DATE

Τετάρτη 5 Απριλίου 2017


 Όποιος ζει να σηκώσει το χέρι!



του Λάκη Λαζόπουλου 
Έχουν αντιστραφεί τα ρήματα, τα επίθετα, τα νοήματα. Προσδιορίζεται ως φυσιολογικό το πάρα φύσιν νόημα. Άνθρωποι που εκπροσωπούν το επονομαζόμενο δημοκρατικό τόξο, έχουν λησμονήσει ότι η χώρα έχει παραχωρήσει την εθνική της κυριαρχία στα τομάρια επί Γιωργάκη Παπανδρέου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παριστάνει την κυρίαρχη και η αντιπολίτευση παριστάνει ότι την ελέγχει. 
Λένε, ας πούμε: Η κυβέρνηση αργεί να κλείσει την αξιολόγηση. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ξένοι είναι έτοιμοι να κλείσουν την αξιολόγηση και εδώ, οι δικοί μας, οι ηλίθιοι, αργούν.
Δε λένε ότι οι ξένοι βιάζουν τη χώρα, δε λένε ότι οι ξένοι ξεφτιλίζουν τους ανθρώπους, δε λένε ότι Γερμανοί είναι αδίστακτοι, δε λένε ότι ο Σόιμπλε παραφρονεί και η χώρα του κερδοσκοπεί εις βάρος μας.
Ποιό είναι λοιπόν το θέμα; Να βιαζόμαστε το ίδιο με τους δανειστές; Να έχουμε την ίδια ταχύτητα επιβολής μέτρων στον λαό; Σε τι ωφελήθηκε η χώρα από την απόφαση του Γιωργάκη Παπανδρέου να φέρει το ΔΝΤστην Ελλάδα χωρίς να ρωτήσει κανέναν και χωρίς ασφαλώς να καθυστερήσει;
Πόσα δισεκατομμύρια κερδίσανε οι ντόπιοι αληταράδες μαζί με τους ξένους στην προσυνεννοημένη εκτίναξη των spreads; 
«Αδυναμία της κυβέρνησης να κλείσει η αξιολόγηση», διαβάζω στα ΝΕΑ σήμερα. Δηλαδή είναι δύσκολο να πεις το ναι, είναι αδυναμία να λες όχι; Έφτασε λοιπόν να είναι δύναμη το ναι. 
Πώς αναποδογυρίζουν τα νοήματα;
Όταν μιλάς σαν τσιράκι του δανειστή και του τοκογλύφου σου.
Άνθρωποι μορφωμένοι, άνθρωποι σοβαροί με τη γραβάτα τους και με τη μίζα τους, που ανάθεμα στις βιβλιοθήκες που τους μεγάλωσαν. Αλλά τα γράμματα έχουν σχέση με το χαρακτήρα, με τον οποίο έρχονται σε συνεννόηση. Υπάρχει ρεύμα που φωταγωγεί περιοχές και υπάρχει ρεύμα που γίνεται ηλεκτρική καρέκλα.
*** Συναντιέται η Φώφη με τον Μητσοτάκη, που τον λένε συνέχειαΚυριάκο για να μην θυμόμαστε τον Μητσοτάκη, και αποφασίζουνε μαζί ότι αυτή η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτοί οι δύο είναι ακίνδυνοι;
Ακίνδυνο λοιπόν το ΠΑΣΟΚ, ακίνδυνη η Νέα Δημοκρατία. Μπορεί να είναι επικίνδυνοι όλοι μαζί και του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου. Ακίνδυνο όμως το ΠΑΣΟΚ, που πιο κλέφτες δεν υπήρξαν ποτέ στη χώρα αυτή στη νεότερη ιστορία, αυτό δεν μπορεί να υπάρξει. Αντί αυτήν τη στιγμή να έχουν συλλάβει τους υπεύθυνους που χρέωσαν τη χώρα, που τη διαλύσανε και την παραδώσανε, αντί να έχουν μπει εισαγγελείς στα ταμεία τους, ακόμα συζητάνε.
Δεν ξέρω αν αργεί η κυβέρνηση να κλείσει την αξιολόγηση, αν πρέπει να την κλείσει άρον-άρον γιατί ο λογαριασμός ανεβαίνει, ξέρω ότι οι δανειστές ασκούν κατ’ επάγγελμα αλητεία. Κάθε μέρα βάζουν καινούργιους όρους, κάθε μέρα πεθαίνουν τη χώρα και ούτε ένας δεν ρίχνει τις ευθύνες σε αυτούς. Διότι αυτοί τάχα μας δανείζουν.
Ο Σόιμπλε είναι βέβαιο ότι κάθε μέρα έχει καινούριες παράλογες απαιτήσεις, ασκώντας καθαρά ναζιστικές πρακτικές στη χώρα μας. Γι’ αυτόν όμως λέξη. 
Επικίνδυνοι είναι οι σιωπηλοί της ιστορίας και οι σκυμμένοι.
Επικίνδυνο είναι το ΠΑΣΟΚ που έφαγε τρισεκατομμύρια σε μίζες και σήμερα ονομάζονται Δημοκρατική Συμπαράταξη και συνεχίζουν να ανησυχούν για τον τόπο, αλλά δεν ανησυχούν για αυτά που φάγανε και που χάθηκαν. Επικίνδυνος ήταν και είναι ο άνθρωπος ο οποίος έβαλε την Ελλάδα στις γκρίζες ζώνες και η χώρα μας πέρασε πρώτη στη διαφθορά, με τους Πρετεντέρηδες να τους υμνούνε στα μεγάλα κανάλια. Μιλώ για τον Σημίτη ασφαλώς. Όμως και ο Τσίπρας άλλα υποσχέθηκε. Ότι θα βγει και θα καθαρίσει το τοπίο. Μια χαρά συνεχίζει να είναι ίδιο το τοπίο. Απείραχτο. Πουλημένοι δημοσιογράφοι υποτακτικοί των καιρών στην συντριπτική πλειοψηφία τους, αλλάζουν καθημερινά τα νοήματα, αναποδογυρίζοντας τα ρήματα. Για όλα φταίει αυτός ο λαός που καθυστερεί να συνθηκολογήσει. Δεν λένε βρέχει, λένε η κυβέρνηση δεν έφερε τον ήλιο. 
Αλήθεια στη συνάντηση Φώφης – Κυριάκου είπανε τίποτα για τους λογαριασμούς του Παπαντωνίου; Είπανε τίποτα για τους λογαριασμούς που βρέθηκαν στην Αφρική σε Μη Κυβερνητική Οργάνωση επί υπουργίας Ντόρας, όπου δίναμε άπειρα εκατομμύρια για να ψάχνουν το κλίμα της Αφρικής;
Εκατομμύρια τα οποία τα έδινε η χώρα την ώρα που έκοβε τις συντάξεις.
Και αυτοί είναι οι ακίνδυνοι της χώρας;;;
Σίγουρα δεν μιλήσανε για τον Παπαντωνίου, γιατί μ’ αυτόν ασχολείται η ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Αλλά τι ανάγκη έχει να τονίζει κανείς το ανεξάρτητη.
Σα να νιώθουνε ότι πιστεύουμε ότι είναι εξαρτημένη η δικαιοσύνη και θέλουν να μας το βγάλουν απ’ το μυαλό.
Ένα πολιτικό μπουρδέλο έχει γίνει η χώρα, όπου οι πολιτικοί κάνουν ότι θέλουν, παραβιάζουν όποιους νόμους θέλουν, έχουνε νόμους πλαστελίνες για τα συμφέροντα τους και ισχυρίζονται ότι αυτοί είναι οι πράττοντες νόμιμα. Δηλαδή, 300 αθώοι και 11 εκατομμύρια λαός ένοχοι;
Χρησιμοποίησα τη λέξη μπουρδέλο, επειδή άκουσα τον κύριο Πάγκαλονα λέει ότι «ο λαός στ’ αρχίδια του για τον Μπελογιάννη και το μουσείο». 
Μιας λοιπόν και καθιερώνεται επίσημα αυτή η γλώσσα, ας την χρησιμοποιήσω και εγώ. Ένα πολιτικό χαμαιτυπείο και μία Χρυσή Αυγή,η οποία παίζει τον μπράβο του συστήματος. Και ο ΣΥΡΙΖΑ μ’ ένα ασθενές επικοινωνιακό επιτελείο προσπαθεί να απαντήσει, που, σε τι, σε ποιους, με ποια ρήματα, σε ποια νοήματα;
Έχει μπει και ο ΣΥΡΙΖΑ στο παιχνίδι, ενώ ο λαός τους έδωσε εντολή ρήξης, όχι εντολή να γίνουν όλοι μαζί μια ωραία σαλάτα. 
Η βρωμιά και η δυσωδία αρέσει στα γουρούνια, αλλά είναι εξαιρετικά θλιβερό όταν ένας λαός γουρουνοποιείται και εξοικειώνεται με την αποπνικτική μυρωδιά των σκανδάλων.
Όταν ένας λαός φτάνει να λέει καλύτερα να έρθει ο κλέφτης  και ο διεφθαρμένος να κυβερνήσει διότι είναι πιο ικανός, ο λαός αυτός έχει χάσει το δρόμο του. Και πώς να μην τον χάσει όταν ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανέλαβε να βγάλει τη χώρα από την κρίση, ξανακάθισε τη χώρα στην ίδια καρέκλα; 
Κάθε μέρα οι τράπεζες αρπάζουν 500 – 600 €, τα κατάσχουν. Έχουν πανικοβάλει τον κόσμο, και όλο το σύστημα πασχίζει να οδηγήσει τη χώρα μια και καλή στην οριστική υποταγή. Δεν αναπνέουμε πια σ’ αυτή τη χώρα.
Το μυαλό μας έχει πεθάνει, η ψυχή μας έχει πεθάνει, το όνειρο έχει πεθάνει.Όποιος ζει να σηκώσει το χέρι! 
Θέλω να τελειώσω το κείμενο με στίχους του Νίκου Γκάτσου από τονΚεμάλ, που την μουσική του έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. 
Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.
Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα.

Τρίτη 4 Απριλίου 2017



Οι άνθρωποι με ενοχλούν ............

του Ίωνα Παπαδάκη
Δεν έχω κανένα πρόβλημα… Ο καθένας (όπως και εγώ, άλλωστε) μπορεί να βλέπει ότι θέλει μια και αυτή η μαγική συσκευή που μπήκε τόσο «βίαια» στα σπίτια μας -και ακούει στο όνομα τηλεόραση- έχει ένα κοντρόλ με δεκάδες μαγικά κουμπάκια που σου προσφέρουν (κάποιες φορές) αυτό που επιθυμείς να δείς!
Με λίγα λόγια… ότι θέλει ο πελάτης!
Με λίγα λόγια δεν έχω κανένα πρόβλημα με το πρόγραμμα που επιλέγουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί να προσφέρουν στα «πελατάκια»… Και αυτό όχι διότι συμφωνώ με ότι προβάλλεται, όμως έχω το δικαίωμα της επιλογής. Άλλωστε κάτι παραπάνω ξέρουν αυτοί από μένα, άρα ξέρουν τι «πουλάει» και τι όχι!
Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα: Τι πουλάει, ποιοι επιλέγουν τους κριτές και παρουσιαστές και ποιοι τους έχουν «μάθει» τον ρόλο τους!
Έχω παρακολουθήσει talent shows και μάλιστα με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση… Άκουσα ωραίες φωνές, είδα πολύ διασκεδαστικούς και αξιόλογους κριτές και παρουσιαστές! Εκτίμησα το ταλέντο τους (κριτών, παρουσιαστών και παικτών) και πάνω απ’ όλα το ήθος τους… Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που τα παρακολούθησα με ευχαρίστηση.
Πριν από λίγες ημέρες έπεσα πάνω σε ένα νέο talent show (ο Θεός να το κάνει) και το παρακολούθησα για λίγα μόνο λεπτά (ευτυχώς)!
Ντράπηκα, θύμωσα, αηδίασα, προσβλήθηκα! Για το κανάλι, τον «ινστρούχτορα», τον παρουσιαστή, τους κριτές…
Κάποιους από αυτούς -στον τομέα τους- θα τους έλεγες και καταξιωμένους.
-Ένας ταλαντούχος πρώην εκδότης που αναμφισβήτητα άλλαξε τον περιοδικό τύπο στην Ελλάδα (είτε μας αρέσει, είτε όχι), ο οποίος όμως έχει πλέον (δυστυχώς) ξεχάσει την ηλικία του, τη διαδρομή του και το «στίγμα» που άφησε στον χώρο «φεύγοντας νύχτα», επιδίδεται σε σαχλά σχόλια, μαγκιές μιας άλλης εποχής και ένα προσωπικό σόου που (εύχομαι να ξέρει) ότι δεν μπορεί να το υποστηρίξει!
-Μία στιχουργός-παρουσιάστρια-δημοσιογράφος με ένα εξαιρετικά «βαρύ» οικογενειακόbackround που έχει να επιδείξει μόνο ποιότητα, παιδεία και σεβασμό!
-Μία τραγουδίστρια -ας αφήσουμε λίγο κατά μέρος τα περί «απόλυτης σταρ»- αξιόλογη, με εξαιρετική πορεία (καλλιτεχνική εννοώ φυσικά), είτε μας αρέσει είτε όχι το είδος που υπηρετεί!
-Και ένα «πράμα» το ποίο είναι πολύ περήφανο για την αλήτικη και προσβλητική συμπεριφορά του, το οποίο δηλώνει διάφορα πράγματα (είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις) και η μουσική του παιδεία και προσφορά στο Ελληνικό κοινό συμπεριλαμβάνει (για να μην πω εξαντλείται) στο: «θέλω τα ίδια που φόραγες χθες// τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά σου…»
Και όλοι αυτοί κάτω από την «μπαγκέτα», ενός άλλου «πράματος» του οποίου τα ελληνικά ελάχιστα ταιριάζουν με δικά μου και θέλει να λέγεται συνάδελφος (δηλαδή δημοσιογράφος)! Που βρέθηκε επικεφαλής ενός καναλιού (ελέω Θεός ξέρει ποιου) που αποφασίζει για την τύχη άξιων συναδέλφων οι οποίοι πήγαν στο συγκεκριμένο κανάλι ακούγοντας υποσχέσεις και έφυγαν «νύχτα»…
Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα (έχω προσωπική πείρα), όπως αυτό της συναδέλφου με πάρα πολλά «χιλιόμετρα» στο γυαλί και με εξαιρετικό concept εκπομπής που «διώχθηκε» από το μικρό αυτό «πράμα» εν αγνοία μάλιστα (έχω τις αμφιβολίες μου) του καναλάρχη!
Ντράπηκα, θύμωσα, αηδίασα, προσβλήθηκα!
Όχι από την εκπομπή, αλλά από τους ανθρώπους που κάποιοι τους έδωσαν το δικαίωμα να μπούνε στο σπίτι μου και που, αν είχα μικρά παιδιά θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν αυτά τα «πράματα» που θέλουν να λέγονται παρουσιαστές, συνθέτες, κριτές να προσβάλουν και να τραμπουκίζουν για ελάχιστα φράγκα που είναι και αμφίβολο εάν θα πάρουν!
(και μετά μας μάρανε το φιλί του Παπακαλιάτη που ήταν άξιο προστίμου από το ηθικό και άτενκτο ΕΣΡ)
Θα μπορούσα να γράψω δεκάδες σελίδες για αυτό το «πράμα» που θέλει να λέγεται δημοσιογράφος για την εποχή που δεν θέλει ούτε ο ίδιος να θυμάται (είχα την ευτυχία να τον πετάξω έξω από εφημερίδα πριν από -περίπου- 18 χρόνια)… Δεν νομίζω ότι αξίζει να το κάνω!
Το όλο θέμα είναι ιδιαίτερα εμετικό για τα γούστα μου…
Λυπάμαι για τα παιδιά που είδαν την ευκαιρία τους σε αυτό το σιχαμένο talent show, λυπάμαι για όσους δουλεύουν πίσω από τις κάμερες, λυπάμαι που εξαιτίας 5 ανθρώπων κάποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους!
Χαίρομαι όμως αφάνταστα που η τηλεθέαση είναι αντίστοιχη με θερμοκρασίες Κοζάνης το χειμώνα…
Μου δίνει ελπίδα γιατί κάπως έτσι τα σκουπίδια θα πάνε στον κάδο μαζί με τους εκφραστές τους !
πηγή :  https://ionistis.wordpress.com

Δευτέρα 3 Απριλίου 2017

ΣΟΥΡΒΑΪΒΟΡ


Πολλοί ανησυχούντες απανταχού της Επικράτειας αδυνατούν να πιστέψουν πώς “κατάντησε” έτσι ο ελληνικός λαός να δίνει τέτοια νούμερα τηλεθέασης στο Survivor!
Στην αρχή κι εγώ λίγο απόρησα, με το σκεπτικό ότι πώς είναι δυνατόν η μισή Ελλάδα (...που λέει ο λόγος...!) να στήνεται 5 μέρες την εβδομάδα, για 3 ώρες κάθε φορά, μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσει μια ιντριγκαδόρικη σαπουνόπερα με ολίγον περιπέτεια.
Να παρακολουθεί με προσοχή τις αναλύσεις επί αναλύσεων των παικτών γύρω από την τροφή τους και τις λεπτομερείς επεξηγήσεις με σοβαρό ύφος γύρω από τις δια ασήμαντον αφορμήν αντιδικίες τους.
Κι όμως είναι αλήθεια!
Πώς γίνεται, λοιπόν, μια χώρα - που σαρώνεται από μια κρίση άνευ προηγουμένου - αντί νυχθημερόν να παραμιλά με αγωνία για τις επερχόμενες πολιτικές εξελίξεις ... να παραληρεί με ανησυχία για τις δομινικανικές αποχωρήσεις;
Πώς γίνεται μια χώρα, με προβλήματα οικονομικά και κοινωνικά να χτυπούν κόκκινο και με μια κυβέρνηση να διαπραγματεύεται σε άχρονο σύμπαν, να ‘πονοκεφαλιάζει’ για το ποιος ή ποια θα παραμείνει να λιάζεται στις παραλίες του Ατλαντικού;
Και καλά οι συμμετέχοντες που στοχεύουν σε ένα έπαθλο 100.000 ευρώ ... εμείς γιατί τρελαινόμαστε;;;
Πρώτα απ’ όλα να διευκρινίσουμε ότι δεν πρωτοτυπούμε στα υψηλά νούμερα τηλεθέασης, καθώς σε όποια χώρα του κόσμου παίχτηκε τα νούμερα ήταν εξίσου σαρωτικά.
“...ουφ!...η μισή ντροπή έφυγε από πάνω μας!...” 
Από την άλλη ... η παραλία, η θάλασσα και ο ήλιος είναι αξίες ανεκτίμητες που θυμίζουν καλοκαίρι, διακοπές και ξεγνοιασιά. Ειδικά στο μυαλό του Έλληνα αυτό είναι το τρίπτυχο της απόλυτης ευτυχίας. Λειτουργεί άκρως χαλαρωτικά και καταπραϋντικά μετά από ολοήμερες σκοτούρες, άγχη και στενοχώριες.
Όπως, επίσης, και οτιδήποτε έχει να κάνει με άθληση, παιχνίδι και ανταγωνισμό εγγυημένα αρέσει και παθιάζει. Όταν μάλιστα αυτό ‘εκτελείται’ και από καλλίγραμμα κορμιά, τότε ο συνδυασμός είναι ‘θανατηφόρος’.
Το πιο σημαντικό, όμως, όλων είναι ότι αυτή η παραγωγή, στο υποσυνείδητο πολλών, κάνει ένα flashback στο 2003 - χρονιά του Survivor Νο.1 - όταν ΟΛΑ “φάνταζαν” ήρεμα και ωραία!
Μια χρονιά που προετοιμάζει το έδαφος για το πανηγυρικό 2004-2005 που οδηγεί την Ελλάδα σε απανωτούς εθνικούς θριάμβους. Τι να πρωτοθυμηθούμε;
  • Τους Ολυμπιακούς αγώνες που μας έδωσαν λίγη - έως πολλή θα έλεγα - αξιοπρέπεια που είχαμε ανάγκη; 
  • Το Eurofootball που απέδειξε ότι τα αδύνατα μπορούν να γίνουν δυνατά;
  • Τη Eurovision, που αν και πολλάκις διακατέχεται από φαιδρότητες, μας χάρισε μια ακόμη ανέλπιστη πρωτιά; 
  • Το Eurobasket που μας έβαλε στο χρυσό βάθρο, αναβιώνοντας στιγμές του αξέχαστου ’87;
Χρονιές που τίποτα δεν προμήνυαν το τσουνάμι που θα μας έβρισκε! Χρονιές που αναπολούμε, που μας κάνουν να χαμογελούμε και να ευχόμαστε ο χρόνος να αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση για να απαλλαγούμε από τον σημερινό εφιάλτη.
Κάπου εκεί, σ’ αυτήν την περίοδο των συνεχόμενων επιτυχιών και της χαράς που σε συνεπαίρνει, βρίσκεται και τοSurvivor – όσο παράξενο κι αν ακούγεται!
Στην ψυχή ξυπνούν όμορφα συναισθήματα με αφορμή ΑΚΟΜΗ κι ενός reality, που όμως έχει τη βάση του σε κάποιες σταθερές του παρελθόντος ... όταν η θετική σκέψη ήταν κυρίαρχη. Μεταφέρεσαι άθελά σου χρόνια πριν, όταν ΟΛΑ ήταν ελπιδοφόρα και ανέμελα. Και το μόνο που επιζητάς είναι να ξαποστάσεις κάπου εκεί...
... όταν ΟΛΑ “φάνταζαν” ήρεμα και ωραία ... παρότι η αφορμή είναι ΑΥΤΗΝ που είναι και δεν τολμάς ούτε στον εαυτό σου να την εξομολογηθείς.
Δεν ξέρω αν αυτήν είναι όλη η αλήθεια. Είναι, όμως, σίγουρα μέρος αυτής...
Η φανατική παρακολούθηση ενός τηλεοπτικού προγράμματος που δε στοχεύει ούτε στον προβληματισμό ούτε στη γνώση είναι αδιαμφισβήτητα σύμπτωμα παρακμής. Σε καμιά περίπτωση δεν προσπαθώ να το δικαιολογήσω, αλλά θέλω παρόλα αυτά να το ξορκίσω, καθώς συμβαίνει και στις καλύτερες ευρωπαϊκές οικογένειες.
Και στην τελική, τί περιμένουμε ... ειδικά τώρα; Να επιδείξουμε χαρακτήρα, επίπεδο και σωφροσύνη όταν τα πάντα γύρω μας καταρρέουν; Θα ήταν υπερβολική μια τέτοια απαίτηση...
Δεδομένων των συνθηκών ... πάλι καλά κρατιόμαστε!  
Το 2003 το Survivor ήταν ένα πρωτότυπο τηλεοπτικό προϊόν που παρακολουθούσαν οι καλοζωισμένοι με αγωνία για τις δυσκολίες των πρωταγωνιστών.
Το 2017 είναι η χαλάρωση των πραγματικών SURVIVORS της ΚΡΙΣΗΣ που ‘διασκεδάζουν’ με τις ασήμαντες - συγκριτικά - ταλαιπωρίες των καλοζωισμένων παικτών.
...οι πεινασμένοι χειροκροτούν τους πειναλέους...

πηγή : macroskopio.gr

Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017

Δυστυχώς δεν ήταν "μακέτο" η Ελλάδα των Άκη, Γιάννου, Τσουκάτου και σία που αφήσατε πίσω σας "κύριε" Σημίτη...

Του Γιάννη Συμεωνίδη
Φανταστείτε έναν πατέρα που τα παιδιά του βρίσκονται στη φυλακή ή δικάζονται για παραβίαση των περισσότερων διατάξεων του Ποινικού Κώδικα, αλλά εκείνος δίνει συμβουλές εξ άμβωνος σε άλλους γονείς και θα αντιληφθείτε τι εικόνα μου άφησε η τηλεοπτική επανεμφάνιση του αρχιερέα τής διαπλοκής.
Ανάμεσα σε άλλα, στη συνέντευξη- παρωδία που παραχώρησε, όταν ρωτήθηκε για τα μάτια τού κόσμου για την πλειάδα των συνεργατών του που συνελήφθησαν κλέβοντας οπώρας- τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γ. Παπαντωνίου- εκείνος απάντησε "αφοπλιστικά" πως η διαφθορά είναι κοινωνικό φαινόμενο! Με τη σημίτειο λογική, αν κάποιος συλληφθεί να κάνει πλάτες σε έναν δολοφόνο, ληστή ή βιαστή θα απολογηθεί πως οι δολοφονίες, οι ληστείες και οι βιασμοί είναι κοινωνικά φαινόμενα και θα έχει καθαρίσει για μια ζωή. Κι ας ήταν ο τσιλιαδόρος πρωθυπουργός τής χώρας κι όχι κάποιος περαστικός...
Αλήθεια, πιστεύουν οι διαπλεκόμενοι ότι νεκρανασταίνοντας τον Κ. Σημίτη κάνουν καλό στον άθλιο Κούλη, για τον οποίο μίλησε εμμέσως κολακευτικά; Ο λαός μπορεί να θεωρεί, και με το δίκιο του εν μέρει, τους σημερινούς κυβερνώντες ψεύτες κι ανίκανους, γνωρίζει όμως ότι δεν χρεοκόπησαν αυτοί την Ελλάδα: τα πάρτι των εξοπλισμών, του χρηματιστηρίου, των υπερκοστολογημένων δημόσιων έργων, των Ολυμπιακών Αγώνων, της δημιουργικής λογιστικής, του δημόσιου και ιδιωτικού υπερδανεισμού με ημερομηνίες αποπληρωμής το απώτερο μέλλον, της στενής διαπλοκής πολιτικών-επιχειρηματιών- τραπεζιτών- μιντιαρχών έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τού "Κινέζου". Κι αυτό δεν μπορούν να το ξεπλύνουν ούτε τα όμορφα μάτια τής νύφης των μητσοτάκηδων Σ. Κοσιώνη ούτε η ευέλικτη ηθική τού "το πάθος για χρήμα σε κάνει Π. Τσίμα"...
Ο αρχιερέας τής διαπλοκής έχει αναγκαστεί τα τελευταία 13 χρόνια να εκδώσει τρία βιβλία για να αθωώσει τον εαυτό του γιατί ξέρει κι ο ίδιος σε πόσο μεγάλη "εκτίμηση" τον έχουν οι Έλληνες πολίτες. Θα μπορούσε, βεβαίως, κάποιος να ισχυριστεί πως σε μια χώρα που εξοστράκισε τον Θεμιστοκλή, φυλάκισε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη κι έκοψε το μπάσκετ στον Νίκο Γκάλη με ταπεινωτικό τρόπο η αγνωμοσύνη είναι ίδιον των κατοίκων της. Δυστυχώς, ωστόσο, για τον ίδιο αυτή δεν είναι η περίπτωση του Κ. Σημίτη, ο οποίος στο όνομα της δικής του υστεροφημίας ενέταξε τη χώρα στην Ευρωζώνη αντί να επιλέξει να την στήσει πρώτα γερά στα πόδια της πριν την πετάξει στο λάκκο των λεόντων. Το δεύτερο, ωστόσο, ήθελε χρόνο και κόπο και οι πολιτικοί μας, ακόμα κι εκείνοι που παριστάνουν τους εκσυγχρονιστές, προτιμούν θεάματα όπως αυτό των πρώην πρωθυπουργών Κ. Σημίτη και Λ. Παπαδήμιου με ευρώ στα χέρια μπροστά από ένα ATM...
Μην σας ξεγελά, επομένως, η μίζερη εικόνα τού λογιστάκου με τα γυαλάκια την οποία ακόμα εκπέμπει το πολιτικό ζόμπι για να μας αποδείξει πόση υποκρισία κρύβεται πίσω από τη σοβαροφάνεια. Κατά βάθος δεν ήταν κι εκείνος τίποτα παραπάνω από ένας πολιτικάντης που επέτρεψε, αν δεν υπέθαλψε, επί των ημερών του το πιο άγριο πλιάτσικο στο δημόσιο ταμείο δίχως καν τη χάρη και τη γοητεία ενός Ανδρ. Παπανδρέου. Καλή επιστροφή στον πολιτικό σας τάφο "κύριε" Σημίτη, κανείς, άλλωστε, έντιμος Έλληνας δεν σας ζήτησε να βγείτε από αυτόν...   

Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017



“Να ΄τανε το ΄21”! Ένα κείμενο “φωτιά” για την 25η Μαρτίου του σήμερα!


του Κωνσταντίνου Φράγκου
Οι Έλληνες όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν. Όμως η αλήθεια είναι πως είχαν πολλή βοήθεια στο στρώσιμο των σεντονιών. Είναι ξεκάθαρο ποιοί ήσαν οι βοηθοί τους. Είμαι της γνώμης ότι ο ιδιοκτήτης του καζίνο στο οποίο η Ελλάδα έχασε ακόμη και τα εσώρουχά της, θα πρέπει να νιώθει το βάρος της ευθύνης και λίγο πόνο.
Αριάννα Χάφινκτον
Η Ελλάδα, αναμφισβήτητα, είναι σήμερα χώρα υπό κατοχή. Βάρος ευθύνης και ελάχιστο πόνο δεν νοιώθει ούτε ο ιδιοκτήτης του καζίνο αλλά ούτε οι εγχώριοι ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες που την οδήγησαν εκεί.
Έχουν ξεπουληθεί τα πάντα, ακόμη και η εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια. Οι πολιτικοί μας κατόρθωσαν να παραδώσουν τη χώρα υποταγμένη κι ευτελισμένη στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις εταίρων και δανειστών. Αυτό είναι κατόρθωμα σειράς δοσιλογικών Κυβερνήσεων.Η παράδοση στην υποτέλεια, η απεμπόληση της κρατικής ανεξαρτησίας, έγινε άνευ όρων, ασυνείδητα, χωρίς στοιχειώδη διαπραγμάτευση.
Και το καταπληκτικότερο είναι ότι, επειδή, δεν υπήρξε ΝΕΜΕΣΙΣ, ΤΙΜΩΡΙΑ, των ενόχων, τη διαχείριση των συνεπειών του εγκλήματος ανέλαβαν θρασύτατα οι ΙΔΙΟΙ οι αυτουργοί . Θα αναγνωρίσουμε ευκολότατα τους εγκληματίες που σήμερα επιδιώκουν την άμεση ανατροπή της ατυχησάσης, όντως, κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για να επανέλθουν προς συνέχιση της νομής της εξουσίας. Ν’ αποτελειώσουν ό,τι απέμεινε. Μας κουνούν, μάλιστα και το δάκτυλο. Οικτρό ήταν το θέαμα των ποικίλων γκρουπ  χρεωκοπημένων πολιτικών της προηγούμενης 20ετίας στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών όπου χειροκροτούσαν και επευφημούσαν οι μεν τους δε με ευχές για επάνοδο! Χειροκροτούσαν τον  Σημίτη! Τον άνθρωπο της απάτης, του Χρηματιστηρίου, της GOLDMAN SACKS. των υπέρογκων δανεισμών, των Ο.Α., των ληστειών στα εξοπλιστικά κ.λπ, κ.λπ.!!!
Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ότι με την ανερμάτιστη πολιτική της θα καταφέρει να επαναφέρει στην Εξουσία τους σκελετούς, τους Φρανγκεστάιν του παλαιοκομματισμού στους οποίους, εν πολλοίς, οφείλεται η λεηλασία της χώρας.
Η σημερινή, σκληρή  πραγματικότητα
Η Ελληνική πολιτική ηγεσία επέδειξε λυσσασμένο αλκοολισμό στα δάνεια και ενεθάρρυνε τους λωποδύτες δανειστές.
Κον Μπεντίτ
Ευρωβουλευτής – Επικεφαλής Πρασίνων
  • Η Γερμανική κατοχή και ολική καταστροφή της χώρας από τους βάρβαρους Ναζίδες είχε διάρκεια τρία (3) χρόνια.
  • Ο ολέθριος εμφύλιος σπαραγμός τέσσερα (4).
  • Η δικτατορία των Συνταγματαρχών επτά (7).
  • Η τρέχουσα παντοδαπή καταστροφή και διάλυση της οικονομίας, των κρατικών λειτουργιών, το συνεχιζόμενο ξεπούλημα της Εθνικής κυριαρχίας, η φυγή των νέων, η ανεργία, η κλιμακούμενη φτωχοποίηση των Ελλήνων φαίνεται να μην έχουν ημερομηνία λήξεως.
Πορευόμαστε μια αθλιότητα χωρίς τέλος και ανεχόμαστε τους πολιτικούς να μας επαναλαμβάνουν τα ίδια ψεύδη…
Όταν μία μέρα, μετά από χρόνια, θα βγούμε απ’ αυτήν την άθλια περίοδο της ιστορίας, με τους τσαρλατάνους πολιτικούς να καταστρέφουν τη ζωή μας ανέμελα, δεν θα τους κατηγορήσουμε μόνο για την οικονομική μας εξαθλίωση, για την ταπείνωση, για το ότι καταστρέψανε δουλειές και σπίτια που τα στήσαμε με κόπο (ξερίζωσαν 450.000 νέους και τους έστειλαν στη ξενιτιά), θα τους κατηγορήσουμε, επίσης, γιατί μας αποξένωσαν επί τόσο μακρύ διάστημα από τον ανθρωπισμό μας, τις ανθρώπινες ιδιότητές μας, την εθνική υπερηφάνεια μας και μας στρίμωξαν σε μια γωνία ταπεινωμένους, χωρίς ν’ ακουμπήσουν τα προκλητικά εισοδήματα και προνόμιά τους!
Διαπραγματεύσεις I (Τα παλικάρια)
Σωτήριο έτος 1827.
Η επανάσταση έχει πάρει την κάτω βόλτα. Οι καπεταναίοι τρώγονται μεταξύ τους. Ο Σουλτάνος, για να ξεκαθαρίσει το τοπίο έστειλε στην Ελλάδα μια στρατιά υπό τον περιβόητο Κιουταχή Πασά. Στρατοπέδευσε κάπου στην Αττική . Έστειλε μαντατοφόρους στον Έλληνα Αρχιστράτηγο Γεώργιο Καραϊσκάκη για να διαπραγματευθούν μαζί του για μια ταπεινωτική, για τους Έλληνες, συνθήκη. Ιδού η απάντηση του Καραϊσκάκη, που αργότερα θα κατατρόπωνε τον αλαζόνα Τούρκο.
Γεώργιος Καραισκάκης                                                                   Αρχιστράτηγος Ρούμελης                                                               Κερατσίνι , 20 Απριλίου 1827                                                   Πρός τον μεχμέτ Ρασίτ πασά , Κιουταχή                                       Εις Αθήνας
Γαμώ την πίστη σας και τον Μωχαμέτη σας . Τι θαρρεύετε ορε κερατάδες ......Δεν εντρέπεστε να ζητείτε απο ημάς συνθήκην με έναν κοντζιά σκατοσουλτάν Μαχμούτην ?
Να τον χέσω και αυτόν , και τον Βεζύρη σας , και τον εβραίο Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα .
Άμα ζήσω , θα τους γαμήσω , άμα πεθάνω , θα μου κλάσουν τον πούτζον .
Ο στρατηγός                                                                                       Γεώργιος Καραισκάκης 

Διαπραγμάτευση II (Τα συνεταιράκια, οι έχοντες χεσμένη τη φωλιά τους)
Σκύλος κοκαλογλείφτης φέρνει γύρα κρακ! Τακ! της γειτονιάς του τενεκέδες.
Ο ποσαπαίρνεις με το θεσιθήρα, για την πατρίς καυγά στους καφενέδες.
Φαγοπότι, ξαπλωταριό, τα ίδια στα θέατρα, τις ταβέρνες, τα πορνεία, τις μπάνκες, σπίτια, αποκαΐδια.
Μας ταπείνωσαν όλες τις ταπείνωσες….
Κ. Παλαμάς
(Σατυρικά Γυμνάσματα)
190 χρόνια μετά
Ο “Σουλτάνος” Σόιμπλε μας στέλνει, κάθε τόσο, να “διαπραγματευτούμε” με σκληρά καρύδια, αδίστακτούς πασάδες. Κι από την άλλη πλευρά ανθρωπάρια, ανεπαρκείς, απάτριδες, πρώην συνεταιράκια των δανειστών, βουτηγμένοι στη λίγδα με μακράν ιστορία στα σούρτα – φέρτα με εγχώριο και ξένο κεφάλαιο.
Από πού αρχίζει η ιστορία των χρεών, της διαφθοράς και των δανεισμών; Σε πόσο βάθος να πάω; Από κάπου πρέπει να αρχίσω. Στο 1995, στο μέσον μιας περιπετειώδους πορείας Μητσοτάκη – Ανδρέα, Μιμής Παπανδρέου, ο κ. Σημίτης γίνεται σημαιοφόρος της κατηφόρας με παραστάτες Άκη, Γιάννο, Χριστοδουλάκη, Μαντέλη κ.α., κ.α. Ακολουθούν κι άλλοι ένδοξοι Κυβερνήτες: Κ. Καραμανλής, Μεϊμαράκης, Παυλόπουλος, Αλογοσκούφης, Παπαθανασίου, Γιωργάκης, Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου, Αντωνομπένηδες, Αποτέλεσμα; Μας συνέτριψαν, μας ισοπέδωσαν, μας αφαίρεσαν την εθνική κυριαρχία, την ψυχή της Ελλάδας.
Και σε επίρρωση των όσων αναφέρω πιο πάνω, σχολιάζει ο κορυφαίος αρθρογράφος κ. Χρ. Γιανναράς, (Καθημερινή 25.02.2017): Την διαχείριση των συνεπειών του εγκλήματος (καταλήστευση του κράτους και υπερδανεισμού) ανέλαβαν, αυτόκλητοι, οι φυσικοί αυτουργοί του με ανέγγιχτους από τη Δικαιοσύνη τους πρωταιτίους ώστε να μείνει άθικτο το πελατειακό κράτος.
  • Η αποτυχία οφείλεται, κυρίως, στην ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών ν’ αντιμετωπίσουν υπεύθυνα την διαπραγμάτευση και, στη συνέχεια, την διαχείριση των συμφωνιών που υπέγραψαν (Γ.Β. Δερτιλής – επτά πόλεμοι, 4 εμφύλιοι, 7 πτωχεύσεις, 1821 – 2015).
  • Οι απελθόντες (Αντωνομπένηδες ) ουδέποτε διαπραγματεύτηκαν – Π. Λουκάκος – Δημοσιογράφος – Ευρωβουλευτής ΝΔ (ΡΣ 90,1 – 01/01/15).
  • Η διαπραγματευτική ικανότητα Βενιζέλου (ΥΠΟΙΚ) με την Τρόικα μας κόστισε μερικά δις ευρώ παραπάνω (ΝΕΑ 11/11/11).
  • Οι Ελληνικές κυβερνήσεις είναι εντελώς αναξιόπιστες στο εξωτερικό (Κυρ. Μητσοτάκης, ΣΚΑΙ 02.02.16)
Γι’ αυτό ξεβρακωθήκαμε. Τα έδωσαν όλα…
Αν, από την από εδώ μεριά υπήρχαν δυο – τρεις Καραϊσκάκηδες πατριώτες και όχι τεμενατζήδες, θα τους είχαν πει από το 2012 “Τι θαρρεύετε ωρέ κερατάδες; Δεν ξέρατε ότι, όταν δανείζατε, τα δίνατε σε φαύλους και άρπαγες; Σε πολιτικούς που έφτιαξαν ακόμη και άρθρα στο Σύνταγμα για να συγκαλύπτουν τις ληστείες τους; Σε μια χώρα που τρέκλιζε πνιγμένη στην διαφθορά, ήδη καταχρεωμένη; Γιατί μας πουλάγατε υπερκοστολογημένα υλικά; Γιατί στέλνατε τη SIEMENS να εκμαυλίσει τους πάντες; Θα πληρώσουμε τα χρέη μας αλλά δείχτε μας λίγη μπέσα, μη μας πατάτε στο σβέρκο. Αλλιώς θα χέσω κι εσάς και τον Βεζύρη σας – Σόιμπλε αλλά και τις πουτάνες τους τραπεζίτες και δεν θα σας δώσω ούτε ένα γρόσι… Ουστ, καθάρματα…”
Κάτι τέτοιο θα τους έλεγαν.
Ας ζητωκραυγάσουμε, αφού δεν πεθάναμε ακόμα, για την εθνική μας εορτή και ας αγωνιστούμε μια άλλη απελευθέρωση που θ’ αργήσει πολύ αν δεν ξεκαθαρίσει ο τόπος από τις συμμορίες που μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια.
Τελειώνω με ένα στίχο του συμπατριώτη μου Νίκου Γκάτσου.
Μα θα ‘ρθουν καινούρια χρόνια
Μ’ όνειρα κι οράματα
Δίχως λόγους σε μπαλκόνια
Κι άχρηστα προγράμματα
Βρε για να σωθεί η Ελλάδα
τους καιρούς τους ύστατους
βρείτε τώρα ένα Καιάδα
και γκρεμοτσακίστε τους
ΥΓ 1 Οδύνης: Για ν΄ αντιληφθείτε από ποια συντεχνία ανεπαρκών και ανίκανων συντίθεται ο πολιτικός μας κόσμος, σας δίνω δύο μικρά αποσπάσματα από κείμενα διακεκριμένων γραφίδων: Του δημοσιογράφου κ. Τάσου Παπαδόπουλου (Α.Ν. 21.02) και καθηγητή κ. Χρ. Γιανναρά (Καθημερινή 25.02).
Ευρωκοινοβούλιο, μεσημέρι 35/02, θέμα συζήτησης Το Ελληνικό πρόβλημα (ο κ. ΤΠ ήταν παρών).
Τ.Π. ” Οι Έλληνες Ευρωβουλευτές βρήκαν την ευκαιρία αντί να κατακεραυνώσουν τους παρατρεχάμενους του Σόιμπλε, να μεταφέρουν την εσωτερική αντιπαράθεση στο Κοινοβούλιο… Μια εικόνα διόλου κολακευτική…” Αλληλοβριζόμενοι, προσθέτω… Ντροπή τους….
Χρ.Γ. ” Θα φανταζόταν κανείς ότι οι Έλληνες Ευρωβουλευτές θα εμφανίζονταν σοβαρά προετοιμασμένοι, συντονισμένοι για να μεταφέρουν στο Ευρωκοινοβούλιο την οιμωγή οδύνης της χώρας… Υποτίθεται ότι στο Ευρωκοινοβούλιο τα ελλαδικά κόμματα στέλνουν όχι τους αφισοκολλητές της όποιας ποδοσφαιρόλαγνης καφρίλας, αλλά συγκροτημένες προσωπικότητες… Τελείως ξεδιάντροπα, μπροστά στα μάτια των Ευρωπαίων συναδέλφων τους έστησαν την επαρχιώτικη φτηνιάρικη αντιμαχία τους, παιδαριώδη…..” Και πάλι ντροπή τους και ντροπή σ’ αυτούς που τους έστειλαν εκεί να εισπράττουν τεράστια ποσά και να χαίρουν δεκάδων προνομίων. Βλέπετε μ’ αυτούς να υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης;
ΥΓ 2. Η ευφυέστατη μεγάλη μας τραγωδός, αείμνηστη Μαρίκα Κοτοπούλη, είχε επινοήσει έναν ειδικό όρο για να χαρακτηρίσει τα εγχώρια καθάρματα που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς τύραννους της κατοχής, τους ονόμαζε δωσίκωλους!
Ο Κων. Φράγκος είναι
υπ/γος ε.α. – Συγγραφέας
Αναλυτής Στρατ.Θεμάτων – DEA
Παν. PARIS I στην Πολιτική Άμυνα


Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017


Επιθυμώ να στείλω εις τον διάβολον, κάθε άνθρωπο που δεν με σέβεται

Ένα κείμενο προσωπικό, ιδιαίτερο, με έντονη στοιχεία κριτικής και πολεμικής, έρχεται στην επιφάνεια, 34 χρόνια μετά, δια χειρός Μάνου Χατζιδάκι. Ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης το είχε γράψει στις 20 Μαΐου 1980 όταν και  βρισκόταν στη Μελβούρνη.
Τρεις δεκαετίες μετά και με αφορμή τη συμπλήρωση των 20 ετών από τον θάνατό του, η εφημερίδα Νέος Κόσμος το φέρνει στη δημοσιότητα. Ένα κείμενο που δείχνει το εύρος της σκέψης του Μάνου Χατζιδάκι και την αντίθεσή του σε κάθε μορφή ευτέλειας και ξεπεσμού.
Ο τίτλος του κειμένου -από τον ίδιο τον Μάνο Χατζιδάκι- είναι «Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό»
Ακολουθεί το κείμενο:
«Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό
Γεννήθηκα στις 23 Οκτώβρη του '25, στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους μεταπολεμικούς της ενδοχώρας μετανάστες.
Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη και ο πατέρας μου απ' την Κρήτη. Με φέραν το '31 στην Αθήνα απ' όπου έλαβα την Αττική παιδεία - όταν ακόμη υπήρχε στον τόπο μας και Αττική και Παιδεία.
Είμαι λοιπόν γέννημα δύο ανθρώπων που δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου όλες τις δυσκολίες του Θεού και όλες τις αντιθέσεις. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την Ευρωπαϊκή, φέραν έν' αποτέλεσμα εντυπωσιακό. Εγινα τόσο ομαλός, έτσι που οι γύρω μου να φαίνονται ως ανώμαλοι.
Η κατοχική περίοδος μου συνειδητοποίησε πως δεν χρειαζόμουν τα μαθήματα της Μουσικής, γιατί με καθιστούσαν αισθηματικά ανάπηρο και ύπουλα μ' απομάκρυναν απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν: Να διοχετευθώ, να επικοινωνήσω και να εξαφανιστώ. Γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την κατοχή - σαν ήρθε η απελευθέρωση. Δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς δεν μοιάζω φυσιογνωμικά με μέλος του γνωστού Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.
Ταξίδεψα πολύ. Κι' αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν μόνο προϊόν του τόπου μας αποκλειστικό, όπως περήφανα αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σωβινιστές και οι ντόπιοι εθνικιστές. Έτσι ενισχύθηκε η έμφυτη ελληνικότητά μου και μίκραινε κατά πολύ ο ενθουσιασμός μου για τους αλλοδαπούς.
Έγραψα μουσική για το Θέατρο, για τον Κινηματογράφο και τον Χορό. Παράλληλα έγραψα πολλά τραγούδια - δύο χιλιάδες μέχρι στιγμής, - μέσ' απ' τα οποία ξεχωρίζω όλα όσα περιέχει αυτή μου η συναυλία.
To 1966 βρέθηκα στην Αμερική, και επειδή χρωστούσα στην ελληνική εφορία κάπου τρισήμιση εκατομμύρια δραχμές, αναγκάστηκα να κατοικήσω εκεί ώσπου να τα εξοφλήσω.
Εξόφλησα τα χρέη μου το '72 κι' επέστρεψα στην Αθήνα, για να κατασκευάσω το καφενείο με το όνομα «Πολύτροπο». Ήρθε όμως ο τυφώνας που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση» με τις σειρήνες των γηπέδων και των σφαιριστηρίων και τους χιλιάδες εκ των υστέρων αντιστασιακούς, που αγανακτισμένοι τραγουδούσαν τραγούδια ενάντια στη Δικτατορία, και που με αναγκάσανε να κλείσω το «Πολύτροπο», μ' ένα παθητικό περίπου πάλι των τρισήμιση εκατομμυρίων. Μοιραίος αριθμός.
Κι' έτσι απ' το '75 αρχίζει μια διάσημη «εποχή μου» που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε η υπαλληλική, και που με κατέστησε πάλι διάσιμο σ' όλους τους απληροφόρητους συμπατριώτες μου και σ' όσους πίστεψαν πως τοποθετήθηκα χαρακτηριστικά στις όποιες θέσεις της δημόσιας ζωής. Μέσα σ' αυτή που λέτε την περίοδο, προσπάθησα ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω «ακριβές καφενειακές ιδέες» πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και οι δύο ετούτοι οργανισμοί βαθύτατα διαβρωμένοι και σαθροί από τη γέννησή τους, κατάφεραν ν' αντισταθούν επιτυχώς ώσπου στο τέλος να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό, γεννήθηκε η φιλελεύθερη έννοια του ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον τόπο.
Και καταστάλαγμα μέχρι στιγμής του βίου μου είναι:
Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει στα όρια που εκείνη καθορίζει κι' όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει κι όχι σ' αυτό που μας διασκεδάζει και μας κολακεύει εις τας βιαίως αποκτηθείσας συνήθειές μας.
Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία την πάσα λογής χυδαιότητα καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.
Aυτό το ρεσιτάλ είναι αποτέλεσμα πολύχρονης συνειδητής προσπάθειας και μελέτη «υψηλού πάθους». Γι' αυτό και το αφιερώνω στους φίλους μου.
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Μελβούρνη 20 Μαΐου 1980».


Πηγή: www.iefimerida.gr

Τρίτη 21 Μαρτίου 2017

Γιατί η υπόθεση Βατοπεδίου είναι σκάνδαλο και τι σημαίνει η απόφαση αθώωσης των εμπλεκόμενων

Η αθώωση των 14 κατηγορούμενων για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου και των ανταλλαγών εκτάσεων με το Δημόσιο προκάλεσε ιδιαίτερη ευφορία στους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους, οι οποίοι προσπαθούν εναγωνίως να πείσουν ότι δεν υπήρχε σκάνδαλο. Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι ακριβώς έτσι.
Αντιθέτως, εκείνο που κρίθηκε και αποφασίστηκε είναι πως οι κατηγορούμενοι δεν είχαν δόλο. Σύμφωνα δηλαδή με το δικαστήριο, δεν αποδείχθηκε απλώς η ηθική αυτουργία, ενώ προέκυψε -κατά το δικαστήριο- πως ό,τι έκαναν οι μοναχοί το έκαναν από την πεποίθησή τους πως η λίμνη ανήκει στη Μονή.
Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που αποκαλύφθηκε το 2008 προκαλώντας πολιτικό σεισμό κρίθηκε ωστόσο με την απόφαση 197/2015 του τριμελούς Εφετείου Κομοτηνής, το οποίο έκρινε πως η λίμνη Βιστωνίδα και οι παραλίμνιες περιοχές ανήκουν στο Δημόσιο και επομένως κακώς ανταλλάχθηκαν.
Το εν λόγω δικαστήριο αποτελούμενο από τους Χρήστο Τζανέρικο, Μυρσίνη Παπαχίου και Μιχάλη Κακαμανούδη, απέρριψε συγκεκριμένα στο σύνολό της την αγωγή του Βατοπεδίου εναντίον του ελληνικού Δημοσίου. Η απόφαση εκείνη πέρα από το ότι αναγνώριζε στο Δημόσιο την κυριότητα της λίμνης καθιστούσε και όλες τις μεταβιβάσεις που είχαν γίνει άκυρες.
Έχει ενδιαφέρον ότι και η πρωτόδικη απόφαση του δικαστηρίου στην Κομοτηνή, δικαίωνε εν μέρει το Δημόσιο, ωστόσο αυτό είχε αποκρυφτεί. Μάλιστα η συγκεκριμένη απόφαση δεν καθαρογράφηκε ποτέ από την τότε πρόεδρο του Δικαστηρίου, Μαρία Ψάλτη και δημοσιεύθηκε με καθυστέρηση τεσσάρων ετών! Πριν λοιπόν γνωστοποιηθεί η απόφαση, η μονή Βατοπεδίου είχε μεθοδεύσει να πάρει τη λίμνη με παράνομες υπουργικές αποφάσεις.
Στην υπόθεση αυτή είχαν πρωταγωνιστήσει ο τότε υφυπουργός Οικονομικών, Πέτρος Δούκας, ο αποθανών πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Ευάγγελος Μπασιάκος και ο τότε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Αλέξανδρος Κοντός, των οποίων τα πιθανά αδικήματα παραγράφηκαν με το εσπευσμένο κλείσιμο της Βουλής από την κυβέρνηση Καραμανλή τον Μάιο του 2009.
Με τις υπουργικές αποφάσεις αυτές, ο κ. Δούκας σταμάτησε τη νομική διαδικασία η οποία ήταν υπέρ του ελληνικού Δημοσίου και αναγνώρισε πως οι εκτάσεις ανήκαν στη Μονή Βατοπεδίου. Στη συνέχεια με νόμους των άλλων υπουργών, ξεκίνησαν οι γνωστές ανταλλαγές των εκτάσεων της λίμνης Βιστωνίδας με άλλα ακίνητα - φιλέτα του Δημοσίου σε ολόκληρη τη χώρα.
Εξαιτίας της παραγραφής των αδικημάτων των εμπλεκόμενων πολιτικών προσώπων, οι οποίοι καλύπτονταν από τον εκτρωματικό νόμο περί ευθύνης υπουργών παραπέμφθηκαν σε δίκη τα μη πολιτικά πρόσωπα μόνο, τα οποία σήμερα κρίθηκαν αθώα. Η απαλλαγή τους από τις κατηγορίες όμως δεν αφορά το σκανδαλώδη τρόπο ανταλλαγής των εκτάσεων, ο οποίος έχει πιστοποιηθεί από τη Δικαιοσύνη με την απόφαση 197/2015. Στηρίζεται αντιθέτως μόνο στην παραδοχή πως οι εμπλεκόμενοι δεν είχαν δόλο αλλά βαθιά πίστη πως η λίμνη ανήκε στο Δημόσιο. Στην παραδοχή δηλαδή, πως δεν γνώριζαν.

πηγή : koutipandoras.gr