Τι δεν λένε οι δραχμιστές για τα απόκρυφα του Grexit


του Μάκη Ανδρονόπουλου 

Η φιλολογία περί Grexit και επιστροφής στη δραχμή έχει και πάλι φουντώσει τόσο από εξωγενείς λόγους, όσο και από ενδογενείς. Στους εξωγενείς ανήκουν οι δηλώσεις αξιωματούχων του νέου Αμερικανού προέδρου για επικείμενη διάλυση της ΕΕ και του ευρώ, η καλύτερη οικονομική πορεία χωρών που εξακολουθούν να έχουν εθνικό νόμισμα (Πολωνία, Τσεχία, Ρουμανία των οποίων τα νομίσματα σταθεροποιήθηκαν και σημειώνουν μικρές τάσης ανατίμησης), η προειδοποίηση Ντράγκι πως έξοδος σημαίνει πρώτα εξόφληση και φυσικά οι τοποθετήσεις έγκυρων οικονομολόγων.

Οι ενδογενείς παράγοντες που τροφοδοτούν την φιλολογία για τη δραχμή σχετίζονται με το αδιέξοδο της 2^ης Αξιολόγησης και το εύλογο σύνδρομο του επώδυνου συμβιβασμού και βεβαίως με την «έκρηξη» Ξυδάκη για μια δήθεν ειλικρινή συζήτηση για τη δραχμή. Μπορεί, βέβαια, τα επιχειρήματά του να είναι λογικά, όμως, οι πραγματικές επιπτώσεις μιας τέτοιας συζήτησης σε περίοδο κρισιακής διαπραγμάτευσης είναι εξαιρετικά επικίνδυνη με δραματικές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία. Αν δε πρόκειται για μια από τις γνωστές επικοινωνιακές καραμπόλες της κυβέρνησης, τότε τα πράγματα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα.

Και για να τονίσουμε πόσο επικίνδυνη είναι για την οικονομία μια τέτοια συζήτηση τώρα, φθάνει να αναφερθεί πως υπήρξε προ ημερών άρθρο που καλούσε την Εισαγγελία να παρέμβει έναντι όσων αρθρογραφούν υπέρ της δραχμής με βάση σχετική νομοθεσία. Πάντως, την εκδοχή της δραχμής υποστηρίζουν και ορισμένοι Έλληνες οικονομολόγοι-καθηγητές, αλλά οι θέσεις τους και κυρίως οι διαδικασίες εξόδου δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένες, εξ αιτίας -ίσως- του μιντιακού χρόνου και χώρου που τους δίδεται.

Βασικά το κύριο επιχείρημα της επιστροφής στη δραχμή είναι ότι έτσι ελέγχεις την νομισματική πολιτική, δηλαδή την ποσότητα χρήματος που μπορείς να ρίξεις στην αγορά για να αναθερμάνεις την παγωμένη οικονομία και τη δυνατότητα διολίσθησης ή και άμεσης υποτίμησης του νομίσματός σου, ώστε να μπορείς να εξάγεις και να παίρνεις συνάλλαγμα για να μπορείς να αγοράζεις πετρέλαιο, φάρμακα κλπ. Το εθνικό νόμισμα σημαίνει για πολλούς αναλυτές χαμηλή ανεργία. Δεν λένε όμως ότι οι εργαζόμενοι θα έχουν πολύ χαμηλή αγοραστική δύναμη, δηλαδή, ο σημερινός μισθός των 400 ευρώ σε δραχμές μπορεί να χάσει αγοραστική δύναμη και να πέσει γρήγορα στα επίπεδα των 100-150 ευρώ!...

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση που θα ψηφίσει το νόμο επιστροφής στη δραχμή θα περιλάβει μία διάταξη που θα καθορίζει ισοτιμία 1 ευρώ=1 δραχμή. Αλλά μετά αρχίζει η διολίσθηση για να γίνουν φθηνά τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες (τουρισμός) και να γίνει ελκυστική η χώρα για το ξένο κεφάλαιο. Αυτό όμως έχει και μια άλλη όψη, για την οποία οι δραχμιστές δεν λένε κουβέντα.

Η πρόταση Σόιμπλε και τα απόκρυφα της δραχμής

Πόσο τραγικές  θα είναι οι επιπτώσεις στην εξόφληση του χρέους; Γιατί να έρθουν σε μια χώρα φθήνιας να επενδύσουν οι ξένοι, όταν το επιχειρηματικό περιβάλλον δεν θα έχει κανόνες, διαφάνεια και δικαιοσύνη κ.ο.κ. , καθώς οι μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν επί ευρώ δεν θα γίνουν επί δραχμής…

Κι εδώ έρχεται ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ήδη από την εποχή Ευάγγελου Βενιζέλου, και λέει, αν το αποφασίσετε, μπορούμε να δούμε ένα χοντρό «κούρεμα» του χρέους (ίσως και 50%), ίσως και ένα πριμ εξόδου της τάξεως των 50 δισ. ευρώ για να στηρίξετε το νόμισμά σας και τις εισαγωγές των αναγκαίων… να σας βοηθήσουμε, τεχνικά, νομικά και ότι άλλο χρειαστεί γιατί η έξοδος θέλει διαπραγμάτευση και είναι εξαιρετικά περίπλοκη στους λογαριασμούς και στα νομικά της.

Εκεί στα ψιλά γράμματα της διαπραγμάτευσης (Σ.Σ: Δείτε πόσο δύσκολο είναι το Brexit που δεν αφορά καν στο ευρώ) έρχεται ο Ντράγκι και λέει θέλω τα 76 δισ. ευρώ που έχετε άνοιγμα στην ΕΚΤ, καθώς επίσης και την εκκαθάριση των πληρωμών που έχετε στο διευρωπαϊκό σύστημα target 2. Τι γίνεται με αυτά; Πώς διακανονίζονται; Και κυρίως ποιοι μπορούν να κάνουν τέτοιου τύπου διαπραγματεύσεις;

Και θα σε αφήσει η άλλη πλευρά να περάσεις στον αρχικό νόμο εκτός από το 1 ευρώ = 1 δρχ και τα δάνεια σε ευρώ να γίνουν ισότιμα δάνεια σε δραχμή; Και τι θα κάνεις με τις τράπεζες; Θα τις εθνικοποιήσεις; Θα διαγράψεις τα δάνεια των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων; Πού θα βρεις λεφτά για να τις ανακεφαλαιοποιήσεις; Και αν αρχίσεις να τυπώνεις δραχμές ανεξέλεγκτα πού θα πάει ο πληθωρισμός, πού τα επιτόκια και πού η ισοτιμία του νομίσματος; Τι νόμισμα θα έχεις αναφορά, το ευρώ ή το δολάριο;

Ποιος θα διαπραγματευτεί και τι

Η απόφαση για το Grexit μπορεί να γίνει με δυο τρόπους: Είτε με 151 ψήφους στη Βουλή (Σ.Σ: κι εδώ θα ΄ρθουν οι συνταγματολόγοι και θα πουν ότι χρειάζονται 180), είτε με δημοψήφισμα.

Με δημοψήφισμα σημαίνει πως θα υπάρξει χρόνος για πολιτική αντιπαράθεση. Με το που θα τεθεί το θέμα, θα υπάρξει αμέσως παύση πληρωμών, θα αδειάσουν τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα, ίσως και τα φαρμακεία. Για να περιοριστούν όλα αυτά, η κυβέρνηση θα χρειαστεί να κλείσει τις τράπεζες για όλη την διάρκεια της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Αν είναι απόφαση της Βουλής, αυτή θα πρέπει να παρθεί Παρασκευή μετά το κλείσιμο των τραπεζών και των αγορών και κυρίως, θα πρέπει να έχει ειδοποιηθεί η Κομισιόν να έχει έτοιμη μια 3-4μελή ομάδα διαπραγμάτευσης απέναντι στην αντίστοιχη ελληνική, ώστε η συμφωνία να γίνει και να ολοκληρωθεί μέσα στο Σαββατοκύριακο σε ένα ποσοστό 85%.

Εδώ πρέπει να υπογραμμιστεί με κόκκινο ότι δεν υπάρχει προηγούμενο εξόδου από το ευρώ, άρα δεν υπάρχει ασφαλής διαδικασία διαπραγμάτευσης. Θα είναι μια διαπραγμάτευση ενός αδύναμου, έναντι των πολλών και ισχυρών. Συνεπώς, έχει τεράστια σημασία ποιο θα είναι το κατάλληλο πρόσωπο που θα διαπραγματευτεί , δηλαδή ποιος θα κυβερνήσει.

Διότι μια άτακτη και αυτοσχεδιαστική έξοδος από το ευρώ θα οδηγήσει σε τραγικές καταστάσεις. Στα ψιλά γράμματα των υφιστάμενων συμφωνιών ελλοχεύουν τραγικές παγίδες.

Κι εδώ έρχεται το σχέδιο. Τι απαιτήσεις θα προβάλλει η Ελλάδα και με τι οικονομοτεχνική και νομική τεκμηρίωση;  Τι σχέδιο θα έχει αυτός που θα κυβερνήσει;

Οικονομικοί παράγοντες επισημαίνουν πως «αυτοί (και εννοούν όλα τα κόμματα) δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν στον ελληνικό λαό ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και θα οργανώσουν σχεδιασμένη αποχώρηση από το ευρώ; Είναι όλοι τους άσχετοι και ανίκανοι…».

Πάντως, αν ο εντολοδόχος της εξόδου είναι σοβαρός και ξέρει, θα κάνει πρώτα δέκα κρίσιμες μεταρρυθμίσεις για να δώσει σήμα στις αγορές ότι η έξοδος είναι για να γίνει πύραυλος η χώρα, διαφορετικά το μήνυμα θα είναι πως πρόκειται για έξοδο πολιτικής επιβίωσης με διορισμό κομματικού διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδος, που θα αγοράζει τα ομόλογα που θα εκδίδει η κυβέρνηση για να βολέψει το 1,5 εκατ. άνεργους όπως όπως στο κράτος, το οποίο θα χρειαστεί να γιγαντωθεί και πάλι.

Το οξυγόνο που χρειάζεται η οικονομία παρέχεται είτε με τύπωμα χρήματος, είτε με μεταρρυθμίσεις. Αλλά μεταρρυθμίσεις που δεν είναι οριζόντιες περικοπές συντάξεων, αλλά συντάξεις με ανταποδοτικότητα, χωρίς 45άρηδες ή 55άρηδες συνταξιούχους.

Το ευρώ έχει κανόνες. Ποιος και τι κανόνες θα βάλει στη δραχμή;

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τα γνωρίζει όλα αυτά και γι΄ αυτό έχει χάσει τον ύπνο του. Λέγεται δε πως ονειρεύεται ένα τρίτο δρόμο μέσα στο ευρώ, το μονοπάτι του παράλληλου νομίσματος.

Ντροπή κκ Παυλόπουλε, Βούτση, Τσίπρα, Μητσοτάκη, Κουτσούμπα, Θεοδωράκη, Γεννηματά, Λεβέντη, Καμμένε, Μιχαλολιάκο

Του Γ. Παπαδόπουλου- Τετράδη

Διαψεύδονται από τον ίδιο το νόμο- έκτρωμα οι χτεσινές δικαιολογίες του προέδρου της Βουλής και του υπουργείου Οικονομικών και επιβεβαιώνεται το καραμπινάτο σκανδαλώδες ρουσφέτι υπέρ της τσέπης όλου του κομματικού συστήματος που ψήφισε η Βουλή και απαλλάσσει από μεγάλο κομμάτι της  έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης όλους τους πολιτικούς, αυτοδιοικητικούς και τους υψηλόμισθους διοικητές και συμβούλους του δημοσίου!

Και τους απαλλάσσει με τον ίδιο νόμο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (!) που επέβαλλε:

• Περικοπές στις συντάξεις
• Κατάργηση του ΕΚΑΣ
• Αύξηση ασφαλιστικών εισφορών στους ελεύθερους επαγγελματίες και τα μπλοκάκια
• Μείωση του αφορολόγητου συντελεστή για μισθωτούς και συνταξιούχους 

Ποιοι είναι οι ωφελημένοι από τον σκανδαλώδη νόμο- ρουσφέτι, οι οποίοι γλιτώνουν από 1050 μέχρι 2000 ευρώ το χρόνο;

* Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
* Ο πρωθυπουργός.
* Ο Πρόεδρος και οι αντιπρόεδροι της Βουλής.
* Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
* Οι υπουργοί.
* Οι αναπληρωτές υπουργοί.
* Οι υφυπουργοί.
* Οι γενικοί και ειδικοί γραμματείς υπουργείων.
* Οι γενικοί γραμματείς των αποκεντρωμένων διοικήσεων.
* Οι περιφερειάρχες.
* Οι βουλευτές και ευρωβουλευτές.
* Οι δήμαρχοι.
* Oι διοικητές, υποδιοικητές, πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων, διευθύνοντες και εντεταλμένοι σύμβουλοι των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.
* Τα μέλη των ανεξάρτητων αρχών καθώς και των αρχών που χαρακτηρίζονται με νόμο ως ανεξάρτητες ή ρυθμιστικές.

Τι έγινε πραγματικά; Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατάργησε τη διάταξη νόμου του 2015, που επέβαλε αυξημένη εισφορά αλληλεγγύης στα υψηλόμισθα μέλη του πολιτικού και διοικητικού προσωπικού λόγω προνομιούχων αποδοχών και θέσεων.

Και με την κατάργηση ωφελεί όλο αυτό το καλά αμειβόμενο προσωπικό κατά 1050 ως 2.000 ευρώ το χρόνο την ίδια ώρα που:

• Το Συμβούλιο Επικρατείας έχει κηρύξει την εισφορά αντισυνταγματική, αλλά η κυβέρνηση εξακολουθεί και την απαιτεί από όλους τους φορολογούμενους!
• Η κυβέρνηση αυξάνει τους φορολογικούς συντελεστές, φτωχοποιώντας ακόμα μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού.
• Ετοιμάζει φόρο- τέρας κατά της περιουσίας που απέμεινε στους πολίτες.
• Παζαρεύει το αφορολόγητο και τη νέα περικοπή των συντάξεων.
• Χάνει δισεκατομμύρια από ασφαλιστικές εισφορές εξ αιτίας της ασχετοσύνης της στη σύνταξη του ασφαλιστικού νόμου του … καθηγητή Πανεπιστημίου νομικού Κατρούγκαλου. 

Το πρόσθετο σκάνδαλο είναι ότι κανείς από το πολιτικό κομματικό σύστημα δεν βγήκε να διαμαρτυρηθεί για το νομοσχέδιο πριν ψηφιστεί! Και κανείς δεν κατάγγειλε τον νόμο αφού τον ψήφισε η πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 

Προφανέστατα γιατί εξυπηρετούσε την τσέπη όλων! Η οποία… δεν άντεχε το ένα χιλιάρικο επί πλέον το χρόνο υπέρ του ταμείου αλληλεγγύης, αλλά αντέχει να το κόβει από κείνον που παίρνει έξι χιλιάρικα το χρόνο, όχι το μήνα!

Όλα τα κόμματα είχαν το χρόνο για να αντιδράσουν. Γιατί  ο νόμος ψηφίστηκε πέρυσι τον Μάιο και δεν θα τον έπαιρνε κανείς είδηση αν δεν έβρισκαν οι δημοσιογράφοι στον νέο Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος το σχετικό άρθρο. Όπως βρήκαν χτες και τους μπαταχτσήδες βουλευτές με τα ευνοϊκά δάνεια του κοινοβουλίου. Για να καταλάβουν οι πολίτες γιατί το πολιτικό σύστημα πολεμάει με νύχια και με δόντια να απαξιώσει τον Τύπο και να τον ελέγξει.

Χτες το ίδιο το υπουργείο για να δικαιολογήσει τη διάταξη έβγαλε ανακοίνωση, με την οποία παραδέχεται την αλλαγή και την αποδίδει στον πόνο του για ισονομία των πολιτών! Για να μην πληρώνουν παραπάνω οι προνομιούχοι! Και για να αποδείξει ότι δεν έχει συναίσθηση των νομοθετημάτων του και της κατάστασης των πολιτών θριαμβολογεί στο τέλος ότι αύξησε ακόμα και για τους φτωχότερους την εισφορά αλληλεγγύης από το 8% στο 10%!!! Για ισονομία!!!

Ο πρόεδρος της Βουλής από την πλευρά του επιχείρησε χτες να δικαιολογήσει το σκάνδαλο με έωλα επιχειρήματα. Μας είπε ότι δεν ζήτησαν τίποτε οι πολιτικοί ή το πολιτικό προσωπικό και ότι ήταν σύλληψης του υπουργείου Οικονομικών για να φέρει ισορροπία στα δημόσια οικονομικά!

Προφανώς ο πολύ ευφυής πρόεδρος της Βουλής θεωρεί τους πολίτες ηλίθιους. Γιατί ακόμα κι αν δεν ζήτησαν όλοι ετούτοι να ευνοηθούν δεν αντέδρασαν όταν ευνοήθηκαν! Την ώρα που η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών όχι απλώς αδικείται. Σφαγιάζεται.

Και το υπουργείο Οικονομικών έχει 100 διαφορετικές οικονομικές αντιμετωπίσεις για τους διορισμένους σε όλο το δημόσιο, ανάλογα με τα πελατειακά συμφέροντα. Οι υπάλληλοί του για παράδειγμα αμείβονται πολύ περισσότερο από τους συναδέρφους τους σε άλλα υπουργεία για τις ίδιες ώρες δουλειάς. Και το ενιαίο μισθολόγιο είναι ένα παραμύθι από την εποχή των γιαγιάδων μας. Για ποιά ισορροπία στα δημόσια οικονομικά μιλάει ο πρόεδρος!

Αλλά, ο πρόεδρος της Βουλής μας θύμισε τις περικοπές σε αμοιβές και συντάξεις βουλευτών, λες κι πρέπει να τους λυπηθούμε που έκοψαν από τα δεκαχίλιαρα την ώρα που κόβονται τα δικά μας πεντακοσάρικα! Υποχρέωσή τους ήταν. Δεν έκαναν χάρη σε κανέναν. Για να μη θυμίσω ότι σχεδόν κανείς δεν αρνήθηκε και αντιθέτως έγινε επανάσταση… ταξική από τους βουλευτές του κόμματός του όταν η τέως πρόεδρος της Βουλής και ο πρωθυπουργός πήγαν να τους κόψουν τα αδασμολόγητα αυτοκίνητα! Τα οποία κατέχουν ήδη!

Και ο πρόεδρος επιχειρηματολόγησε, για να μην κακολογούμε ο πολιτικό σύστημα και τους βουλευτές, που πριν γίνει κυβέρνηση δεν το’ χε και σε εκτίμηση, με το επιχείρημα ότι η Βουλή έχει βγάλει περίσσευμα στον προϋπολογισμό της, που θα διατεθεί σε ευάλωτες ομάδες! Ναι. Στους υπαλλήλους της Βουλής και στους 2.500 ειδικούς συμβούλους των βουλευτικών και υπουργικών γραφείων, που πληρώνονται όλοι όσα δεν ονειρεύεται σήμερα ούτε διευθυντής ξενοδοχείου ή ιδιωτικής εταιρίας, που τους βγαίνει η πίστη 16 ώρες τη μέρα στη δουλειά και στην ευθύνη, όχι στο χαλαρά και λάιτ.

Αλλά, ο πρόεδρος της Βουλής δεν μας είπε λέξη για όλο αυτό το προσωπικό που δεν πληρώνεται από τον προϋπολογισμό της Βουλής και που εκτός από τους βουλευτές και ευρωβουλευτές ωφελείται από τον νόμο- σκάνδαλο.

Δηλαδή για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, τους αντιπροέδρους της κυβέρνησης, όλο το υπουργικό συμβούλιο και τους γραμματείς των  υπουργείων, τους γραμματείς αποκεντρωμένων διοικήσεων, τους περιφερειάρχες, τους δημάρχους, τους διοικητές, υποδιοικητές, συμβούλους και διαβούλους όλων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (!) και τα μέλη των ανεξάρτητων ή συναφών αρχών! Μιλάμε για πάνω από μια χιλιάδα κόσμο!

Το κυριότερο: Τα δυο εκατομμυριάκια που θα λείψουν από το δημόσιο κορβανά εξ αιτίας του ρουσφετιού θα τα πληρώσουν ως συνήθως οι πολίτες!

Στην επωδό των δικαιολογιών του ο πρόεδρος της Βουλής ανησυχεί μήπως η επίθεση κατά του πολιτικού προσωπικού συλλήβδην χαϊδεύει μια αντί- πολιτική στάση, που μπορεί να οδηγεί «σε τέρατα διαφόρων καταστάσεων». Είναι ίσως το μόνο σημείο της ανακοίνωσής του που περιγράφει την πραγματικότητα.

Μόνο που η επίθεση γίνεται εξ αιτίας της ασυδοσίας του πολιτικού κομματικού προσωπικού. Και με στόχο την εξαφάνιση του πολιτικού προσωπικού που έχει τέτοια νοοτροπία. Η οποία λειτουργεί σε βάρος των πολιτών. Του λαού. Τα τέρατα θα είναι γεννήματα αυτού του ασύδοτου μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος. Όχι των πολιτών που ανησυχούν, αντιδρούν, εξοργίζονται, επαναστατούν.

Το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται στη Βουλή και στην κυβέρνηση, όχι στους πολίτες. Αλλά, δυστυχώς οι πολίτες δεν αντιδρούν. Ανέχονται. Και έτσι αποθρασύνουν το φίδι. 

Για έναν νόμο που χάιδευε τους πολιτικούς ο ρουμανικός λαός βγήκε στους δρόμους και απείλησε με νέα επανάσταση, την ώρα που οι Έλληνες πολίτες μαθαίνουν τα αίσχη του δικού τους διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και συνεχίζουν ατάραχοι και αμέτοχοι την υπόδουλη ζωή τους. Σαν να μην τους αφορά!

«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα προσμένουν ίσως κάποιο θάμα».

Ανατριχίλα και σεβασμός

του Πάνου Βόγλη 

Γράφω τώρα που είμαι ακόμη ζαλισμένος. Τώρα που ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει και νομίζω πως θα σηκώσει το σημαιάκι ο βοηθός και θα δώσει οφ σάιντ ο ρέφερι. Ευτυχώς είδε σωστά ο άνθρωπος, να τον έχει ο Θεός καλά και να του δώσουν το μισό πριμ οι Καταλανοί, που στο 95’ σε τόσο δύσκολη φάση με τόσα σώματα στην περιοχή, είδε με ακρίβεια σκοπευτή ότι ο Σέρτζι Ρομπέρτο καλυπτόταν πέντε πόντους.

Δεν ξανάγινε. Δεν πρόκειται  να οικειοποιηθώ τίποτα από αυτή την επιτυχία, αν και οπαδός της Μπαρτσελόνα. Απόψε είναι η βραδιά μόνο όσων πίστευαν στην πρόκριση. Και εγώ δεν πίστευα. Θα χαρώ φυσικά, όταν ξεπεράσω το μούδιασμα και συνέλθω από τους πανηγυρισμούς στο σαλόνι του σπιτιού μου, σα μικρό παιδί. Αλλά ειλικρινά δεν το πίστευα. Το ήθελα, παρακαλούσα το Θεό, έκανα τα γούρια μου και τις προσευχές μου, αλλά τέτοια ανατροπή, τέτοια πρόκριση, δεν ξέρω ποιος την είχε φανταστεί.

Ίσως αυτός ο θεότρελος Λουίς Ενρίκε, που είπε στη συνέντευξη Τύπου προχθές πως μάλλον θα χρειαστούν έξι γκολ για να περάσει η ομάδα του. Τι λες ρε άνθρωπε; Τι είναι τα γκολ για να μπουν σε εξάδες; Μπύρες;

Και όμως. Η Μπαρτσελόνα σε έχει κάνει να ξεχάσεις ποιος ήταν ο αντίπαλος της απόψε. Μία γαλλική ομάδα νομίζω. Σε έχει κάνει να ξεχάσεις ποιο ήταν το άλλο παιχνίδι την ίδια στιγμή. Τι έγινε την Τρίτη; Το όνομα σου σε έκανε να ξεχάσεις αυτή η ομάδα. Και όχι μόνο τους οπαδούς της, αλλά και τους πολλούς haters που δικαίως έχει, ανά τον κόσμο. Κουφάθηκαν και εκείνοι. Οι πιο εκνευρισμένοι κατέφυγαν στη γνωστή καραμέλα της διαιτησίας, για να δικαιολογήσουν αυτό που είδαν. Χωρίς σχόλιο από εμάς. Μόνο κρίμα για εκείνους που από το φανατισμό τους, δεν απολαμβάνουν την πραγματική μαγεία του ποδοσφαίρου. Κάτι που προσωπικά θα έκανα αν την ίδια πρόκριση είχε πάρει η Ρεάλ Μαδρίτης. Γιατί μιλάμε για έπος. Για κάτι που αξίζει θαυμασμό από όλον τον κόσμο, ανεξαρτήτως του ποιος το έχει πετύχει.

Ναι, το πέτυχε ίσως η μοναδική ομάδα που μπορούσε να το κάνει. Η Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου. Την οποία πολύ λογικά αρκετοί (ψύχραιμοι) αναλυτές ποδοσφαίρου την είχαν τελειώσει μερικές εβδομάδες πριν. "Τέλος εποχής", "Η Μπαρτσελόνα που ξέραμε δεν υπάρχει πλέον", έγραφαν πολλοί και μεταξύ μας με πολύ σοβαρά επιχειρήματα.

Ακριβώς γι’ αυτό αυτός ο θρίαμβος αποκτά μεγαλύτερη αξία. Οι Καταλανοί ενδέχεται να αποκλειστούν από τα ημιτελικά, όμως όλοι θα θυμόμαστε τη σεζόν 2016-2017 στο Τσάμπιονς Λιγκ, ως εκείνη όπου έγινε η μυθικότερη ανατροπή στην ιστορία του αθλήματος.

Παραπάνω από ένα κλαμπ, παραπάνω από το ίδιο το ποδόσφαιρο το βράδυ της Τετάρτης. Talk of the world, δηλαδή κοινωνικό φαινόμενο.

Δε θα ήθελα να είμαι στη θέση του Έμερι. Με τίποτα. Τέτοιες ήττες μπορεί να διαλύσουν ομάδες, καριέρες, σίγουρα να σημαδέψουν μία σεζόν. Με τι κουράγια να συνεχίσει στο πρωτάθλημα η Παρί; Πώς να εμπνεύσει τους παίκτες του ο Ισπανός κόουτς;

Αλλά με συγχωρείτε με την Παρί θα ασχοληθούμε άλλη φορά. Γιατί τώρα είναι η στιγμή των νικητών.

Είναι ωραίο το ποδόσφαιρο. Αρκεί να ασχολείσαι μόνο με αυτό. Να μην είσαι κολλημένος και εμπαθής.

Νομίζω κάπου εδώ ξέμεινα από ενέργεια. Και πολλά έγραψα, ίσως αχρείαστα. Τι να γράψεις και τι να πεις μετά από τέτοια βραδιά. Τυχεροί που ζούμε αυτές τις στιγμές.

Δεν αλλάζει τίποτε

του Μπάμπη Βρώτσου 

Αισίως μπήκαμε στον έβδομο χρόνο των μνημονίων και συνεχίζουμε ακάθεκτοι στην ίδια και απαράλλακτη τακτική με αυτή που ξεκίνησε ο ΓΑΠ το 2010 . Κάθε χρόνο σχεδόν μία αξιολόγηση για το κατά πόσο έχουμε προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις που ζητάνε οι θεσμοί ή Τρόικα επί άλλων κυβερνήσεων . Κάθε φορά είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και κινδυνεύουμε με Grexit  , μειώσεις συντάξεων , μισθών , αυξήσεις φορολογίας , εν ολίγοις η ίδια συνταγή επτά συναπτά έτη .          

Οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς καμία να καταφέρνει να βάλει ένα φρένο ή τουλάχιστον να αλλάξει την διαδικασία η οποία πλέον έχει καταντήσει σα να βλέπεις την ίδια βαρετή  ταινία δέκα με δεκαπέντε φορές . Η υποκρισία και τα ασύστολα ψεύδη όλης της πολιτικής σκηνής τα τελευταία επτά χρόνια έχουν γίνει κλασσικά εικονογραφημένα παραμύθια για παιδιά με αποκλειστικό βέβαια στόχο τους πάντα την κυβερνητική καρέκλα .

Απ’ την άλλη η υποτιθέμενη τέταρτη εξουσία συντάσσεται στη πλειονότητα της όπου υπάρχει το πολιτικό συμφέρον χωρίς να αντιλαμβάνεται  ότι και η ίδια είναι ή θα είναι οσονούπω θύμα μιας ανεξέλεγκτης και χωρίς γυρισμό κατάστασης , και το μόνο που σκέφτεται και την ενδιαφέρει είναι η υψηλή τηλεθέαση με χαζοεκπομπές ενημέρωσης με καλεσμένους πολιτικούς και δήθεν πολιτικούς αναλυτές σε ανούσιες και επαναλαμβανόμενες συζητήσεις  .

Οι άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων ανύπαρκτοι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων , οι περισσότεροι  κλεισμένοι στο καβούκι τους ή σκεπασμένοι από την πολιτική σημαία του κόμματος που υποστηρίζουν .

Και τέλος οι απλοί πολίτες παρακολουθούν όλα αυτά που συμβαίνουν , κάποιοι πάνω σε μία τηλεόραση μήπως και ακούσουν κάτι ενθαρρυντικό , άλλοι κολλημένοι και υποταγμένοι σε ότι λέει το κόμμα (δυστυχώς ακόμα υπάρχουν τέτοιοι)  , και κυρίως με μια νεολαία άπραγη , αδιάφορη , αμέτοχη σα ρομποτάκια όλη μέρα πάνω από ένα κινητό και ένα freddo στο χέρι , περιμένοντας τον ουρανοκατέβατο αρχιμηχανικό (Μεσσία) της εταιρίας (κράτος) να τους επαναφέρει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις (πρότερη κατάσταση) .

Κάτω από αυτές τις συνθήκες και χωρίς καμία τάση απαισιοδοξίας  η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει και από δικά μας λάθη , πολύ περισσότερο όμως από τα λάθη των πολιτικών που μας κυβέρνησαν τα τελευταία σαράντα χρόνια αλλά και της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής  ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο , γεγονός που σταδιακά μας οδηγεί μαθηματικά σε πολύ χειρότερες (καταστάσεις)  από την ήδη υπάρχουσα .

Τρία επαγγέλματα σε ένα: χούλιγκαν - παράγοντας - δημοσιογράφος

Του Αντώνη Φουντή

Ανοίγεις ραδιόφωνο να ακούσεις καμιά αθλητική εκπομπή, να ενημερωθείς βρε αδελφέ για ο,τι συμβαίνει στο ελληνικό και διεθνές ποδόσφαιρο και πριν προλάβεις να μάθεις δύο-τρία πράγματα, εκνευρίζεσαι και το κλείνεις.

Χίλιες φορές να ακούς μουσική παρά αναλύσεις δήθεν… αντικειμενικών και ανεξάρτητων αθλητικών συντακτών, που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, μιλούν κι εκφράζονται σε πρώτο πληθυντικό, μπερδεύοντας τον ρόλο και το επάγγελμα (;) τους…

Όπως το διαβάσατε. Σε πρώτο πληθυντικό! Βγαίνει ο άλλος στον «αέρα» να μιλήσει για το ρεπορτάζ της ομάδας με το οποίο είναι επιφορτισμένος και προσπαθεί να τα πει δήθεν αντικειμενικά, λέγοντας «έχουμε αρκετά προβλήματα τραυματισμών…» ή «θα κάνουμε αυτές τις κινήσεις» ή «έχουμε σκοπό να κάνουμε αυτό ή εκείνο…». Ποιοι ακριβώς «έχουμε»; Εσείς οι ρεπόρτερ της ομάδας ή οι διοικούντες στην ΠΑΕ; Ποιος είσαι εσύ που μιλάς ως παράγοντας του κλαμπ; Είσαι ο υπεύθυνος επικοινωνίας, είσαι ο αντιπρόεδρος, ο ιδιοκτήτης, ο μεγαλομέτοχος, ο γενικός αρχηγός; Ποιος είσαι ακριβώς;

Δυστυχώς, την τελευταία 10ετία που έχουν μπει στο ποδόσφαιρο κάθε λογής …μεγαλοεπενδυτές, που φροντίζουν πρώτα για τις άλλες εξωαθλητικές ασχολίες tους και χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για άλλοyς λόγους, το πράμα έχει φθάσει στο απροχώρητο. Πλέον, αν δεν δηλώσεις τι ομάδα είσαι ή με ποιο στρατόπεδο είσαι ή σε ποιο μπλοκ είσαι ταγμένος, όχι δουλειά δεν βρίσκεις, αλλά ούτε απέξω από δουλειά μπορείς να περάσεις. Και δεν φθάνει μόνο αυτό...

Αν κάθε φορά που λες ή γράφεις ρεπορτάζ, δεν δείχνεις το πάθος σου για την ομάδα με την οποία ασχολείσαι, τότε δεν κάνεις. Δεν έχεις προνόμια (να μη σου κρύψουν καμιά είδηση της πλάκας, να μη σου κάνουν «γκάφα», να σε εκτιμήσουν απεριόριστα στην ΠΑΕ κλπ), δεν γίνεσαι αρεστός στην καφρίλα της ομάδας και ενδέχεται να είσαι Δούρειος Ίππος του αντιπάλου μέσα στο σύλλογο! Για αυτό και πολλές φορές ευδοκιμούν ως ρεπόρτερ των συλλόγων, πρώην χούλιγκαν της κάθε θύρας, είτε αυτή είναι η 4, η 7, η 13, η 21 ή 43, η 55 και όποια άλλη οργανωμένων και φανατικών κάθε ομάδας.

Για αυτό και φθάσαμε στο σημείο να μην ασκείται κριτική σε τυχόν κακώς κείμενα στους συλλόγους, να μην ενοχλεί κανείς κανέναν, να είναι οι περισσότεροι αρεστοί στις διοικήσεις. Δυστυχώς, ελάχιστοι είναι οι συνάδελφοι που μπορείς να εμπιστευτείς για να διαβάσεις κανονικό ρεπορτάζ. Και είναι αυτοί που αντέχουν σε κάθε είδους πόλεμο εκ των έσω, καθώς δεν μπορεί να τους ελέγξει η ΠΑΕ και κοιτάει να τους αποκλείει από τα ρεπορτάζ ή να τους τρομοκρατεί. Το θέμα εκεί είναι πόσα κότσια έχεις και πόσα μπορείς να αντέξεις…

Για αυτό και φθάσαμε στο σημείο να μιλούν πολλοί ρεπόρτερ ομάδων σε πρώτο πληθυντικό! Ανήκουστο για την δημοσιογραφία σαν λειτούργημα, το σύνηθες για τη σημερινή απαξιωμένη δημοσιογραφία των δημοσίων σχέσεων, της κωλοτούμπας και των pay roll. Για αυτό και ευδοκιμούν και τα περίφημα non paper, που ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες, προσφέρονται στους συντάκτες για να έχουν κι ένα εύκολο «ρεπορτάζ», ξεκούραστο και φυσικά αρεστό στον περισσότερο κόσμο της ομάδας.

Γιατί έχει γίνει και αυτό: επειδή ο κόσμος έχει δεκάδες σκοτούρες και βάσανα στο κεφάλι του, δεν θέλει να περνάει τα ίδια και στο ποδόσφαιρο για παράδειγμα, το οποίο έχει ως διέξοδο από την σκληρή καθημερινότητα. Δεν τον ενδιαφέρει λοιπόν το πραγματικό ρεπορτάζ, αλλά με την βοήθεια εκείνων που τον οδήγησαν να σκέφτεται έτσι, να θέλει να διαβάζει πράγματα που γουστάρει και όχι τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Δεν θέλει κριτική, γκρίνια ή οτιδήποτε πάει κόντρα στην ομάδα…

Και κάπως έτσι, φθάσαμε στον… πρώτο πληθυντικό! Και αν κάποια στιγμή ρωτήσεις ή θίξεις το θέμα, βγαίνουν από τα ρούχα τους και σου λένε «εγώ δεν έχω ασκήσει σκληρή κριτική στην ομάδα; Εγώ;». Κι αν ψάξεις να βρεις πότε συνέβη αυτό, καταλήγεις για όλους αυτούς, στο ίδιο κοινό σημείο: ασκούν «κριτική», μόνο όταν ο κόσμος διαμαρτύρεται για τον τάδε παίκτη ή προπονητή ή πρόεδρο. Και μόνο τότε, για να παραμείνουν αρεστοί αρχίζουν να τα… χώνουν. Αποφεύγοντας βέβαια να βάλουν στο κάδρο τη διοίκηση ή τον λατρεμένο πρόεδρο. ‘Η αν το κάνουν, να μιλούν γενικά κι αφηρημένα περί ευθυνών, χωρίς να αναφέρουν ονόματα και διευθύνσεις. Λες και το κουμάντο ή τον προγραμματισμό ή τις αποφάσεις τις ορίζει, τις παίρνει ο …κηπουρός του γηπέδου ή το απλό μέλος του δ.σ. μόνο του. Αλλά είπαμε: «εμείς θα εξυγιάνουμε το ποδόσφαιρο…»

Πηγή: documentonews.gr

Τρίποντα κυνισμού

της Μαρίας Χούκλη

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πιθανότατα αγνοεί την ύπαρξη του Choate School του Connecticut. Πολύ λογικό.  Στο  Choate School από το 1870 που ιδρύθηκε, φοιτούν γόνοι της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της Νέας Αγγλίας. Πολλοί οι περιώνυμοι απόφοιτοι του ιδιωτικού κολεγίου. Συγγραφείς, επιχειρηματίες, ηθοποιοί αλλά και πολιτικοί, με διασημότερο όλων τον Τζων Κένεντι.

Στο δημοτικό σχολείο Σεπολίων αντιθέτως,  οι μαθητές είναι παιδιά εργατών, μικροαστών και μεταναστών. Προφανώς δεν έχει να επιδείξει «βαριά» ονόματα αποφοιτησάντων, αρκεί όμως και ο ένας. Ο σταρ του ΝΒΑ. Ο Αντετοκούνμπο εκεί, βορειοδυτικά της Ομόνοιας, έμαθε γράμματα και μπορεί τώρα σε άπταιστα ελληνικά να λέει με άλλα λόγια ο,τι είχε πει το 1961 ο JFK: «Μην ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η χώρα για σας, αλλά τι μπορείτε να κάνετε εσείς για τη χώρα σας». (Για την ιστορία, η φράση είχε πρωτο-ειπωθεί από τον κοσμήτορα του Choate School και καθηγητή του μετέπειτα Αμερικανού προέδρου. Ο λογογράφος του την αντέγραψε και το τέκνο του Κάμελοτ την έκανε δημοφιλές πολιτικό σλόγκαν).

Ο Γιάννης, με αφορμή τη λαμπρή πορεία του στο καλύτερο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου, ρωτήθηκε γιατί χαρίζει τις διακρίσεις του στην Ελλάδα, η οποία το μόνο που του προσέφερε ήταν ένα διαβατήριο κι αυτό όταν φάνηκε πως δεν συμμετείχε στην Εθνική. Ιδού τι απάντησε:«Με ρωτάς τι σημαίνει η χώρα που έδωσε την ευκαιρία στους γονείς μου να γεννήσουν τέσσερα παιδιά, να πάνε στο σχολείο, να βρουν μια γειτονιά και μια εκκλησία που τους αγκάλιασε. Επίσης, ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα και τον αδελφό μου, πριν καν εμείς πιστέψουμε στον εαυτό μας, αλλά και φίλους που ήταν πάντα εκεί. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω. Η  σχέση με τη χώρα σου ποτέ δεν μπορεί να βασιστεί στο τι σου χρωστάει ή σε ό,τι της οφείλεις. Ούτε κρίνεται από ένα διαβατήριο ή τις δυσκολίες της καθημερινότητας»!

Ο Αντετοκούνμπο δεν βάζει «φαρμακερά» τρίποντα μόνο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Με αυτές τις πέντε φράσεις κατέδειξε τι θα πει συγκρότηση, ήθος, σοβαρότητα και πατριωτισμός.

Κατά σύμπτωση -ατυχή για εκείνους – δυο Ελληνες πολιτικοί, από την συμπολίτευση και την αντιπολίτευση,  είπαν αυτές τις μέρες τα ακριβώς αντίθετα από τον σπουδαίο παίκτη. Ότι δηλαδή, μην ρωτάς τι είναι καλό για τη χώρα σου αλλά τι είναι καλό για το κόμμα σου. Αναφέρομαι στην κυρία Γεννηματά και στις δηλώσεις της (που απ'όσο γνωρίζω δεν έχουν διαψευστεί) ότι αν δεν προκύψει αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές δεν προτίθεται να συμμετάσχει σε κυβέρνηση χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ έστω κι αν αυτό σημαίνει επαναληπτικές κάλπες. «Εμάς μας συμφέρει. Τη χώρα ίσως δεν θα συμφέρει. Δεν μπορεί όμως να είμαστε μονίμως εμείς η υπεύθυνη δύναμη, αυτοί που βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό».

Ακολούθησε ο ευρωβουλευτής, Στέλιος Κούλογλου να δηλώνει, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπρεπε να ρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά, ώστε να είχε φορτωθεί εκείνη την βρώμικη δουλειά και να μην την χρεώνεται τώρα η παρούσα κυβέρνηση, ούτε να δίνει την εικόνα ότι το μόνο που την ένοιαζε ήταν οι καρέκλες της εξουσίας.  

Εν ολίγοις, «και τα εμά και τα σά, εμά» για να παραφράσω τον ευαγγελιστή.  Σημασία έχει, κατά την λογική αμφοτέρων, όχι τι χρειάζεται η χώρα, αλλά ποιο είναι το βέλτιστο κομματικό όφελος.

Για να μην τους αδικήσω, δεν είναι οι πρώτοι, ούτε θα είναι οι τελευταίοι που αντιλαμβάνονται το πολιτικό παίγνιο σαν μπακαλική ψήφων. Προηγήθηκαν άπειροι, υπάρχουν και θα υπάρξουν πολλοί ακόμη απ' όλο το ιδεολογικό φάσμα. Μπορεί να μην εφηύραν τον πολιτικό κυνισμό, αλλά βρε αδελφέ, ενοχλεί αυτό το φόρα παρτίδα.  Ακόμη και  τώρα, που η χώρα είναι χρεοκοπημένη, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα ανάκαμψη, το ζήτημα πάλι είναι «τι θα κερδίσουμε εμείς»;

Τελικά η απόσταση Σεπόλια -Πλατεία Συντάγματος είναι μεγαλύτερη απ' ότι Σεπόλια -Connecticut ...

             Χωρίς άλλοθι μπροστα στο αδιέξοδο

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Το πολιτικό σύστημα έτοιμο και πάλι να σκύψει το κεφάλι στον παραλογισμό και στην υποτέλεια – Πότε και πώς θα σταματήσει ο κατήφορος; - Η κοινωνία σε υπόγειο αναβρασμό – Ενεργοποιείται ο υποκειμενικός παράγοντας

Η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος και οι απαιτήσεις των δανειστών να ληφθούν από τώρα - μετά από εφτά χρόνια αποτυχημένων προγραμμάτων - οδυνηρά μέτρα για μετά το 2018, έχουν προκαλέσει σε οριακά πλέον επίπεδα ανοχής τη λογική των Ελλήνων και την ανεκτικότητα που έχουν επιδείξει απέναντι  στον τυχοδιωκτισμό και την αφερεγγυότητα των δανειστών.  Είναι πια συνείδηση, όχι μόνο στην Ελλάδα, ότι η κακοποίηση της πατρίδας μας από τις ευρωπαϊκές ελίτ έχει ακραίο τιμωρητικό χαρακτήρα γιατί το ελληνικό πρόβλημα αποκάλυψε τα σαθρά θεμέλια της ευρωζώνης, το μηχανισμό υπεξαίρεσης της υπεραξίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών από τις τράπεζες και τον ρεμβασισμό του Βερολίνου που διαμορφώνει σταδιακά την γερμανοποίηση της Ευρωπης.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεσηκωθεί για δύο λόγους: πρώτον, γιατί δεν διαθέτει η πολιτική ηγεσία και δεύτερον, δεν διαθέτει σχέδιο που να εδράζεται στις αρχές της υψηλής στρατηγικής. Η «βουλγαροποίηση» της ελληνικής οικονομίας και η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία «αποικίας χρέους» και στην καταλήστευση του πλούτου της χώρας. Παρ΄ όλα αυτά, στο διάστημα αυτό έχουν συμβεί ορισμένες καταλυτικής σημασίας αυτοσυνειδησίας.

·         Η ελληνική κοινωνία επέδειξε τρομερή δύναμη αντοχής και ψυχραιμίας που καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν θα μπορούσε να επιδείξει υπό το βάρος της διάλυσης της οικονομίας της, την διεθνή λοιδορία και τον εμπαιγμό. Η δύναμη αυτή είναι αισθητή στο κοινωνικό σώμα.

·         Η ελληνική κοινωνία υπέστειλε αξίες και βασικά συστατικά της ιδιοπροσωπίας της  προκειμένου να ξεπεραστεί συλλογικά η κρίση. Υπέστειλε όμως, δεν τις απεμπόλησε. Διαφαίνεται δε ότι εξαντλούνται πλέον οι ανοχές της έναντι των διαχειριστών του ελληνικού συστήματος, εγχωρίου και ξένου, εξ αιτίας της ανικανότητας του πρώτου και της αλαζονείας  του δεύτερου.

·         Η αλλαγή θα επέλθει μέσα από την ολοσχερή απόρριψη του παλιού και την μετουσίωση όλων των αξιών του ελληνισμού σε νέες βάσεις. Αυτό που θα γίνει, αν θα γίνει, θα είναι καταλυτικής σημασίας για την Ευρώπη και ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό. Φαίνεται πάντως, για όσους μπορούν να διαβάζουν τα υπόγεια ρεύματα της κοινωνίας, πως αυτά συγκλίνουν σε μια δύναμη ανατροπής.

Οι 7 πραγματικότητες

1.       Το ελληνικό κεφάλαιο, ο ΣΕΒ, οι τραπεζίτες, τα ΜΜΕ, το πολιτικό σύστημα και οι άλλοι φορείς του ελληνικού αστισμού που φέρουν ακέραια την ευθύνη της χρεοκοπίας της χώρας, δεν μπόρεσαν επί εφτά χρόνια να παρουσιάσουν ένα πειστικό Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας.

2.       Όλοι αυτοί είτε από ενοχή, είτε από τυχοδιωκτικό υπολογισμό δεν έχουν κάνει ούτε μία σοβαρή κριτική στο κουαρτέτο των δανειστών και στην αποσάθρωση της ελληνικής κοινωνίας που συντελείται μέσα από τις πολιτικές που επιβάλλει.

3.       Οι φερόμενοι ως Ηρακλειδείς του ευρωπαϊσμού και του ευρώ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έχουν επικρίνει σε τίποτε την ΕΕ, τη δομή και τους μηχανισμούς της, τον κ. Σόιμπλε και τις πολιτικές που οδήγησαν στην εκθεμελίωση του παραγωγικού ιστού της χώρας και την διάλυση του κοινωνικού κράτους. Ο πολύς Σαμαράς κατάπιε την καθαίρεσή του από τον Σόιμπλε σιωπηρά. 

4.       Ο πνευματικός κόσμος, εθισμένος στην ευμάρεια των προγραμμάτων και των χορηγιών, έχει πλήρως αδρανοποιηθεί (με ελάχιστες εξαιρέσεις) και έχει αναλάβει εργολαβία τον αποπροσανατολισμό και τη χειραγώγηση του φρονήματος  των χειμαζόμενων κοινωνικών στρωμάτων.

5.       Οι πλούσιοι, με τα λεφτά τους έξω, ενοχλήθηκαν μόνο από τον ΕΝΦΙΑ και ολίγο από τον ΦΠΑ.

6.       Οι αποφάσεις για την οικονομία της χώρας λαμβάνονται από ξένα συμφέροντα και δεν εξυπηρετούν ούτε καν την επιβίωση της κοινωνίας. Η ανεργία 1,5 εκατ. πολιτών, η μετανάστευση  150.000 επιστημόνων υψηλής εξειδίκευσης και τεχνογνωσίας, η χρεοκοπία του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, η φυγή των επιχειρήσεων στο εξωτερικό, οι 10.000 αυτοκτονίες και οι ιδιωτικοποιήσεις έναντι ευτελών ποσών εδραιώνουν την αίσθηση του αδιεξόδου.

7.       Η αποκάλυψη πως η χώρα θα παραμένει υπό ελεγχόμενη κυριαρχία έως το 2060 plus και η αδιαλλαξία των δανειστών εδραιώνουν τον αντικειμενικό παράγοντα της άρνησης και της εξέγερσης.

Το πρόβλημα της χώρας παραμένει πολιτικό

Το πρόβλημα της χώρας ήταν και παραμένει πολιτικό. Όμως, η συνειδητοποίησή του υπερβαίνει την διαφθορά και την υποτέλεια του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης. Η ευρεία συνειδητοποίηση της ανεπάρκειας της αστικής τάξης,  του ευνουχισμού της δύναμης των εργαζομένων από τα συνδικάτα και την δήθεν αριστερά, η κατασπατάληση των κοινοτικών ενισχύσεων από την αγροτιά στην πορνεία και τα θηριώδη τζιπ, η αβάσταχτη βλακεία της φερόμενης ως αριστεράς έχουν φέρει την ελληνική κοινωνία σε αδιέξοδο.

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και η διαχείριση της κρίσης από αυτόν με τρόπο που κατέδειξε την βαθιά του άγνοια, τον ερασιτεχνισμό του, τα τραγικά λάθη του και την τυχοδιωκτική του προσκόλληση στην εξουσία και στις αντιπαραγωγικές ιδεοληψίες οδήγησε στο 3^ο Μνημόνιο και στην απώλεια και της τελευταίας συμβατικής ελπίδας για τον ελληνικό λαό.  Δεν υπάρχει πλέον στην Ελλάδα αριστερά, μόνο αριστεροί και αυτοί είναι πολύ μόνοι σπίτι τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον αριστερά (εννοείται ούτε και το ΚΚΕ), είναι ένα διαχειριστικό μόρφωμα της συγκυρίας, με αριστερή λεοντή και φρασεολογία και πρακτική  που μαγαρίζει την αξίες της αριστεράς.

Γι΄ αυτό και κινδυνεύει να βρεθεί στο εκλογικό απόσπασμα, μαζί με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι 10-11 μονάδες που δίνουν στη Νέα Δημοκρατία οι δημοσκοπήσεις εντάσσονται  στην τακτική πίεσης των πολιτών. Κανείς δεν πιστεύει ότι το κόμμα που έριξε τη χώρα στο γκρεμό των σκανδάλων, των αλόγιστων προσλήψεων και του χρέους, έχει αξιόπιστες προτάσεις και κοινωνικά αποδεκτές για την έξοδο από την κρίση. Με ποιο ηθικό ανάστημα θα ζητήσει εντολή όταν πρωτοστάτησε στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που οδήγησε στο PSI και στην καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων και των τραπεζών.

Η συνειδητοποίηση όλων αυτών από την κοινωνία ενεργοποιεί πλέον τον υποκειμενικό παράγοντα για άρνηση της αυτοκτονίας  πέρα από τον αντικειμενικό  παράγοντα που έχει ήδη εδραιωθεί.

·         Η μάχη πρέπει να δοθεί μέσα στο ευρώ γιατί εκεί έχουμε νομιμοποιητικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

·         Αν το ευρώ διαλυθεί, πρέπει να καθόμαστε στο τραπέζι της διάλυσής του.

·         Αν το ΝΑΤΟ διαλυθεί, πρέπει να καθόμαστε στο τραπέζι της διάλυσής του.

Για να γίνουν αυτά χρειάζεται μια νέα ηγεσία με εθνικό σχέδιο που θα ενώσει και νέο σύνταγμα που θα προκύψει από συντακτική εθνοσυνέλευση.