγάλη και κρίσιμη περιοχή του πλανήτη.  Βέβαια, ο Πούτιν χρησιμοποιεί την Τουρκία για να εξασφαλίσει την κατανόηση των ΗΠΑ, αλλά το αντιλαμβάνονται άραγε αυτό οι γέρακες της Ουάσιγκτον; Γι΄ αυτό ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν έπρεπε να πάει στη Μόσχα και όχι στην Άγκυρα. Εκτός εάν πηγαίνει στην Τουρκία για να δρομολογήσει την αποβολή της από το ΝΑΤΟ…

Η Τουρκία του Ερντογάν έχει πάρει μια οριστική στροφή που την οδηγεί εκτός Δύσης. Ίσως κάτι τέτοιο να ήταν νομοτελειακό μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ, ίσως η ενσωμάτωση της Τουρκίας στη Δύση να ήταν μια υπερβολική αυταπάτη, το σίγουρο πάντως είναι πως πρόκειται για μια στροφή μελετημένη και αυτοκρατορική, πέρα από τους συγκυριακούς αυτοσχεδιασμούς της. Αποτελεί το plan b της νέο-οθωμανικής στρατηγικής, δηλαδή της επιδίωξης μιας τουρκικής επικυριαρχίας στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Μοχλός σε αυτή την επιδίωξη είναι η ματαίωση της όποιας προοπτικής δημιουργίας Κουρδικού Κράτους και η ενσωμάτωση σε αυτό τμήματος της Τουρκίας. Το σημαντικότερο είναι ότι ο Ερντογάν φαίνεται να υποστηρίζεται από ευρεία πλειοψηφία του τουρκικού πληθυσμού.

Η απόσταση Δύσης – Ρωσίας είναι κυρίως ιδεοληπτική και απόρροια της αμερικανικής στενοκεφαλιάς (των think tankκαι του ρωσοφοβικού Μπρεζίνσκι) που σε συνδυασμό με την αυτοκρατορική αλαζονεία της Ουάσιγκτον δημιουργεί «μαύρες τρύπες» στην Ιστορία. Αν η Ιστορία θα κατηγορήσει για κάτι στο μέλλον τις ΗΠΑ θα είναι γιατί άργησε να ενσωματώσει τη Ρωσία στη Δύση, καθώς αυτό κάποια στιγμή θα συμβεί -με άλλους όρους- γιατί απλά είναι φυσικό και λογικό. Θα το κάνει -τελικά- η Ευρώπη από ανάγκη.

Η Ρωσία δεν ανήκει στη Δύση. Είναι Δύση, είναι μια ρωμαλέα και διαφορετική εκδοχή της. Ανήκει απόλυτα στην οικολογία της, ιστορικά, ιδεολογικά, θρησκευτικά, ακόμη και φυλετικά. Στη ρωσική αυλή μιλούσαν γαλλικά, όπως και στις γερμανικές αυλές. Η βιβλιοθήκη του Ντενί Ντιντερό αγοράστηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη και βρίσκεται στο Ερμιτάζ. 

Η αυτοκρατορική Ρωσία ήταν μεγάλη δύναμη τον 19^ο αιώνα και η πνευματική κληρονομιά της είναι τεράστια και κλασική για τον δυτικό πολιτισμό, στον οποίο συνεισέφερε ως προστιθέμενη αξία ένα βαθύ νατουραλιστικό ανθρωπισμό που ούτε ο Ρουσώ δεν κατάφερε να δώσει. Η δαιμονοποίηση της Ρωσίας μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση από τις δυτικές χώρες ήταν εύλογη, αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο σοβιετισμός και ο κομμουνισμός είναι γνήσια τέκνα του δυτικού πολιτισμού. Η δαιμονοποίηση είχε ιδεολογική αφορμή, αλλά στην ουσία ήταν ένας ωμός γεωπολιτικός ανταγωνισμός που δυστυχώς, εξ αιτίας της βουλιμίας για επικυριαρχία της Δύσης, συνεχίστηκε και μετά την πτώση της Σοβιετίας.

Σε μεγάλο βαθμό, πέρα από τα εγγενή προβλήματα της απουσίας ουσιαστικής ιστορικής εμπειρίας, το αργό άνοιγμα της Ρωσίας στο δημοκρατικό κεκτημένο και στα ανθρώπινα δικαιώματα, οφείλεται κυρίως στην δυτική επιθετικότητα και είναι αμυντικού χαρακτήρα. Η περίπτωση της Ουκρανίας, όπου η Δύση με όχημα τις «δημοκρατικές ΜΚΟ» και τις φασιστικές συμμορίες επιχείρησε να αλώσει τη χώρα που βρίσκεται στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, είναι ενδεικτική…

Τέσσερις ακόμη βασικές λεπτομέρειες γι΄ αυτή την ρωσική επιφυλακτικότητα: Πρώτον, η Ρωσία δέχθηκε ιστορικά δύο εισβολές, από τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ, τις οποίες απέκρουσε με επιτυχία. Δεύτερον, συμμετείχε στους δύο παγκοσμίους πολέμους από τη σωστή πλευρά και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη νίκη των φωτεινών δυνάμεων. Τρίτον, είναι η μόνη δυτική αυτοκρατορία που διατήρησε τις αποικίες της, την heartland! Και τέταρτον, η δυτική συμμαχία προκαλεί συνεχώς και απειλεί τη Ρωσία (Βαλτικές χώρες, Γεωργία, Ουκρανία, οικονομικές κυρώσεις, αντιπυραυλική ομπρέλα κλπ).

Η δυτική στρατηγική είναι κοντόφθαλμη και επικίνδυνη. Η αγγλοσαξωνική φοβία απέναντι στο δυναμισμό των Σλάβων είναι ιδεοληπτική. Είναι μια στάση ηλιθιωδώς ανταγωνιστική, ενώ θα μπορούσε να είναι εκρηκτικά δημιουργική και να παράξει νέο πλούτο που τόσο ανάγκη έχει η στείρα πλέον Δύση. 

Η ενσωμάτωση της Ρωσίας στους δυτικούς θεσμούς με όρους απόλυτης ισονομίας και ισοτιμίας, με σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων της, είναι η μόνη λύση επιβίωσης στην βυθιζόμενη στην απελπισία και στο χάος Δύση. Αλλά είναι και η μόνη στρατηγική ισορροπίας ανάμεσα στη Δύση, το Ισλάμ και την Ασία. Είναι και ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί ο δυτικός έλεγχος επί της heartland πριν την απορροφήσουν οι ασιάτες νέο-έποικοι.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μα με τη λογική, την οποία δεν πολυχρησιμοποιεί η Δύση. Τα βασικά βήματα δεν μπορεί παρά να είναι: α) Η αναγνώριση από τη Δύση της ενσωμάτωσης της Κριμαίας στη Ρωσία και της ανεξαρτησίας των φιλορωσικών ανατολικών περιοχών της Ουκρανίας, με ταυτόχρονη παροχή ενός ευρωενωσιακού καθεστώτος στη Ρωσία ανάλογου με αυτό που θα εξασφαλίσει η Βρετανία με την ΕΕ. β) Η οριστική μετατροπή του G7 σε G8. γ) Η δημιουργία μιας θεσμικής και λειτουργικής σχέσης του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. δ) Η Ουκρανία και το Ντονμπάς πρέπει να παραμείνουν ως ενδιάμεση ζώνη για μία 12ετία, υπό την εγγύηση της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ. ε)Παράλληλα, πρέπει να ολοκληρωθεί τάχιστα η ενσωμάτωση των δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

Ποιος μπορεί να τα κάνει αυτά; Βασικά η Ουάσιγκτον με την στήριξη της Ευρώπης. Το κακό είναι πως η Ευρώπη είναι έτοιμη να διαλυθεί και οι ΗΠΑ είναι σε κακό χάλι. Δυστυχώς, τρίτη θητεία για τον Ομπάμα δεν προβλέπεται συνταγματικά, παρ΄ όλο που τώρα η ευφυΐα του υποτάχθηκε στη σοφία του. Αν εκλεγεί ο Τραμπ κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως θα εξελιχθούν τα πράγματα και όλες οι ελπίδες θα εναποτεθούν στο Κογκρέσο που υποτίθεται ότι θα μπορεί να φρενάρει τις παρορμήσεις του. Αν εκλεγεί η Χίλαρι, οι αβεβαιότητες παραμένουν, μια και είναι ψυχροπολεμική, αντιπαθής στον αμερικανικό λαό και εξαρτώμενη από τις τράπεζες, ενώ υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για το πώς θα κυβερνήσει.

Συνεπώς, οι ελπίδες για μια ουσιαστική και δημιουργική σχέση Δύσης-Ρωσίας εναποτίθενται στις καταστάσεις και στη λογική. Ο Πούτιν μοιάζει να ξέρει να διαμορφώνει καταστάσεις, αλλά απέναντί του δεν έχει τη λογική, αλλά την εγωιστική στενοκεφαλιά της Δύσης…